Doğu Perinçek’i hayli karmaşık
ve karanlık görünen geçmişiyle tartışmaya açık olarak yorumlamak istemedim; bu
günleri ile yorumlamayı denemek istedim ve bu bana pekâlâ yetti.

Kendisini bilimsel sosyalist olarak gördüğüne göre ben de kendisini
toplum-bilim çerçevesinde yorumlamaya çabalayacağım ve siz dostlara sorular
soracağım.

            * 27.03.2017 – Vatan Partisi Sitesi:
Frank-Walter Steinmeier’in Almanya Cumhurbaşkanı olarak göreve başlaması
münasebetiyle Doğu Perinçek kendisine uzun bir kutlama mektubu gönderiyor,
seçtiğim cümlelerle bakalım neler neler diyor:  “Sayın Steinmeier,
mektubumda da belirttiğim üzere biz Türkleri en iyi, en yürekten anlayacak olan
Almandır. İşte biz, Almanya’yı bu koşullarda izliyoruz. Aslında ‘izlemek’ eylemi
de yerinde değil. Bu sürece taraf olarak katılıyoruz. Vatan Partisi olarak aynı
Suriye, İran, Irak, Rusya ve Çin ilişkilerinde olduğu gibi Almanya ile de
dostluğun inşası için üzerimize düşeni yapacağız. Bu tabloda Almanya’nın
güçlenmesi Türkiye’nin ve insanlığın yararınadır. Çünkü güçlü Almanya, ABD’ye
karşı güçlü olacak.”

* 14.09.2017 – Vatan Partisi
heyetiyle Almanya seyahati öncesi Atatürk Hava Limanında D.P basın açıklaması (https://www.youtube.com/watch?v=4wsapZJJdnQ).
Doğu Perinçek’in şu sözleri dikkat çekici: Almanya bizim güvenliğimizin Batı
ucundaki, sınırındaki unsuru. Türkiye ise Almanya’nın güvenliğinin başladığı
yer.

* 07.03.2017 (https://www.youtube.com/watch?v=jy2EKT_fF3Q).
Recep Tayyip Erdoğan’ın Almanya’yı Nazilik ile suçlaması üzerine Doğu Perinçek
Ulusal Kanal’da Tayyip Bey’e ciddi posta koyuyor;  Almanya’ya karşı böyle bağırıp çağırıp
konuşamazsın diyor.

* 08.12.2017 – Ulusal Kanal D.P
Berlin’de basın toplantısında konuşuyor (https://www.youtube.com/watch?v=h5CsqqTFxAs):
“Almanya, Türkiye’nin stratejik ortağıdır, Vatan Partisi tutarlı olarak,
kararlı olarak Alman & Türk ortaklığı ve dostluğu için çaba gösterecektir,
mücadele edecektir. Ve bu mücadele stratejiktir.”

            Daha çookk örnekler var ama şimdilik
bu kadarı yeter; soru-yorumlarıma geçiyorum. Almanya, Tekelci–Kapitalist–Emperyalist
bir ülke değil mi? Almanya bizim niye güvenilir stratejik dostumuz oluyormuş?!
İki dünya savaşının tarafı olmuş, sonunda yine AB eurosunun, Merkez Bankasının
kasası olmuş, devletlere verdiği kredilerin faizleriyle
zenginleşmiş, Yunanistan’ın küçük sanayisini ve tarımını öldürerek borç
batağına sokmuş tekelci kapitalist bir ülkenin diğer tekelci
kapitalist emperyalist ülkelerden bir farkı, niye oluyormuş ki?! Bu, toplum-bilimsel
açıdan açıklanmaya muhtaç değil mi?

            Doğu Perinçek, “Almanya bizim
güvenliğimizin, Batı ucundaki, sınırındaki unsuru. Türkiye ise Almanya’nın
güvenliğinin başladığı yer” diyor; bu ne demek Allah aşkına.?! Bunun toplum-bilimsel
açıdan nasıl bir açıklaması olabilir?! Niye ki, niye?.. Yellen, yellen, ipe diz!..

            Rusya, bizim Kurtuluş Savaşımız
zamanlarında SSCB kurucu devleti iken olduğu gibi saf sosyalist bir devlet mi?
Niye olsun ki?! Rusya da Tekelci–Kapitalist–Emperyalist bir ülke değil mi?

Almanya ve Rusya ittifakı, ABD ile hegemonik çatışmalarında
üstünlük elde etme amacıyla Türkiye’yi NATO’dan sert bir şekilde koparmaya
çalışıyor olabilir. Doğu Perinçek de bu mücadelede, bu blok içinde açıkça boy
göstermemizi milli bir duruş olarak savunmaktadır. Burada NATO’ya ayılıp bayılmadığımı
söylemeye gerek bile duymuyordum aslında. Tam tersine NATO’dan çıkmamızın şart
olduğunu düşünüyorum. Ama NATO’ dan çıkmamız kendi kolektif şuur ve irademiz
ile sürdürülecek bilinçli bir milli politika ile olabilir. Neticede Suriye’de ve
bölgede bir savaşa batmış durumdayız.

Türkiye, Ortadoğu’daki emperyalist kapışmasında Almanya ve Rusya’nın
ancak B planı olabilir.

            Rusya B planı gereği savaş
uçaklarıyla askerlerimizin üzerine bomba yağdırmadı mı; 80’e yakın askerimizi
üstelik dost bildikleri mevzilerinden kalleşçe katletmedi mi?! Artık nükleer
savaş olmayacağı tezinden hareket edersek ABD ve Rusya, Ortadoğudaki hegemonik
kapışmalarında hangi ittifaklarla ne kadar ileriye gidebileceklerini,
hayvanlarda görülen ‘dişi’ için kapışmalarda olduğu gibi vücut diliyle ve küçük
hamlelerle test ediyorlar. Ama asla öldürücü bir dövüşe girişeceklerini
düşünmüyorum. Yani sonuç olarak Suriye ve bölgedeki savaşın milli çıkarlar
doğrultusunda bir zorunluluk olduğunu bir türlü düşünemiyorum. Ama Doğu
Perinçek, bu savaşı tüm âleme ‘vatan savaşı’ olarak kakalamakta, buna karşı
çıkanları çok rahatça vatan hainliği ile suçlamaktadır.

Nihayetinde Doğu Perinçek
Almanya’ya niye böylesine şuursuzca sevdalıdır? İttihatçı’lara niye böyle
şuursuzca sevdalıdır? Talat Paşa Komitesi nedir Allah aşkına; Talat Paşa niye
milli bir kahramanımız oluyormuş?! Atatürk’e İzmir suikastını düzenleyenler bu
İttihatçılar değil miydi?! Feryal Orhon Basık’ın. “Balkan Rapsodisi” adlı
belgesel tadındaki romanını okudum. Sabah akşam devrilen İttihatçı hükümetleri;
sürekli değişen ve savaşan komutanları şaşkına çeviren, bozguna uğratan Balkan
dış politikaları gayet açık görülüyor.

Bir de okuyacak olduğum Fevzi Çakmak’ın
‘Batı Rumeli’yi Nasıl Kaybettik?’ kitabıyla ilgili tanıtım yazısından küçük bir
alıntı: “Ordunun temel disiplin ilkesinin bireysel siyasi tercihlerin öne
çıkmasıyla nasıl bozulduğunu anlatırkenki üslubu, ilgi çekici değerlendirmeleri
ve sert özeleştirileri ile Balkan Harbi konusundaki soruları yanıtlamaktadır.” Vallahi,
iktidarda Abdülhamit olsaydı belki yine aynı toprakları kaybederdik ama
milyonlarca can kaybı, sürgün ve göçlerdeki bu kadar zulümler olmazdı diye
düşünmüyor değilim. Yukarıda Atatürk’e İzmir suikastını düzenleyenler bu İttihatçılar
değil miydi demiştim. İttihatçıları böylesine yüceltebilmek için Atatürk’ü biraz
aşağı çekmek gerekmiyor mu?

* 22/23.04.2019; çeşitli yazılı,
canlı basında Doğu Perinçek neler diyor: “Atatürk’ün bir yanlışı. 23 Nisan’ı
Çocuk Bayramı yapmak; bence yanlış. 23 Nisan balonlarla kutlanan bir bayrama
dönüştü. 23 Nisan bizim devrim günümüz. 23 Nisan’da Padişah hükümeti yıkıldı.”
“23 Nisan’ı biz bugün devrim tarihi olarak kutlamıyoruz. Koltuklara oturtulan
çocuklar, balonlar… Siz o çocuklarla devrimi yapamaz, devrimi koruyamazsınız” diyen Perinçek, “Hata demiyorum, biraz daha ağırlaştırıyorum,
çok ciddi bir hata diyorum. Bakın Atatürk peygamber değil, bunlar çok büyük
yanlışlar. Bu itirazlar Atatürkçü değil. Türkiye bugün bir devrimin eşiğine
gelmiş; üretim devrimi yapıyor. Bu devrimleri siz çocuklara balon dağıtarak o
devrimin meşalesini yakamazsınız. Ben o balonları
patlatıyorum. Çocuk Bayramı diye devrim unutturuluyor”.

            Benim
bu ifadelere tepki olarak yorumum şu olmuştu: Daha küçücük bir çocukken
zihinlerimizde kendi bayramımız vesilesiyle bizleri Milli Kurtuluş Savaşımızla
Türkiye Büyük Millet Meclisi ve Cumhuriyetle doğrudan buluşturan dâhiyane bir
karardı. Yukarıda “İttihatçıları böylesine yüceltebilmek için Atatürk’ü biraz
aşağı çekmek gerekmiyor mu” demiştim. Şimdi de Taliban’ı Atatürk’le
özdeşleştiriyor Doğu Perinçek. Aslında zihnimizde yaşayan Atatürk’ü sinsi sinsi
ama çok aptalca mezara gömmeye çalışıyor. Peki Gazi Mustafa Kemal Atatürk’ü
zihinlerimizde mezara gömme çabası en çok kimin işine gelir? Emperyalist
güçlerin topunun.

            “Doğu
Perinçek, sen Almanya’ya niye böylesine şuursuzca sevdalısın” diye sormuştum az
önce. Son bir soru daha: Sen kimsin Doğu Perinçek?

Almanya, Rusya ile işbirliği
yaparak ABD ile hegemonik bir mücadele vermektedir. D.P. de bu mücadelede bu blok
içinde açıkça boy göstermemizi milli bir duruş olarak savunmaktadır. Bu milli
bir duruş olarak savunulamaz; sadece Türkiye için uzun vadeli yararı oldukça
savunulmaya muhtaç bir dış politikası önermesi, bir tez olarak ileri
sürülebilir. Hele bu uğurda, sınırlar ötesinde sürüklendiğimiz savaşı vatan
savunması olarak kakalamak, buna karşı çıkanları vatan hainliği ile suçlamak ta
nedir Allah aşkına!

            D.P.’nin
kerameti kendinden menkul bir megaloman olduğunu düşünüyorum. Tabii ki bu tip
kişilerin ancak müritleri olabilir, başka türlüsü olamaz. Neyse ordumuz da
terhis ediliyor zaten. Hayırlara vesile, D.P.’ye de kapak olsun. Hem de
“Olaylara biraz ‘safiyane’ baktığınızı düşünüyorum” önermenizin yanıtı olsun. Türkiye’mizin
bu acı sürüklenişine karşı bir umut mücadelesinde çok yanlış bir yerde duruyor olmayasınız.

Türkler açısından çok önemli bir gün olan 30 Ağustos’u yaşıyoruz…

Aslında bu zaferler sadece Türkler için değil Türkler sayesinde
onurunu, gururunu, namusunu ve malını mülkünü korumuş diğer etnik unsurlar
içinde önemli zaferler!

Türk’ün çekildiği veya zayıf düştüğü coğrafyalara bakınca ne demek
istediğimiz daha iyi anlaşılır.

Ancak yaşadıklarımıza bakınca biz bu zaferlerin değerini bilemedik
diye düşünüyorum…

Kutlamalarımız bile duygusal ve yüzeysel!

İçinde bulunduğumuz şartlar biz Türkler için oldukça düşündürücü…
Ekonomimiz işgal edilmiş, topraklarımız satışa sunulmuş, demografik yapımız
değiştirilmek üzere, Türkler ne geçmişinden ne de bu gününden “bi haber”…

Biraz samimi olalım!

Atatürk ve silah arkadaşlarının kan dökerek ve can vererek kurdukları
bu ülke “sömürge
siyasetçileri”nin sayesinde elimizden kayıp gitmek üzere…

Birbirimizin bayramını kutlamak kör ve sağırların birbirine tebrik
etmesine dönmüş durumda… Biz ne dersek diyelim ülkeye hakim olan düzen
(siyasi partiler değil) istediği gibi at koşturuyor!

Bu 30 Ağustos, düşünmemize ve düşündüklerimizi hayata geçirmemize
vesile olsun..

Türklerin başta 30 Ağustos olmak üzere tüm zaferleri kutlu olsun…

Bir masa etrafında toplanmış
kalabalık bir grup arasından
birisi heyecanla anlatıyor.” Halamın oğlu söyledi. Suriyeliler. Devlet, kendilerine
maaş verdiği için çalışmıyor, hatta para bile biriktiriyorlarmış. Gençleri
Üniversitelere imtihansız girermiş. 
Hatta sıra filan da beklemiyorlarmış.  Dahası yalan haber olarak neler söylemiyorlar
ki,

            Suriyelilerin
elektrik ve su faturası ödemedikleri, esnaflık yapanlardan vergi alınmadığı,
arabaları için vergi vermedikleri, istedikleri yerde çalışabildikleri, memur
olarak işe alındıkları, öğretmenlik yaptıkları söylenmektedir. Bunu
söyleyenlerin. Memur ve öğretmen olmanın birinci şartının 657 sayıl Devlet
Memurları Kanunun 48. Maddesine istinaden TC. vatandaşı olma mecburiyeti
olduğundan haberlerinin dahi olmadığı anlaşılmaktadır.

 Toplantıda konuşmaları dinleyenlerden birisi;  “Anlatan bunları uydurmuş, yok böyle bir
şey,” diyerek Suriyelilerden bazılarına AB. Kaynaklı aylık 115 er TL.  ödeme yapıldığını, üniversiteye imtihansız
girmediklerini, hastanelerde herhangi bir önceliği olmağını” söyleyince biraz
da bozularak konuyu değiştirme mecburiyetinde kalmışlar..

 Buradan şu anlaşılıyor ki, bu güne kadar
yapılan bütün açıklamalara rağmen, halen bazılarının kafasın da soru işareti
bulunmaktadır Esasen bu tip insanlar biraz da yalan haberlere inanma temayülüne
bulunan kimselerdir.

Yeri gelmişken, burada bir hatıramı
anlatmak istiyorum. İstanbul Sular İdaresi İSKİ de (1996  –  2004  ) 
yılları arasında Yönetim Kurulu Üyesi olarak çalıştığım yıllarda,
Hürriyet Gazetesinin bir köşe yazarı vardı. İsmini yanlış hatırlamıyorsam Ünal ARIKLI olacak.  (Sonradan vefat etti. Allah tahsisatın
affetsin). Bu köşe yazarı devamlı olarak İSKİ’nin aleyhine yazılar yazıyor.
Fakat yazdıklarının neredeyse tamamına yakını  yanlış. Bunun üzerine o tarihlerde  İSKİ Genel Müdürü olan Prof. Dr. Veysel EROĞLU, Yönetim Kurulu Üyesi olan Zeki Sayın’a, Zeki Bey, bu adamı
çağırıp, kendisi ile bir görüşün,  yazdıklarının
doğru olmadığını izah edin dedi. Zeki Bey, Ünal Arıklı’yı çağırıp konuştu.,
İSKİ ile alakalı olarak yazdıklarının doğru olmadığını, tamamen uydurma  ve yalan haberler olduğunu  söyledi. Belgelerini de gösterdi. Hatta birer
suretlerini de verdi. Fakat o tarihlerde tarafsız gazeteci olarak geçinen Ünal
ARIKLI’nın verdiği cevap çok enteresandır. Ünal Arıklı diyor ki, Zeki Bey,
Söylediklerinize ve verdiğiniz belgelerin doğruluğuna inanıyorum. Fakat benim
okuyucularım, Sizin belgelerinize değil benim yazdıklarıma inanmak istiyor.

Üzülerek ifade eydim ki, Bu gün de
ayni zihniyet devam etmektedir. Yalanı meslek haline getirenler, bile bile
yalan söylemektedirler. Hatta öyle ki, haberin kaynağı, verdiği haberin yanlış
olduğunu söyleyip, özür dilemesine rağmen, yalan haberin  üzerine balıklama atlayanlardan hiçbir ses
seda çıkmamaktadır. Bu kadar da pişkinlik biraz fazla olmaktadır.

Tarafsız gazeteci olarak geçinen Sedef Kabaş isimli birisi diyor ki, “
Kitleleri etkilemek istiyorsanız ortaya kocaman bir yalan atın. Ama çok büyük
bir yalan olsun. İkinci krter çok basit bir yalan olsun. Sonrasında da bu basit ve çok büyük
yalanı devamlı olarak tekrar edin ve arkasından kitlelerin o yalanları
gerçekmiş gibi nasıl kabullendiğini oturup seyredin. Mübarek  sanki, yalanın
doktorasını yapmış.

 Son günler de güya İngiltere savunma Bakanı
Wallece bir gazeteye yazdığı makalede “
Türkiye ve Pakistan gibi ülkelerde mülteci merkezleri planlıyoruz” demiş.
Fakat makalede böyle bir ifade yok. Tepkiler üzerine BBC Türkçe, makalenin
çarpıtıldığını kabul edip, özür dilerken ,İngiliz yetkililer de haberi yalandı.

 Dış İşleri Bakanlığı ile İletişim Başkanlığı
da suretle bu haberi yalanladı. Kemal Kılıçdaroğlu ise, buna rağmen, “ İngiltere
Savunma Bakanı Wallece kendilerine hizmet etmiş Afganlara Türkiye de “ Mülteci
merkezleri kuracaklarını ilan etti ve Afganları ülkemize davet etti.
Kendilerine mülteci seçecekler. Kalanlarda Ülkemizde bırakılacak.”

İngiliz Bakan bu haberi resmen yalanlamış,
BBC Türkçe de özür dileyip, bu haber bize hiç yakışmadı demiş. Buna rağmen
Kılıçdaroğlu ise bunların hiç birisini görmezlikten gelmektedir. Hatta
Muhtarlar ile yaptığı konuşmada “ İngiltere, Türkiye de kamplar kuracağız,
sonra onların arasından seçim yaparak bazılarını kendi ülkemize götürebiliriz”
diyor. Tabi ki bu haber külliyen yalan. Resmi kurumların yapmış olduğu
açıklamalara da itibar edilmeyip ısrarla yalan söylenmeye devam edilmektedir.

Yüzleri kızarmadan yalan
söyleyebilenlerin tutmadığını gördükleri yalanlar yerine hemen yenisini
dolaşıma sokması, mücadeleyi zorlaştıran unsurlardan, Suriyeliler konusunda
yalanlara şimdide Afganlılar ile alakalı yalanlar eklenmeye başladı. Halbuki,
Afganistan dan çekilebileceğini söyleyen ABD’nin yaptığı açıklamalar temel
alınarak uydurulan yalanlar, başta ABD. olmak üzere Batı tarafından fonlananlar
tarafından yayılmaktadır.

Türkiye’yi yönetenlerin, düzensiz göç
hareketlerine karşı gereken tedbirleri aldıkları ve ülkemizi yolgeçen hanı
olarak kullanmaya çalışanların sınırlarda duvarlarla karşılaştıkları bilinen
bir gerçektir. Açıklanan rakamlarda bunun bir ispatıdır.

Suriyeliler, Afganlılar veyahut ta  başka konular ile alakalı olarak  adeta bir fabrika gibi yalan üretenlerin esas
gayelerinin ülkemizi zayıf göstermek olduğu hususunu hiçbir zaman
unutmamalıyız. 

     Yüzüncü yılında Sakarya’yı tekrar okuyorum ve okudukça
kızıyorum. Bizim tarih müfredatımıza,
tarih eğitimimize kızıyorum. Tarih, birkaç insan, birkaç yer ismi saymak
olmamalı. Tarih zaferleri kutlayıp yenilgileri unutturmak da olmamalı.

Ne olmalı tarih? O günlerin
düşüncesini düşündürmeli, o insanların ümitlerini, endişelerini tıpkı o insanlarmışız gibi
bize yaşatmalı. O insanların kavramlarıyla düşünmemizi sağlamalı. Bizi, âdeta
onların arasında, onların içinde yaşatmalı.

Siz bu yazıyı 27 Ağustos günü okuyorsunuz. Yunan, birkaç gün önce, Ağustos’un 23 ve 24’ünde Sakarya’yı
geçti, Mangal Dağı’nı işgal
etti. Bizim asıl kuvvetlerimiz Göksu boyunca, Beylik Köprü ile Haymana arasında mevzilenmişti. Dün ve evvelsi gün, Beylik Köprü’de düşmana ağır zayiat verdirdik. Mangal Dağı’na taarruz ettik ama
alamadık. Dün, Kara
İlyas ve Kartal Tepe düştü; düşman Eskişehir- Ankara demiryolunu ele geçirdi.
Mustafa Kemal, hükûmetin
derhâl Keskin’e
taşınması emrini verdi. Fakat ertesi gün,
yani yüz yıl önce bu sabah, Yunan’ın artık zorlukla
ilerlediğini görünce, emri
iptal etti. Bu ikinci taşının-taşınmayın emir değişikliğiydi. Yine de hükümet arşivleri tahliye edilmiş ve Eylül’ün ikinci haftasında Kayseri’ye varmıştı. Taşınmanın söylentisi bile moral çökmesine
sebep olurdu. Açıktan telaffuz edilmedi.

Yıpratıp durdurabilecek miyiz?

Stratejimiz, ikmalini İzmir ve İzmit’ten alan düşmanın,
mesafe ve lojistik hatları uzadıkça gücünün tükeneceği
üzerine kuruluydu. Rus-Japon
Harbi’nde Rusların başına gelen
gibi… Veya daha iki yıl önce,
Moskova’ya yürüyen
Denikin’in ikmal hatları uzadıkça tükenmesi gibi. Birkaç yıl önce
taarruz halindeki Alman ordusunun müttefik
direnci karşısında bitişi gibi. Fakat Mustafa Kemal ve komutanlar yıpratma
stratejilerinin başarıya ulaşıp ulaşmayacağından son ana kadar emin değillerdi.
Kim emin olabilir ki? “Stratejimiz
yıpratmadır, Yunan’ı içlere çekeceğiz.“ diye bir açıklama
yapamazlardı. Onun yerine başkomutan şu emri verdi: “Hattı müdafaa
yoktur; sathı müdafaa
vardır. Bu satıh da bütün vatandır. Vatanın her karış
toprağı vatandaşın kanı ile ıslanmadıkça terkedilemez.” İşte okullarda, yayınlarda, papağan gibi tekrarlanan
emir budur ama ne sebebi anlatılır ne sonucu. “Hat-tı müdafaa,
sath-ı müdafaa” yazan cahiller de cabası.

Atatürk, Nutuk’ta gerekçeyi açıklıyor: “Savunma hattına çok ümit bağlamak ve onun
kırılmasıyla, ordunun büyüklüğü ölçüsünde çok gerilere çekilmek gerektiği
nazariyesini çürütmek için memleket müdafaasını başka türlü ifade etmeyi ve bu ifademde direnerek şiddet
göstermeyi faideli ve müessir
buldum.”

Birlikte çalıştığım, en iyi üniversitelerimizden birinin mezunu ve tecrübeli bir tarih öğretmeniyle
bu konuyu konuşmuştum. Sohbetin sonunda bana şöyle söyledi: “Yıllardır okulda Sakarya’yı anlatırım. İlk defa ‘Hattı müdafaa
yoktur, sathı müdafaa
vardır.’ emrinin manasını anlıyorum!”

Dili olanlar ve kalbi olanlar

Bu, öğretmenin bilgisizliğini veya benim bilgimi gösteren bir
hâl değil. O kesinlikle benden çok tarih biliyordu. Ama biz tarihi de diğer
konuları da çoktan seçmeli sınav çözecekmişiz gibi öğretiyor ve öğreniyoruz.
Bir de hamaset yapalım diye. Bu öğretimin içinde ne mağlubiyetin hüznü, ne mücadelenin
gerilimi ve endişesi, ne de zaferin göğüs
dolduran neşesi vardır.

Lise tarih öğreniminden bahsetmiyorum. Daha doğrusu sadece
ilk on iki yıllık tarih öğreniminden bahsetmiyorum. Hem onlardan hem de üniversitedeki tarih öğreniminden
bahsediyorum.

Yahya Kemal, tam da o yıl, Sakarya- Ankara arasında döğüştüğümüz 1921’de, tam yüz
yıl önce, şöyle yazıyor: “Kalbi
olanların dili yok; dili olanların kalbi yok. Yoksa bugün Türk
şiiri ve nesri taş yürekleri
eriten bir şey olurdu; bu devir bir taraftan ağrılarıyle, sızılarıyle,
acılarıyle, ölümleriyle,
mâtemleriyle, hasretleriyle, bir taraftan da atılışlariyle, isyanlariyle, ümidleriyle, emelleriyle, hârikalarıyle
o kadar feyyaz bir devirdir.”

Şiir ve nesir yerine tarih yazımı koyun. Bir şey değişmez.
Kalpsiz, ruhsuz ve o kadar da mantıksız bir tarih anlatıyoruz. Hoş, bütün toplum bilimlerinde, bütün
tabiat bilimlerinde de o hâldeyiz. Evet, yanlış yazmadım. Tabiat bilimleri de
kalp ve ruh ister. Alanınız ne olursa olsun, konunun içinde mantığınızla
birlikte yüreğiniz de
yoksa birinci sınıf iş çıkaramazsınız.

Konudan saptım. Bundan tam 100 yıl önce o insanların, o
kahramanların konudan sapma lüksü yoktu. Ya başaracak yahut öleceklerdi.
Ama hepsi değil. Yunan ilerlemesi bazılarının morallerini bozmuştu.

Asker kaçağı sayısı artmıştı. Polatlı- Ankara yolundan her geçtiğimde,
yol boyunca asker kaçaklarının asıldığı darağaçları gözümün
önünde canlanır. Ali İhsan
(Sabis) Paşa, darağacı kurmaya vakit harcamazmış. Tabancayla oracıkta infaz
edermiş.

Sonra stratejinin öngörüsü gerçekleşmeye başladı. Tam
100 yıl önce bugün, 27
Ağustos 1921 günü, Yunan ağır zayiat vererek Güzelkale’yi ele geçirirken Türk süvarisi
Yunan karargâhını bastı. General Papulas zorlukla kaçıp canını kurtardı.

Sakarya’ya
devam edeceğim.(https://millidusunce.com/bugun-yunan-karargahini-bastik/)