Milli Olamayan Milli!

Adının önünde “Milli” kelimesi olan iki Bakanlığımız var; “Milli Savunma” ve “Milli Eğitim…” Birinin görevi “var olmayı sağlamak”, diğerinin “yok olmayı önlemek…” Biz buradan anlıyoruz ki; devletimizin iki temel dayanağından biri “İstiklal” diğeri “İstikbal…” Bu iki hayati konuda “Millilik” olmazsa olmazımız ama her ne hikmetse bu iki kurumda işler sarpa sarıyor.

Millilik, Milletle ilgili olmak, Millete özgü olmaktır. Biz öncelikle Millet kavramında kafa karışıklığı içindeyiz. İkinci kafa karışıklığımız, Cumhuriyetin temelini oluşturan kültür konusundadır.

İstikbalimizin teminatı olan “eğitim” bir kültür aktarımıdır ve bu iş genetik hafızaya ve fıtrata uygun olarak, evrensel değerleri de gözeterek, bilimsel boyutlarda yapılır. Çünkü eğitim bir bilimdir ama bazı Bakanlar eğitimli olmayı, bilim adamı olmayı, Milli Eğitim için yeterli saydılar ve başarısızlıklarının temelini de bu kabulleri oluşturdu.

Eğitimin konusu olan kültür meselesine gelince; hangi kültür? Üç asırdır kültür konusunda kendimiz olamadık. İslamiyet’i kabulden sonra Arap ve Fars kültürünün etkisinde kaldık. Osmanlı’nın son döneminde ‘Garplılaşma’ diye tutturduk. Cumhuriyetin ilk 15 yılında, 5 bin yıl öncesi Türk kültürüydü benimsediğimiz. 1940-50 arası Eski Yunan kültürünü “Batılılaşmanın” temeli saydık. Sonrası malum kapitalizmin rüzgârında sürüklendiğimiz ideolojiler, yaşadığımız iç kavgalar ve küresel emperyalizmin dayatmaları…

Bütün bu gerçekler gösteriyor ki; Türkiye’nin eğitimde Milli ya da gayrı Milli politikası yok. Politika olmayınca hedefler, plan, program ve proje de olmuyor. Kısacası Türkiye’de “eğitim” Millete has bir şey değil. Her iktidarın keyfine ve hatta Bakanın keyfine göre biçim verdiği bir uygulama sahası ve o nedenle Milletin ortak paydası olamıyor.

Son on yıla bakalım; beş Bakan geldi, dördü de kendine göre sistem getirdi. Dördüncü Bakan Dinçer, Bakanlığın 90 yılda şöyle ya da böyle oluşmuş hizmet kültürünü ve kurumsal hafızasını bir gecede yıktı.

Dünyadaki eğitim sistemlerini de bilecek şekilde yetişmiş yedi yüze yakın bürokrat havuza alındı. Yerlerine Ziraat Bankasından, İşkurumundan, Toprak Sudan, üniversitelerden; 7-8 sene iş tecrübesi olan eğitimli ama eğitim konusunda hiçbir şey yapmamış insanlar getirdi. Taşra muhatap olacak yetkili bulamadı.

Sistem sorunluydu ama iyi kötü kendini taşıyordu ve şimdi sistem kendini taşıyamıyor.

Öğretmen Eğitimin Neresinde?

Eğitimin; öğretmen, öğrenci ve program olmak üzere üç temel unsuru var ve hangisini merkeze alırsanız diğer ikisinin rolü ona göre değişir.

Okul, derslik, araç-gereç, eğitim yöneticileri, eğitim planlayıcıları, eğitim denetçileri ve eğitim politikacıları sistemin yan unsurlarıdır.

Eğitimin temel unsuru öğretmenlere, hakaret derecesine varan söylemlerde bulunuldu. Milli eğitim politikasına uygun bir öğretmen yetiştirme sistemi geliştirilemedi ve sistemle uyumlu bir öğretmen yetiştirilemedi.

Bu konuda geçmiş dönemlerin de büyük günahları var. Önce Kinyas Kartal gibi ağaların isteğiyle Köy Enstitüleri kapatıldı. Sonra Öğretmen Okulları ve Ecevit döneminde Eğitim Enstitüleri ve nihayet yüksek öğretmen okulları kapatıldı. 45 günde öğretmen yetiştirildi. 1990’lı yıllarda üniversite mezunu olan herkes öğretmen olarak atandı ve nihayet öğretmen yetiştirme görevi üniversitelere havale edildi, üniversiteler öğretmen eğitimini Milli politika ve hedeflere göre yapmadılar, rektörlerin ve YÖK’ün siyasal politikalarına göre yaptılar, pedagojik formasyon eğitimlerini ticarete döktüler, ülkenin öğretmen ihtiyacına göre eğitim planlaması yapılmadı. Öğretmenler en düşük ücret grubu içinde tutuldular. 40. yılını çalışan öğretmen iki bin beş yüz lira maaş alamıyor.

Yüz binlerce genç ihtiyaç fazlası olarak sokaklara terk edildi. Devletin oku dediğini okuyan, başar dediği sınavları başaran, bitir dediği okulları bitiren gençlerin devletten iş beklemesinden daha tabi bir şey olamazdı ama iş bekliyorlar diye “cami avlusunda yem bekleyen güvercinlere” benzetildiler.

Bilgi ve teknolojinin değişim hızı karşısında öğretmenler için hayat boyu öğrenme modeline geçilmemiş olması yani öğretmenlerin üst akademik eğitime devamındaki güçlükler ve öğretmen akademisinin kurulamamış olması sistemin gençliğe ve geleceğe zarar veren en önemli eksiklerinden biridir.(Devam edecek)

lılara Saygı Haftası başlıyor. WHO (World Health Organization) Dünya Sağlık Örgütü, 1982 yılında bütün dünyada Mart ayının üçüncü haftasını Yaşlılara Saygı Haftası olarak ilan etmiştir.

Her ülkede konu ile ilgili pek çok etkinlikler yapılacaktır.

Ancak haftaya verilen isim, özellikle bizlere, yaşlı insanlara biraz tuhaf geliyor. Sanki bu haftanın dışında kalan elli bir haftada yaşlılara saygı göstermenin pek gerekli olmadığı gibi bir anlamı çağrıştırıyor. Öyle zannediyorum ki, sadece Yaşlılar Haftası dense daha iyi ve yeterli olacak.

WHO, 1963 yılındaki çalışmaları sonunda 65-75 yaşlarını yaşlılık, daha üst yaşlardakileri de ileri derecedeki yaşlılar olarak kabul etmiştir.

Modern tıbbın babası sayılan İyonyalı (İonia) Hippocrates ( M.Ö. 460- M.Ö. 377) ise yaşlılığın 56 yaşında başladığını saptamıştı. Aradan geçen yüzlerce yılda yaşam koşullarının iyileşmesi, doğal olarak bu farkı getirmiştir. Değişmeyen tek şey değişimdir kuralı ve zaman  bu konuda  da etkisini göstermiştir.

Eskiden hem bizde hem de batılı ülkelerde var olan büyük aile yapısı neredeyse tarihe karışmaktadır. Oysa büyük aileler tıpkı okullar gibi insanların feyz aldığı önemli kültür yuvalarıydı, keşke muhafaza edilebilseydiler.

Geçmişten gelen örflerin, âdetlerin, geleneklerin, inançların ve terbiyenin kuşaktan kuşağa aktarıldığı ortamlardı büyük aileler.

Tüm aile fertlerinin özel bir saygı duyduğu büyükbabalar, büyükanneler çocukları sevgi ve şefkatle bağırlarına basar, olağanüstü hoşgörüleriyle onlara huzur, güven ve mutluluk verirlerdi.

Aklımızda kalan en güzel masallar dedelerimiz ve  ninelerimizden dinlediklerimizdir. Bütün hikâyelerin sonunda kahramanlar ve kazananlar hep dürüst, iyilik yapmayı seven, mert insanlar olurdu.

Çocuklar  çok küçük yaşlarından itibaren  sevgi ve saygıyı her zaman kendilerini engin bir muhabbetle kucaklayan, büyükbaba ve büyükannelerinden öğrenirlerdi.

Biliyoruz ki, insan hâfızasının unutkanlık gibi bir özrü vardır. Gene biliyoruz ki insanlar, anılarını anlatırlarken eski olayları ve geçtikleri mekânları süsleyerek ve renklendirerek, aslından biraz daha farklı aktarırlar.

Bu bilinç ve hoşgörüyle yaşlılarımızı dinlediğimizde pek çok önemli konuyu en yakın tanığından dinlemiş ve bilgi almış oluruz.

Bu fedakâr insanlar, zorlu yaşam koşullarını nasıl aştıklarını, olumsuz olayları nasıl geride bıraktıklarını ve bizleri nasıl büyüttüklerini tevazu içinde anlatırlar. Gerçekte bütün bunlar başlı başına aile sevgisini anlatan ve dersler çıkarılması gereken önemli hayat hikâyeleridir.

Diğer bir yönden yaşam alanlarındaki önemli kişileri, mahallenin bakkalını, kasabını, manavını, postacısını, bekçisini, seyyar satıcılarını tüm renkleriyle en güzel onlar anlatırlar. Eski konakları, yapıları, mahallenin meşhur kişilerini (delisi ve akıllısıyla)  hep onların anılarında kaldığı ve aktardıkları kadarıyla biliriz.

Eski bayram hazırlıklarını, bayramları, bayram yerlerini, bayram sohbetlerini ve yemeklerini onlardan iyi kim bilir ve anlatabilir?

Artık pek rastlanmayan mesire yerleri ve eğlencelerini, yazlık kışlık sinemaları ve spor olaylarını, meşhur pehlivanları ve sahne sanatçılarını ancak onlar anlatırsa öğrenebiliriz.

İhtiyarlarımız, bilgelik dönemindeki bu insanlarımız ömürlerinin en güzel ve verimli çağını ülkelerinin ve ailelerinin selâmeti, refahı ve esenliği için hizmet vererek geride bırakmışlardır.

İleri yaşa ulaşan insanların, herhangi bir hastalıkları olmasa da, biyolojik, psikolojik, sosyolojik ve ekonomik yönden az veya çok kayıpları olması doğaldır.

Yaşlılık döneminin kaçınılmaz anatomik ve fizyolojik değişiklikleri olacaktır. Bunları önlemek mümkün değildir.

Ancak ihtiyarlar, hayattan kopmamalıdırlar. Dinç kalmanın en iyi yönü öğrenmeye devam etmektir.  Dünya ve ülke olaylarını, yeni gelişmeleri takip etmeye ve ilgi sahalarını canlı tutmaya gayret sarf etmelidirler.

İleri yaşlılara sahip çıkmak tarihimizden gelen geleneksel ve en güzel hasletlerimizden biridir.

Yaşlılar Haftası hayırlı olsun…

Milliyet gazetesinde(15.03.2013) “Barışa omuz vermeye çalışıyoruz!” başlıklı 400  “demokrat” aydının(!) milletimizi İmralı Müzakerelerini desteklemeye davet eden bir ilanı yayınlandı.  Sürece destek veren bu “demokrat” aydın grubu verdikleri ilanda “İmralı’da PKK lideri Abdullah Öcalan ile yürütülen görüşmeler, özlemini çektiğimiz barışın kapısını ciddi bir biçimde aralamıştır. ……TBMM’nden başlayarak, çözüme katkı sunabilecek bütün taraf ve kesimleri sürecin parçası haline getirmek demokratik, adil ve kalıcı çözümü kolaylaştıracak ve hızlandıracaktır. Bizler bu doğrultuda atılacak demokratik adımları, adresine bakmadan sahipleneceğiz” diyorlar.

Bu “Müzakere Havarisi”, “Barış Goygoycusu” çok demokrat(!) aydınlarımız ve bunların çöreklendiği sivil toplum kuruluşları bizim malumumuzdur. Bunlar ne kadar, Atatürk,Cumhuriyet, Türklük ve Türk ordusu aleyhinde siyasi girişim olursa, hemen yanında yer alan sivil destekçileridir. Hatta Ermenilerin Türk milletine attıkları soykırım iftirasının bile savunucularıdırlar. Anayasamızı, Avrupa Birliğiyle, Alman Vakıflarıyla ve Öcalan’ın şahsında PKK ile pazarlık konusu yapan bütün girişimlerin baş destekçileridir. Milliyetçiler, vatanseverler, PKK ile savaşan komutanlarımız tutuklanırken “demokratikleşiyoruz” diye bayram edenler bunlardır.

“Türk milliyetçiliğini ayaklarının altına aldığını” söyleyen,  Anayasa’dan “Türk milleti” ifadesini tamamen çıkarmaya hazırlanan, Atatürk’ün adını, Cumhuriyet’in kazanımlarını ortadan kaldırmaya çalışan siyasi zihniyeti, kalemleriyle, konuşmalarıyla kürsüleriyle ve örgütleriyle bugüne güçlendirerek taşıyan bu  malum zevattır. İslamla, muhafazakarlıkla uzaktan yakından ilgisi olmayan bu zevatın sürekli desteği olmasaydı, bugün “vatan, millet, din” diye iktidara gelenler Türk milletini ve Türk ordusunu bu kadar küçültemezler, 30 bin kişinin katilini Türkiye’nin geleceğine ortak edemezlerdi.

Bu malum zevatta her meslekten, her meşrepten, her fikirden, her tarikattan, her cemaattan insan var. Her gayrımilli teşebbüsün koltuk değneği olan bu Devrimci, Alevici, Kürtçü, İslamcı, Arapçı, Solcu, Komünist, Dönek ve Cemaatçı 400  kişinin birlikte imzaladıkları ilanın sonunda şöyle deniyor: “Hiç kuşku yok ki, bu büyük sorunun çözümü istisnasız herkese büyük sorumluluk ve görevler yüklemektedir. Bunun bilincinde olan ve yıllardır bu doğrultuda çaba gösteren insanlar olarak, (biz zaten ne kadar fedakar olduğunuzu biliyoruz! S.Ö.) geçmişten çıkarılan dersler ışığında herkesi bu zorlu büyük (bir de şanlı deseydiniz. S.Ö.)yürüyüşe katılmaya, destek olmaya, sorumlu davranmaya çağırıyoruz.”

Şimdi soruyorum. Destek olmazsak, karşı çıkarsak ne olacak? Siz de Apo’nun 50 bin peşmergeyle ülkenin altını üstüne getirme tehdidi gibi bir tehditte mi bulunuyorsunuz? Sonu ülkenin bölünmesine kadar gidecek ve milletimizin Türk kimliğini kaybetmesine bile yol açacak bu süreci destekleyecek kadar vatan ve millet sevgimizi kaybetmedik, sizin kadar meşrebimiz geniş değil.

Kendi kendime düşünüyorum. Milli Mücadeleye karşı çıkan aydınların ve gazetecilerin bir kısmı yabancılarca satın alınsalar bile, çoğu gafildi. Kimi İmparatorluğu, kimi padişahı ve halifeyi, kimi İstanbul’u kurtarmak istiyordu, Mustafa Kemal ve arkadaşlarını devlete isyan eden asiler olarak görüyorlardı. Kurtuluşu bir hayal kabul ediyorlardı. 150’liklerin çoğu böyle idi. Hepsi Ali Kemal tıynetinde bir hain değildi. Peki bugün ordumuza reva görülen haksızlıkları, Kıbrıs’ta Annan planını, Ermenilerin soykırım safsatasını, ABD’nin Büyük Ortadoğu Projesini, ana dilde eğitimi, gerekirse barış için ülkenin bölünmesini ve Anayasa’da geçen bütün “Türk” kelimelerinin çıkartılmasını alkışlayanlar acaba ne kadar gafil, ne kadar cahil veya ne kadar hain, bunu çok iyi değerlendirmek gerekir. Mütareke aydınları mı, Müzakere aydınları mı? Takdirini sizlere bırakıyorum.

Yalnız tanımanız ve hatırlamanız için bu ibret vesikasında imzaları bulunan Mütareke Aydınları”ndan bazı gazeteci, TV’ci, akademisyen, politikacı, sanatçı, MİT’çilerin ve sivil toplum kuruluşlarının isimlerini veriyorum. Zaten siz bunların çoğunu tanıyorsunuz. Ama ben unutmamanız için bu ibret listesini bir defa daha hatırlatayım dedim.

BU ZEVATI YAŞADIKÇA UNUTMAYIN

Gazeteci ve TV’ciler: Ahmet Hakan, Ali Bayramoğlu, Alper Görmüş, Altan Öymen, Amberin Zaman, Aydın Engin, Ayşe Böhürler, Balçiçek İlter, Cengiz Çandar, Derya Sazak, Etyen Mahcupyan, Eyüp Can, Ezgi Başaran, Hidayet Şefkatli Tuksal, Hilal Kaplan, Koray Çalışkan, Mahmut Övür, Mehveş Evin, Mete Çubukçu, Nagehan Alçı, Nazlı Ilıcak, Nihal Bengisu Karaca, Nuray Mert, Oral Çalışlar, Pınar Öğünç, Rasim Ozan Kütahyalı, Şirin Payzın

Akademisyenler: Prof. Ahmet İnsel, Prof. Ali Nesin, Prof. Baskın Oran, Doç. Cengiz Aktar, Prof. Fuat Keyman, Prof. Gencay Gürsoy, Prof. Halil Berktay, Prof. İlhan Tekeli, Prof. İrfan Açıkgöz, Prof. Mehmet Altan, Prof. Mithat Sancar, Prof. MümtazerTürköne

Yazarlar: Ahmet Ümit, Masis Kürkçügil, Murathan Mungan, Nabi Yağcı, Oya Baydar, Ömer Faruk Gergerlioğlu, Tarhan Erdem,  Vedat Türkali, Ümit Kıvanç, Yaşar Kemal, Zeynep Oral

Politikacılar: Dengir Mir Mehmet Fırat, Ercan Karakaş, Eşref Erdem, Gürbüz Çapan, Mehmet Bekaroğlu, Tarık Ziya Ekinci, Ufuk Uras, Mustafa Kul

Sanatçılar:  Deniz Türkali, Ferhat Tunç, Lale Mansur, Leman Sam, Müjde Ar, Nur Sürer, Semih Kaptanoğlu, Serkan Acar, Şanar Yurdatapan, Şevval Sam, Yavuz Bingöl

STK’cılar:İbrahim Betil (Eğitim Gönüllüsü), Ahmet Faruk Ünsal(Mazlum Der Gen.Bşk.), Cemal Uşak(Gazeteciler ve Yazarlar Vakfı Gen. Bşk.), Ercan Geçmez (Hacı Bektaş Veli Vakfı Gen. Bşk.), Ercan İpekçi (TGS Başkanı), Esfer Solmaz (Batman Derneği Fed. Bşk.), Zana Fargini (Kürt Enstitüsü Bşk.),Öztürk Türkdoğan(İHD Genel Başkanı)

MİT’çi:  Cevat Öneş

Temsilcileri katılan STK’lar: Sarmaşık Derneği, DGD Platformu, ÇGD, Birleşik Metal İş Sen., Ankara Aydınlar Yazarlar Girişimi, Demokratik Alevi Federasyonu, TÜSES,  Demokratik Anayasa Hareketi, ÇHD, Sivil Dayanışma Platformu, Van Barosu, Van Der. Fed., Bodrum Kadın Dayanışma Derneği, Liberal Düşünce Derneği, Başkent Kadın Platformu, Divriği Kültür Derneği, Yüzleşme Derneği, Araştırma ve Kültür Vakfı, İHV, KA-DER, AK-DAV, Alevi Kültür Derneği, TOHAV, Barış İçin Vicdani Ret Platformu, TGS, SODEV, Mardin Der. Fed., Batman Barosu, Batman Tic. ve San. Odası,  TESEV, İst. Tekel ve Gazete Gazete Bayileri Odası, T. Barış Meclisi, Özgürlükçü Anayasa Platformu, Ortadoğu Sanayici ve Genç İşadamları Derneği, Yaşam Ağacı Derneği, İzmir Süryani Dostluk Platformu, Denge Demokrat Oluşumu, Diyarbakır Göç-Der, YAKAYDER, Emekli-Sen, Ankara Dersimliler Derneği, Kızılırmak Der. Fed., Özgür Eğitim-Sen, Tunceli Tic. ve San. Odası, Maden Mühendisleri Odası, Diyarbakır Barosu, Öğretim Üyeleri Derneği, Türk Diş Hekimleri Birliği, PEN Yazarlar Derneği, Yeşil Düşünce Derneği, Kadın Yazarlar Derneği, Anadolu Kültür Derneği, Şırnak Barosu, Diyarbakır Der. Fed., Devrimci 78’liler Federasyonu.

“Tarihî tecrübelerin de gösterdiği gibi, bir şehzadenin cezalandırılması için ayaklanmasını beklemek, düşman ülkelerle anlaşıp, arkasına silahlı binlerce kişi alarak, âsâyişi esaslı tehdit eden bir kimseyle karşı karşıya kalmak demektir. Böyle bir vaziyette artık cezalandırmaktan söz edilemez. Günümüzde terörle mücadele çerçevesinde Amerikalı üst rütbeliler, ‘Terör faaliyeti düzenlenmeden önce tedbir almak zorundayız. Bir kişiyi tutuklamak için suç işlemesini bekleyemeyiz. Çünkü suç işlenirse, binlerce kişinin ölmesi söz konusudur’ diyor. Kaldı ki bu şehzadeler öldürülmedikleri zaman, diğerlerini öldüreceklerdir. Kur’an-ı Kerîm’de Hazret-i Musa ile Hızır arasında geçen bir kıssa anlatılır. Hazret-i Musa, kendisine masum bir çocuğu niye öldürdüğünü sorunca, ‘Bu çocuğun anne ve babası mü’min kimselerdi. Bu çocuk ileride onları fesada ve küfre sevk edecekti. Ümid ederim ki Allah onlara daha iyisini verecektir’ demiştir.

“Kur’an-ı Kerim, fitnenin adam öldürmekten daha şiddetli ve büyük olduğunu söyler. Şeyhülislam İbni Kemal, Şeyhülislam Hoca Sadeddin Efendi, Kazasker Nişancızade Mehmed Efendi, Kazasker Bostanzade Yahya Efendi ve Kazasker Bosnevî Hüseyn Efendi gibi âlimler, şehzade idamlarını bu ayetlere dayandırır ve meşru görür. Gerektiğinde umumî  menfaat için hususî zararın tercih edileceği, bir hukuk kaidesidir. Fıkıh kitaplarında konuyla alâkalı bir de misâl anlatılır: Düşman, Müslümanların  üzerine taarruz etmiş ve birtakım Müslüman esirleri de siper yapmıştır. Atış yapılmadığı takdirde ülke düşman eline geçecektir. Bu sebeple, siper edilen esirlere, düşmana niyetle atış yapılır. Bunda umumun menfaati vardır. Eğer bu esirler ölmesin diye atış yapılmazsa, düşman ülkeyi işgal eder; ülke halkıyla beraber neticede bu esirleri de öldürür.

“Şeyhülislam Hâherzâde fesatçıların ortalık sakin iken bile öldürülebileceğine fetvâ vermiş; zarureten geçici olarak fesatçılığı bırakıp gizlendiklerini söyleyerek, ‘Geri gönderilseler bile kendilerine yasak edilen şeylere döneceklerdir’ mealindeki âyet-i kerimeyi delil göstermiştir. Hazret-i Ömer, fitne ve fesada sebebiyet vermesinden endişe ettiği Nasr bin Haccac’ı henüz suç işlemediği hâlde Medine’den Basra’ya sürgüne göndermiş; ‘Senin suçun yoktur. Ama ilerde senin yüzünden burada bir fitne doğarsa, o zaman ben suçlu olurum’ demiştir. Râşid halifelerin tatbikatı, İslâm hukukunda delildir.

“Osmanlı kanunu Mecelle’nin bazı maddeleri, bu tatbikata ışık tutucu mahiyettedir: ‘Zarar-ı âmmı def için zarar-ı has ihtiyar olunur.’ (Umumî zararı gidermek, kamunun, çoğunluğun zarara uğramasını önlemek için hususî zarar tercih edilir. M 26); ‘Zarar-ı eşedd, zarar-ı ehaff ile izale olunur.’ (Şiddetli bir zararı gidermek için daha hafif bir zarara başvurulabilir. M 27); ‘İki fesad teâruz etdikde ehaffi irtikab ile a’zamının çaresine bakılır.’ (İki kötülükle karşı karşıya gelindiğinde, hafif olanı işlenerek büyük olanının giderilmesine çalışılır. M 28). ‘Ehven-i şerreyn ihtiyar olunur.’ (İki kötülükten birini işlemek zorunda kalındığı zaman, hafif olanı tercih edilir. M 29). ‘Def’-i mefasid, celb-i menâfiden evlâdır.’ (Kötülüklerin giderilmesi, iyiliklerin elde edilmesinden önde gelir. M 29).” (Prof. Dr. Ekrem Buğra Ekinci, Ama Hangi Osmanlı?, İstanbul – 2013, s. 73-74)

X

Nitekim, kangren olmuş kol veya bacak kesilir. Görev ve işlevini yerine getirmeyen böbrek alınır. Çürüyen diş çekilir. Yoksa, parça için bütünden oluruz.

Suç işleyen hapse konur. Çünkü toplumun selâmeti bunu gerektirir.

3621

Tabii bütün bunlar istemeyerek ve üzülerek yapılmak zorunda kalınan şeylerdir.

Hattâ polis; potansiyel suç deposu olanları, bâzan herhangi bir hâdiseye meydan vermesinler diye,bir müddet için tedbir olarak tutuklar ve nezarete alır.

X

Zaten hiçbir devlet hukuken ayakta kalamaz. Mevcut hukuk; sıradan vatandaşlar içindir. Yıkıcılar, bölücüler, devletin temeline dinamit koyanlar ve koymak isteyenlerle hukuken mücadele etmek mümkün değildir. Çünkü onlar suret-i haktan görünür. Normal bir vatandaş gibi davranır. Mel’anetlerini hukuk kılıfına uydurarak yürütürler. Zâhiren hukuk dairesinde olduklarını aksettirir bir görüntü verirler. Görünüşte  masumdurlar. Fakat kıllarına dokunmaya görülsün, öyle bir vaveylâ koparırlar ki, dokunanın vay hâline! Herşeylerini kanunlara uydurdukları için, kanunen yakalarına yapışmak imkânsızdır! Tıpkı minareyi çalacak olanın kılıfı hazırladığı gibi.

İşte bu gibi sinsi ve gizli, yer altı faaliyetleri yürütenlerin hakkından; ancak her devletin CIA, KGB, MOSSAD gibi teşkilat ve örgütleri gelir. Türkiye’de ise, bu gibi casus ve hainlerin izini MiT sürer. Yakalar. Gereğini yapar. Doktor’un  vücuttaki mikropları keşfederek; izalesi için, zarar ve tahriplerini  gidermek üzere  tedaviye erken başlaması gibi.

MİT, Türkiye Cumhuriyeti Devleti’ne, Türk vatanı’na ve Türk Milleti’ne karşı mutasavver / yapılması tasavvur edilen veya edilecek olan ihanet ve sabotaj gibi teşebbüs ve girişimlerden vaktinden evvel haberdar olarak, bunları göğüsler. Halkın haberi olmadan, onun korku ve paniğe kapılmasına fırsat vermeden, koruma ve gözetme görevini sessizce yerine getirir. Vukua gelmesi muhtemel öyle tehlikelerden korur,öyle felâketlerin önünü alır ki, halkın rûhu  duymaz. Haberi bile olmaz. Zaten asıl olanda budur. Ve böyle olması gerekir.

X

 Elbette, bilerek bilmeyerek devlet aleyhtarı faaliyetlere girenlere, girişenlere ve bunun için dağa çıkıp silâha sarılanlara, çatışmalara girenlere, bu yolda ölenlere, öldürülenlere  sevinilmez. Ancak acınır. Ama bu hissiyat; onlara karşı gelmekten yâni vatanı, milleti ve devleti savunmaktan kimseyi alıkoymamalı. Zaten alıkonulmuyor. Gereken yapılmalı. Nitekim yapılıyor. Çünkü Şeriatin kestiği parmak acımaz.

Fakat nasıl ki, Hâkim’in suçluyu cezaya çarptırırırken sevinmesi, onu mânen mes’ul kılar.Yâni hak edilen cezayı vermekten asla çekinmeyecek; fakat  bu karardan ötürü de üzülmekten kendini alamayacak. Aynen bunun gibi, vatan  müdafaası  yapılırken, öldürülenlere  -üstelik bunlar kendi vatandaşları ise-  sevinmenin, o kişiyi indallah / Allah katında günahkâr edeceği de bilinmeli.

Vefa önemli. Bartın Üniversitesi Öğrenci Konseyi’nin  18 Mart Şehitler Günü ve Çanakkale Zaferi’nin 98. Yıl dönümü dolayısıyla düzenlediği programda konuşmacı olarak şehitlerimizi hayır ve rahmetle andık. 2008 yılında kurulan ve son yıllarda İslami İlimler Fakültesi kurulan Bartın Üniversitesi gittikçe gelişen ve büyüyen bir üniversite.

“Çanakkale’den 10 Cephe’ye” Şehitlere Vefa konulu konferansın açılış konuşmasını yapan ve adaşım olan Bartın Üniversitesi Öğrenci Konseyi Başkanı İsmail Kuşçu ve Emre beyin daveti ile Bartın Üniversitesine konuşmacı olarak katıldım. İsmail ve Emre bey aynı zamanda Devr-i Alem belgesel TV programlarını yakın takip ediyor ve izliyorlar. Ve kendilerinin daveti ile Bartın’da misafir olduk. Anlamlı bir günde aziz şehitlerimizi andık ve Çanakkale’den Kurtuluş Savaşı‘na adlı belgesel gösterimini salonu tıklım tıklım dolduran öğrencilere sunduk. Önce belgesel gösterimi sonra 1 saatlik konuşma yaptıktan sonra öğrencilerle karşılıklı olarak ayrıntılı soru cevap alışverişinde bulunduk. Programa katılan Bartın Üniversitesi Rektör Yrd. Prof. Dr. Azize Toper Kaygın hanımda konferansın öğrenciler açısından çok faydalı olduğunu belirterek, böyle anlamlı bir gün ile ilgili çok önemli bilgiler verdi.

2008 yılında kurulan Bartın Üniversitesi çok dinamik ve hareketli. 8000 öğrencinin eğitim gördüğü üniversite gerçekten çok bilgili. Zonguldak Çaycuma’da faaliyete geçen havalimanı ile Bartın’a oldukça ziyaretçi gelmekte. Osmanlılar zamanında Cenevizlerin elinden alan ve Çeşmi Cihan yani cihanın gözü anlamına gelen yer olarak  nitelendiren Fatih Sultan Mehmed Bartın’a çok önem vermiştir. Tarihi, kültürü ve doğası ile çok değerli bir coğrafyaya ev sahipliği yapan Bartın’ın nüfusu az olmasına karşın üniversite öğrencileri şehire çok canlılık katmış. İnşaat sektörü ise hızla gelişim gösteriyor.

Marka şehir Bartın’ın Vefalı Valisi

Bartın ziyaretimizde 1980’li yıllarda Gebze’de Kaymakam adayı olarak Mülki İdare Amirliği görevi yaparak Kocaeli’de çok faydalı hizmetlerde bulunan ve daha sonra İçişleri Bakanlığı Mülkiye Teftiş Kurulu’nun üyesi olarak Mülkiye Müfettişi ve müteakiben Mülkiye Başmüfettişi ünvanlarıyla görevlerini yürüten vefa insanı çok değerli dostum Bartın Valisi Bülent Savur beyin misafiri olduk.

Bizi çok sıcak ve samimi bir şekilde ağırlayan ve sayın Vali Bülent Savur bey bizimle yakından ilgilenerek bizleri Bartın’ın ve dünyanın gözbebeği Amasra ilçesi ve İnkum beldesinde gezdirdi. Nice insanlar var ama vefa namına hiçbirşey bulamazsınız. Vali Savur bey gerçekten hem vefalı hem de sevdalı. Tam bir Bartın aşığı olan vali bey ile Bartın’da Devr-i Alem yaparak hem kendisinden Bartın ile ilgili çok önemli bilgiler aldık hem de geçmiş güzel günleri yad ederek Gebze’yi konuştuk. Ertesi gün bizi tekrar misafir eden çok değerli hizmet insanı Vali Bülent Savur bey ile çok önemli röportajlar yaparak kendi ağzından yapmış oldukları hizmetleri ve Bartın’ın tarih, kültür ve turizmde çok önemli noktaya geldiğini öğrendik.

Bartın ve Amasra belediye başkanları Devr-i Alem’e konuştu

Bartın’da belgesel çekimlerimizi Bartın Belediye Başkanı Cemal Akın ve Amasra Belediye Başkanı Emin Timur sürdürerek tarihe not düşüp, zamana noterlik yaptık. Belediye başkanları ile yaptığımız röportajda sayın Akın ve Timur beyler; tarihiyle, doğasıyla geçmişten günümüze hep ilgi çeken ve ülkemizin çok değerli bir bölgesi olan Bartın’ın ve Amasra’nın Koca Fatih tarafından bizlere miras bırakıldığını vurgulayarak, kendilerinin de bu mirasa sahip çıktıklarını ve herkesin bu güzellikleri yaşaması için davet ettiklerini ifade ettiler.

Bartın’daki gezimizde çok değerli bir şahsiyetle tanışma şerefinede vardık. Kendisini Bartın’a adayan ve Bartın doğumlu olan Prof. Çetin Asma ile Bartın’da belgesel çekimleri yaparak, Bartın’ın geçmişi ile ilgili bilgiler aldık. Bazı insanlar vardır pek görünmez ama adeta gizli bir tarihtir. Çetin beyde öyle bir insan. Aslında ilkokul mezunu olan Çetin beyi biz profesör olarak görüyoruz. 200 yıllık tarihi evde yaşayan Çetin bey, bizi Bartın’da gezdirdi ve çok yakından ilgilendi.

Bartın Ticaret ve Sanayi Odası başkanından davet

Bartın’da bir başka durağımız ise Bartın Ticaret ve Sanayi odası. Bartın Ticaret ve Sanayi Odası Başkanı İsmail Toksöz’ü makamında ziyaret ettik. Devr-i Alem kameralarına konuşan Toksöz bizlere Bartın’ın ticaret ve sanayi potansiyeli ile ilgili çok önemli bilgiler verdi. Bartın’ın yılın 12 ayı gezilebilecek ve yaşanabilecek muhteşem güzelliklere sahip olduğunu belirten başkan Toksöz, sanayici ve girişimcileri bölgeye yatırım yapmaları için davet etti.

Evet Bartın ile ilgili anlatılıp söylenecek çok şey var. Bartın gerçekten görülmeye ve gezilmeye değer bir ilimiz. Buralar anlatılmaz yaşanır.

98 yıl önce, Atalarımız, Çanakkale’de onurlu bir mücadeleyle emperyalist saldırılara geçit vermediler.
O mücadelede bedelini bu ülkenin 250 bin evladı canlarını feda ederek ödediler.

Çanakkale Zaferi, tarih sahnesine Mustafa Kemal‘i armağan etti.

 O zafere rağmen, ilk paylaşım savaşı sonucu yurdumuz emperyalistlerce işgal edildi. Bu işgale karşı direnişin en büyük güç kaynağı Çanakkale Zaferi oldu.

O onurlu savaşın gerçek kahramanı olan Mustafa Kemal, Anadolu halkı ile verdiği kurtuluş mücadelesinden zaferle çıkarak, Türkiye Cumhuriyeti’ni kurdu.

Emperyalistler bu sonucu içlerine sindiremedi.

İç isyanları kışkırtarak çelme takmaya çalıştılar!

Mustafa Kemal’e suikastler planladılar!

Olmadı, başaramadılar.

İkinci Paylaşım Savaşı’na sokarak güçlenmeden yıkmaya çalıştılar, olmadı!

1947’de, “Marshall Planı” ile ilk çelmeyi taktılar.

Fakir genç kızı saldırıdan koruyan zengin delikanlı misali, tuzağa düşürdüler! “Yardım ediyormuş” gibi yaparak vatanımıza girdiler. Askeri üsler kurarak kirlettiler topraklarımızı. Önce dış işlerimize, sonra iç işlerimize karıştılar! Bilimsel, teknolojik, ekonomik gelişmemize ambargo koydular! Milli eğitimimize “danışman” olarak girdiler, “meslek sahibi, aklı egemen kılan, düşünen, nitelikli insan gücünün yetişmesine engel oldular.

Bu topraklarda binlerce yıl “ulus kimliği” ile yaşamakta olan kardeş toplumlar arasına “etnik ve mezhepsel ayrılık” tohumlarını ektiler.

İşbirlikçi yöneticilerle halka zulüm ettiler, yoksullukla terbiye ettiler.

Daha 1880’lerde çizdikleri “bölünmüş Türkiye” haritalarını gerçekleştirmek, bu suretle Ortadoğu’nun petrol ve maden kaynaklarına sahip olmak için “kardeş kavgasını” körüklediler.

Eğitime, sağlığa, sosyal güvenliğe, yatırıma harcayacağımız kaynaklarımızı bu akıldışı kavgada tükettirdiler.

Onlar “BOP” dediler, biz “HOP” diyemedik!

Aksine, birileri “eş başkan” oldu!

Bu arada bütün ulusal varlıklarımız yabancıların eline geçti.

Ülkemizdeki yabancı şirket sayısı 30 bini geçmiş!

“Ulus Devlet” yok sayılıyor!

“Ulusalcı” olmak en büyük suç!

Tıpkı, Osmanlı’nın son dönemlerinde olduğu gibi!

Dünya egemenlerine borçlandık.

Bütçemizin büyük kısmı “borç faizlerine” gidiyor.

Halk, yoksulluk ve işsizlikle terbiye ediliyor; birkaç torba erzak ve birkaç çuval kömürle köleleştiriliyor!

Ordumuzun en onurlu subayları tutsak, sınırlarımız Allah’a emanet!

Yenildik sanıyor Emperyalistler!

Yanılıyorlar!

Tıpkı Çanakkale’de, tıpkı Kurtuluş Savaşı’nda olduğu gibi; bu ulus yeniden uyanacak ve meşru müdafaa hakkını kullanacaktır!

Küresel düzen Çanakkale’yi ve Kurtuluş Savaşı’nı unutmuş!

Biz unutmayalım!..

Tarih, Türkleri yazmaya başladığından günümüze kadar her zaman kahraman olarak anmıştır. Günümüzde tarihin bize yüklediği şan ayaklar altına alınıp yok edilmek istenmektedir. Öyle ki anayasamızdan bile Türklük kavramı çıkarılmaya çalışılmaktadır. Ne yazık ki vatanımız gözleri kin ve nefretle bürümüş insanlara emanet edilmiştir.
Sanki yıl 1918, Mondros ateşkes antlaşması yeni imzalanmış ta ülkemiz sessizce işgal ediliyor, psikolojik savaşla yıldırma,bastırma politikası uygulanılıyor. Ordumuz terhis edilmemiş ama içerde, yazarı içerde, insanlar ben Türk’üm diyemez hale getirilmiş. Ey kurban olduğum Türklüğüm bu işgal değil de NEDİR?
Geçmişimiz ameliyathanede, narkozun etkisiyle uyuşmuş beyinler, geleceğimiz uyanacağımız güne endeksli. Gazi Mustafa Kemal Atatürk’ün ismini hafızalardan silmek için bütün gayret. Atamızın hatırası olan her şey eleştirilmekte. Mehmet Akif Ersoy’un yazdığı İstiklal Marşımıza bile göndermeler getirilmekte.
Bu işgal değil de NEDİR?
Bu kadar insanın susturuluşu nedendir?
Neden bu sessizlik..! 
Türk milliyetçiliğine düşmanlık neden? Bizler bu coğrafya üzerinde hep birlikte yaşamadık mı? Birbirimizden kız alıp kız vermedik mi? Vatanımızda birlik beraberlik içinde düğün dernek kurmadık mı? Al bayrağın gölgesinde milletçe acımızı andımızı göklere söylemedik mi? Geçmişimizde böyle parçalara ayrılmışlık var mıydı? Bölücülük hangi kuytuda gizliydi de göremedik? 
Vatan topraklarımız dış güçlerin iştahını kabartmıştır hep. Savaşarak koparamayacaklarını düşünenler bölerek emellerine kavuşacaktır nihayet.. Bu oyuna gelmek ya da suskun beklemek bize yakışmaz. Vatanımıza sahip çıkalım. Atalarımızın, şehitlerimizin ve onların bizlere emanet ettikleri cennet vatanımızın, hainlerin ellerinde oyuncak olmasına seyirci kalmayalım.

Adaleti çiğneyen devlet adamlarını cezalandırmayan milletler çökmek zorundadır…
‘EY TÜRK ÜSTTE GÖK ÇÖKMEDİ, ALTTA YER DELİNMEDİ, BİL Kİ TÖREN BOZULMAK ÜZERE!..TİTRE VE KENDİNE DÖN!..

Öğretmen, seven ve sevmesini bilen birisi olmalıdır. Seven öğretmen, sevilen öğretmen demektir. Sevilen öğretmen ise; öğrencisine en güzel “sevgi eğitimi”ni sunar.

Tersi düşünüldüğünde ise; sevmeyen öğretmen, sevilmeyen öğretmendir. Sevilmeyen öğretmen, eğitim adına yalnızca kin, nefret, korku ve ilgisizliği verebilir.

Bakışlarında tatlı pırıltıyı, dudaklarında sıcak tebessümü ve davranışlarında ilgi ve alakayı eksik etmeyen bir öğretmen, okulunu ve sınıfını sevgi bahçesine çevirmiş demektir.

Öğrencinizin, “nasılsınız” diye saçlarını okşamanız, ona güler yüz göstermeniz, onun elini sıkmanız ve problemlerini dinlemeniz, gönlünü fetheder ve öğrenciniz size sımsıkı bağlanır.

Unutmayınız! Kelebeklerin ışığa koşuştuğu gibi, çocuk yürekler, genç kalpler de sevgiye koşar. Sevgi dolu bir öğretmen ışık demektir. Öğrencileri onu arar, onu sorar. Öğrencileri öylesine bağlıdır ki, “öğretmenim” deyince, gözlerinde sevinç ışıkları yanar. Ona kavuşmak, elini tutmak, ne kadar anlamlıdır.

Bir bayram günü mezarlığa giden bir eğitimcinin, bir mezarın başındaki kalabalık dikkatini çeker. Yanlarına yaklaştığında bir öğretmenin mezarı olduğunu ve kalabalığın da onun öğrencileri olduğunu anlar. On yıl önce ölen bir insana bu kadar ilginin nedenini sorunca; “O sevgi doluydu”(Karlı, 1996). cevabını alır. Hâlâ öğrencileri ona koşup, onun sevgisini paylaşmaktadırlar.

Öğretmen yalnızca bir insan yetiştirmiyor. O bir dünya büyütüyor, bir dünya yetiştiriyor. Çünkü insan bir dünyadır.

Cismiyle, ruhuyla, hayaliyle, idealiyle ve beklentileriyle bir dünya. Çok zaman kâinata sığmayan bir dünya. Sevgiyle temeli atılan, sevgiyle örülen, sevgiyle kurulan bir dünya. O dünyada her güzellik bulunacak. Saygı, sevgi, hoşgörü dayanışma ve fedakârlık. Kaybedilen, aranılan değerler bulunacak.

Sevgi eğitimi, sevgiyle eğitmek demektir. “Öğrenci bir emanettir; onu sevgiyle, şefkatle ve merhametle koruyun” (Ülgen, 1964) diyen eğitimciler, çok büyük bir gerçeğe işaret etmişlerdir.

Evet, öğrenci bir emanettir. Hayatını, hayatına feda eden ve onun için yaşayan anne ve babanın emanetidir. Bu fedakâr insanların emanetini sevgiyle korumak, sevgiyle büyütmek kadar önemli bir görev var mı?

Öğrenci bir emanettir. Vatan ve millet; sevgi, fedakârlık, yardımlaşma ve dayanışma ruhu almış insanlarla ayakta durmaktadır. Bir öğrenciyi sevgi ile büyütmek, vatanı sevgiyle korumak demektir. Bir öğrencinin heder olması, vatanı için bir ihanet demektir.

Gerek fizyolojik, gerekse de psikolojik anlamda en mükemmel cihazlarla donatılan ve en mükemmel nimetlerle beslenen insandan önemli görevler beklenmektedir. O görev “sevme, sevdirme” görevidir. Yani insan olmak  görevi.

Bu değerli varlık, sevgi eğitimiyle hem aile, hem de vatana layık hale getirilebilir. Eğer sevgisiz, ilgisiz eğitilirse; toplum için en zararlı bir insan olur. Ruhunda sevgiyi yitirmiş insanların açtığı yaralar, bütün dünyanın en önemli problemidir.

Sevgi eğitimi unutulunca, insanlar da sevgiyi unuttu. Menfaat için yaşama anlayışı olan pragmatizm felsefesi Amerika’dan; her şeyi maddede arayan materyalizm felsefesi Rusya ve Doğu Avrupa’dan ülkeye yayıldı ve eğitim felsefelerini etkiledi(Kongar, 1981).

Bu şekilde, ülkemizde ve dünyada menfaatlerinden başka bir şey düşünmeyen insanlar ise sevgiyi, ilgiyi, dayanışmayı ve yardımlaşmayı unuttu. Kendisi de sevgisiz ve ilgisiz kaldı.

Bir Örnek:”Cahil, okuma yazma bilmeyen dağdaki bir çoban, kuru ekmeğini aç bir yabancı ile paylaşıyor da neden okumuş bir aydın, menfaati uğruna birçok insanın hayatını göz ardı ediyor?” (Karlı, 1996:51).

 Öyleyse, burada bir yanlışlık ve eksiklik vardır. Çünkü okumak, cahilliği gidermeli, insan ilişkilerini, sevgisini ve dayanışmasını arttırmalıdır. Birçoklarına göre bu eksiklik, insanı yalnızca ceset ve madde olarak görmenin; manasını, sevgisini, inancını unutmanın eksikliğidir(Cordon, 1996).

 Çünkü bu konuda daha çok şikâyetler, okumuş ve bilen kesimle ilgili gelmektedir. “Cahil” diye bilinen insanlar, daha itaatli ve daha saygılıdır.

 İnsan hem madde, hem de manadır. İki yönüyle ele alınıp geliştirilmelidir. Bilim ve teknolojiyle donatılırken, sevgi, insanlık, akrabalık, dostluk gibi değerler ihmal edilmiştir. Bugün Amerika, Avrupa, Rusya ve Çin, kaybettiği insanlık değerini aramaktadır. Bundan dolayı birlikte yaşama, birlikte paylaşma ve aile değerlerini (Sert, 1995:90) ön plana almaktadırlar.

Ayıplarla dolu sözde bir barış süreci sürdürülüyor. Bu sözde barış sürecinin bir ABD tezgâhı olup olmadığı da tartışılıyor. Sözde mutabakat ve mütarekenin hangi hususları kapsadığı konusunda yoğun şüphe ve endişeler var. Karşılıklı verilen mektuplardan pis kokular geliyor.

Sayın Başbakan “devletin güvenlik güçleri silah bırakamaz” demişti. Devletin silahlı güçlerinin silah bırakması demek, devletin bir bakıma tasfiyesidir. Bu mutabakatta ateşkes çift taraflı mı olacak? Katil başına yeni özgürlükler mi tanınacak? Güven verici yasal düzenlemeler neler olacak? Türkiye’de şeffaflık ve demokrasiye özgü açıklık olmadığı için bunlar haliyle tartışılıyor.

Aslında bu barış süreci halkımız arasında yeni bir takım nifak ve düşmanlık tohumlarını yeşertecektir. Yanlış açılım politikalarıyla insanlarımız birbirine zaten soğumuş ve birbirinden uzaklaşmış iken bu süreç bunu daha da hızlandıracaktır.

Araştırmalar teröre verilen tavizleri ve uygulanan açılım politikalarını haklı çıkarmıyor. Bu konuda Bilgesam‘ın internet sitesine girilebilir. Diğer araştırmalar da bundan farklı değildir. Kolay ve basit genellemelerle belki de haksız yere bazı insanlarımıza kuşkuyla bakılır hale gelinebilecektir.

Kırmançça konuşan herkesi örgüt üyesi görme yanlışı yaygınlaşabilir. Son 10 senedir ortaya çıkan olumsuzlukların yönetenlerin yanlışları ile daha da artabileceğinden korkarız.

Türksüz Anadolu ve Türksüz anayasa, Atatürksüz Türkiye, Kur’ansız ve Hz. Muhammed’siz İslam, Hz. Ali’siz Alevilik telkinleri birçok yere sıçrayabilir. Türkiye tehlikeli bir sürece sürüklenmektedir. Aklıselim ve araştırmalar pek önemsenmemektedir. Aslında ülkeye kefen biçenlerin araştırma ve halkın ne düşündüğü gibi konularla ilgileri de yoktur. Türkiye dönüştürülmek ve tanınmaz hale getirilmek yolunda bir garip barış süreci ile karşı karşıyadır.

Bu ülkede kendi geçmişini kötüleyen gerçek dışı asimilasyonların yapıldığını bugün ise bunlardan vazgeçildiğini söyleyen bakanlar var. TV ekranlarında Türk Milletinin safkan olmadığını melez olduğunu ifade ediyorlar. Asimilasyon nedir? Acaba bu kavramı yerli yersiz kullananlar biliyorlar mı? Hiç zannetmiyoruz. Bunlar yeri geldikçe Türk olduklarını da ifade ediyorlar, ancak Aziz Nesin’in tarif ettiği tanımın dışına da çıkamıyorlar. Aslında hakim unsur ve kültürü temsil edenler maalesef eritilmişlerdir. Eğer Karakeçililerin bir kısmına Türkçe unutturulmuşsa, Anadolu’nun bazı Türkmen köylerinde Türkçe kullanılamaz hale geldiyse, bazı aşiretler Türklüklerini kaybetmişlerse bu nasıl bir asimilasyondur?

Ağızlarda bir sakız gibi çiğnenen etnik milliyetçilik yanlış bir kavramdır. Milletin milliyetçiliği olur, etnisitenin milliyetçiliği olmaz. Etnisitenin etnosantrizm yoluyla topluma kapalılığı, bütünü reddeder olması, milliyetçilik değil, küresel rüzgârlara selam veren etnik taassuptur.

Milletleşemeyen toplumların milli seviyede direnci ve asabiyeti teşekkül etmez. Bundan dolayı birçok Ortadoğu toplumu ayrı ayrı devlet de olsalar, milliyetçilik yapamazlar. Milli seviyede birliktelik ve ortak irade kurulamadığından Irak’ta, Suriye’de, Lübnan’da görüldüğü gibi etnik ve mezhep farkları ve bunlara dayalı siyasi partiler öne çıkar.

Milliyetçilik ve millet gerçeği oluşamadığı için bu ülkeler kolay ufalanabilir ve yeni emperyalizmin oyuncağı olabilir. Bazılarının zannettiği gibi birlikteliği sağlamak, insanları inkar etmemek için milli kimlik dışlanmaz. Ülkenin toprak bütünlüğüne ve milli birliğine kastedenlere hiçbir yerde prim verilmez. Türkiye bunun istisnasıdır.