“Çözüm Süreci” 29 Mart 2009 Yerel Seçimleri’nden sonra başladı. 21 Mart 2013’te Teröristbaşı Öcalan’ın mektubu Devlet desteğiyle Diyarbakır Meydanı’nda okundu. 16 Temmuz 2014’te Çözüm Süreci Resmî Gazete’de yayınlanarak kanunlaştırıldı.

7 Haziran 2015 Seçimleri’yle süreç buzdolabına kondu ve terörle anladığı dilden mücadele başladı. O günden bu yana tam 260 şehidimiz var. Çözüm Süreci boyunca verdiğimiz şehit sayısı ise 600. Şehidime mi yanayım, Çözüm Süreci boyunca teröristlere göz yumanlara mı sayayım?

5 Temmuz 2011’de Yüksekova’da 2 şehit (İki askere sokak ortasında pusu). 25 Ekim 2014 Yüksekova, yine 2 şehit (Hain pusu). Gün gün verdiğimiz şehitler için İlkkurşun Gazetesi’nden Feza Tiryaki’nin yazısını paylaşmak isterim. Devletin terörle mücadelesini destekliyoruz lakin taşların bağlanıp köpeklerin nasıl serbest bırakıldığının yakıcı hikâyesini de unutmamak gerek:

“Ben Murat, Adana’nın Kozan ilçesindenim. Türkeli Mahallesi’nde baba evim. 25 yaşındaydım dün sırtımdan vurulup düştüğümde. Yanımdaki asker arkadaşım, uzman çavuş Yahya; Kayseri Pınarbaşı, Büyükgürleyen köyünden. Dağ Komando Tugayı’nda görevliydik ikimiz. Komandoyduk, gençtik, memleket sevdalısıydık… Komutanlarımız, kalın gitmeyin, demişlerdi bize. Kalın, Türk Milleti’nin sizin gibi bilgili, deneyimli askerlere ihtiyacı var. İşsizdik, yoksuldu ailemiz ama gönlü yüceydi anamızın, babamızın. ‘Kal, vatana hizmet et oğlum’ dediler, arkamızdan dua ettiler.

Hem ailemize bakacak, hem vatana hizmet edecektik, başımız koltuğumuzda. ‘Doğacak çocuğumuza hasretime bir de senin hasretin katılıyor; dayanamıyorum, yanına geliyorum’ demişti telefonda. 2 gün önce eşim Neziha gelmişti yanıma, 5 aylık hamile. Arkadaşım Yahya da birkaç haftalık evliydi. Düğünden sonra dönmüş gelmiş yine görev yerine, Yüksekova’ya. Kayseri ‘de hasretine dayanamamış onun da çiçeği burnunda yeni gelini, ‘Beni de erimin yanına bırakın, asker karısı askerinin yanında olur’ demiş. Kayınpederi almış buraya getirmiş onu evvelsi günü..
Sivil giyimliydik, gençtik; ayağımızda kot pantolon, üstünde kısa kollu gömlek. Sabah saat 7’yi 10 geçiyor. Yürüyerek giderdik işe, konuşa konuşa her gün.. Sizler gibiydik biz de memleketimin genç insanları, sizler gibiydik!.. Hayalleri olan, sevinçleri, dertleri olan… Geçim sıkıntısı çeken, gelecek hesapları yapan, memleketin bu haline üzülen… Yaşamak bizim de hakkımızdı herkes gibi..
Birden al kanlar içinde yere yığıldık, kanımız boyadı taşları. Ben bir yana, Yahya bir yana savrulduk. Kahpece kurşunlar yağdı arkamızdan, hainler vurdu bizi. Taşların üstüne düştük; kıvrıldık, can verdik. Resmimize iyi bakın, yere düşen bedenimize.. Karşıdan ölümümüzü izleyen vicdansız yüzlere iyi bakın! Kan bürümüş gözlerine, insanlıktan çıkmış suratlarına iyi bakın! Bizi haber yapan ellere, bunların patronlarına iyi bakın! ‘Yüksekova’da İki Şehit’ diye tek satır olarak yazdılar önce haberimizi. Haberimizin yanıbaşında zıvanadan çıkmış artist, şarkıcı resimleri..
Öğleden sonra Genelkurmay açıklama yaptı internet sitesinde: ‘Pusu kuran sivil vatandaş görünümlü bölücü terör örgütü mensupları tarafından yakın mesafeden, arkalarından hunharca ateş edilerek şehit olmuşlardır.’ Yeri değişince, haberimizin adı da değişti böylece. ‘Sokakta İki Şehit!’ dediler alt sırada bir yerlerde. Sokak dedikleri yer, evimizin önü; Marangozlar Sokağı.
Baba ocağıma haber vermişler, babam Hasan’a, annem Arseven’e. Babam ağlamış, yüzbaşıma sarılıp; anam bayılmış. Yahya’nın babası Kamil; ‘Keşke beni vursalardı oğlumun yerine!’ demiş. Annesi de ‘Benim yavruma neden kıydılar? Canına nasıl kıydılar? Benim yavruma..
Benim yavruma.. Oy!…’ deyip durmuş. ‘Benim yavrumu mu götürüyorsunuz?’ diye feryat etmiş.
Onun yavru dediği vatandır, Türkiye’dir! Bu feryat, hepimizin analarının ortak sesidir.

Kızkardeşim Hülya: ‘Kardeşimi getirmediniz? Nerede kardeşim?’ Anam, babam, kardeşim, yakınlarım, aziz milletim! Biz buradayız.. Şehitlik katındayız.. Al kanlar içinde yığıldık, kaldık. Kahpe kurşunlar aldı canımızı, kapadı gözümüzü vakitsiz. Vatan için ölmektir her askerin görevi. Bundan değil bizim kederimiz. Gözümüzün açık kalması bundan değil. Şehit haberimizin yanına koydukları hainlerin dediklerine yanar içimiz. İmralı Canisiyle anlaşma yapıyorlar. Bize ölüm değil, asıl bunlar koyuyor: Taşların bağlanması, itin ortaya salınması.. Türk Milleti’nin olanı biteni duymaması..”

Ben, Türküm!

Türk, Töresiz olmaz.

Ben, Türküm!

Türk, Vatansız olmaz.

Ben, Türküm!

Türk, Bayraksız olmaz.

Ben, Türküm!

Türk, Hürriyetsiz olmaz.

Ben, Türküm!

Türk, Vicdansız olmaz.

Ben, Türküm!

Türk, İdealsiz olmaz.

Ben, Türküm!

Türk, Bozkurtsuz olmaz.

Ben, Türküm!

Türk, Dirençsiz olmaz.

Ben, Türküm!

Türk, Hoşgörüsüz olmaz.

Ben, Türküm!

Türk, Mücadelesiz olmaz.

Ben, Türküm!

Türk, Askersiz olmaz.

Ben, Türküm!

Türk, Tarihsiz olmaz.

Ben, Türküm!

Türk, Yalaka olmaz.

Ben, Türküm!

Türk, Korkak olmaz.

Ben, Türküm!

Türk, Riyakâr olmaz.

Bu yazdıklarım, Türkün tarihe mal olmuş özellikleridir ki, bunlar, dünya tarihini anlatan birçok kaynakta açıkça görülebilir.

Bugün, Türkün bu özellikleri yok edilmeye çalışılmakta, yok sayılmakta, hem de Türkü yönetmek iddiasında bulunanlar ve onların yalakaları tarafından. Heyhat!

Mustafa Kemal ATATÜRK gibi bir Türk Aşığının kurduğu bu devlette hem de… Yazıklar olsun!

Türk! Uyan!

Türk! Uyan!

Türk! Uyan!

“Bazı aklı evveller ‘asıl olan fikir özgürlüğüdür, her görüşün açıkça söylenebilmesidir’ diyerek ‘akademisyenlerin bildirisinde şiddeti öven herhangi bir satır yok!’ diyorlar. Doğru ama eksik, bildiride şiddeti uygulayan teröristleri yeren de herhangi bir satır yok. Teröriste karşı vatandaşını koruyan devleti suçlu ilan eden satırlar var. PKK ağzıyla devleti suçlamak katillere destek sunmaktır!

“Ülkenin varlığına, devletin birliğine ve milletin bütünlüğüne kast eden hain emelleri bildiriciler ‘demokratik hak talebi’ olarak niteliyorlar.

“Terörü demokratik hak; teröre karşı vatandaşın can güvenliğini sağlamayı ise devletin suçu olarak nitelemek akıl değil ahlâk kusurudur.

“İmzacılar suçun ortağı değil bizzat faili, sahibi, teşvikçisi, tahrikçisi ve yönlendiricisi olduklarını ortaya koymuş olmaktadır. (Çünkü ‘Es-Sebebü ke’l-fail.’ Yani sebep olan yapan gibidir. M.B.)

“PKK destekçisi ve propagandisti bildiriciler hendekleri kazan, barikatları kuran evleri silah deposu haline getiren, sokakları bombalarla dolduran, halkı canlı kalkan olarak kullananları masumlaştırmış oluyorlar.

“Devletin işlediği suçlara ortak olmayacağını söyleyen bildiriciler PKK’nın işlediği insanlık suçlarına ise seve seve ortak oluyorlar.” (Özcan Yeniçeri, Yeniçağ, 18.1. 2016)

X

“Yarım yüzyılı aşkın müşahade ve tecrübelerim, birbirinden acı üç tespiti öne çıkarıyor. Türkiye’de ‘hainler’, ‘hırsızlar’, ‘cahiller’ prim alıyor, teşvik ediliyor. Kendi içinde en çok hain yetiştiren memleket olma rekorunu kırdık. Seneler önce, ricam üzerine, Hükümete verilen bir brifingte, değişik dernek ve örgüt çerçevesinde, Devlet aleyhine faaliyet gösteren insanların sayısı 205 bin olarak verilmişti; bu korkunç rakamın artmakta olduğu endişesini taşıyorum. Ayrıca binlerce insanımız, yurt dışında, kendi Devletine karşı çalışıyor, yabancılara gammazlıyordu.” (Kamran İnan, Türkiye Gerçeği, İstanbul – 2003, s. 7-8)

“Millî hassasiyetlerini kaybeden millet tehlikededir. Kendisi ile yarışmayan, tarihinden kaçan, üretmeden borçla yaşamayı seçen bir toplum olduk; mefkûresiz, iddiasız bir toplum. 11 Eylül 2001 terörist tecavüzünden sonra, 70 milletten oluştuğu tekrar edilen Amerika’daki milliyetçilik patlaması, Amerika’nın gücünü ve dinamizmini izah etmektedir. Anlamlı büyük bir olaydır. Teröre 30 binden fazla kurban veren Türkiye’de benzeri millî bir hareketin görülmemesi düşündürücüdür.” (a.g.e. s.12)

“Dikkat edilirse dış yıkıcı güçler bizi hep içimizden vurmuş, emellerini bizim kanımızla gerçekleştirmeye çalışmıştır. Yaşanan bütün acı tecrübelere rağmen henüz silkinmiş, ders çıkarmış değiliz.” (a.g.e. s.13)

X

” ‘Bir ülkenin körleşmesi, düşünce adamlarının ortadan kaybolması ya da iyi düşünürlerin yetişmemesi ile alâkalıdır…Türk entelektüeli, felsefeyi, teoriyi olayların arkasındaki kuramsal yapıyı anlamayı sevmemektedir.

” ‘Türkiye’nin…aydın meselesi gittikçe kötüden çok daha kötüye gitmektedir. Ortalığı kendini doğal aydın sanan kişiler doldurmuştur.’ Doç. Dr. Sait Yılmaz’a ait bu sözler, asıl meselenin ne olduğunu gösteriyor ama zaten felsefeyi, teoriyi, olayların arkasındaki kuramsal yapıyı anlamak istemeyenler, entelektüel olamaz. Toplumun genel yapısı da bu yönde olunca, düşünür yetişmez!” (Arslan Bulut, Yeniçağ, 18. 1. 2016)

Devletimizi 14 senedir yöneten partinin adında “Adalet” var. Hatta bu partinin kökeni olan partilerin hedefi “adil düzen” idi.

Adaleti veya adil bir düzeni hedefleyen kişi veya partilerin “hukuk devleti” ve hatta “hukukun üstünlüğü” kavramlarını içselleştirmiş olması gerekirdi.

Oysa Adalet ve Kalkınma Partisi’nin fiili ve manevi lideri R. Tayyip Erdoğan‘ın açıklamaları ile bir kere daha açığa çıktı ki, bu ekip mevzuatı bir kenara koyarak iş yapmayı alışkanlık haline getirmiş.

Cumhurbaşkanı Tayyip Erdoğan, Cumhurbaşkanlığı Sarayı’nda buluştuğu kaymakamlara talimat verdi: “Yeri geldiği zaman koyun mevzuatı bir tarafa, zihinsel inkılabınızı devreye sokun; ‘Ben bunu bu şekilde yaparım’ deyin ve yapın.”

Erdoğan kendisinin ve partisinin böyle başarılı olduğunu söyledi.

Önce “mevzuat yani Anayasa, kanunlar, tüzükler ve yönetmelikler ne derse desin, doğru bildiğinizi yapın” talimatını okuyunuz. Sonra da Anayasa’da belirtilen “kanunsuz emir” başlıklı 137. Maddeyi okuyunuz:

“Madde 137- Kamu hizmetlerinde herhangi bir sıfat ve suretle çalışmakta olan kimse, üstünden aldığı emri, yönetmelik, tüzük, kanun veya Anayasa hükümlerine aykırı görürse, yerine getirmez ve bu aykırılığı o emri verene bildirir. Ancak, üstü emrinde ısrar eder ve bu emrini yazı ile yenilerse, emir yerine getirilir; bu halde, emri yerine getiren sorumlu olmaz.

Konusu suç teşkil eden emir, hiçbir suretle yerine getirilmez; yerine getiren kimse sorumluluktan kurtulamaz.”

Eğer mevzuatta herhangi bir eksiklik, boşluk varsa, Cumhurbaşkanının görevi hükümeti ve Meclisi devreye sokup, bu aksaklıkların giderilmesini sağlamak olmalıdır.

Cumhurbaşkanının görevi, “Anayasa’nın uygulanmasını, Devlet organlarının düzenli ve uyumlu çalışmasını gözetmektir.” Bu da bütün organların mevzuata uymasıyla mümkün olur.

Kim talimat verirse versin hukuka aykırı işlemleri yapanlar sorumluluktan kurtulamayacaktır.

Hukuk devleti işlediğinde ve bu suçları işleyenler yargılandığında arkalarında kimsenin olmadığını göreceklerdir.

****************************************************

Yargı Kararlarını Uygulamamak da Suçtur

Anayasanın 138 inci maddesinde, “Yasama ve yürütme organları ile idare, mahkeme kararlarına uymak zorundadır; bu organlar ve idare, mahkeme kararlarını hiçbir suretle değiştiremez ve bunların yerine getirilmesini geciktiremez” denilmektedir.

Siyasi iktidar anayasanın bu emredici maddesini her vesileyle çiğnemekte.

İki örnek vereyim:

Milli Eğitim sistemimizde, 2014 yılında çıkarılan bir kanuna ve yönetmeliğe dayanarak, “okul müdürleri ve müdür yardımcıları” arasında siyasi bir KIYIM yapıldı.

Tam bir taraftarlıkla, iktidara yakın olmayan yöneticileri hukuka aykırı işlemlerle görevden aldılar.

Mağdur olan müdür ve müdür yardımcıları davalar açtılar. Yargılama sonucu, yapılan işlemler hukuka aykırı olduğu için İPTAL edildi.

Bu kararlara göre “idari davaya konu edilen idari işlemlerin (işlemin yapıldığı tarihten itibaren) ortadan kalkması, idari işlemlerin önceki hukuki duruma geri gelmesi” gerekirdi.

Yani görevden alınan müdür ve müdür yardımcıları görevlerine iade edilmeliydi.

Yetkili makamlar hala bu mahkeme kararlarını uygulamamakta direniyorlar.

***

İkinci örnek ise İzmit Yeni Cuma Camii olarak da bilinen Pertevpaşa Külliyesi önüne yapılan yaya köprüsü hakkında.

Bu köprü ayaklarındaki, fazladan yapılmış izlenimi veren, çelik yığını şapka ve eklentiler İzmit’teki tek Mimar Sinan eserini gölgelemekte.

Bu konuda açılan davada mahkeme en azından köprü ayağındaki çelik şapka ve eklentilerin yıkılmasına karar verdi. Bu karar 5 yıldır uygulanmıyor.

Bu konunun en önemli takipçilerinden Av. Fahri Örengül‘ün verdiği bilgiye göre, “Belediye yasak savma kabilinden göstermelik yıkım ihaleleri yaparak ‘yıkacak firma bulamadık’ gerekçesiyle mahkeme kararlarını uygulamamaya devam ediyor. Kanuna ve adalete arkadan dolanıyor.“

*****************************************************

Arınç’a Göre Gazeteciler, Gezi, FETÖ Davaları

Gazeteciler Can Dündar ve Erdem Gül hakkında iddianame yazılıp ağırlaştırılmış müebbet, artı müebbet, artı 42 yıl hapis istenen dava açıldı.

İddia edilen suç: “Casusluk ve silahlı Fethullahçı terör örgütüne (FETÖ) üye olmaksızın bilerek, isteyerek yardım etmek!”

Gezi olayları sebebiyle de “hükümeti devirmeye teşebbüs, terör örgütü” gibi suçlamalarla müebbet hapis talebiyle davalar açılmıştı. Davalar beraatla sonuçlandı.

***

Şimdi Can Dündar’la Erdem Gül’e açılan dava ve FETÖ iddiasıyla açılan diğer davalar ile Gezi olayları sonrası açılan davalardaki hukuk garabetine E. Başbakan Yardımcısı Bülent Arınç bile isyan etti:

“Böyle bir suçtan dolayı ne tutuklanması, ne dava açılması, ne de mahkemenin bir ceza kararı vermesi mümkün değil.

Şimdi yargının en ağır yaralarından birisi, savcılara böyle çok iddialı davalar açtırmak. Yargının içine düştüğü acı bir durumdur, bundan yargının kurtulması gerekir.

Hukuk herkese lâzım.

Sadece Can Dündar ve Erdem Gül hakkında açılan davalar da değil, bugün “paralelle mücadele” kapsamında açılan o kadar davalar var ki üstüme cübbeyi yeniden geçirmeyi arzu ediyorum.

Yargının kendi içinde problemleri giderek arttı. Hâkim ve savcıların adalet ve vicdandan başka bir takım korkularla hareket etmesi, bugün en büyük sorun. Belli yerlerden talimatlar almaktan korkuyorlar” dedi.

Bülent Arınç‘ın siyasi görüşlerine pek itibar etmem. Ama uzun yıllar avukatlık yapmış, tecrübeli bir hukukçu olan Arınç’ın yaptığı bu hukuki tespitlere katılıyorum.

***

Türkiye’de 2014 yılına kadar, soruşturma aşamasında da yargılama aşamasında da yargıya baskı yapmak suçtu.

İktidar, Ceza Kanunu’nun 277. maddesinde yapılan değişiklikle soruşturma aşamasında “yargı görevi yapanlara emir vermek veya baskı yapmak veya nüfuz icra etmeyi” suç olmaktan çıkardı!

Böylece C. Savcılarının yazdığı iddianameler için “siyasi baskı ve nüfuz kullanıldığına dair” kuşku duymamız için yasal bir gerekçemiz var.

“Yargı görevi yapanlara emir vermek veya baskı yapmak veya nüfuz icra etmeyi” suç olmaktan çıkaran bir kanun Meclis’ten nasıl ve neden çıkar? Anlamakta zorlanıyorum.

***

Arınç’ın, “trol” ve “troliçe” yakıştırması yaptığı hükümete yakın gazetelerdeki bazı yazarlar O’nun bu hukuki değerlendirmelerini dikkate almadılar. Hemen saldırıya geçtiler.

Bir kısmı “yapılan her şeyden sen de sorumlusun” tarzı “uyarıda” bulundu.

Gençlik ve Spor Bakan Yardımcısı Abdurrahim Boynukalın, “menfaati bitince; sahibi olduğu bütün makamları borçlu olduğu yol arkadaşına sırtını dönen insanlardan” olmakla itham etti.

“Troliçe” yakıştırmasından alınmış gözüken (âkil insanlardan) Hilal Kaplan daha da şiddetli tepki gösterdi: Twitter’de “Manisalı Lawrence‘ın son çırpınışları ama faydasız; siyasî cenazeleri dikkate almıyoruz.” mesajını paylaştı.

Görüldüğü gibi fanatik taraftarlık ve holiganlık revaçta.

Çünkü ilke sahibi olmak, meseleleri ilke bazında tartışmak bir seviye ister.

Mustafa Kafalı Hocamızı, ağabeyimizi her birimiz başka bir dönemde, başka bir zamanda tanımış olabiliriz. Ben, doktoramı bitirip Türkiye’ye döndükten sonra tanıdım. 1968’de. O yıllarda Türkçü olup da Mustafa Kafalı’yı tanımamak mümkün değildi.

Sovyet Sosyalist Cumhuriyetleri Birliği, Türkiye’de iktidara kendilerine “Dost bir hükümet” getirebilmek için depara kalkmıştı. Bu da, Türkiye’de sık sık vukua gelen ihtilaller yoluyla yapılacaktı. Ama ihtilal politik bir kelime değildi, “devrim” denilecekti ki aptallar ihtilalcilerin şapka, kıyafet ve benzeri şeylerle uğraştığını sansın, muhalifleri de gerici bellesin.

Bir önceki ihtilal üniversitelerde başlamıştı. Bu sefer de öyle olacaktı. Üniversite genç deposuydu, o depoyu sokaklara boşaltmak, hocalar tutsak alınınca “ilim konuşuyor” diye onlardan maksada uygun beyanlar almak mümkündü. Üstelik devlet üniversiteye giremezdi. Velhasıl ideal ihtilal karargâhlarıydı oralar.

Basın uygundu. İstenildiği gibi yayın yapıyordu. TRT uygundu. İstenildiği gibi yayındaydı. Üniversite de düşürülünce dost hükümete kısa bir yol kalıyordu. Artık belden ateş ederek son taarruza kalkılabilirdi. Fakat o ne! Kendilerine Türkçü diyen, ta Milliyetçiler Derneği’nin, Atsızların, 1944’lerin, Gökalp ve Akçuralar’ın devamı bir avuç insan önlerini kesmişti. Onlar mutlaka imha edilmeliydi…

İnternet’te kolayca bulabileceğiniz bir belge, Meral Hacıeminoğlu, Sevgi ve Mustafa Kafalı, Oytun Hacıeminoğlu Şahin’le yapılan bir röportaj o günlerden bir kesit sunuyor[i]:

– Yusuf İmamoğlu’nun şehit edilmesi de o senelerde miydi?

…

– S. Kafalı: Çocukları aşağıdan kovalamışlar; bir öğrenci geldi, aşağıda Yusuf İmamoğlu’nu dövüyorlar dedi. Bunun üzerine benim odamdakiler kalkıp aşağıya indiler. Okullar tatil olmuştu, Ertuğrul’u da alıp gelmişiz. Haziran başı. Ortalık karışacak, Ertuğrul babasının yanında. Ben hemen Kafalı’nın odasına gittim, dedim ki, “Kafalı, aşağıda olaylar karışık, çocuk da yanımızda, ben çocuğu alıp gideyim”. Biz Tarih koridorundan çıktık, solcular karşı merdivenlerden grup hâlinde koşarak çıkıyorlar. Önlerinde de İmamoğlu. İmamoğlu “Hocam, beni öldürecekler!” deyince, Kafalı “Sen dur bakayım oğlum”, dedi. Bana döndü, “Siz çabuk gidin” dedi. Orada bir tabure varmış, tabureyi aldı, çevirerek fırlattı. Merdivenlerden koşarak gelenler tabureyi yiyince, iki kişi devrildi. Biz Ertuğrul’la koşar adım Türkoloji’ye girdik, İmamoğlu da girdi. Arkamızdan Kafalı da Türkoloji’ye geldi. Onlar Necmettin Ağabeylerin odasına girdiler. Biz Ertuğrul ile genel kitaplığa girdik ve silâhlar başladı. O zaman polis rektörlük çağırmazsa üniversiteye giremiyordu. Öğrencilerden iki tanesi Faruk Kadri Timurtaş’ın odasında, ikisi de Necmettin Ağabey’in kapısının yanındalar. Bir müddet sonra silâh sesleri kesildi. Rahmetli Âmil Çelebioğlu da o odadaydı. O pencereyi açtı, bizim Edebiyat Fakültesi’nin iç avlusuna bağırıyor, “Koridora kimse çıkamıyor, yaralı var, ambulans çağırın” diye.

– M. Kafalı: Orayı ben anlatayım, çünkü ben Yusuf un yanındaydım. Silâh sesleri kesilince, “Hocam ben bir bakayım” dedi. “Dur oğlum” demeye kalmadı. Kafayı uzattı, mermi kafasından girdi.

S. Kafalı: Üç defa ambulans geldi, içeriye almadılar. Biz de Edebiyat Fakültesinin Genel Kitaplığının balkonuna çıktık. Ben, “Yaralı kim?” diye bağırıyorum, fakat sesimi Âmil’e duyuramıyorum. Hatta bir ara “Yaralı da var, ölü de var” diye anladım. Dekanlıktan “Bir şey yapamıyoruz, ambulans geliyor, Dev-Gençli öğrenciler fakültenin kapısını kapattı, içeriye sokmuyorlar” diyorlar. İmamoğlu böylece şehit edildi.

* * *

Röportajın başka bir yerinde eve vardıklarında bir birlerini arayıp sağ salim vardıklarını bildirdiklerini, diğerlerinin de varıp varmadığını kontrol ettiklerini söylüyorlar.

Bizim de Işınsu ile birlikte, ruhsatlı Kırıkkalelerimizin namlularına mermi sürülmüş halde, buzdolabını evin kapısının arkasına dayayıp zorlayacakları beklediğimiz birden fazla gece olmuştur.

Bir avuç dedim, o tarihlerde üniversitelerde, tıpkı basın gibi Türkçü hoca bulmak kolay değildi. İstanbul’da sağdan saydığınızda da, soldan saydığınızda da dört rakamını bulurdunuz. Dört doçent. Biz onlara doçentler cuntası diyorduk:

• Mehmet Eröz
• Necmettin Hacıeminoğlu
• Mustafa Kafalı
• Erol Güngör

İstanbul’da muhakkak başka hocalarımız da vardı ama bir Yusuf İmamoğlu’nun “Beni öldürecekler hocam” diyerek sığınabileceği bunlardan ibaretti.

Tabure fırlatarak birkaç “devrimci” eşkıyayı devirebilecek de belki bir tek Mustafa Kafalı vardı.

* * *

Işınsu Töre Dergisi’ni İstanbul’da çıkarmaya başlamıştı. Töre Dergisi, 1970-1980 arasının fikir-sanat destanıdır. Bunun ayrıntısına girmeyeyim. Ancak şurası açıktır ki Töre’yi Töre yapan unsurlar arasında en önemlisi İstanbul’daki o Doçentler Cuntasıdır. Eröz’süz, Hacıeminoğlu’suz, Kafalı ve Güngör’süz Töre düşünülemez. Kafalı Hocamız’dan yazı almak zordu ama konuyu yazdı mı bitirirdi… Adım adım çevre Türklüğü’nü bize anlatan, öğreten odur. Irak, Suriye… Keşke iktidarlar da onun kadar bilseler, bilemeseler de onu okusalar… dı.

* * *

Atsız Bey’in ona Yamtar lakabını taktığını biliyoruz. Eşi Sevgi Kafalı hoca da Almıla olmuştu tabiatıyla… O da Atsız gibi berrak ve saftır; söyleyeceğini dos-doğru söyler kendisi ile hedefi arasındaki en kısa yolun bir doğru olduğuna inanır Kafalı Hoca.

Rahmetli Celal Bayar’dan hesap soruşu bu özelliğini ve bu özelliğin üstünlüğünü ortaya koyar.

CHP Türk Ocakları’nı kapatarak Halkevi’ne çevirmişti. 1950’de iktidar değiştir ve Demokrat Parti geldi. Türk Milliyetçileri bu dönemde Milliyetçiler Derneği’ni kurdu. Dernek olağanüstü bir hızla Türkiye sathına yayıldı ve adı demokrat olduğu halde demokratlıkla ilişkisi CHP’den pek de farklı olmayan DP, bu derneği de kapattı. Kendilerine rakip olmasından endişelenmişler. Türk Milliyetçisi DP milletvekillerinin de içinde bulunduğu bir grup Cumhurbaşkanı Celal Bayar’a gider ve bu davranışın, 1944 Irkçılık-Turancılık davasının “savcısı” İsmet İnönü’den beklenebileceğini, DP’nin böyle yapmaması gerektiğini söylerler. Celal Bayar’ın cevabı kesindir, “Bu hususta ben de İsmet Paşa gibi düşünüyorum.”

Yıllar geçer. DP darbe ile devrilir. Bayar hapsolunur. Serbest kaldıktan sonra konferanslar vermektedir. Bir konferansta sorusu olan var mı diye sorar. Salondaki genç öğretim üyesi var der ve sorar:

– Milliyetçiler Derneği’ni niçin kapattınız?

Kısa, net, dosdoğru bu soruya bu sefer aynı kısa ve netlikte cevap alır; Bayar, yanına gelir, Kafalı Hoca’nın elini tutar ve eli elinde salona seslenir,

-Bir hata ettik. Affoluna.

Bir değil de beş-on Mustafa Kafalı, dört değil de kırk-elli doçentler cuntası çıkarabilseydik, daha açık, daha ahlâklı günlerimiz olurdu muhakkak…

[i] Zuhal Yüksel, Naciye Yıldız, “Meral Hacıeminoğlu İle Sohbet”, Gazi Türkiyat, Sayı 5, Sayfa 58-70, Güz 2009. file:///D:/Downloads/gazi-turkiyat-sayi-5-0057-0070-yuksel-yildiz-hacieminoglu-sahin-kafali%20(2).

20 Ocak 1990 tarihinde Azerbaycan’ın Bakü şehrinde Sovyet Ordusunun tank ve ağır silahlarla uyguladığı kuşatmanın yıldönümünde şehitlerimizi rahmet ve saygı ile anıyoruz. Azerbaycan’ın bağımsızlık ateşini yok etmeye dönük ve diğer Cumhuriyetlere gözdağı vermeyi amaçlayan bu katliam ve saldırılar, bugün de Bayır Bucak Türkmenlerine karşı etnik temizliğe dönüşmüştür. Amerika ile işbirliği içinde olan Ruslar hava saldırılarını sürdürmektedir. Bayır Bucak’taki katliam 21.yy’ın yüz karasıdır. Tarih boyu Türk’e yapılan soykırımlardan birisidir.

Bu insanlık dışı saldırılara, soykırıma ve etnik temizliğe karşı isyan ederek Türk kardeşlerine destek için gidip şehit düşen MHP Fatih ilçesi ikinci başkanı İbrahim Küçük‘ü rahmetle anıyoruz. Maalesef rahmetlinin cenazesinde Hoca efendinin belirttiği gibi insanlarımız milli duygu ve heyecandan ve vatan şuurundan uzaklaşmakta ve uzaklaştırılmaktadır. Bu bakımdan rahmetli İbrahim Küçük ve teröre şehit verdiklerimizin bu asil ve şerefli davranışı ders alınacak ve tarihe düşülecek bir nottur.

Avrupa’ya mülteci akını Batılının çifte standardını ve insanlara saygısızlığını ortaya çıkarmış ve belgelemiştir. Danimarka mültecilerin değerli eşyalarına el koymayı kabul etmiştir. İltica edenlerin kabulü ve vatandaşlığa geçmeleri için Hristiyanlığı kabul ön şart olmuştur. Bu ülkede okul ve kreşlerde domuz eti yeme mecburiyeti getirilmiş, Danimarka ve diğer bazı ülkeler sınıfta kalmışlardır.

Ortadoğu‘da karşılaştığımız üzücü ve düşündürücü manzara Türkiye’nin caydırıcılığını ve itibarını zedelemiştir. Rusya ile birlikte hareket eden ABD’yi, milli çıkarlarının peşinde koşan İran’ı ve Türkiye ile İran arasında Kürdistan’ı kurdurmayı planlayan İsrail’i suçlamak yerine; sürekli devam eden yanlışlarımızı  görelim. Irak’ta yapılan yanlış ve gaflet örnekleri Suriye’de tekrar edilmiş ve sınırımızın ötesi kantonlaştırılmıştır. Suriye’nin toprak bütünlüğünü savunmak yerine; Esad ve yönetim düşmanlığı terörün Türkiye’ye ithalini doğurmuştur. Her ülke Türkiye karşıtı hale gelmiş, güvenlik sorunumuz artmıştır. Adeta bize düşürülmek üzere gönderilen Rus uçağı olayından sonra Türkiye’nin bölgede insiyatif kullanma gücü zayıflatılmıştır. Artık Türkiye müdahil olamamaktadır. Gaflet ve devlet adamlığı şuurluluğunun yetersiz olması bölgede sorunları büyütmüştür. Yeni Anayasa adı altında 1982 Anayasasını ortadan kaldırma şeklinde sivil darbe peşinde olanların kendi milli kimliklerini inkar ettikten sonra dost ve sözde müttefiklerimizi suçlamayalım. Hala sabıkalı bir hanım milletvekiline görüşme tarihi verilerek terör örgütüne ve malum zihniyete tavizler verilmektedir. Bu anlayış ile mi Türkiye’de başkanlık yapılacaktır?

Biden isimli birinin neden Türkiye’ye geldiği artık anlaşılmaktadır. ABD Türkiye’ye daha medeni, saygılı, aklı başında, sömürge müfettişliğine meraklı olmayan, dengeli başka birini gönderebilirdi. MHP‘nin bu zatın düzenlediği görüşme masasında haklı olarak yer almayı reddetmesi, bu siyasi partiye ülkenin neden ihtiyacı olduğunu gösterir. Bizi üzen, Atatürk‘ün partisi diye övünen CHP’nin bu masa başı toplantıya katılması ve düzenlenen 35. Kurultayın sonuç bildirgesinde farklılıkları vurgulayan, farklı kimliklere dayalı yeni Türkiye tezine destek olmasıdır. AB Türkiye ilişkilerinde, Avrupa Yerel Yönetimler Özerklik Sözleşmesine konan şerhin kaldırılması isteği ile malum bölücü ve ırkçı partinin görüşleri arasında ne gibi farklar vardır?

Yeni Anayasa adı altında, kendi milli kimliğini inkara yönelen, Suriye, Irak ve Kıbrıs’taki soruna Türk ve Türkmen gözlüğüyle bakmıyoruz görüşünü ortaya koyan bir yönetim anlayışı, milli menfaatlerine acaba ne ölçüde saygılıdır? Artık anlaşılmıştır ki, Kıbrıs’ta Rauf Denktaş‘ın gayretlerini ve çizgisini inkâr eden bir çözüm, onursuz bir çözümdür. KKTC’yi AB hayali yolunda kurbanlık koyun yapmaktır. Kendi kendini inkar etmeye ve milli menfaatlerden tavize hazır bir görünüm verirseniz; Batılı emperyalistleri tahrik eder ve doyuramazsınız.