Her olimpiyat sonrası başarısızlık bahanesi ile federasyon başkanları istifa ettirilir ve yerlerine yenileri seçilir.

Önce başarısızlık nedir, bunu tarif etmek, başarının kriterleri nelerdir, sonra nasıl bir başkan, başkanlığın kriterleri nelerdir, bunlar açıklanmalıdır.

Bir kısım federasyon başkanları, insan ve tesis alt yapısına önem vermekte, bir kısmı az fakat madalya alacak sporcular yetiştirme gayretinde, bir kısmı ise geniş bir tabandan çokça müsabık çıkabileceği düşüncesi ile hareket etmektedir.

Alt yapılarını eğitim merkezleri ile donatmış, yatılı bölge okullarında faaliyet sürdürebilen ve köy çocuklarını imkânlar dâhilinde spora celbeden, ayrıca ciddi vakıf  kurumuna sahip güreş gibi spor dalları ve federasyonların şansı fazladır. Yüz, yüz elli sporcu ile Türkiye şampiyonası gerçekleştiren federasyonların başarı şansı yoktur. Anaokulundan itibaren çocuklarımıza atletizm, jimnastik ve yüzme temel sporlarını verememişsek, çocuklarımızı spora yatkın anatomo-fizyolojik yapıya kavuşturamamışsak, orta ve lise okul çağlarında çocuğa istediğiniz kadar spor yaptırın, bunların içinden dünya ve olimpiyat şampiyonu çıkartmanız mucize olur. Bu sistem ancak devlet eli ile oluşturulur. Okul ve eğitim programları içinde spor eğitiminin de başarılı bir şekilde  sürdürülebilmesi için Milli Eğitim ve Spor Bakanlığının birlikte masaya oturması gerekir.

Modern gelişmiş ülkelerde nüfusun % 20 si lisanslı sporcudur. Türkiye’de futbol dahil lisanslı sporcu sayısının % 1′ e ulaştığını sanmıyorum. Bu sporcuların sadece lisans sahibi olmalarından ziyade aktif spor hayatlarının sürdürülebilirliği önemlidir. Birçok spor dalını ise sporcuya beğendirmekte güçlük çekiyoruz. Her spor dalı için yeterli sayıda sporcu yetiştirmek ve her spor dalını sevdirecek yöntemler bulunmalıdır.

Olimpiyat oyunları
Olimpiyat kafileleri yola çıkarken, yetkililerimiz otuz spor dalında on  madalya bekliyoruz ve kafilemiz atmış veya yüz sporcudan ibarettir şeklinde ifadelerle, sporseverlerimizin beklediği bilgiyi açıklamıyorlar. Halbuki sadece atletizm dalında yalnız on dördü koşu olmak üzere kırk kadar yan dal vardır. Bu şekilde üç yüz dalda en az dokuz yüz madalya dağıtılmaktadır.  Biz peşinen bu dokuz yüz madalyanın yüzüne razıyız. Çünkü geri kalan sekiz yüz madalyaya talip sporcumuz mevcut değildir. Onun için önce birbirimizi kandırmaktan vaz geçelim. Türkiye, yurt dışında çalışan veya yaşayan insanı ile artık seksen beş milyonluk bir nüfusa sahiptir. Bu millete tek bir altın madalya yakışmamaktadır. Nüfusumuzun onda biri kadar nüfusa sahip ülkeler üçyüz-dörtyüz sporcu ile olimpiyatlara katılmaktadır. Güney kore dokuz, Avustralya sekiz, Özbekistan dört ve Yunanistan üç altın madalya kazanırken Türkiye’nin, Ermenistan ve Slovenya ile kırkıncı sıralarda birer altın madalya kazanması yürekler acısı bir tablodur.
Her ne kadar federasyonlar kısmen özerkleşmişse de devletin çok önemli miktarda katkılarına halen ihtiyaç vardır. Örneğin Fransa’da judo müsabakasına gelen sporcular salona biletle girer, on bin kişilik salan tıka basa dolar ve o müsabakadan elde edilen gelirle Fransa Judo federasyonu, bir yıllık harcamalarını karşılar.  Türkiye’de futbolun dışında seyirci, salonlara zoraki götürülür. Eğer Türkiye’de yüz bin eskrimci olsa, İstanbul’da yapılan estrim şampiyonada salonlar dolar ve taşar.

Sportif başarı

Başarı için;

1. Her spor dalında anaokulundan başlayan, diğer öğrenim yıllarında da kesintisiz devam eden, geniş alt yapılı bir sportif kitle oluşturulmalıdır.

2.  Eğitimli eğiticiler yetiştirilmeli, önemli kulüp ve milli takımlar için görevlendirilmiş antrenörler yılda birkaç kez, o spor dalının en üst seviyede yapıldığı ülkelerde kurs ve seminerlere katılmalıdır.

3. Yurt içinde toplu çalışma kampları oluşturulmalı, bu kamplar ulusal düzeyde olduğu gibi uluslararası düzeyde de düzenlenmelidir. Bu kamplarda uluslararası düzeyde tanınmış teknik adamlar görevlendirilmelidir.

4. Milli takım sporcu sayıları her sıklet veya metrik birimlerde, birbirleri ile yarışacak çok sayıda sporcudan oluşmalıdır.

5. Milli takım kampları merkezi bölgelerde, her bölgeden çok sayıda sporcudan oluşturulmalı, antrenman verecek sporcu  sıkıntısı çekilmemelidir.

6. Öğrenci sporculara kamplarda derslerini çalışabilecekleri ortamlar hazırlanmalıdır.

7. Milli düzeydeki sporcular, yılın birkaç ayında Avrupa veya Asyadaki üst düzey sporcu antrenman kamplarına gönderilmelidir.

8. Milli sporculara başarının sırrını öğretecek moral, motivasyon, psikoloji eğitimleri verilmeli, alçak gönüllü yetiştirilmelidir.

9. Olimpiyat madalyası kazanan bir sporcunun, ikinci kez olimpiyat madalyası kazanma güçlüğü karşısında bilinçli olarak, yedekleri hazırlanmalıdır.

Bu örnekleri artırmak mümkündür. Ülkemizde yetişen spor adamları iyi değerlendirilirse, başarı oranları da  ona göre artabilir.

Federasyon Başkanlığı

Adaylar, “o federasyon başkanlığı yaptı, ben de yaparım” düşüncesinden vaz geçmelidir. Ben başkan olursam neler yapabilirim, nelere kadirim,  başarı için güvencelerim nelerdir, Benden öncekilerin yaptıklarından fazlasını yapabilirmiyim, bana daha fazla imkan tanınır mı, Uluslararası organizasyonlara katıldığımızda söz sahibi olabilirmiyim, yoksa bir kenarda izleyeci gibi seyir mi ederim, Hangi dilde konuşurum, bir kongre veya sempozyumu idare edebilirmiyim, ülkemin haklarını uluslararası ortamda ne şekilde savunurum, yurt içi ve yurt dışında söz sahibi olup, kendimi dinletebilirmiyim, gibi pek çok teknik, sosyal ve bilimsel konularla karşı karşıya kalacağını ve bunların üstesinden gelebileceğini düşünmelidir.

Yeni bir federasyon başkanı seçim koşulları ciddi kurallara bağlanmalıdır. Eğitimi, sosyal konumu, dil bilgisi, kültürel durumu ve uluslararası ilişkilerdeki sorumlulukları önemlidir. Bir kulüpte yöneticilik yapmış olmak yeterli değildir. Federasyon başkanları devleti temsil eden elçilerdir. Yeni bir başkanın adaptasyon süresi aylar veya yıllar alır. Devlet işlevini bilmeyenler büyük hatalar yaparlar. Onun içindir ki, bir olimpiyat başarısızlığını federasyon başkanına yüklemek doğru değildir. Önemli olan, iyi yönetmişmidir, sporcu sayısını yüzbinlere taşımışmıdır, devletin tanıdığı imkanları en iyi şekilde değerlendirebilmişmidir, gelecekte madalya için ümit vermektemidir? 
İyi sporcu nasıl zor yetişiyorsa, iyi federasyon başkanı da zor yetişir.

Sevgi ve saygılarımla.

(Müflis Tüccar durup durup eski defterleri karıştırırmış).

PKK’nın doğu ve güneydoğu bölgelerimizdeki terör faaliyetleri yoğunluklu bir şekilde sürerken, Türkiye 15 Temmuz hain darbe girişimiyle sarsıldı. Kendi vatandaşına dahi kurşun sıkacak kadar gözlerini karatmış hainler, bununla’da yetinmeyip TBMM’ni de bombaladılar. Allahtan Türkiye, iç savaş ortamına sürüklenmeden iktidarı, muhalefeti ve sağduyulu aydınlarıyla kısa zamanda aynı duygu ve fikirler etrafında darbecilere karşı birleşip yepyeni bir ruh oluşturdular. İşte o ruhun adı “Yenikapı Ruhuydu”.

Zaman zaman Sayın Bahçeli üzerinden ülkücülere sataşan Cumhurbaşkanı, 15 Temmuzdan sonra yapılan mitinglerde söz yazarından (Dilaver Cebeci) söyleyen Mustafa Yıldızdoğan’a kadar ülkücü olan ve ülkücülerin şarkısı “Türkiyem” ile meydanları şenlendiriyordu.

Ama daha önce ülkücüler hakkında;

-“Bunlar Fatiha okumasını dahi bilmezler”

-“Ey bahçeli sen Bozkurtlarınla gezmeğe devam et, ben Ashab-ı Müslimle geziyorum” diyerek sataşıyordu ama o “Türkiyem” şarkısını ta yüreğinde hissederek okuyanda Anadolunun yağız delikanlısı bir “Bozkurttu“

Biz bu sözlerin hiç birisini unutmadık ama Habur rezaletinde PKK’lıların Yargılandığı salonda indirilen Türk bayraklarının ve Atatürk posterlerinin tekrar AKP binalarında, sokaklarda özellikle yandaşların ellerinde balkonlarında ve evlerinde asıldığını gördükçe umutlandık geçte olsa akılları başlarına gelmiş diye sevindik.

Ama yok olmadı bu ruhun Türkiye üzerinde estirdiği rüzgâr, çok sürmedi, bazıları zaman zaman eski fabrika ayarlarına tekrar dönmeğe başladı. Fetö terör örgütü mensupları yuvalandıkları makamlardan henüz temizlenmemişken, düğün değil bayram değil cinsinden çıkışlarla gündem yaratılmaya çalışıldı.

Büyük Ortadoğu Eşbaşkanlığı döneminde Ortadoğu’nun ne hale geldiğini hep birlikte görüyoruz Mısır, Irak Suriye ne hallerde hele bir bakın. ABD, Rusya, Avrupalı müttefikleri suçluysa Ortadoğu Eşbaşkanı olarak bizim suçumuz yokmu oluk oluk bu masum Müslüman kanının akışında? Rus çağını düşürdük diye ülkemizin gerek ekonomik gerekse siyasal yönden ne hale geldiğini birlikte yaşamadıkmı?

Ama bütün bunları görmeyip altıyüzbin kişilik orduya rağmen sınırlarımızı dahi zor koruyorken Birinci cihan harbinden yenik çıkmış, Kurtuluş savaşında yorulmuş yirmibin kişilik bir orduyla gencecik yeni bir Türk devletini kuran o günkü devlet adamlarına bir meczup, akıl hastasının yazdığı kitaba ve sözlerine bakarak LOZAN üzerinden kendi ecdadına ve tarihine saldırmak haksızlık olmuyormu?

Kaldı ki 12 adayı, Osmanlı döneminde balkanlardan çekilirken 1912 yılında kaybettik LOZAN’la değil. Oysa 2004 – 2016 yılları arasında Egede 16 ada ve bir kayalığı Yunanistan işgal etti, ondan hiç bahsedilmiyor.

Bir zamanlar İngilizlerin satın aldığı din adamları İskilipli Atıf Hoca ve Şeyh Sait yüzünden Atatürk ve arkadaşlarına meydan meydan gezerek hakaretler edildi, onları anlamak için Fethullah Gülen gibi bir hainin başımıza getirdiği felaketi yaşamamız gereklimiydi?

Hazır arkamızda “Yenikapı Ruhu” gibi güzel bir örnek duruyorken iktidarı ve muhalefeti yanınıza almışken, “Kaçak Saraya” gelmem diyenleri ayağınıza getirmişken toplumu kutuplaştırarak ülke yönetmenin adına siyaset dilinde ne denir bilmem ama yazık oluyor ülkeye ve geçip giden zamana.

Kalın sağlıcakla.

Tarihimizi bilmediğimiz ve geçmişin bugüne yansımalarını ve tesirlerini anlayamadığımız muhakkak! Bunların içinde Kafkas İslam Orduları Komutanı Nuri (Killigil) Paşa ve yaptıklarıda var…

Nuri Paşa aynı zamanda Enver Paşa’nın da kardeşi! Ailede Osmanlı’nın son dönemine tesir etmiş çok sayıda insan var. Her halde Nuri Paşa, Enver Paşa’nın kardeşi olduğu için unutturulmuş. Hâlbuki kaynaklarda, Türkiye Cumhuriyeti’nin savunma sanayini kuran adam olduğu söyleniyor…

Benim bir tezim var. O da şu; tarihi okuyup, yaşandığı coğrafyayı ve mekanları göreceksiniz ki, olayları doğru yorumluyabilesiniz.

Bende Nuri Paşa’yı ve ifa ettiği görevin önemini; Azerbaycan’a ve Bakü’ye gidince anladım. Nuri Paşa’nın şehit düşmüş askerlerinin mezarları Rus işgalinde ve dinsiz Sovyet rejiminden onca zulme rağmen itina ile korunmuş ve adeta Azerbaycan Türklerinin minnetlerinin ifadesi olarak türbe haline dönüşmüştü.

Sebebi ise, Nuri Paşa, ordusu ile beraber Kafkasların Müslüman halklarını İngiliz, Rus ve Ermeni katliamlarından kurtararak, milli ve insani büyük bir iş yapmasıdır.

Daha sonra silah ve cephane üreten, yerli ve milli bir fabrika kurmuştur. Bunun hangi dış güçleri ve işbirlikçilerini rahatsız ettiğini tahmin edebilirsiniz!

Türkiye’nin yerli ve milli bir savunma sanayisinin olmasını istemeyenler, Nuri Paşa’yı nedeni meçhul patlamalarla İstanbul Sütlüce’deki fabrikasında 2 Mart 1949’da 28 kişi ile birlikte şehit etmişlerdir.

Cenaze namazı, vücudu tek parça bulunamadığı bahane edilerek dönemin idarecilerinin baskısı ile alınan fetva nedeni ile ailesinin başvurusuna rağmen kılınamamıştır. Ta ki, 28 Eylül 2016’da arkadaşları ile beraber yattığı şehitlikte bir avuç Türk tarafından kılınana dek!

İstanbul Edirnekapı Şehitliğindeki mezarları yakın zamana kadar, son derece garip ve mahsun bırakılmıştır. Azerbaycanlı milletvekili Ganira Paşayeva, Nuri Paşa’nın mezarını ziyaret etmek için il defa geldiklerinde mezarlık görevlilerinin bile mezarın yeri konusunda kendilerine bilmediklerinden dolayı yardımcı olamadığını anlattı.

Her halde bu ülkede yerli ve milli olmak büyük bir suç! Çünkü başınıza ne geleceği belli değil. Buna ölünüz de dahil!!!

Bu nedenle, Nuri Paşa’yı ve yaptıklarını ve de başına gelenleri anlatmak hepimiz için bir görev…

Araştırmacı yazar Atilla Oral’da bu görevi layıkıyla yapmış. Çok güzel bir araştırma ile yüzlerce sayfalık bir Nuri Paşa kitabı yazmış.

Türkiye ve Azerbaycan’dan bazı hamiyetperver insanlar ve idareciler, Nuri Paşa Şehitliği’nin yeniden ihyasını gerçekleştirmişler. Hepsine sonsuz teşekkürlerimi arz ederim.

Bizler de, Nuri Paşa’nın 67 yıl sonra cenaze namazını kılarak Müslüman olmanın gereğini yerine getirdik ve kendisi de Rumeli Balkanlardan gelmiş olması nedeniyle törende Balkan Türkleri adına bir konuşma yaparak minnetimizi ve şükran duygularımızı ifade ettik…

Ne kadar kızsak, üzülsek ve şikâyet etsekte, bir gün geliyor sanki gizli bir el Türk Milletine hizmeti geçenleri unutturmuyor ve onlara hakkını teslim ediyor… Buna da şükretmiyor değilim…

O nedenle biliniz ki; Türk Milleti ve Türk Devleti; iyi yapılanı da, kötü yapılanı da hiç bir zaman unutmaz!

Rahat uyu Nuri Paşam; biz Türk çocukları her şeyin farkındayız…

Bu gün 28 Eylül, Barboros Hayreddin Paşa komutasındaki Türk donanmasının Andrea Doria komutasındaki Haçlı donamasını Preveze önlerinde imha ettiği tarih…

Akşam yediğini unutan Türk Milleti 28 Eylül 1538’de ne olmuş, nereden bilecek!

Biz şimdi Türk Deniz Kuvvetlerini yok etmekle meşgulüz!

Ergenekon, Balyoz, Casusluk ve nihayetinde Fetö dediğimiz olaylarla deniz kuvvetlerimizin içine ettik ve etkinliğini neredeyse sıfırladık.

Bize de böylesi yakışırdı!

Zaten güzel ve iyi ne varsa yok etmeye çalışıyoruz.

Hiç birimiz dünya denizlerinde nasıl var olacağız? Kendi denizlerimizi ve coğrafyamızın kilidi İstanbul ve Çanakkale Boğazlarını nasıl koruyacağız diye düşünmüyoruz.

Belki de 1 Eylül’de başlayan yeni av sezonunda hangi balık çok çıkacak ve balığı ucuz yiyebilecekmiyiz derdinden başka denizlerle ilgili bir derdimiz yok..

Gerçi benim de yoktu ama ta ki; bir dostumun telefonu ile ayılana kadar.

İzmir’den arayan vatansever arkadaşım, kimsenin Preveze Zaferi’ni gündeme getirmediğini hâlbuki bu deniz savaşının tarihimiz açısından çok önemli olduğunu belirtti.

Ben de içimden “bize ne, biz zaten denizci millet değiliz” deyiverdim. Ya da bende “denizci millet” olmadığımız propagandasının etkisinde kalmışımdır. Neyse, bir çok şeyin karartıcı etkisinde değilmiyiz?

Onun için sizlere Türk denizcilerinin Preveze Deniz Zaferini, Barbaros Hayreddin Paşa ve nice komutanları, leventleri, bahriyelileri hatırlatayım, denizciliğin ve denizlerin önemini bir kez daha gündeminize getireyim dedim.

Hayatlarını Türk Milleti için adayan tüm denizci askerlerimize minnet duyuyorum.. Şehitlerin, gazilerin ve ahirete göç edenlerin ruhu şad olsun, yaşayanlara da sağlıklı ve mutlu bir ömür dilerim.

Türk Milleti için tarihin şanlı bir sayfası olan Preveze Deniz Zaferimiz kutlu olsun ve sizler tarafından dün neye karşı mücadele etmişsek bugün de aynı şeylere karşı mücadele ettiğimiz unutulmasın!

“Hiç kimse bir başkasının sorumluluğunu yüklenecek değildir. Yükü ağır gelen kimse onu taşımak için yardım istese, yakını da olsa (bir başkası) onun yükünün bir kısmını dahi taşıyamaz. (Hz.Âişe, ‘Ölü, ailesinin ağlamasıyla azap çeker.’ hadisini bu âyete arzederek, kasıtsız olarak tahrif edildiği sonucuna varır ve reddeder -Buharî, Cenaiz, 32- . Bu değerlendirmeye göre bunu kabullenmek, bir kimsenin bir başkasının sorumluluğunu yüklenmesi anlamına gelir.) (Fâtır: 18)” (Mustafa İslâmoğlu)

X

“Kimse kimsenin yükünü taşıyacak değildir. (Yani, Hesab Günü -çünkü ‘insanların işlediği (kötü) fiiller yalnız kendilerini ilgilendirir.-) Kendi yükü ağır gelen kimse onu taşımak için (başkasını) yardıma çağırırsa, yakını da olsa, (bu kimse) o yükün hiçbir parçasını taşıyamaz. (Böylece, ahlâkî sorumluluğun başka bir kişiye devredilmesinin imkânsız olduğu gösterilmektedir.)” (Fâtır: 18) (Muhammed Esed)

X

“Kimse, bir başkasının suç (ve günah) yükünü çekmez ve onunla yargılanmaz. Eğer kendi (günah) yükünün altında ezilen biri onu taşımak için bir başkasını yardıma çağıracak olsa, bu bir başkası, isterse diğerinin, yakını olsun, o yükten en küçük bir ağırlığı bile taşımaz. (Suçun şahsîliği ve bulaşmaz olması, kimse başkasının suçundan sorumlu tutulamayacağı gibi, yine kimse istese de başkasının günahını üzerine alamaz. Bu, hem Din (ve hukuk) açısından böyledir, hem de Ahiret’te herkes kendi başının derdine düşeceği için böyledir. Din ve suçun şahsîliğini temel bir prensip olarak kabul eden hukuk açısından yersizdir, temelsizdir.)” (Fâtır: 18) (Ali Ünal)

X

“(Her insan yaptığından sorumludur.) Hiçbir günah sahibi bir başkasının günahını yüklenemez. (‘Sen yap günahı benim olsun.’ diyemez. Yapan da azmettiren de sorumludur. Günah) yükü ağır gelen kimse (‘Gel günahıma ortak ol!’ dese) onu taşımak için (başkasını) çağırsa, bu çağırdığı akrabası da olsa, onun yükünden bir şey yüklenmez (böyle bir şeye asla izin verilmez…)” (Fâtır: 18) (Veli Tahir Erdoğan)

X

“Kimse kimsenin yükünü çekecek değildir. Yükü çok olan, onu başkasına yüklemek istese de, yakını bile olsa sorumluluğu başkasına yüklenmeyecektir. (Kur’an ısrarla suç ve günahın bireyselliğini vurguluyor. Kimse kimsenin yükünü çekmeyecek, herkes kendi yükünün hesabını verecek diyor. Sadece bu ilke bile Kur’an’ın kimileri tarafından tarih boyunca…ezdirilen ‘tek kişilik insanı’ öne çıkaran bütün görkemi ile ‘insanoğlunu’ sorumluluğun merkezine oturtan yaklaşımını göstermeye yeter. Artık bu âyetten sonra insana dair söylenecek her söz zaittir / fazladandır).” (Fâtır: 18) (R. İhsan Eliaçık)

X

“Dünyada yaptığınız kötülüklerin karşılığında âhirette ceza alacağınızdan kuşkunuz olmasın. Ayrıca âhirette, dünyadaki gibi başkalarından yardım alarak günahlarınızdan kurtulabileceğinizi sanmayın. Çünkü âhirette Allah’ın huzurunda insanlar; tamamen âdil bir şekilde hesaba çekileceklerdir. O gün hiç kimse bir başkasının günahını, vebalini taşımayacak, herkes kendi yaptıklarının karşılığını görecektir. O gün günahlarının yükünü başkalarıyla paylaşmak ve cezasından kurtulmak isteyen kimseye en yakın akrabaları ve dostları dahi yardımcı olmayacaktır. Kimsenin kimseye bir şefaati söz konusu olmayacaktır. O gün sizin gibi müşrikler annesini, babasını, eşini, çoluk çocuğunu dahi düşünemeyecek durumda olacaktır.” (Fâtır: 18) (Hasan Elik)

X

“Hem, günah çeken bir nefs (kişi), başkasının günahını çekmeyecek, (günah) yükü ağır basan (kimse), onun (başkası tarafından alınıp) yükletilmesine -taşınması için- (yalvarıp) çağırsa da, on(un günahın)dan bir şey yüklenilmeyecek, isterse bir yakını olsun.” (Fâtır: 18) (Elmalılı M.Hamdi Yazır)

İslâm ülkelerinin ve liderlerinin global dövücüsünün hınk deyicisi olmak ne menem bir şeydir? Arap Baharı(!)nın Amerikan itibarı olarak CIA’nın yeni istasyon çalışmaları olduğunu bile bile bu şehvet niye? Yoksa daha önce sövüp saymaktan dolayı aranıza nikâh düşme olayı mı var?

Şeytan kutusu neyi – nasıl haber veriyorsa ona inanın. 40 yıldır yatan Arap hakları düğmeye basılmadan kıyama kalkmışa sazan gibi atlayın. ‘Küçük Şeytan / Büyük Şeytan’ eskiden ABD, İsrail’di şimdi  Kaddafi, Esad,

… … …

Kaddafi’yi sevmezdim ama onun linç edilişini İslâm Âlemi’nin linç merasimi gibi izledim. Kalbim cız etti. Saygıdeğer Haçlı dostlarınız bir taşla beş kuş indirdi. O linç gösterisine katılan salyalı Müslümancıklar da, utanmadan ekrana getiren çifte maaşlılar da Kaddafi’yi mumla arayacaklar. Ve bölünmüş Libya’dan her akşam katliam haberlerini duymaktan usanacaklar.

… … …

Kaddafi de Saddam gibi, Nâsır gibi Baas’çıydı yani Arapçı sosyalistti. E sırada kaldı Esad. Bunun için şimdiden başlasın fesat.

… … …

( 27 Ekim 2011 – İSLÂM ÂLEMİ’NİN LİNÇ MERASİMİ )

… … …

Fısıltı gazetesiyle dinî çevreler Suriye’nin işgaline hazırlanıyor. Neymiş, Alevîler Sünnîleri öldürüyormuş. Haberin doğruluğu bir yana Sünnîler Alevîleri öldürse durum değişecek miydi? Doğu Türkistan’daki Uygurlar Sünnî mi değil yoksa Çinliler Esad’dan daha mı ehven?

Türkiye Alevî – Sünnî – Şiî bütün Müslümanların hatta mazlum tüm insanlığın yanında ve yardımında olmalıdır her zaman. Esad yönetimini Müslüman saymayan İslâmî çevreler bumerangın kendilerine döneceğini bilmiyorlar mı? Yoksa ‘Yeni Suriye’nin inşasında tıpkı Libya’daki gibi pastadan pay kapmak mı derdiniz?

Bu pragmatik, bu çıkarcı, bu global gladyatörlerin şakşakçısı politikalar Türk devlet geleneğine yakışmıyor.

… … …

( 08 Eylül 2011 – STRATEJİK KÖRLÜK )

… … …

Suriye’nin iç barışına ve huzuruna muhtelif çap ve ebatta yaptığımız katkının bize yol-su-elektrik olarak döneceğini ummayın, ileride aleyhimize delil olarak kullanılacağını hesaplayın.

Çok değil 2-3 yıl sonra Suriye de bugün olan olayların nedenlerini balık kavanozu dünya hatırlamayacak bile.

… … …

( 22 Şubat 2012 – BU FİLM ŞAM ŞEKERİ STÜDYOLARINDA ÇEKİLMİŞTİR )

… … …

Başbakanımız Suriye’ye, Cumhurbaşkanımız da İran’a racon kesiyor. Hani “dost ve kardeş ülke” tabirlerimiz ne oldu; su mu aldı? Hani komşularla “sıfır sorun” politikamız; patladı mı?

Saddam’ı günahım kadar sevmem ama Türkiye’nin çıkarı Irak’ın toprak bütünlüğünü korumaktan geçiyorsa onu bile Emperyalizmin Şer Üçgeni’ ne (ABD, İngiltere, İsrail) teslim etmem. Kaddafî kaçıktı – maçıktı da linç edilince Libya’da sular duruldu mu yoksa pimaşlardan kan mı akıyor?

… … …

( 16 Nisan 2012 – “HAZIR OL VAKTİNE SURİYE KRALI” )

… … …

“Komşusu açken tok yatan bizden değildir” der Peygamber Efendimiz. Komşusu karışırken düşmanlık yapana ‘bizim de düşmanımızdır’ der miydi, demez miydi?

Sünnet denilen kavram sakal bırakmakla misvak taşımak mıdır yoksa Muhammedî duruş mudur; her zaman zalimin karşısında bulunan ve tüm merhametiyle mazlumun yanında konuşlanan? Birinci şık kopya ile sınıf geçmeye benzemiyor mu?

… … …

( 04 Eylül 2013 – KAFANIZA SURİYE KADAR TAŞ DÜŞER )

Birkaç gün önce gazeteler “Kredi Kartı Olanlara Müjde, Taksitler Arttı” başlıklı habere yer verdi.

Oysaki daha 2013’te kredi kartları ile alışverişte taksit sınırlaması getirilmiş ve medyamızda bu kararın ne kadar isabetli olduğuna dair çok sayıda haber ve yorum yer almıştı.

Çünkü üç sene önce hükümetimiz kredi kartı ve banka kredisi borçları yüzünden intihar eden, hapse giren vatandaşlarımızın sayısındaki artışı görmüş ve bu sosyal yaraya çare olmak üzere kredi taksitlerini düşürmüştü.

Taksit imkânı çok olunca vatandaşımız hesapsız harcama yapıyordu. Kredi kartı veya banka kredisi borçlanmasını yaparken gelir durumunu çok aşan miktarlarda borçlandığı için ödeme güçlüğü yaşıyordu. Bunlardan bir kısmı aile içi dayanışmalarla ödense de büyük dramlara ve intiharlara yol açan vakalar çoğalmıştı.

Hükümet bu sebeple 2013 yılında cep telefonu, mobilya ve beyaz eşyada 24 ayı geçen taksitlerin sayısı ve süresini azaltmıştı.

Ancak bu üç yıl içinde çeşitli sebeplerle ekonomik durum kötüye gitti. İhracat ve turizm gelirleri çok azaldı. Dış talep artırılamadığı için, ekonomik durgunluktan iç talebi artırarak çıkmak zarureti ortaya çıktı.

Taksit sayısının düşürülmesinden sonra kredi kartı ile yapılan taksitli satışların yıllık toplamı 48 milyar TL’den 33 milyar TL’ye gerilemişti. Taksitli alışverişler 15 milyar TL azaldığı görüldüğünden taksitleri tekrar artırarak halkımızın yeniden 15-20 milyar TL daha fazla harcama yapması istenmekte. Böylece piyasanın canlanacağı hesaplanıyor.

Gelir arttığı için tüketim artıyorsa mesele yok. Fakat gelir artmadığı halde tüketimi artırırsanız uzun vadede çıkmaza girersiniz.

Türkiye 3 sene önce sosyal problemi çözmek için iç tüketimin kısılmasını göze alabilecek daha sağlam bir ekonomik yapıya sahipti. Şimdi ekonomik veriler daha kötü, durgunluktan çıkmak için bazı sosyal problemlerin çıkmasını göze almak zorunda kaldı.

Borcunu ödeyemeyenler arasında varsın bir kısım vatandaşımız hapse girsin, intihar vakaları varsın artsın, yeter ki ekonomi canlansın noktasına geldik.

Burada hükümeti azalan iç tüketimi tüketiciye sağlanan gelir artışıyla artıramadığı veya ihracatla telafi edemediği için başarısız bulabiliriz.

Belki de terör ve savaş ortamında olduğumuzu hatırlayıp ekonomik durgunluğu anlayışla da karşılayabiliriz.

Ancak taksit sayısını azaltırken de, artırırken de kamuoyuna bir “müjde” olarak pazarlayabilme becerisini takdir etmemek mümkün değil.

*****************************************

Tüketim Değil Üretim Teşvik Edilmeli

Türkiye’de kredi kartı ile taksitli borçlananların yarısının, kredi kartı limiti 1.000 TL ile 2.500 TL arasında olan dar gelirliler olduğu biliniyor. Sadece 9 bin TL kredi borcunu ödeyemediği için intihar eden vatandaşlarımız var.

“Kredi kartları ile alışverişte taksit sınırının kaldırılması, kredi kartı borçlarını ödemede vadenin uzatılması 22 milyon kişiyi ve bunlara bağlı yaşayanları ilgilendiriyor.”

Türkiye’de 22 milyon kişi bireysel kredi kartı ile alışveriş yapıyor. Kişi başı ortalama borç 3.500 TL dolayında idi. Yeni düzenlemede kredi kartlarında en düşük harcama limiti 5.200 TL’ye çıkarıldı.

“Tüketici kredilerinde vade 36 aydan 48 aya çıkarıldı. Konut kredilerinde bankaların toplam satış fiyatına göre yüzde 75 olan kredileme sınırı yüzde 80’e yükseltildi.”

Kredi kartı kullananların ödeyemediği 17,5 milyar TL borcu var. Bu borçlara 72 aya kadar vade ile yeniden yapılanma imkânı tanınıyor. Bu kadar büyük para borcu “yeniden yapılanma” sonucu belki ödenecek. Ancak taksitler artınca daha fazlasının ödenememiş borçlar olarak birikeceğini öngörebiliriz.

Başbakanın açıkladığı düzenlemeler pansuman tedbirler. Bunlar geçici bir süre için ekonomide bir canlanma sağlayacak. Uzun vadeli bir canlanma ancak üretimin ve ihracatın artırılması ile mümkün olur.

Üretim artarsa gelir ve istihdam artar, işsizlik azalır.

Açıklanan ekonomik tedbirler arasında bu konuda önemli bir proje henüz yok.

Dileriz ekonomimizi sürekli canlı tutacak bu tür tedbirler de alınır.

********************************************

Taksitlerin Gelire Oranı

Kredi taksitleri artırıldığı için vatandaşımız yıllık gelirinin daha büyük bir kısmını borçlanacak. Temennimiz vatandaşımızın gelirine göre borçlanması. Ödeyemeyeceği borçlanmaların altına girmemesi. Yoksa kendileri de yakınları da çok üzülür.

Benim özellikle dar gelirlilere tavsiyem kredi borçlarının taksit miktarının aylık gelirin üçte birini aşmamasına özen gösterilmeli.

Çok zaruri durumlarda birkaç ayı geçmemek üzere taksit tutarları toplamının en fazla aylık gelirin yarısı kadar olması göze alınabilir. Taksiti ödedikten sonra günlük hayatı idare etmek için yeterli bir miktar paranız kalmalı.

Vade tercihinde genel kural, ödemekte zorlanmayacağınız en kısa vadenin seçilmesidir. İhtiyaç fazlası kredi kullanırsanız veya daha uzun vadeyi tercih ederseniz lüzumsuz faiz ödersiniz.

Kredi kartı veya kredi taksitlerini başka kaynaklardan faizli kredi alarak ödemeye başladıysanız çıkmaz sokağa girdiniz demektir.

******************************************

1 Dolar Korkusu

İnsanlarımız 1 dolar korkusu içinde. Evinde, işinde bulduğu seyahat veya ticaret artığı 1 dolarları suç delili olarak kabul edilmesi endişesi ile imha etmeye çalışıyorlar.

Hürriyet’te Akif Beki, Türkiye’de yayılan “1 dolar paranoyasının” neler yaptırdığını esprili bir dille yazdı. Panik içindeki kimileri 1 dolarları tuvalete atıyor, kimileri yakıyor, kimileri de parçalayıp çöpe atıyormuş.

FETÖ soruşturmalarında delil olduğu gerekçesiyle el konulan, insanların hürriyetinden, işinden olmasına sebep olan 1 dolar meselesinin en kısa zamanda açıklanması lazım.

Çünkü “1 doların delil kabul edilmesi” hem ekonomik ve hem de hukuki sıkıntılara sebep olmaya başladı.

Muhtemeldir ki, ülke bazında bir milyon dolar civarında nakit döviz bu paranoya sebebiyle imha edilmiş olabilir.

1 doların delil kabul edilmesi sebebiyle ne kadar insanın tutuklandığı, ne kadar memurun açığa alındığı veya görevden alındığını bilmiyoruz.

Mehmet Altan’ın avukatı açıklamış: ABD resmi verilerine göre 2015 yılında dünyada 11 milyar 400 milyon adet 1 Amerikan Doları tedavülde imiş. Bunların yaklaşık 1 milyar adedi F serisinden imiş.

Bu kadar FETÖ’cü bulamayacağımıza göre bütün 1 dolarlar delil olamaz.

Yetkililer 1 dolarlık paraların hangilerinin suç delili teşkil ettiğini acilen açıklamalılar.

Yoksa 1 dolar vakasının tahribatı daha da büyüyecek.