Gün geçmiyor ki kadın
cinayetlerine yenileri eklenmesin. Bu işin ne önlemini alan var nede almak
isteyen yetkili birileri.

İnsanız ya nihayetinde insan,
kadınlar da aynı bizim gibi insan!!!

Kimisi acımasız şehvet düşkünü
bir yaratığın kurbanı olmuş,

Kimisi sırf çocuklarının hatırına
onca yoksulluğa, onca dayağa rağmen kahır çekmeğe razı olmuş ama gene de katil
koca sürüleri tarafından çocuklarının gözleri önünde hunharca öldürülmekten
kendilerini kurtaramamışlar.

Peki, ama bu cinayetler
durdurulamaz mı, en azından silah satışlarına bir sınırlama getirilemez mi,
uyuşturucu ile daha etkin mücadele yapılamaz mı, sosyologlar, psikologlar,
sivil toplum örgütleri bir masa etrafında oturup bu işe çözüm bulamazlar mı?
Vardır elbette bir çaresi, yeter ki üzerinde durulup araştırılsın.

Bilinmelidir ki, büyük suçlar ilk
adımdan başlar, en yetkili ağızlardan: “Bir
kereden bir şey olmaz” gibi absürt sözler ağızlardan çıkmasın.

 Kadın
Cinayetlerini Durduracağız Platformu’nun verilerine göre, 11 Şubat 2015
Yılında öldürülen Özgecan Aslan cinayetinden bu güne, 5 yılda iki bin den fazla
kadın cinayete kurban gitmiş. İki bin kadın cinayete kurban gitmiş te, bu 5 yıllık
süre içinde ne gibi önleyici tedbir alınmış…koskocaman bir hiç.

Sadece 2019 yılında 474 kadın,
erkek şiddeti sonucu hayatını kaybetti.

Platformun 2019 raporuna göre; bu
kadınların 152’sini kimin öldürüldüğü tespit edilemedi, 134’ü evli oldukları
erkek, 25’i eskiden evli olduğu erkek, 51’i birlikte olduğu erkek tarafından
öldürüldü.

474 kadının 185’i ateşli
silahlarla, 101’i kesici aletle, 29’u boğularak, 6’sı kimyasal ilaç, 27’si darp
edilerek, 6’sı yakılarak öldürüldü.

Özgecan Aslan, bindiği minibüsün
şoförünün cinsel tacizine karşı koyduğu için öldürüldü.

 Kızının gözü önünde boğazı kesilen Emine Bulut,
boşandığı eşi tarafından öldürüldü.

Ve daha dün, gencecik akademisyen
Aylin Sözer evinde güpegündüz tam bir ortaçağ vahşetiyle evinde yakılarak
öldürüldü.

Düşünsenize bir kere: İzmir
depreminde 116 kişi öldü bütün Türkiye ayağa kalktı, seferber oldu ama sadece
geçtiğimiz Kasım ayında 39, 12 yılda 3261 kadın cinayete kurban gitti, televizyonlarda
bir günlük patırtı ve gürültüden başka icraat yapılmadı.

2011 yılında kadın cinayetleri
sayısının gerilemesinde Ailenin Korunması ve Kadına Karşı Şiddetin Önlenmesine
Dair 6284 sayılı yasa için hazırlıklar yapılması ve konunun sık sık kamuoyunda
gündeme gelmesi etkili oldu.

Şiddet uygulayanlara
uzaklaştırma, yakın koruma gibi birçok tedbiri düzenleyen; kadınları maddi
olarak güçlendirmekten kimlik değiştirmeye birçok hak tanıyan bu yasa, kadın
örgütlerinin yıllarca süren mücadelesi sonucu 8 Mart 2012’de yürürlüğe
girmişti.

Yasa yürürlüğe girdi ama maalesef
sadece çıktığı gibi kaldı, eğer yazıldığı gibi uygulansaydı, belki bu ölümlerin
birçoğu olmayacaktı.

Özgecan öldürüldükten sonra
“Özgecan Yasası” olarak meclise kanun teklifi sunulmuş, bu teklife göre, Türk
Ceza Kanunu’nda haksız tahrik, iyi hal ve pişmanlık başlığı ile faile verilen
ceza indirimlerinin kaldırmasını öngören kanun teklifi, geçen bunca süre
zarfında hala kanunlaşmadı.

Adam!!! Cezaların en ağırını
işlese bile takım elbise-kravat onun alacağı cezalar konusunda hafifletici
sebep sayılıyor. Bu mu sizin adaletiniz?

Bütün okuyucularımın yeni yılını kutluyorum.
2021 yılı size ve ailenize sağlık ve mutluluklar getirsin.

Sağlıklı kalın.

Bazı bilim kurgu
filmlerinde gördüğümüz gibi gerçekten paralel evrenler var mı?

NASA destekli bazı
araştırmalarda, bizimkiyle aynı büyük patlamada yaratılmış ve paralel olarak
var olan karmaşık ve başka bir evrenin varlığına dair ipuçları bulunmuş.

Araştırmacılara
göre, “bahsi geçen bu paralel dünyada, her şey ters bir şekilde
pozitif-negatif olarak, sol-sağ olarak işliyor ve zaman geriye doğru gidiyor.”

Film senaryolarını
yazanların hayal gücüne inanırsak, paralel evrende bizler yine yaşıyoruz.
Fakat hem bizim ve hem de çevremizde bulunan herkesin sosyal, psikolojik ve
ekonomik statüleri çok farklı oluyor. Bu dünyada mutlu olanlar paralel
evrende de mutlu olabildiği gibi tersi de olabiliyor.

Her yeni yıla
geçişte insanlar tarafından belirlenmiş takvimin son günlerinde, yeni takvim
yılına geçiş esnasında yepyeni umutlar beslemek bize iyi geliyor.

Sanki kurgu filmlerdeki gibi
görünmez bir kapı açılıp paralel evrene geçeceğiz ve bu evrende daha mutlu
olacakmışız gibi geliyor.

Ancak bu defa yeni
yıla girerken, ülkemin ve milletimin tamamına yakınının yaşama sevincinin adeta
kaybolduğunu görüyorum.

Toplum olarak yaşama
sevincimizi yeniden kazanabilmemiz için, 2021 yılını sanki bir paralel evrene
geçiyormuşuz umuduyla karşılamak istiyorum.

****

Bu paralel evrende
yaşayacağımız hayatı tahmin etmeye çalışayım:

Burada insanlar
arasında maske ve mesafe kuralları, yasaklar / kısıtlamalar
yok. Sosyalleşmeye yardımcı olan bütün işyerleri açık. Sevdiğiniz
insanlarla tokalaşma, kucaklaşma yaygın. Her yerde gülümseyen, şakalaşan,
neşeli insanlar var.

Orada insanların hayat
tarzına müdahale eden, tercihlerini eleştiren, kendisi gibi düşünmeyenleri “hain”
ilan eden devlet yöneticileri yok.

Devleti yönetenler sıradan
vatandaşlar gibi yaşıyor. Kamunun malını kendi mallarından bile çok dikkatli
harcıyor. İsraf yapmıyorlar. Her kuruş harcamanın hesabını bütün açıklığı ile
veriyor.

Orada vatandaşına
yalan söyleyen devlet adamları istifa etmek zorunda kalıyor. Yalan
söyleyen siyasetçiler halkın karşısına çıkamaz hale geliyor.

Bu konuda bağımsız
ve tarafsız medya, gerçek gazeteciler halkın doğru bilgilenmesine ve
isabetli kararlar vermesinde en etkili kurumlar.

Orada vatandaşlar
iktidarın zulmünden, adaletsizliklerinden ve ahlaksızlıklarından kurtulmak için
değil, iyi yerine daha iyisini seçmek için sandığa gidiyor.

Bu paralel evrende
de bazı haksızlıklar ve anlaşmazlıklar oluyor. Fakat bağımsız ve tarafsız
yargıya herkes güveniyor. Yargı özellikle zayıf olanın hakkını
güçlü olana karşı korumak konusunda çok başarılı.

Orada insanlar
eğitimli, birbirlerine saygılı, mutlu olmak için mutlu etmek gerektiğinin
bilincinde.

Yılbaşında böyle
bir paralel evrene geçebilir miyiz?

İmkânsız değil,
çok zor bile değil. Zor ama her şey bize bağlı.

Her şeyden önce,
böyle bir evren hayalimizi kaybetmemek ve kapıdan içeri ilk adımı
atma cesaretini göstermemiz lazım.

*****************************

Tek Adam Gücü O’nun
ve Ülkenin Zaafıdır

Devlet adına her
konuda ve devletin her kademesindeki yetkililer yerine konuşan ve karar veren
tek yetkili kişi O.

Dışişleri,
güvenlik, ekonomi, eğitim, kültür, sağlık vd aklınıza hangi alan gelirse gelsin
önemli önemsiz her konuda konuşmakta.

İlk derece
yetkililerden önce, herkes konuşurken ve son konuşan olarak, tartışılan her
meselede çerçeveyi çizen kişi O. Tam hakimiyeti olan TV’lerde, gazetelerde
tek kanaldan beslenen yandaş yorumcu, gazeteci ve sözde uzmanlar O’nun çizdiği
çerçevede tartışır, daha doğrusu kamuoyu oluştururlar.

Bu hali bir beşer
olarak çok eğlenceli buluyor olabilir. Ancak bazen de işi daha eğlenceli hale
getirmek istediği için midir bilinmez, gündemin en sıcak konusunda bir süre
konuşmaz. Medyanın yandaş görevlileri ve sosyal medya trollerini ters köşeye
yatıran bir açıklama yapıverir.

Yandaş ve yalaka
takımı bu durumlarda çok kıvrak manevra kabiliyetlerini gösterme yarışına
girer. İçlerinden belki “Ağam bizimle eyleniir” cümlesi geçer. Fakat O’nun
“hikmetinden sual olunmaz” olduğunun bilinciyle, ustalığına tecrübesine ve
yeteneğine övgüler düzerler.

Böyle bir ülkenin
başındaki zatın ülke içindeki gücü aynı zamanda O’nun en büyük zaafıdır.

Çünkü ülkedeki
küçük büyük her türlü sorunun sebebi olarak O sorumlu tutulur.

Yurt dışı
ilişkilerde ise kendisine baskı yapan diğer devlet yetkililerine karşı, sıkıştığı
zamanlarda yeni bir alan ve zaman kazanamaz. 
“Ben bunu Meclis’ten geçiremem”, “yargımız bağımsızdır, ben yargı
üzerine baskı yapamam”, “böyle bir karar alırsam medya beni çiğ çiğ yer” gibi
mazeretler ileri süremez.

“Sizin ülkeniz
içinde her şeye ve herkese karşı gücünüz yeter” diyerek baskılarını
sürdürenlere karşı direnemez. (Mesela ABD veya Rusya devlet başkanları gibi) “Konuyu
yetkili kurullarımızda görüşmemiz lazım” diye mazeret ileri süremez.

Çünkü o ülkede yetkili
kurum yoktur. Kural yoktur. Sadece tek yetkili ve O’nun iradesi vardır.

Sıkıntılar yaratsa
da böyle olduğunun bilinmesinden asla şikayetçi olmaz.

Ohri / Ohrid Yugoslavya / Makedonya’nın Arnavutluk sınırı
yakınında Ohri gölünün kuzeydoğu kıyısında bir şehir / bir kent. Murat I
döneminde Rumeli seferine çıkan Sadrazam Çandarlı Hayrettin Paşa tarafından
fethedilerek (1385) Osmanlı topraklarına katılmış. Manastır eyaletine bağlı bir
sancak merkezi olmuş. Londra Barış Antlaşması (1913) ile Sırbistan’a
bırakılmıştır.

     Üniversite
sıralarındayken, İstanbul Kazlıçeşme semtinde, bir vesile ile Arnavut asıllı
Yusuf Kurtiş adlı bir saat tamircisiyle tanışmıştım. Yol ağzında elektriksiz
bir kulübede tamircilikle uğraşıyor. Ancak gün ışığında çalışabiliyordu. Her
fırsatta yanına gider, ilminden yararlanmak isterdim. Çünkü Ohri Medresesi
mezunu, âlim biriydi. Ülkesine komünizm gelince hayatları altüst olmuş. Kendisi
bir cami imamıyken hapse atılmıştı! Sonrasında her şeylerini arkada bırakarak;
Müslüman bir ülke olduğu için ailesiyle, Türkiye’ye göç etmiş. Kıt kanaat
geçinip gidiyordu.

     Bir ara saat
tamirciliğini nasıl öğrendiğini sormuştum:

     “Oğlum demişti,
Ohri Medresesi’nde okurken, aslen Van’lı olan hocamız, ders verirken hep şunu
da öğütlerdi bize: ‘Çocuklar derdi, ilminizi geçiminize asla vasıta etmeyiniz.
Para pul için ilminizi âlet etmeyiniz. Neyle geçineceğiz hocam diyeceksiniz
haklı olarak: Hepiniz şimdiden kendinize 
göre bir meslek seçip öğreniniz. Geçiminizi bu şekilde, el emeğinizle
sağlayın.’ İşte oğlum, ben de medrese talebeliğim sırasında, çok sevdiğim
hocamın tavsiyesi üzerine, saat tamirciliğine merak sardım ve yeteri kadar
öğrendim.”

     Hocamdan bir
hatıra daha:

     Bir gün
medresemize bir Arap Âlim misafir olmuştu. Her fırsatta yanına gidiyor,
Arapçamı ilerletmeye çalışıyordum. Bir defasında görüşmem, vakit namazına denk
düşmüştü. Arap Âlim’in namaz kılmadığını fark ettim. Namaz vaktini, namaz
kılmadan geçirdiğini görünce, sormadan edemedim:

     “Hocam namaz
kılmadınız?”

     “Kılmadım, çünkü
ben Hristiyan Arabım.” deyince:

     “Peki ama üstadım,
dedim. Siz büyük bir âlimsiniz. İslâmı her yönüyle biliyorsunuz. İslâmiyeti çok
iyi bilmenize rağmen muharref / tahrif edilmiş / bozulmuş ve geçersiz bir din
olan Hristiyanlıkta nasıl kalabildiniz? En son din olan İslâm dinine geçmeniz
gerekmez miydi?”

     Ârap Âlim; İslama
gelmemesine mazeret teşkil etmeyecek, fakat müslümanları da çok derinden
düşündürmesi gereken şu cevabı verdi:

     “Oğlum dedi, ben
senin gibi hâlis, muhlis / ihlaslı / samimi / içten bir müslüman olamam. Ama
diğer sözde müslümanlar gibi de olmak istemem.”

     HÂlbuki İslâm
başka müslüman başka. Müslümana bakarak değil, İslâma bakarak, Kur’anı
inceliyerek, Hz. Muhammed’i tanıyarak İslama gelinir, İslâm olunur. 

     Zaten müslümanlar;
kalen / sözle değil, fiilen / eylemsel bir şekilde Müslüman olsalar, çokların
İslâma girmeleri kaçınılmaz olurdu.

     Yine hocamın başka
bir hatırası:

     Medrese’ye bir
müsteşrik / şarkıyatçı / şark / doğu ilimleri, yani Müslümanlar ve İslâmiyet
üstüne araştırma yapan bir âlim / bilgin gelmişti. İngilizcemi geliştirmek
için, onun da etrafında dönüp dolaşıyor ve konuşma imkânı arıyordum. Şöyle
böyle onunla İslâmiyet hakkında konuşmaya çalışırken, Kur’an’dan hep Hz.
Muhammed’in kelâmı / sözü, eseri diye bahsettiğini görünce, yine dayanamadım ve
sordum:

     “Hz. Muhammed
yalan söyler miydi? ‘Hayır.’ dedi. Emin bir kişi miydi? ‘Evet.’ dedi. Kur’an mı
daha edebî, yoksa Hadis mi? ‘Elbette Kur’an edebî yönden Hadisten çok üstün.’
dedi. Yalan söylemediğini söylediğin Hz. Muhammed; edebî yönü Kur’an’dan aşağı
olan Hadis için ‘Benim.’  Ama ondan çok
üstün olan Kur’an için ‘Allahın’ diyor. Bu cevabım müsteşriki çok şaşırttı.
‘Allah Allah ben hiç böyle düşünmemiştim. Bundan böyle Kur!an’a bir daha Hz.
Muhammed’in sözüdür demeyeceğim.’ dedi.

     “Hakikaten ondan
sonra müsteşrikten ‘Kuran Hz. Muhammed’in sözüdür!’ cümlesini duymadım.”

Evren, insan
aklının henüz ihata edemeyeceği kadar büyük ve karmaşık. Bu konuda bilimin kılavuzluğuna muhtacız. Hele
hele Cemil Meriç’in dediği gibi “Kavramların gülünç ve korkunç maskelerle
raksa çıktığı bir karnaval balosu” ise “fikir hayatımız” ve “artık
kavga, insanla kelime arasında” ise; arabulucu avukatlar ve ombudsmanlar
ile tercümanlara bilim ve din adamlarından daha çok ihtiyacımız var
demektir.

            Koskoca evren bir uyum
ve uzlaşma harmonisiyken insana
ne oluyor ki!

            * 13,8 milyar yıl önce: Büyük Patlama/Oluş, ‘Big
Bang’ teorisi, “Kün feyekûn”
emri (Bakara 117, Âl-i İmran 47 ve 59, En’am 73, Nahl 40, Mümin 68, Yâsin 82)

            * 4,5 milyar yıl önce: Dünyanın (Acun, Cihan, World) Oluşumu,
Güneş Sistemi

            * 1,8 milyar yıl önce: Yaşamın Oluşumu (Hücreli
Canlılar)

            * 500 milyon yıl önce: Omurgalı Canlılar (Hayvanlar)

*
1.8 milyon yıl önce: İnsan Türleri
(Erectus, Antecessor, Neanderthal)

Hicr 26 – “Andolsun ki Biz, insanı kuru bir çamurdan; değişken, cıvık bir balçıktan
yarattık.” (artı 28 ve 29, + Rahman
14, En’am 2, Müminûn 12, Fâtır 35, Sâd 71-72).

*
200 bin yıl önce: Bizim Tür yani Sapiens İnsanı (Kişi, Âdem, Human)

İnsan 1 – “İnsanın üzerinden, o tarih sahnesine çıkıncaya kadar, tüm zamanlar
içinden belirsiz ve uzun bir süre geçmemiş miydi ki henüz o anılmaya değer bir
varlık bile değildi.”

Fakat
Homo Sapiensin yani Bizimkilerin merakı ve macera duygusu kurnazlığı ve çıkarcılığı
ile birleşince ilâhi mesaja muhatap
kılındı. Sorumlu ardıllık / Halifelik..

*
MÖ 10-15 binler; taş çatlasın 20 bin
yıl önce: İlk Sorumlu İnsan (Hz.
Âdem)

Bakara 30 – “Hani bir zamanlar Rabb’in Meleklere; ‘Ben yeryüzünde bir Halife tayin
edeceğim’ demişti. Melekler; ‘Seni övgüyle kutsayan bizler varken orada
bozgunculuk yapacak, kan dökecek birisini mi yönetici yapacaksın?’ dediler.
Allah da; ‘Ben sizin bilmediklerinizi bilirim’ dedi.”

Bakara 31 – “Ve Âdem’e tüm isimleri öğretti.” Bu ekstra bellek yüklemesiyle tüm canlıların önüne geçen İnsan kısa sürede (4,5 milyar ÷ 15 bin
= 300 binde 1 veyahut 1,8 milyon  ÷ 15
bin = 120’de 1) kendine göre muazzam bir gelişme gösterdi.

*
MÖ 1000; günümüzden 3 bin yıl önce: Elçi Yönetici / Peygamber Kral (Hz.
Davud)

Sâd 26 – “Ey
Davud! Biz seni yeryüzünde yönetici kıldık. Halkın arasında adaletle hüküm ver,
arzularına uyma ve duygularına kapılma; sonra seni Allah’ın yolundan saptırır.
Allah’ın yolundan sapanlara Hesap Gününü unuttukları için şiddetli bir azap
var.”

Yeryüzünde Tanrının temsilcisi olmak yanlış değildi; bunun sınıfsallaşması yahut soyca tekelleşmesiydi yanlış olan. Hükümdarın
‘kut’ alması değildi yanlış olan; kutsallaştırılmasıydı hatta kutun
özelleştirilmesiydi.

Yöneticiliği
sorumluluk olarak alanlar doğru
anlamıştır, yeryüzündekileri emrine musahhar kılmak gibi görenler çifte yanılgı
içindedirler. “Asra bak! İnsanlık mutlak hüsranda; inanıp sorumlu ve erdemli
davrananlar ile birbirine doğruluğu ve direnmeyi önerenler dışında.”  (Asr 1-3)

*
Bitmek bilmedi değil mi 2020;
kimbilir 2021’de nelere şahit
olacağız? Evrende bir zerre olan
Mavi Gezegenin tarihî vetiresinde ve yaratılmışlar defterinde bir nokta olan insanın iddiası nedir, ne olabilir?
Mesaj Öncesi (MÖ) yaşamlar tarzında
yaşamak hayat sayılmakta mıdır?

“Âvâzeyi bu âleme Dâvud gibi sal” /
Dünyada Davud gibi bir ses bırak. Ya da hoş
seda olmaya bak. Biraz âdem ol yani.. Hikâyeyi biliyorsun.

Aristoteles, doğal yapısı nedeniyle insanın toplumsal bir
varlık olduğunu söylemektedir. Sosyal ilişkilerden kendimizi soyutlayamamış
olmamız, belki de bu önermenin bir ispatıdır. Sokağa çıkma kısıtlamalarının
olduğu bu günlerde bile en azından “sosyal medya” adını verdiğimiz araçlarla,
yalnızlığımızı giderip, başka insanlarla, bir şekilde, iletişime geçmemiz de bu
önermeyi destekler gibi görünüyor. Sosyal ilişkilerin beraberinde getirdiği,
zevk almamızı sağlayan toplanma veya bir araya gelme şekli olan kutlamalar, insanların
aile içindeki özel kutlamalardan, dini kutlamalara ve yeni yıl kutlamaları gibi
grupsal, toplumsal ve hatta küresel boyutlardaki birlikteliği ifade etmektedir.
Kutlamalar aynı zamanda hiç tanımadığımız insanlarla arkadaş olduğumuz,
kırgınlıklarımızın ortadan kaldırıldığı, uzun süredir görmediğimiz insanları
yeniden görüp mutluluk duyduğumuz olaylardır.

 Yaşadığımız doğal afetler, bulaşıcı hastalık pandemisi,
kuraklık ve beraberinde yaşanması muhtemel tarımsal ürünlerin azlığı veya
kıtlık tehlikesi bizleri gelecek adına endişelendirmektedir. 5000 yıl önce
Mısır’da, 4000 yıl önce Mezopotamya’da yaşamış olan insan da, muhtemelen benzer
tehlikeler ve endişeler ile karşı karşıyaydı. Bizim sahip olduğumuz imkânlara
sahip olmayan bu insanların yapabileceği tek şey, inandıkları tanrılara dua
etmek, adaklar sunmak ve onlardan yardım istemekti. Ancak bu doğru zamanda
yapılmalıydı ve belki de kışın bitip baharın başladığı günler, bu ritüeller
için en uygun zamandı.

 Yeni yıl kutlamalarının kökenine baktığımızda, elde edilen ilk
kayıtların bize Eski Mısır’ı işaret ettiğini görürüz. Yaklaşık 5000 yıl önce,
Nil nehrindeki taşkınların bitmesi ve tarımın başlaması dönemi olan Ağustos
sonu-Eylül Başı (bazı kaynaklara göre 11 Eylül) yapılan kutlamalar yeni bir
dönemin başlangıcını gösterdiği gibi, aynı zamanda Mısır Mitolojisinde
doğurganlık, tarım, ölüm ve yaşam Tanrısı olan Osiris’in ölümü ve yeniden
dirilişini de temsil ettiğini göstermektedir.

 Günümüzden 4000 yıl önce, Mezopotamya’da yaşayan Babilliler
takvim yıllarını Ay’ın hareketlerine göre belirlemekteydiler. Babil’de yeni
yıl, kimi kaynaklarda 21 Mart Ekinoksu, kimi kaynaklarda ise Nisannau ayının
dördünde (şu an kullandığımız takvime göre Nisan ayı) baharın başlaması ile birlikte
başlardı. Her yıl, Doğa’nın yeniden doğuşu olarak adlandırılan bu dönemde, Babil
Halkı 11 gün süren bir kutlama yaparak yeni yılın gelişini kutlardı. Bu kutlama
sırasında Babil’in koruyucu Tanrısı olan Marduk’a, Babil’i koruması için kurbanlar
verilir ve dualar edilirdi.

 3000 yıl önce Mesopotamya’dan uzak bir bölgede, Çin’de de
benzer kutlamaların yapıldığı görülür. Farklı bir mitolojik bir hikâyesi olan
Çin yeni yıl kutlamaları, Ay’ın Hilal’inin, 21 Ocak ile 21 Şubat arasındaki
gözlendiği yılın ilk günü başlar ve bu aynı zamanda baharın da başlangıcı
olarak kabul edilir. İnanışa göre yer altında yaşadığı düşünülen Nian isimli
yaratık, yılın ilk günü ortaya çıkar ve çevrede yaşayanları ve özellikle
çocukları yerdi. Bu yüzden baharın ilk günü herkes dağlara kaçar ve tehlikeden
uzaklaşırdı. Bir gün, yaşlı bir adam, kırmızı elbiseler giyerek ve yanına,
bizim kestane fişeği olarak adlandırdığımız küçük patlayıcıları alarak bir köye
geldi ve Nian isimli yaratığı beklemeye başladı. Gece boyunca kestane
fişeklerini patlatarak gürültü yaptı. Ertesi gün köye dönen köylüler,
köylerinin yakılıp-yıkılmadığını ve hiç kimsenin kaybolmadığını görünce, Nian
isimli bu yaratığın kırmızı renkli elbiselerden ve kestane fişeklerinden
korktuğunu düşündüler ve her yıl baharın başlangıcının ilk gününde kırmızı
elbiseler giyip, kestane fişekleri patlatarak kutlamalar yapmaya başladılar. Bu
kutlamalar yapılmaya devam ettikçe, belki de kırmızı elbiselerin etkisi ve kestane
fişeklerinin çıkardığı gürültü sayesinde, Nian ortaya çıkmıyordu. O zaman bu
kutlamayı devam ettirmek gerekirdi. Günümüzde dünya üzerinde yapılan yılbaşı
kutlamalarında giyilen kırmızı çamaşırlar ve patlatılan havai fişekler bu kutlama
geleneğinin biraz değişerek de olsa tüm dünya tarafından sahiplenildiğini
göstermektedir.

 Günümüzden yaklaşık 2600 yıl önce İran’da kutlanılmaya
başlayan ve günümüzde de halen kutlanmaya devam edilen Nevruz, Babil’dekine
benzer şekilde 21 Mart Ekinoksunda başlar ve 13 gün sürer. Kutlamaların
başlangıcı, süresi ve ritüellerin benzerliği, Pers Halkının aslında eski bir
Babil kutlama geleneğini devam ettiğini göstermektedir.

 Benzer şekilde Hindistan’da yaklaşık 2000 yıldır devam eden,
kışın bitişi ve baharın gelişini temsil eden ve Mart ayının sonunda yapılan Holi
kutlamalarında da benzer ritüeller görülmektedir.  

 Eski Yunan ve Eski Roma’da Bahar Ekinoksu’nu yeni yılın
başlangıcı olarak kabul etme ve kutlama geleneği devam ediyordu. Ancak, Ay
takvimindeki 14 günlük farklılık zamanda karmaşıklıklara yol açmaktaydı. MÖ 155
yılında Roma Konsülü, bu karmaşıklığının önüne geçmek için Roma Mitolojisinde başlangıcın,
bitişin ve zamanın Tanrısı olarak bilinen Janus’a ithafen, Ocak ayının (Mensis
Ianuarius – Janus’un Ayı, daha sonraları January olarak isimlendirilmiştir) ilk
gününün yeni yılın başlangıcı olarak kabul edilmesine karar verdi. Fakat ay
takvimindeki gün sayısından kaynaklanan karmaşıklık halen giderilememişti. Bunun
üzerine dönemin Roma İmparatoru Julius Sezar, MÖ 46 yılında bu sorunu kesin
olarak çözmeye karar verdi. Zamanın önemli astronomi ve matematik bilim
adamları ile daha sonra Jülyen (Julian) Takvimi olarak bilinecek olan, aslında Kıpti
Takvimini temel alan bir Güneş Takvimi geliştirdi. Yeni yılın başlangıç günü
olan 1 Ocak tarihine ise dokunmadı. 14 günlük farkın ortadan kaldırılması ile
yaşanılan karmaşıklıklar artık sona ermişti. Jülyen takvimi daha sonra 1582’de Papa
13. Gregory tarafından daha hassas bir hesaplama ile elde edilen ve günümüzde
kullanılan Miladi (Gregoryan) Takvim ile yerini değiştirdi ancak yeni yıl
kutlamaları 1 Ocak’ta yapılmaya devam etti.

 Başlangıçta baharın başlangıcı, doğanın uyanışı ile
bütünleşen ancak MÖ 155 yılından beri Ocak ayının ilk günü kutladığımız yeni
yıl kutlama şekillerini biraz daha detaylı incelediğimizde yapılan kutlamaların
sadece dini ritüellerin içermediği, aynı zamanda bu kutlamaların insanların
eğlenmesi için de iyi birer fırsat olduğunu görüyoruz. Belli ki zorlu kış
şartlarının sonra ermesi, Nian isimli yaratığın onlara bir daha zarar
veremeyecek oluşu, Nil nehrinin taşkın döneminin bitip tarıma başlayabilecek
olmalarının neşesi, kutlamalarda kendisine yer buluyordu.

 5000 yıllık kutlama süreci içerisinde dini ritüellerin yeri
azalsa da, mutlu olma ihtiyacı hiç azalmadı. Toplumsal bir varlık olan insan, günümüzde
kimi zaman yeni yılı ibadet ederek karşılayarak iç huzurunun vermiş olduğu mutluluğu
yaşadı, kimi zaman bu günü, 365 günün yorgunluğunun atıldığı, sevdiklerimizle
bir araya geldiğimiz, yeni bir başlangıç için iyi dileklerin tutulduğu, eğlenip
mutlu olabilmenin bir fırsatı olarak değerlendirdi. Ancak tıpkı 5000 yıl önce
olduğu gibi yine tüm olumsuzluklara rağmen, yeni bir heyecan ve yeni umutlarla,
yeni bir başlangıcı, yeni bir yılın gelişini kutlamaya devam etti.

 Mutlu olabilmek adına elimize geçen her fırsatı iyi
değerlendirebilmemiz dileğiyle, hepimizin yeni yılı kutlu olsun, mutlu olsun…

 Sağlıcakla…

Pandemi dolayısıyla bir neslin yarım yamalak yetişmesini
üzülerek seyrediyoruz. Yapılan yüz yüze eğitimden (aslında öğretimden)
üniversite öncesinde öğretim gören 18 milyon öğrencinin üçte biri yani 6
milyonu yararlanamıyor. Öğrenciler arasındaki eğitim uçurumu giderek açılıyor.
İmkân ve fırsat eşitsizliği dünden daha fazla.

 Birinci dönemde
okulların çoğunda işlenen derslerle ilgili sınavlar yapılamadı. Koronavirüs
salgını hız kesmeden devam ettiği için 4-22 Ocak 2021 tarihleri arasında
yapılması planlanan yüz yüze sınavlar yapılamıyor, sınavlar ikinci döneme
bırakıldı. Sizin anlayacağınız bu öğretim yılında öğrencilerin kaderi, tek
dönemde yapılacak en fazla iki sınavla belli olacak. Zayıf olan öğrencilerin
telafi imkânı bulunmayacak. Eğitim çocuklarımızdan uzaklaştıkça uzaklaşıyor.
Eğer uzaklaşan eğitimi bir tarafından yakalayamazsak bir nesil kaybolacak.

O zaman ne yapalım?

 Aslolan yüz yüze
eğitim yapılmasıdır. Cumhurbaşkanı 15 Şubata kadar yüz yüze eğitim
yapılmayacağını açıkladı. Milli Eğitim Bakanlığı 2020-2021 öğretim yılının hiç
olmazsa ikinci döneminde 15 Şubattan sonra yüz yüze eğitime geçilmesi için
bütün imkânları zorlamalıdır.

 Bunun için öncelikle
interneti bulunmayan bütün yerleşim birimlerine ücretsiz internet bağlantısı
sağlanmalıdır. Bu konuda en güzel örneği Ankara Büyükşehir Belediyesi Başkanı
Mansur Yavaş verdi. İnternet bağlantısı bulunmayan 914 köye ücretsiz internet
bağlantısı sağladı. Her belediye veya İl Özel İdareleri bu imkânı sağlarsa
sorun bir anda çözülür.

 İkinci olarak uzaktan
erişim imkânı bulunmayan öğrencilere tablet veya bilgisayar sağlanmasıdır.
Milli Eğitim Bakanlığı bu süreçte 500 bin tablet dağıtacağını açıkladı. Şu ana
kadar yarısı bile dağıtılamadı. Tamamı dağıtılsa bile problem çözülemeyecek. Bu
konuda milletçe bir seferberlik yapılmalıdır. Bu seferberliği, belediyeleri, STK’ları
ve iş çevrelerini ortak ederek valilikler organize etmelidir.

 Üçüncü olarak köy
okulları derhal açılmalı ve bu okullara hemen çevreden sözleşmeli öğretmenler
görevlendirilmelidir. Taşımalı eğitime tahsis edilen ücretler, hem bu okulların
eğitme hazırlanmasına  hem de
görevlendirilen öğretmenlerin ücretlerine fazlasıyla yeter.

 Dördüncü olarak koronavirüs
vakalarının görülmediği veya çok az görüldüğü yerlerde bütün sınıflarda yüz
yüze eğitime geçilmelidir.

 Beşinci olarak diğer
okullarda ise ikili öğretime geçilmelidir. Cumartesi ve Pazar günlerinden de
yararlanarak her sınıf bazında üç yarım gün yüz yüze eğitim yapılmalıdır.
Hiçbir şey yapamıyorsanız, okulları uzaktan eğitimden yararlanamayan
öğrencilere açın.

 Altıncı olarak bu
öğretim yılında öğrencilerin kaderi, ikinci dönemde yapılacak sınavlarda
alınacak nota göre belirleneceğine göre, yapılacak iki sınav sonucuna göre
başarılı olamayan öğrencilere, üçüncü bir sınav hakkı daha verilmelidir. Ayrıca
şunu sormadan edemiyorum, uzaktan eğitime ulaşamayan çocuklara ne sınavı
yapacaksınız?

 Son olarak Milli
Eğitim Bakanlığı, bu soruna çözüm üretme konusunda, eğitimin bütün
paydaşlarının katıldığı bir Milli Eğitim Bilim Kurulu oluşturmalıdır.

 Hep birlikte bir an
önce çocuklarımızdan uzaklaşan eğitimi bir tarafından tutmalı ve onlara
yaklaştırmalıyız. Bunun için en önemli görev ve sorumluluk Milli Eğitim
Bakanlığındadır. Derhal ikinci dönemde yüz yüze eğitimin şartları
hazırlanmalıdır. Yoksa bir nesil ve dolayısıyla bir millet uçuruma doğru
gidiyor…