Sekiz aya yakın bir zamandan beri, KOVİD- 19’ ile mücadele umumiyetle görüldüğü üzere, “65 yaş ve üstü” ölçüsü esas alınarak,
yaşı 64 yıl on bir ay, 28 gün olan şahıslar serbestçe sokağa çıkıp, çarşı Pazar
dolaşabiliyorlar. Fakat buna mukabil 65 yaşından gün almış alanlar çıkamıyor. Nasıl
oluyor da daha birkaç gün önce, sokağa çıkması serbest olan bir şahıs, birden
yasaklar kervanına katılıyor. Bu şekil de kesin bir yaş sınırı tespit edilerek,
yapılan uygulamanın doğru bir hareket tarzı olmadığı kanaatin de bulunmaktayım,
Şöyle ki;

Yaşlı vatandaşlarımız, isteseniz buna yetkili mercilerin koyduğu
sınıra göre, 65 yaş ve üstü şahıslar diyelim. Geçtiğimiz Mart Ayının 20 sin de başlayan
tedbirler manzumesinden en olumsuz etkilenenler arasında, bu gruba giren
yaşlılar ile eğitimden kopmak mecburiyetin de kalan gençler ve çocuklar olmuştur.
Bilhassa 65 yaş üstü vatandaşlarımız aylarca sokağa çıkma yasağına maruz kalmışlardır.
Sadece haftanın bir günü belirli saatler dâhilinde sokağa çıkabilmelerine izin vermek
dahi, ancak,  aradan üç aydan fazla bir zaman
geçtikten sonra yetkili mercilerin aklına gelmiştir.

Şimdi, yeniden zor bir döneme giriyoruz. Hastalık mevsimi Son
Bahar geldi. En çok da solunum yollarını etkileyen mevsim hastalıklarının
zamanı. Haliyle en çok korkulan ihtimal de bu hastalıkların KOVİD – 19 ile birleşmesi.  Durum böyle olunca, fatura yine çocuklara,
gençlere ve 65 yaş üstün de bulunan yaşlı vatandaşlara kesilecek.  Artık bu durum, yaşlı vatandaşlarımız için adeta
bir işkence haline gelmiş, katlanabilir bir durum olmaktan çoktan çıkmış
bulunmaktadır.

Sokağa çıkma yasağının bulunmadığı saatlerde parklarda oturan
veya hastane koridorlarında sıra bekleyen yaşlı vatandaşların
konuşmalarına dikkat edilecek olursa, bunların yeterince sokağa
çıkamadıklarından dolayı hareket kabiliyetlerini kaybettikleri için çoğunun
kalp ve damar hastalıklarından, ayak ve bacak ağrılarından, psikolojik
rahatsızlıklarından şikâyetçi  oldukları
açık bir şekilde anlaşılmaktadır.
              Sokağa çıkma yasağının,
yaşlıları salgın hastalıklardan koruma gayesine matuf olarak konulduğu ifade
edilmekte ise de bunun pek uygun bir tedbir olmadığını düşünüyorum. Zira, İnsan
sağlığı bir bütün olarak ele alınmalıdır. Sadece virüsten korumak mantığıyla
hareket edilip, diğer rahatsızlıkları dikkate almamak hatalı bir hareket tarzı
olmaktadır.  Diğer taraftan virüs vesilesi
ile yaşlılar adeta günah keçisi yerine konulmak suretiyle, bütün fatura onlara
kesilmektedir.

Diğer taraftan mesele sadece fiziki sağlıkla  da alakalı değildir.. Sosyolojik yaşlanma
teorileri, yaşlıların rol kaybıyla, işe yaramamak hissinden hareketle, sosyal
etkileşim/iletişim imkanlarından mahrumiyetle birlikte önemli ölçüde hayattan
erken çekilmeye, hayattan kopmaya başladıklarını, hayata tutunmayı sağlayan
bağlarının bu ortamda zayıfladığını, geçen zaman ortaya koymaktadır.. KOVİD – 
19’ ile mücadele kapsamında alınan tedbirler esnasın da meselenin bu
tarafının yeterince değerlendirdiğinden de pek emin değilim. Bu suretle, 65 yaş
üstü vatandaşlarımızın hayata tutunmasını sağlayan sosyal bağları kendi
elimizle koparmış oluyoruz.  Bu husus oldukça
mühim hayati bir mesele olarak ele alınıp, ona göre değerlendirme yapılmalıdır.

Bir mühim mesele de şudur ki, konunun bir de ekonomik
boyutu bulmaktadır. Türkiye’de bugün birçok 65 yaşın üstünde bulunan vatandaş,
ya sosyal güvenceden mahrum olduğu için veyahut da almakta olduğu emekli aylığı
yetmediği için çalışmak mecburiyetinde bulunmaktadır. Belki bunlardan birçoğu,
bilhassa şehirlerde seyyar satıcılık dahi yapmaktadır. Bu insanlar tam gün sokağa çıkamazlar ise, nasıl çalışacaklar, geçimlerini nasıl temin edeceklerdir.
Öyle tahmin ediyorum ki, bunların birçoğunun üniversite de okuyan çocukları veyahut
da evlenecek oğlu veya kızı bulunmaktadır. Bu durumda en azından emeklilerin
almakta oldukları emekli maaşlarının bütçe imkânları dâhilin de yeniden gözden
geçirilmesi lüzumu hasıl olmaktadır. Bunlar
yapılmadığı takdir de ise, yaşlılar için konulan sokağa çıkma yasağı tamamen
kaldırılmalıdır.

Bu arada, Memleketi idare edenler ile siyasi parti liderlerinin
ve Millet Vekillerinin bir çoğununda 65 yaşın üstün de olduklarını da unutmamak
lazım gelmektedir. Bu cümleden olarak Anayasanın 10. Maddesinde bulunan, “Kanun önün de herkes eşittir” hükmünün
de gözden uzak tutulmaması icap etmektedir.

Yukarıda yapılan açıklamalardan sonra 65 yaş üstü
vatandaşlara uygulanan yasakların son durumunu kısaca anlatmak istiyorum.

   Bilindiği üzere, Vilayetlerin birçoğunda
muayyen saatler arasında olmak üzere, yaşlılara sokağa çıkma yasağı getirilmiş
bulunmaktadır. Ne var ki, konulan yasaklar hususun da bazı şehirler arasında
birlik ve beraberlik bulunmamaktadır. Bunun sıkıntısını ise, yine yaşlı tabir
edilen 65 yaş üstünde ki vatandaşlar çekmektedir.

Bu husus ile alakalı olarak birkaç gün önce, bizzat
başımdan geçen bir hadiseyi anlatmak istiyorum. Mevsimin yaz olması itibariyle,
Temmuz ayından bu tarafa, Yalova’ya bağlı Kaytazdere  Beldesin de bulunan yazlıkta ikamet ediyorum…
Bu arada günü birlik İzmit’e gitmem icap etti. Yalova da yaşlılar için sokağa
çıkma yasağının sabah saat 9.oo da sona ediğini bildiğim için. Saat 9.oo a
kadar bekledim. Vakti gelince de Yalova dan gelen bir arabaya binerek  5 Km. mesafede bulunan Karamürsel’e hareket
etim. Zira, oradan İzmit arabalarına aktarma yapmam icap ediyordu. Yol kısa
olduğu için on dakika sonra Karamürsel’e geldim.. İzmit’e gitmek için sırada bekleyen arabaya bindim. Fakat şoför beni
arabadan indirdi. Sebebini sorduğum da ise. İzmit ‘de sokağa çıkma yasağı yaşlılar
için saat 10.oo da kalkıyormuş. Ayrıca
da sabah saat 06.oo ile 10.oo saatleri arasında yaşlıların toplu ulaşım
araçlarına binmesi de yasak imiş. Arabaya binme yasağı öğleden sonra da saat
16.oo da başlıyormuş. Mecburen arabadan indim.  50 dakika garajda  bekledim.Tabii ki bu 50 dakikayı  elim de olmayan sebeple, sokağa çıkma yasağını
ihlal ederek beklemiş oldum.. Bu arada yetkili bir memur gelip pekalâ, bana 3.150.oo
Tl. ceza yazabilirdi.  Allah’a şükür ceza
kesmediler ama bunun korkusunu yaşadım.

Ayrıca, yaşlılar Yalova Vilayeti hudutları dâhilin de pazarlara
gitme imkanına sahip iken, İzmit de bu imkân yasaklanmış bulunmaktadır. Hal bu
ki, en azından hiç değilse, tespit edilen yasaklar hususunda komşu vilayetler
arasında birlik beraberlik sağlanabilirdi. Bunun da zor bir şey olmadığını
tahmin ediyorum.. Yüce Dinimiz demiyor
mu ki, “zorlaştırmayınız, 
kolaylaştırınız”. Bu itibarla, da yaşlılar için İzmit de pazara
gitmek yasak olduğundan, 5 Km. uzaklıkta ki, Kocaeli’ye bağlı olan Karamürsel
Pazarına gidemiyorlar. Pazar ihtiyaçlarını karşılamak için 40 Km. uzaklıkta
bulunan Yalova’ya gitmek mecburiyetin de kalıyorlar. Bu durum, yaşlılara zorluk
çıkarmak değil de nedir ki.

Netice
itibariyle, 20 mart 2020 tarihinde 65 yaş üstü vatandaşlara konulan yasaklar
halen  devam etmektedir. Artık bu yasaklar yaşlıları lüzumundan
fazla sıkmaya başlamış olup, adeta işkence haline gelmiş bulunmaktadır. Bu
itibarla, yaşlıların bu mağduriyetlerinin sona erdirilmesini  teminen yasakların
kaldırılmasın da mutlak bir zaruret bulunmaktadır. Bu mühim meseleyi
değerli okuyucularımın ve ilgili mercilerin dikkatine arz edeyim dedim. 

“Binmişiz bir alamete, gidiyoruz kıyamete.”

Devlet yönetmek ciddiyet ister.
Bu yüzden, devleti yönetenler ağızlarından çıkan her söze dikkat etmek
zorundadırlar. Söyledikleri sözler, herkes tarafından anlaşılır olmalıdır.
Sonradan ben öyle demek istememiştim, sözlerim yanlış anlaşıldı gibi sözler
sizi kurtarmaz.

Vatandaşın can ve mal
güvenliğinden sorumlu birisi Anayasa Mahkemesi Başkanına: “Yanına korumalarını almadan sokağa çıkabiliyor musun, bisikletle tek
başına işine gidebiyormusun?” diye soruyor ve o soruyu soran da o ülkenin
içişleri bakanıysa eğer,  ülke
güvenliğinde sorunlar var, ülke iyi yönetilmiyor demektir.

Bu sözleri içişleri bakanının
ağzından duyduktan sonra, insanın aklına ister istemez kadın cinayetleri,
hastanelerde doktorlara saldırılar, trafik magandaları ve her gün sokaklarda cani
kurşunlarıyla can veren nice masum insanlar geliyor. Peki, ama sormak
istiyorum, bizim can güvenliğimiz gerçekten kimlere emanet?

Diğer yandan yok denecek kadar az
olan teknoloji üretimi dâhil, tohumluk buğday ve domates tohumuna varıncaya
kadar tarım ürünlerinin birçoğunu ithal eder durumda olduğumuz bir dönemde, Milli Damat! Maliye Bakanımızın: “Döviz kuru benim için önemli değil, o
tarafa bakmıyorum” demesinin izah edilir bir yanı var mı? O halde sormak
gerekmez mi, onun için mi üç günde bir akaryakıt fiyatlarını emme basma tulumba
misali aşağı indirip yukarı çıkarıyorsunuz? Akaryakıta, doğalgaza elektriğe
ödediğimiz paranın maliyetini neye göre hesaplıyorsunuz?

Güvenilirliğine inandığımız
sağlık bakanımızın, “Her pozitif vaka
hastalık değildir” sözü tıp çevrelerinde tartışma yaratırken, dünya sağlık
teşkilâtından da: “Türkiye’de Corona virüs
hastalığından ölenlerin rakamları gerçekleri yansıtmıyor” uyarısı geldi.
Millet olarak kimlere güveneceğiz şaşırdık kaldık doğrusu.

Gene Milli Eğitim Bakanı Ziya
Selçuk’un: “Eğitim Bilişim Ağı EBA sisteminin çökmesi bizim için
sevindirici haber” sözleri, inanılacak gibi değil. Sekiz aydır alt yapısını
hazırlamamışsın, kurduğun sistem bu yükü kaldıramıyor ve çöküyorsa eğer, bundan
mutluluk duymanın izahı nasıl olur gerçekten anlaşılması güç bir mesele. Sayın
bakan haberiniz var mı bilmiyorum ama bu milletin evlatları, sizin o çöken
sisteminize ulaşmak için 8550 rakıma çıkmadan izleyemiyor eğitim programlarınızı.

Cumhur Başkanı R. Tayyip
Erdoğan’ın: “Gerçek mümin varlıkta
şımarmayan, yokluk ta sabreden acıyı bal eyleyendir” sözleri, inanılır gibi
değil. Galiba bu sözleriyle Bakara suresindeki bir ayetin mealen açıklamasını
yapıyor sayın cumhurbaşkanı ama bu sözler ülke gerçekleriyle asla bağdaşmıyor.
Bir taraftan milli gelirin kaymağını beş müteahhite peşkeş çekeceksiniz, diğer
kalanını seksen üç milyona paylaştırıp acıyı bal eyle tavsiyesinde
bulunacaksınız.

Bu memleketin kurucu lideri Mustafa
Kemal Atatürk’e: “Efendim maaşınız kaç
lira olsun” diye sorulduğunda Atatürk: “Öğretmen
maaşını geçmesin” cevabıyla tarihe not düşmüştür. Ama Sayın Cumhurbaşkanı;
Beştepe, Marmaris, Ahlat’taki saraylarınızın yanısıra, yüzen ve uçan saraylarınızdan
sonra sizin de sözlerinizi tarih kaydedecektir elbette: “İtibardan tasarruf olmaz.”

Yeniçağ Gazetesi yazarlarından Murat Ağırel, Sayıştay’ın 2019 yılına
ait raporlarından aldığı bazı rakamları aşağıda yayınlamış. Bu rakamları okuyup
hala millete: “Acıyı Bal eyleyin”
tavsiyesinde bulunmanın izahını ancak rahmetli Kayahan’ın şu sözlerini
tersinden okuyunca anlayabilirsiniz: “Bana
sevdanın yolları, sana kurşunlar!”

“Kâr Amacı
Gütmeyen Kurumlara yapılan transferler” adı altında ne kadar para
aktarılmış biliyor musunuz? Tam 2 milyar 441 milyon TL aktarılmış. (Siyasilerin
deyimiyle eski parayla 2 katrilyon 441 trilyon…)Dışişleri Bakanlığı bünyesinde
“Avrupa Birliği Başkanlığı” diye bir şey kuruldu, belki ilk defa
duyuyorsunuz. Burası aynı şekilde “Kâr Amacı Gütmeyen Kurumlara yapılan
Transferler” başlığı altında 896 milyon TL parayı bunlara göndermiş.
Devamı da var. Tek tek yazalım…Gençlik ve Spor Bakanlığı 195 milyon 763 bin TL,
Cumhurbaşkanlığı İletişim Başkanlığı 393 milyon TL, Hazine ve Maliye Bakanlığı
800 Milyon TL, Kültür ve Turizm Bakanlığı 176 Milyon 929 Bin TL, Sağlık
Bakanlığı 139 Milyon TL. Raporlarda yer alan 92 kurumda bu para transferi
mevcut. Toplam tutarı ise ben okuyunca dudağım uçukladı; 6 milyar 216 milyon
TL.”

Kalın sağlıcakla.

Düşünce tembeliyiz. Daha ne desin Cemil Meriç: “Düşüncenin
kuduz köpek gibi kovalandığı bu ülkede düşünce adamı nasıl çıkar? Her aydınlığı
yangın sanıp söndürmeye koşan zavallı insanlarım; karanlığa o kadar alışmışsınız
ki yıldızlar bile rahatsız ediyor sizi.”

            Düşünmenin
akıl ve ruh sağlığımızı bozduğuna inanmasak Rodin’in “Düşünen Adam”
heykelinin kopyasını Bakırköy’deki Prof. Mazhar Osman Ruh Sağlığı ve Sinir
Hastalıkları Hastanesi’nin bahçesine koyar mıydık? ‘Düşünmeden alış-veriş etmeyin’ diye AVM’lerin girişine koyacak
halimiz yok ya!

            Giriştiğimiz
işlerin sonunu pek düşünmediğimiz için nâdiren
veya hasbelkader başarırız.
Başaramadığımızda ise muhakkak bir bahanemiz vardır. Dış işlerimiz de iç işlerimizin
kopyasıdır. Yahudiler şöyle, Amerika
böyle; hep aynı şarkıyı söyle.  Peki, niye
öyle?

            Örgütlü azınlıkların örgütlenmemiş
çoğunlukları yönettiğini biliriz; iyi örgütlenmiş gurupların güçlü teşkilat
yapılarına sahip devlet organizasyonlarında bile ciddi baskı unsuru olabildiklerini de görmeliyiz. Bkz: Lobicilik faaliyetleri.

            Lobilerde
başlayan ortak çıkar amaçlı güç
birliktelikleri zamanla millî menfaatle hareket eden halk guruplarının
kendi ülkeleri dışındaki iktisadî ve siyasî mekanizmaları etkileme sanatına
dönüşmüş. Bu alanda malûmun ilânı olarak ilk üç; Yahudi/Musevî Lobisi, Rum/Yunan
Lobisi ve Ermeni Lobisi şeklinde
sıralanıyor.

            Diaspora ise bir ulusun dış yayılımı fakat diaspora nüfusuna sahip her milletin
lobicilik becerisi yok. Dünya ölçeğinde bir numara olan Yahudi Lobisi sadece ABD’nin değil
gelişmiş ülkelerin ve uluslararası
teşkilatların küresel politikalarında belirleyici olabiliyor. Bu aklı lânetlemek yerine takdir edelim;
önce kopya edelim, sonra boy ölçüşme yahut pazarlık aşamasına geçelim.

Arap İnsan Denizinin
ortasında farklı noktalara dağılmış klanik
topluluklarla 1948’de bir Devlet
kurmak ve bunu 72 yıldır
sürdürebilmek büyük başarı; kabul
edelim. Biz daha onu sindirememişken o Batı
Şeria’yı ilhak, Gazze’yi izole, Güney Lübnan’ı işgal, İçsavaş’la bölündükten sonra Golan’daki işgali Şam’a dek genişletme hazırlıklarını ve başta Ürdün olmak üzere Mısır,
Irak, Suud vb. Arap ülke yönetimlerini kontrol altında tutma
alışkanlıklarını da sürdürüyorlar.

Yunanistan niçin
Avrupa’nın şımarık çocuğu? Amerika’da ve Avrupa’da
lobiciliğin hakkını veriyorlar da ondan. Avrupa
ülkelerindeki Türk nüfusu neredeyse Yunanistan’ın ülke nüfusuna erişmek
üzere de bizimkiler en basitinden sosyal medyada olsun Yunanlıların yarısı kadar bile ses getirebilirler mi? Almanya’daki 4 milyonluk diasporamız
Alman dış politikasında Yunanistan’ın
ayrıcalıklı konumuna Türkiye’yi
getiremez miydi?

Ermenistan niçin
Kafkasların şımarık çocuğu? Amerika Birleşik Devletleri’ndeki 1 milyon Ermeni’nin, Rusya
Federasyonu’ndaki 1.5 milyon
Ermeni’nin organize etkinliğini bırakın; Fransa’daki
500 bin Türk, aynı sayıdaki Ermeni’nin güç temerküzünün 40’da 1’ine sahip mi? Değilse sorun ne?

İran’daki, Lübnan’daki, Suriye’deki ve Lâtin Amerika
ülkelerindeki Ermeni etkisini bir yana bırakalım; Türkiye’deki etkisi nedir, onu tartışalım. Türkiye için; 1-Ermeni Lobisi, 2.Yunan Lobisi,
3.İsrail Lobisi diyebilir miyiz? Yapmadığımız
Soykırımın özrünü bize kendi özyurdumuzda hangi güç diletmişti? HDP
sözcüleri her fırsatta neden Ermeni
kimliğini Kürt kimliğiyle eşleştirmeye çalışır? TC Hükümeti’nin AB Bakanı
(2015) siftah-bismillah ilk açıklamasında bir
asır önce Ermenilerin katledildiğini çok açık ve net söyleyebilirken çeyrek
asır önceki Karabağ Soykırımını
görmezden gelerek ‘barış’ yanlısı (!)
politikadan nemalanmaya devam edebiliyor. Azerbaycan
şehirlerindeki sivil halka yönelik savaş
suçuna cümle kurma ama Kumpkapı’daki Ermeni
Patrikhanesi’nin sokağından korna çalarak geçen arabaların 3 gün boyunca ‘saygı’ gevişini getir.

Akıl güçtür, akılsız lobu lop et bilir. Önce
beyin bilinci, sonra lobi gücü dileyeyim.