Bu hafta, ardarda iki kamuoyu araştırıcısını dinledim. Biri,
Demokratik Değişim Hareketi’nin Yüzleşmeler programında Rubil Gökdemir’le
konuşan Prof. Dr. Özer Sencar’dı. Prof. Sencar, MetroPoll araştırma şirketinin
kurucusu. Diğeri, Karar TV’nin Ortak Akıl programında Taha Akyol ve Mustafa
Karaalioğlu’nun misafiri Bekir Ağırdır’dı. Bekir Ağırdır da KONDA Araştırma
Şirketi’nin Genel Müdürü. Konuşmaların kaydını, sırasıyla,
https://bit.ly/2IxiWGp ve https://bit.ly/2SVJLpz adreslerinde bulup
izleyebilirsiniz.

İki uzmanın tespitleri ve anlattıkları birbirine yakındı.
İktidar Partisi’nin (partilerinin?) oyu azalıyordu. Sencar Hoca’nın AKP için
verdiği oran yüzde 30 civarındaydı. Ağırdır %25’e kadar düştüğünü söyledi. Uzun
süren bir iktidardan sonra ve özellikle ekonomik sıkıntılar artarken beklenen
sonuç… Gelişleri bir ekonomik sıkıntı dönemindeydi; öyle görülüyor ki, gidiş de
öyle olacak…

İki uzmanın fikir birliği sağladığı bir başka tespitleri var
ki bu pek beklenen bir şey değil: Seçmen iktidar partisinden uzaklaşıyor fakat
hangi muhalefet partisine gideceğini bilmiyor. Yüzde yirmiler civarında ve
gittikçe büyüyen bir kararsızlar deposu var. İşin tuhaf tarafı, iktidar
küçülürken muhalefet büyümüyor. Tek büyüyen bu kararsızlar deposu. Şimdiden
ikinci büyük parti olmuş kararsızlar!

Niçin?

Niçin? (Niçin sorusu yasaklanmalı. Çok rahat ederim!)

Sencar Hoca biraz da olsa niçinin cevabını verdi. Seçmenin
bir numaralı meselesi ekonomik sıkıntı. İktidarın dış güçler ve benzeri
düşmanlığa dayanan izahları ve aslında sıkıntı yok, refah içinde yüzüyoruz
hikâyeleri artık tatmin etmiyor; inandırıcı gelmiyor. Fakat muhalefette de
seçmenin ekonomi beklentisine ben cevap veririm diyen bir çıkış yok. MetroPOLL,
“Türkiye’nin ekonomik problemlerini en iyi kim çözer?” diye sorduğunda en
yüksek oyu Recep Tayyip Erdoğan alıyor!

Beklenir mi diyorsunuz? Enflasyonun sebebi faizdir gibi
orijinal bir teorinin sahibi iken… Kabinesinde fiyatlar ve döviz yükselirken
enflasyonu düşürme becerisini gösteren bir ekonomi bakanı varken…  Bunlar ciddî değil tabi. Bunlar artık
seçmenin inanmadığı iddialar. Fakat ciddî olan, muhalefetin içinden, insana,
“hah, işte, bu insan ekonomiden anlar ve o bu sıkıntıyı çözebilir” dedirtecek
birinin öne çıkmaması.

Dikkat edin, kimsenin bulunmaması demiyorum. Muhalefet
partilerinin böyle birilerini öne çıkarmaması diyorum. Yoksa CHP’de de ve
bilhassa İYİ Parti’de de birinci sınıf iktisastçılar, hayat hikâyelerinde
geçmiş ekonomik tecrübeleri ve başarıları yazan kişiler var. Fakat ekonominin
bu ağır topları cepheye pek sürülmüyor. Hatta bazıları eskiden daha görünürken,
şimdi arka plandalar. Halkın asıl meselesi ekonomiyken bu garip bir hâl.

Özer Sencar’ın bir bulgusu da şu: Muhalefet partileri
mütecanis değil. İçlerinde hizipler barındırıyor. Parti içinde partiler…

Sonuçta seçmen, hangi siyasî partiyi ve neden istemediğini
biliyor. Fakat hangisini ve niçin isteyeceği hususunda kafası pek net değil.
Öyle ki, sanki iktidar partisi, partileriyle birlikte, ana muhalefet partisi de
oy kaybediyor!

Tekrar niçin

Beşinci Disiplin’in Peter Senge’si, “Niçin’i beş defa sorun”
diyor ya… Benim bu konuda beş soru soracak kadar nefesim yok. Fakat ortaya bir
hipotez atabilirim. Y ve Z kuşakları seçmen nüfusunda gittikçe daha büyük bir
yüzdeyi oluşturuyor. Tarifleri tekrarlayayım: Y nesli 1984- 1996 arasında
doğanlar; Z neslinin doğum günü, 1997’den sonra. Hâlbuki partilerin yönetiminde
de hedeflerinde de bunlar pek yok.

İyi de diyeceksiniz: Bu çok basit bir çözüm, çok basit bir
iddia… Her dönem, her devir için bu söylediklerin söylenebilir. Adem Babamız,
Havva Anamız’a ne demiş? “Nesil bozuldu”, demiş!

Evet, her zaman parti yönetimlerinin yaşı, seçmenlerin
yaşından ileridir. Çünkü yöneticilerin elinde yükselmek, yönetici olmak için
daha fazla zaman vardı; muhakkak ki daha fazla da tecrübe. O halde totoloji mi
yapıyorum.

X, Y, Z

Hem evet, hem hayır. Evet, hep öyleydi. Ama hayır, çünkü
tarihin hiçbir döneminde dünya bu kadar hızlı değişmedi. Tarihin hiçbir
döneminde çocuklar, ana-babalarından bu kadar farklı ortamlarda büyümedi.
Düşünün, Y ve Z nesli cep telefonsuz, İnternet’siz bir dünya görmedi. Onlara
sayısal dünyanın yerlileri deniyor; diğerlerine de muhacirleri. Muhacirler, ne
kadar çabalarlarsa çabalasınlar, yerliler kadar akıcı İnternet dili veya
akıllı-telefon lisanı konuşamıyor. Partiler hâlâ 1980’lerin siyaset geleneğinde
siyaset yapıyor. Keşke öyle olsa; onun da gerisindeki yıllardan gelenler var.
Millî Şef döneminden, Vatan Cephesi döneminden. Köy kahvesinde sohbet
toplantısı yapmayı düşünüyor. En babayiğidi, Özal- Demirel dönemlerindeki
particiliği biliyor. Seçmense bunlar da kim diye soruyor!

Y, Z kuşakları sosyal medyayı gümbürdetecek siyasî ararken,
bizimkiler- siyasetteki bir arkadaşımın tabiriyle- kendi hizbine sadık
çaycı-çorbacı takımını parti yönetimine yerleştirme peşinde.

Benim yarı şaka bir seçim kanunu teklifim vardır. Herkesin
yine bir oyu olsun ama bu bir oyu bir parti veya şahıs lehine kullanabildiği
gibi bir parti veya şahıs aleyhine de kullanabilsin. Artı reyler kadar eksi
reyler de olsun. O zaman kararsız falan kalmaz. Ve galiba seçimi sıfıra alttan
en çok yaklaşan parti kazanır. (Alıntı: Milli Düşünce Merkezi)

‘’Yok, öyle umutları yitirip karanlıkta
savrulmak… Unutma; aynı gökyüzü altında, bir direniştir yaşamak…’’ (Nazım
Hikmet)

 Kim demiş
yaşamın izleri kaybolur diye?

 Bak, o parkta
bin yıldır yaşayan bir sedir ağacı var! Gövdesindeki derin yarıklar, kim bilir
kaç yüz bin sevdanın izlerini saklar?

 Ya şuradaki
asırlık çınara bir bak! Dallarıyla sarmalamış parkın gölgesini, öylesine gurur,
öylesine yücelik yüklü ki, sevdalıların adını dahi bellemiş; her sallanışında
dökülür nice isimler yazılı yapraklar…

 Ya şu selviye
ne demeli? Kimi dallarıyla ne ayıpları gizlemiş besbelli!

 Ya şu küçük
kediciğe ne dersin? Sana sokuluşu dahi bir başka değil mi? Mırıltılı sesiyle,
sevgi saçan gözleri, beni burada unutma der gibi!

 Ya o güzel
bakışlı, sadık dostun karabaş! Unutabilir misin seninle geçen yıllarını,
yüreğine, beynine kazıdığı o dostça bakışların izlerini?

 Ya denizin
pırıltılı dalgalarından, bir yaz rüzgârının dokunuşundan, o kar tanelerinin
masumiyetinden, sonbaharın hüznünden sana kalanlara ne demeli?

 Sadece doğanın,
bu doğa canlılarının bile ardında yaşayan izleri var yaşamına ortak…

 Ya sen!

 Unutabilir
misin?

 İlk aşkını, onun
için sevgiyle çarpan kalbinin her şeye bedel o sesin hecelerini?

 Ya ömrünce sana
hayat arkadaşlığı yapan sevdiceğinin sendeki izlerini…

 Ya da hüznünü
ömrünce sakladığın nice hayal kırıkları için ödediğin bedelleri!

 Gerçek o dur
ki!

 Bilgini,
ilmini, yüreğini katarsan her ne yaptıysan eğer; o asla unutulmaz…

 Bil ki!

 Sen yok desen
de izin kalır; yaşadığın yıllarda her ne yaptıysan bu gezegende…

 Bil ki!

 Yaşadıklarınla
değil, yaptıklarınla anılacaksın! Ya izin kalacak sonsuza dek, ya da o son
nefesten sonra unutulacaksın…

 Dön bak!

 Dön bir bak;
doğup büyüdüğün, yaşadığın ülkenin tarih sayfalarına!

 Kimler gelmiş,
kimler geçmiş dünya denen bu sahneden?

 Kimileri, söz
olmuş anılır asırlar boyunca nesilden, nesile…

 Kimileri çağ
değiştirip, yeni bir çağ açmıştır; orta çağdan, yeniçağa geçişin altında
Atilla’nın adı yazılıdır…

 Kimileri Fetih
olmuş çökmüş üstüne Bizans’ın, son vermiş, küffarın imparatorluğuna; her
sabahında anılır adı İstanbul’da, tarihte izi kalmış Fatih denen atamın.

 Kimileri
şiirlerde, kimileri kitaplarda, kimileri resimde, heykelde, operada, balede,
sanatın her dalına adını yazmış, unutulmazlar arasına katılmış.

 Kimileri mısralara
dokunmuş gönüldaşlar, ozanlar olmuş; Yunus, Hacı Bayram Veli,  Pir Sultan Abdal, Karacaoğlan, Dadaloğlu, Âşık
Veyseller gibi isimleri gönüllerimize yazılmış.

 Kimileri her
mısrasıyla yaşıyor şiirlerimizde; unutulmazlar arasındalar şimdi…

 Tıpkı Mehmet
Akif, Arif Nihat Asya, Bedri Rahmi Eyüboğlu, Cahit Sıtkı Tarancı, Fazıl Hüsnü
Dağlarca, Yahya Kemal Beyatlı, Necip Fazıl Kısakürek, Nazım Hikmet, Rıfat
Ilgaz, Attila İlhan, Can Yücel ve diğer ustalar gibi…

  Ya onca iş adamıyla var olan, giderek gelişen
ülkeme, katkı koyanlar. ‘Koç’ gibi dimdik durup, ülkemi sırtlayanlar. Onlar,
arkalarında bıraktıkları güzel eserleriyle anılır.

 Kimilerinin
ardında ise; halkına yaşattığı tüm acımasızlıklar kalır. Böyleleri ise ancak
tarihin çöplüğünde hatırlanır!

 Ama öyle birisi
vardır ki:

 Yüzyıllar boyunca
bir kez gelmiştir dünyaya, hep öyle kalacaktır.

 O, sadece Türk
Milletine nasip olan bir güneş gibi parlayacaktır.

 Adı altın harflerle
kazınmıştır yüreklerimize.

 Yaptıklarından
sadece biri dahi; bir milletin yoktan nasıl var olduğunu anlatır nesillerden,
nesillere.

 ‘’Boz
yeleli, Mavi Gözlü, Altın Saçlı Son Bozkurttur O’’ adı: Gazi Mustafa Kemal
Atatürk olan.

   Yaşamından,
yaşamımıza kalan en kutsal izi, bu güzel vatandır. 

     Kur’an:

     Zemin / yeryüzünde
ve gökte gizli Esma-i İlahiye / İlahî İsimlerin manevî / maddî olmayan / içe
ait hazinelerinin keşşafı / keşfedeni, meydana çıkaranıdır.

     Sutûr-i hâdisâtın
/ olayların satırları altında muzmer / gizli ve saklı hakaikın / hakikat,
gerçek ve doğruların miftahı / anahtarıdır.

     Kur’an:

     Başka kelâm ve
sözlerle kabil-i kıyas / kıyası kabil ve mümkün olamaz. Çünkü kelâm ve sözün
tabakaları, ulviyet / yücelik, kuvvet, güzellik ve uygunluğu bakımından dört
menba ve kaynağı vardır.

     Biri mütekellim /
konuşan, biri muhatap / kendisine karşı konuşulan, biri maksat ve biri de
makamdır.

     Edip ve yazarların
yanlış olarak, sadece makamı gösterdikleri gibi değildir.

     Öyle ise, sözü:

     “Kim söylemiş?”

     “Kime söylemiş?”

     “Ne için
söylemiş?”

     “Ne makamda
söylemiş?” sorularını sormak lâzım.

     Yalnız söze bakıp
durmak çok yanlış.

     Madem ki, kelâm /
söz; kuvvetini, hüsnünü / güzelliğini; bu dört menba ve kaynaktan alıyor;
Kur’an’ın menbaına dikkat edilirse, görülecektir ki, Kur’an’ın belâgat derecesi
/ belîğ ve edebî oluşu, ulviyet / yücelik ve hüsnü / güzelliği ancak bu şekilde
anlaşılır.

     Evet, madem kelâm;
mütekellime / konuşana bakıyor; eğer o kelâm / o söz emir ve nehiy / yasaklama
/ yapılmasını istemeyiş şeklinde ise, o söz mütekellimin / konuşanın irade ve
kudretinin derecesini de tazammun eder / içerir.

     O zaman söz
mukavemetsuz / karşı konulmaz, cevap verilemez bir mahiyet alır. Maddî elektrik
gibi tesir eder / etkiler.

     Kelâmın ulviyet /
yükseklik ve kuvveti o nisbette tezayüd eder / artar.

     Evet, söylenen
sözü mücerret / soyut ve ortaya lâlettayin söylenmiş; kimseyle alâkası olmayan
yani ilişkisiz bir söz olarak ele alırsak; umumî / genel bir anlam çıkarsak
bile, zatında doğru olan bu sözün muktezayı hâle binaen / hâlin gerektirdiğine
göre sarf edilişi meçhûl kaldıkça; gerçek sebebi bilinmediği için, sözü tam
yerine oturtamayız.

     Sözü tam olarak
anlamak için, Mütekellimi / Konuşanı bilmeli. Muhatabı / Söylenen Kimseyi
tanımalı. Ne maksatla söylendiğini sezmeli. Son olarak da hangi Makamda
söylendiğini de hesaba katmalı.

     Hadise ve olaylara
bakış da böyle olmalı. Sebepleri, sebep olanları; kısaca cereyan ettiği ortamı
ve olayların arkasındaki asıl faktörü bilmedikçe, sadece görmemiz, sadece şahit
/ tanık olmamız olayı anlamamız için yeterli değildir.

     Bundan dolayıdır
ki, Kur’an; umumiyetle bir hâdise ve olaydan sonra vahyedilmiştir. Ki, iyice
anlaşılsın. Yukarıdaki sözün anlaşılmasını sağlayan dört unsurun yani
Mütekellim – Muhatap – Maksat ve Makamın cevabını verdiğimiz nispette söylenen
sözleri, doğru anlamış oluruz.

     Kur’an:

     Şehadet / gözle
gördüğümüz kâinat denen âlemin ve Gayb yani göremediğimiz, fakat Allah’ın
yarattığı başka âlem ve dünyaların dili ve lisanıdır.

     Yine Kur’an:

     Gözle gördüğümüz /
Şehadet âlemi yani kâinat perdesi arkasında olan Gayb yani göremediğimiz, fakat
Allah’ın yarattığı Başka Dünyalar cihetinden gelen; Rahman olan Allah’ın ebedî
/ sonsuz iltifatlarının ve Sübhan olan Allah’ın ezelî hitaplarının / Allah’ın
yarattıklarına daimî seslenişlerinin de hazinesidir.

Dünya savaşlarını, depremlere çok
benzetirim. Yalnız aralarında bir fark var ki o da şöyle; büyük depremler,
artçı depremleri doğurur, gerçek savaşlarda ise, artçı deprem dediklerimiz (bunlara
öncü deprem de diyebiliriz,) savaşlardan önce gelen sarsıntılardır.

 İkinci Dünya savaşını ele alacak olursak, bu
savaştan sonraki hareketleri daha rahat gözlemleyebiliriz.

Sovyetler Birliği ve Polonya askerlerinin
Berlin’i ele geçirmesiyle Almanya’nın 8 Mayıs 1945’te koşulsuz teslim oluşuyla
birlikte Avrupa’da savaş sona ermiş, Japon orduları ise Amerika Birleşik
Devletleri tarafından yenilgiye uğratılmıştır. Bununla birlikte Japon
Adalarının işgal edilmesiyle Asya’da savaş, 15 Ağustos 1945 tarihinde
Japonya’nın teslim olmasıyla sona ermiştir.

2. Dünya savaşından sonra bir
müddet dünyaya sükût hâkim olmuş olsa da, emperyalist devletlerin eski
alışkanlıklarını devam ettirip, genellikle gelişmekte veya az gelişmekte olan
devletler içerisinde çıkardıkları iç karışıklıklar ve bizzat işgal ettikleri
topraklarda akıttıkları kanın bir türlü durmak bilmeyişidir.

Yani 1945 Yılında biten 2.Dünya
savaşından günümüze kadar geçen 75 yıllık süre de, bazı rejimler çökmüş, bazı
devletlerin sınırları değişmiş, bazıları bölünüp parçalanmış, bazıları da
sınırlarını genişleterek toprak kazanmışlardır.

Bunca akıtılan kanın sebebi
petrol, kıymetli madenler ve din savaşlarıdır. Din savaşları diyorum çünkü
koskoca Avrupa kıtasında az sayıdaki Bosna Müslümanlarının varlığına tahammül
edilememiş, kendilerince medeni! Avrupa’nın gözleri önünde Sırp canilerince
binlerce Bosnalı katledilmiştir.

Ortadoğu petrollerine el koymak,
sınırlarını değiştirmek için ABD başkanı J. W. Bush, İkiz kulelere saldırıları
bahane olarak gösterip, ortaçağ zihniyetiyle: “Haçlı orduları savaşını başlatıyorum.” Sözleriyle tarih, bu
topraklarda yaşayan milyonlarca insanın akıtılan seller gibi kanlarına, binlerce
kadının tecavüzüne yeniden şahit olmuştur.

Olaylar sadece Ortadoğu’da değil,
Çin-Doğu Türkistan, Rusya-Kırım, Hindistan-Keşmir gibi büyük devletlerin
sınırları dibindeki küçük devletleri yutması da ayrı bir mesele.

Afganistan ve Doğu Türkistan
topraklarındaki Uranyum madeni, ABD ve Çin’in iştahını kabartmakta, bu
topraklar üzerinde yaşayan Afgan ve Türklerin gözyaşları yıllardır bir türlü
dinmek bilmez iken, hür dünya yaşanan bu drama sessiz kalmaktadır.

Sovyetler birliğinin insan kasabı
Josef Stalin Azerbaycan’ın Karabağ bölgesinde Ermeni özerk bölgesi oluşturmak
düşüncesiyle, o bölgeye Ermenileri yerleştirmesi, otuz yıl önce Ermenistan alçakça
saldırılarıyla Karabağ dâhil, Azerbaycan’ın %20 sini işgal etti, o bilgede
yaşayan Türklerin birçoğu katledildi, bir milyondan fazla Azerbaycan Türkü’de
topraklarını terk edip, kaçkın durumuna düşürüldü.

Keza, Türkiye-Yunanistan-Kıbrıslı
Rumlar arasında ki Ege adaları ve Kıbrıs meselesi, Yetmiş yıldır devam etmesine
rağmen bir türlü çözüme kavuşturulamadığı gibi, zaman geçtikçe vaziyet daha da
karmaşık hale gelmiştir. Yunanistan ve Güney Kıbrıs, Avrupa Birliğine girdikten
sonra bu birliği arka bahçeleri saymışlar,  şımarıklıkları had safhaya ulaşmış ve
Yunanistan göz göre göre Türkiye’ye ait olan adaları işgal edip
silahlandırmıştır.

Peki, dünyanın bu hali sürüp
gidecek mi derseniz; emekli Tuğ General Naim Babüroğluna göre: “evet bu Hâl kâh
vekâlet savaşlarıyla, kâh doğrudan müdahalelerle sürüp gideceğe benziyor.”

Oysa eski İstihbarat Daire
Başkanı İsmail Hakkı Pekin’e göre ise, bu halin devam etmesi imkânsız, 3. Dünya
savaşı kapıda gözüküyor.

Her ne kadar savaşlar milyonlarca
insanın can, mal ve gözyaşı kaybına sebep olsa da, dünya adaletinin bir nebze
de olsa sağlanması için İsmail Hakkı Pekin Paşa’nın görüşü daha ağır basıyor.

Sağlıklı kalın.

Hülagü Han, Moğol İmparatorluğu’nun
kurucusu Cengiz Han’ın torunu, İlhanlı Devleti’nin kurucusu Mengü Kağan’ın
kardeşidir.

1255 yılında ağabeyi Mengü Han tarafından
Ortadoğu’da henüz ele geçirilmemiş toprakların fethedilmesi için
görevlendirilir.

Hülagü, 1258 tarihinde Bağdat’a girerek
Abbasi Halifesi Mutasım’ı keçeye sarıp Moğol atlarının ayakları altında
ezdirerek öldürtür. Şehirde katliamlara başlar ve şehri yağmalatır. Kadın,
yaşlı, çocuk, hamile demeden bazı kaynaklara göre 200 bin, bazı kaynaklara göre
de 400 bin kişiyi katleder.

Cami, hastane, saray ne varsa hepsini yakıp
yıkıp yok eder. Kütüphaneleri ve tarihi eserleri yakar, yıkar. Milyonlarca dini
ve ilmi eserin büyük bir kısmını Dicle Nehri’ne attırır. Hülagü’nün zalimliğini
ve acımasızlığını anlatmak için Dicle Nehri’nin günlerce kan ve mürekkep aktığı
söylenir.

Hülagü bir gün, şehrin dışına kurduğu
karargâhında, o beldenin en büyük âlimi ile görüşmek istediğini bildirir.

Bu haber, âlimler arasında korku ve
endişeye sebep olur. Kimse Hülagü tarafından öldürülmek korkusuyla bu davete
icabet etmek istemez.

Bu haber zamanın genç âlimlerinden Kadıhan’a da ulaşır. Kadıhan ufak tefek,
tıfıl bir genç olup daha henüz sakalı bile çıkmamıştır.

Daveti kabul ettiğini söyleyerek, Hülagü
ile görüşmeye gidebileceğini ve bunun için de kendisine bir deve, bir keçi, bir
de bir horoz verilmesini ister.

Böyle bir fedainin ortaya çıkması ulema
sınıfını ziyadesiyle rahatlatır. Çünkü bir kurban bulunmuştur.

Hülagü’nün şerrinden korkan ulema sınıfı bu
isteği hemen yerine getirir.

Kadıhan, hayvanlarla birlikte çadıra varır.
Hayvanları çadırın dışında bırakarak içeriye girer ve kendini tanıtarak, davet
üzerine görüşmek üzere geldiğini söyler.

Hülagü, genci şöyle tepeden tırnağa süzer
ve beklediği tipte biri olmadığını görerek, “Bana göndermek için bula bula seni
mi buldular, gönderecek başka birini bulamadılar mı?” diye sorar.

Kadıhan gayet sakin bir şekilde “Görüşmek
için iri yarı, boylu boslu birini istiyorsan, bir deve getirdim. Sakallı birisi
ile görüşmek istiyorsan, bir keçi getirdim. Eğer gür sesli birisiyle görüşmek
istiyorsan horoz getirdim. Üçünü de çadırın önüne bıraktım. Onlarla
görüşebilirsin” der.

Hülagü, genç delikanlının verdiği bu cevap
üzerine,karşısındakinin sıradan biri olmadığını anlar ve“şöyle otur bakalım”
diyerek, kendisine yer gösterir ve ilk sorusunu sorar. “Söyle bakalım, beni
buraya getiren sebep nedir?” diye sorar.

Kadıhan gayet sakin bir şekilde; “Seni
buraya bizim amellerimiz getirdi. Allah’ın bize verdiği nimetlerin kıymetini
bilemedik. Esas gayemizi, Allah’a kul olmayı unutup makam, mevki, mal mülk
peşine düştük. Zevk ve sefaya daldık.  Bütün bunların neticesi olarak Cenab-ı Allah
da bize verdiği nimetleri geri almak üzere seni gönderdi” der.

Hülagü ikinci sorusunu sorar: “Peki, beni
buradan kim gönderebilir?”

Bu soruya verilenen cevap çok dikkat çekici
olup, oldukça da manidardır.

“O da bize bağlı. Biz benliğimize dönüp ne
kadar kısa zamanda toparlanıp, bize verilen nimetin kıymetini bilir, zevk ve
sefadan, israftan, zulümden, birbirimizle uğraşmaktan vazgeçersek işte o zaman
sen buralarda duramaz gidersin.”

Günümüzde
İslam Alemi ne kadar perişan ve dağınık bir durumda ise, emin olunuz ki, bunun yegâne
müsebbibi İslam Ülkelerinin kendileridir. Şöyle ki,

Bugün İslam Ülkelerine şöyle bir baktığımız
da görünen manzara tam bir perişanlık arz etmektedir.  Bir kısmı istisna tutulacak olursa, bütün
İslam ülkeleri birbirleri ile mücadele halinde bulunmaktadır. Bu da yetmiyormuş
gibi, maalesef bazıları da Batının uşaklığına soyunup, Siyonist İsrail’le bile
iş birliği yapmaktan imtina etmemektedirler. İşin daha da üzücü tarafı ise,
bazı İslam Ülkeleri açıktan Türkiye düşmanlığı yapmaktadırlar. O Türkiye ki,
Dünyanın neresinde haksızlığa maruz kalan, ezilen bir mazlum varsa onların
yardımına hiçbir karşılık beklemeden koşmaktadır.

 Bu
cümleden olarak, İslam Ülkelerinden başta
Mısır, Suudi Arabistan, BAE, Bahreyn gibi ülkeler olmak üzere, Filistin
davasına ihanet etmek pahasına, Siyonist İsrail’in yakın dostu olmuşlar, buna
mukabil bütün Müslümanlara kol kanat germeye azami derece de gayret eden
Türkiye’ye açıktan muhalefet eder hale gelmişlerdir. İşin daha da üzücü tarafı ise,
Afganistan, Irak, Suriye ve Libya gibi İslam Ülkeleri yakılıp yıkılırken, bu
ülkeler de bir milyonun üzerinde kadın, kız, çocuk acımasızca katledilirken,
milli varlıkları yağmalanırken, maalesef İslam ülkeleri bu duruma sadece
seyirci kalmışlardır.

İslam Ülkeleri böyle de Türk Cumhuriyeti
Devletleri sanki faklı mı?  Onlar daha
bin beter bir vaziyette bulunmaktadırlar. Bilindiği üzere bugün can
dostumuz Azerbaycan ile Ermeni
Çeteleri arasında kıyasıya bir savaş yapılmaktadır. Azerbaycan 30 yıldan bu
tarafa Ermeni işgali altında bulunan Karabağ topraklarını kurtarabilmek için
büyük bir mücadele vermektedir. Biz Türkiye olarak, kayıtsız ve şartsız, her ne
şekilde olursa olsun, Azerbaycanlı Türk kardeşlerimizin yanında olduğumuzu
açıklamış bulunmaktayız. Yapılan bu taahhüt de lafta   bırakılmayıp maddi ve manevi her türlü destek
verilmektedir.

Türkiye sahip olduğu kıt imkanlara rağmen,
din kardeşlerine ve Azerbaycan’a yardım etmeye gayret ederken, diğer Türk
Cumhuriyetleri ne yapıyor? En az 126 yıl Rus esaretinde kalmış, başta Özbekistan, Kazakistan ve Kırgızistan olmak
üzere bazı ülkeler Azerbaycan’a karşı
tavır aldılar. Bu devletler, azılı
bir Türk düşmanı olan, Ermenistan’ın
tarafındalar. Bunlar utanmadan,
sıkılmadan, hiçbir vicdan azabı duymadan Ermenistan’ı desteklediklerini
açıklamış bulunmaktadırlar. Bu durum karşısında ne diyeceğimi bilmiyorum.
Üzüntüm sonsuzdur.

Bu arada İran’ı da unutmuş değilim. İran’dan
da bahsedeceğim, fakat hangi gruba dâhil edeceğimi bilemiyorum. Suriye’de bir
milyona yakın kendi vatandaşını acımasızca katleden, nüfusunun yarıdan fazlasını
mülteci duruma düşüren, eli kanlı katil Beşar Esed’e destek veren bir ülkeye
bir İslam ülkesi denebilir mi bilmiyorum. Herhalde dense dense nevi şahsına
münhasır bir İslam ülkesi denebilir.

Diğer taraftan bünyesinde 20 milyondan
fazla Azeri Türk’ü barındıran bir İran, kardeşlik hukukunu bir tarafa
bırakarak, Azerbaycan- Ermenistan
Savaşında gözünü kırpmadan Ermeniler tarafını desteklediğini, hiçbir şekilde
saklamaya, gizlemeye lüzum görmeden açıkça beyan etmektedir. Bu haliyle Türk
Cumhuriyetleri grubuna da dahil edilmesi imkân dahilinde bulunmamaktadır.

 Bu
durumları nazarı itibara alarak, İran’ı Allah’a havale etmekten başka çare
bulamıyor ve yazımı ŞURA Suresinin
30. Ayetinin meali ile bitiriyorum:“Başınıza
gelen her musibet kendi yapıp ettikleriniz yüzündendir.” 

Not.
Kısmen, İlayder’in yazısından alıntı yapılmıştır.             

    Son dönemde ülkemizde en çok konuşulan kelime, en çok yorum yapılan kavram, adalettir!

    Bu süreçte adaletle ilgili yapılan açıklamalar değerlendirildiğinde; günümüze damgasını vuran türlü adaletsizliklerin yanı sıra örnek alınacak adaletli uygulamalar da yok değildir.

   Ama evlerimizde, sokaklarımızda, okullarımızda, iş yerlerimizde, açık oturumlarda, siyasi söylemlerde adeta her yanımızda bu kavram konuşulmaktadır:

   Hak, hukuk, adalet…

   Neden?

   Çünkü insanların öncelikle yaşadığı ülkenin adalet sistemine, bu sistemin uygulamalarına güvenmesi gerekir. 

   İşte bu güven ülkemizde çok aşındı, aşındırıldı da ondan…

   En azından son beş yılda ülkemizde yaşanan olaylara bir bakınız! 

   Bu olayların sonucunda yasal uygulamaları bir gözden geçiriniz. Özellikle de ifade, yazım özgürlüklerinin nasıl engellendiğini, pek çok gazeteci, yazar ve akademisyenin uğramış olduğu adaletsizlikleri görürsünüz.

   Özellikle FETÖ alçaklarının adalet sistemimize vermiş olduğu zararı ne anlatmak, ne de yazmak mümkündür. 

  O süreçte ahlak ve vicdanını FETÖ denen o salya sümüklü meczubu teslim etmiş hâkim ve savcıların yandaş kararlarının ülkemizin adalet sistemine pırıl, pırıl insanlarımıza vermiş olduğu zararın izleri, yıllar geçse de unutulmuş değildir.

 Unutulmasın ki:

 Bir ülkede adalet varsa, ahlak vardır.

 Adaletin, ahlakın olmadığı bir yerde yaşama güven de kalmaz.

 Özgürlüklerine hiçbir gem vurulmadan doyasıya yaşayan insanların bulunduğu ülkeler mutluluklar diyarıdır, o ülkeler aydınlık yarınlara hızla yelken açar, zengin ve müreffeh bir ülke olur.

 Türk milleti de özgürlüğü uğruna tarih boyunca pek çok bedeller ödemiştir. Hak ve adalet sistemiyle güven duyduğu bir ülkede yaşamak en temel hakkıdır.

   O nedenledir ki, insanlarımızın adalet sistemimize karşı duydukları güveni güçlendirecek yeni tedbirlerin alınmasına ihtiyaç vardır.

  Bir düşünün! 

  Özgürce yaşamın tanımına en çok yakışan şey sizce nedir? 

  İnsanca yaşamanın tüm güzellikleri mi?  

  Yaşamımıza heyecan katan aşklarımız mı, sevdiklerimiz mi? 

  Ya da, hayatımız boyunca elde ettiğimiz mal varlıklarımızdan kaynaklanan zenginliklerimiz midir? 

  Sizce hangisidir?

  Ama tüm bu değerleri, tüm bu güzellikleri yaşayacağımız yer vatanımız değil midir? 

  Ancak adaletli bir düzeni olmayan, adalete yeterince güven duyulmayan, özgürlükleri kısıtlanmış bir vatan da mutlu bir yaşam olur mu?

 Türk Milleti bu son vatan topraklarımızda güven veren bir adalet sistemi ile özgür ve mutlu yaşamayı sonuna kadar hak etmiş; binlerce yıllık varlığından bugüne, bu yaşlı dünyaya adaleti ile örnek olmuş büyük bir millettir.

 Kurmuş olduğumuz nice devletler; 

‘’Adalet Mülkün Temelidir’’ şiarıyla yaşamış, yönetilmiştir.    

 “Ülkeler çeşitlidir, fakat uygarlık birdir.” 

   Uygarlığın temeli kültür alışverişidir. Kültür seviyesinin yüksekliği, bir ülkenin geleceğini aydınlatan güneş gibidir. 

   Kültür seviyesini destekleyen, geliştiren güç ise modern hukuk prensipleridir. Çağdaş hukuk zihniyetine ulaşabilmek, modern hukuk prensiplerinin uygulanması, bağımsız yargı kararlarıyla mümkündür. 

   Bu zihniyetin temel prensibi, “milli egemenlik” ilkesidir ve bu ilke zaruri olarak “dogmaların etkisiz kılınmasını’’ gerektirir. Hukukta dogmaların etkisiz kılınmasını sağlayacak araç ise “laiklik” ilkesidir.    

   1926 yılında hukuk reformunu başlatan Atatürk’ün gösterdiği gelişmiş ülkeler hedefine ulaşabilmemiz ise; yargı sistemimizin çağdaşlığı ve adalete duyulan güvenin güçlenmesiyle sağlanacaktır. 

   Onun içindir ki:

   Adalet mülkün temeli, yaşamın güvencesidir.

Kur’an: Bütün esas / asıl, mühim / önemli bahis, mesele ve
konulardan söz eder.

     Tüm kâinatı /
evreni bir saray gibi nazara verir.

     Sanki dünya ve
ahiret; bu sarayın iki odası gibidir. Birbirine karşı açılıp kapanır.

     Yeryüzü ise bu
sarayın bahçesi hükmünde.

     Semayı / göğü ise,
yıldız denen lâmbalarla süslendirmiş ve aydınlatmıştır.

     Mazi / geçmiş ve
müstakbel / gelecek; gece ve gündüz yerindedir.

     İnsanın fiil,
hareket ve işlerinin zaptu rapta / kayda alındığı iki levhadır.

     Ezel ve ebed, dün
ve yarının karşılığıdır.

     İşte insan, geçmiş
ve geleceğin, yani dün ve yarının ortasında, yani bugünde / hâlde bulunmakta.

     İşte Yüce Allah,
bütün bunları Kur’an’da şânına lâyık ve uygun bir şekilde beyan etmekte.

     Evet Kur’an; şu
kâinatı yapan, idare eden, işlerinin fihristesini / listesini,

     Bir bakıma
programını yazan, gösteren bir Zâtın / Allahın beyanına yakışır bir tarzdadır.

     Ve bu yazış, beyan
ediş ve İlahî anlatışta,

     Hiçbir cihetle
yapmacık ve gösterişli bir ifadeye rastlanmıyor.

     Böyle bir
zorlamaya hayat hakkı tanınmıyor. Taklit şüphesi de akla gelmiyor.

     Başkasının hesabına
da -haşa- kaleme alınmış değil.

     Onun yerine
kendini koymuş gibi, bir hilenin de en ufak emaresine rastlanmıyor.

     Kur’an’ın
tamamında, tam bir ciddiyet hâkim. Safvet / temiz oluş ve arılık var.

     Özellikle saf,
berrak, parlak beyanı açık seçik ortada.

     Nasıl ki, gündüzün
ziya ve ışığı: “Güneşten geldim.” der. Kur’an da:

     “Ben Hâlik-ı
Âlemin / Âlemin Yaratıcısının beyanıyım ve kelâmıyım.” demekte.

     Dünya âdeta antika
sanatlarla süslendirilmiş olarak vasfedilebilecek,

     Her biri bir ilmin konusu olabilecek
şaheserlerin yer aldığı İlahî bir sergi.

     Allah, dünyayı
lezzetli nimetlerin sunucusu olan meyve ve sebzelerle donatmıştır.

     Bunu yapan Zât;
büyük ve eşsiz bir sanatkârdır.

     Nimetler ihsan
edici, nimetler verici ve çok kerîmdir. 

     İşte bu
vasıflarından dolayı acip sanatlarını, kıymetli nimetlerini, dünya yüzünde
sergilemekte.

     Güzelce düzmekte
olan bir Sâni’ yani sanatkârca yaratandır.

     Tüm bunları yapan;
Mün’im / Nimet Verici bir Zâttan başkası olabilir mi?

     Evet Kur’an’ın
nazarında dünya bir zikirhane, bir mescit, İlahî sanatların temaşa ve seyir
yeri.

     Dünyayı, kâinatı
böyle niteliyen; beyanı mucize olan Kur’an acaba kime yakışır?

     Kimin kelâmı
olabilir?

     Allah’tan başka
kim bunlara sahip çıkabilir?

     Ve bunları nazara
veren Kur’an kimin sözü olabilir?

     Dünyayı aydınlatan
ziya / ışık, Güneş’ten başka hangi şeye yakışır?

     Kâinat tılsımını
keşfedip âlemi ışıklandıran Kur’an’ın beyanı da,

     Ezelî Şems yani ezelî
Güneş hükmünde olan Allah’tan başka kimin nuru / ışığı olabilir?

     Kimin haddine
düşmüş ki ona bir nazîre / benzer getirebilsin.

     O’nun taklidini
yapabilsin.

     Çünkü, Amerikalı
Filozof Karlayl (Carlyle)’in dediği gibi:

     “Kur’anı bir kere
dikkatle okursanız, O’nun hususiyetlerini izhara (belli edip göstermeye)
başladığını görürsünüz. Kur’anın güzelliği diğer bütün edebî eserlerin
güzelliklerinden kabil-i temyizdir. (Kur’an’ın farkını, üstün ve diğer edebî
eserlerden çok yüksek, eşsiz ve benzersiz bir eser olduğunu hemen anlarsınız.)

     “Kur’an’ın başlıca
hususiyetlerinden biri, O’nun asliyyetidir. (Allaha ait oluşu O’ndan gelişi,
O’nu anlatışı, O’ndan haber verişidir.) Benim fikir ve kanaatime göre Kur’an;
serapa (baştanbaşa) samimiyet (içtenlik) ve hakkaniyet (gerçekler ve
doğrular)la doludur. (Çünkü) Hz. Muhammed’in cihana tebliğ ettiği davet, hak ve
hakikattir.”

Adalet, haklının güçlü olduğu halin adıdır. Demokrasi ise temel insan hak ve
özgürlüklerinin güvence altına alınmış olduğu bir rejimin adıdır. 

1950′ dan sonra tek başına iktidar şansı bulan üç partiden birinin
adının Demokrat idi.
Diğer iki partinin adlarında adalet kelimesinin geçmesi tesadüf olmayıp,
halkın demokrasi ve adalet özlemlerinin bir yansıması olsa gerek.

Demokrasilerde asıl olan devleti teşkil eden Yasama, Yürütme ve Yargı
güçlerinin ayrı olmasıdır. Yetmez, demokrasiden bahsedebilmek için ayrıca
güçler arasında bir denge bulunması, bu güçler ile basın (medya), Sivil
Toplum Kuruluşları gibi ilave sosyal denetim vasıtalarıyla gücün
kullanımının denetlenmesidir.

İktidarda bulunan Adalet ve Kalkınma Partisinin, son zamanlarda demokrasi tarihimizde
görülmemiş bir güce kavuşması
hemen herkesi endişelendiren bir sosyal/siyasal olay haline geldi.

Yasama ve Yürütme güçlerini başından beri eline geçirmiş olan AKP iktidarı Yargıyı,
medyayı ve büyük ölçüde STK’ları da ele geçirdi. Böylece yeni
sistemle artık bir kuvvetler ayrılığından bahsedemez olduk.

AKP’nin gücü Cumhurbaşkanlığı Hükümet Sistemine
geçilmesi ile inanılmaz derecede arttı. İktidar bu gücünü son derece pervasız
ve hoyratça kullanmaktan çekinmez oldu.

Daha önce kontrol altına alınan TSK, YÖK, HSK, AYM, gibi kurumlar
etkisizleşti. Merkez Bankası, TÜİK, YSK, BDDK gibi bağımsız
olması gereken kurumlar da bağımsızlıklarını yitirdiler.

Bunlar bile yetmedi. Tamamını kendi atadıkları Anayasa Mahkemesi
gibi yargı gücünün en tepesindeki bir kurumun kararlarını bile istediğinde
uygular, istemediğinde uygulamaz oldular.

İçişleri Bakanı ile Anayasa Mahkemesi arasında Twitter üzerinden polemik üretilmesi,
kurumların devlet ciddiyetinden ne kadar uzaklaşıldığını gösterdi.
Binlerce yıllık devlet geleneğine sahip Türk Devletinin adeta bir kabile
devleti seviyesine düşmesi içimizi kanattı.

Geride kala kala muhalif görüştekilerin hâkim olduğu iki meslek kuruluşu
kalmıştı. Türkiye Barolar Birliği ve Türk Tabipleri Birliği’ne
dahi tahammül edemez oldular. “Çoklu Baro”, “Çoklu Tabip Odası” uygulamasına
geçerek kendi baroları ve Tabip Odalarını yaratmak gayreti içine girdiler.

“Her iktidar kendi zenginini yaratır” sözü bu dönemde de en parlak örneklerini
verdi. “Türkiye beşten büyük mü?” gibi sorular tartışılır oldu. Bu yeni
zengin dostlar vasıtasıyla ekonomik gücün kontrolünde çok ciddi mesafe alındı.

Tarikat
ve cemaatlerle sağlanan
sıkı iş birliği AKP iktidarının bir yandan blok
oylar, diğer taraftan devlette
kadrolaşma için istediği
insan gücünü sağladı.

*****************************

Demokrasi
mi Bu?

Yönetenlerin denetlemediği, hesap sorulamadığı ve
vatandaşların fikirlerini beyan etmekten korktuğu bir rejimin demokrasi olabileceğini
söylemek mümkün mü?

Literatürde “Yönetimin bir tek kişi, bir grup ya da
zümre elinde olması ‘otokrasi‘; halkın
elinde bulunması ise ‘demokrasi’ olarak
ifade edilmektedir.”

Şimdi soralım: Ülkemizde “hukukun üstünlüğü” söz konusu mudur? Yoksa keyfi bir
egemenlikten bahsedebilir miyiz? 

Hak
ve özgürlükler yeterli ve
güvence altında mıdır? Diğerleri bir yana fikir/
konuşma hürriyeti tesis
edilmiş midir?

Siyasi özelliği olan yargılamaların çoğunda “tabii hâkim ilkesi”
çiğnenerek mahkeme heyetlerinin değiştirilmesi halinde yargıya güven kalır mı? Bazen
de istemedikleri bir kararı veren hâkimin cezalandırılması örnekleri ne
için yaşanıyor?

Bu gözdağı vermeler adalet açısından en vahim sonucu doğuruyor: Hakimler
kendi kararlarına “aman siyasi iradeye aykırı olmasın” diye otokontrol uygulamak
zorunda kalıyor.

Gazetecilerin, haber ve yorumları sebebiyle, hapishanelerde uzun tutukluluk ve mahkûmiyet
cezalarına muhatap olması da böyle. Bu gazetecilerin yaşadıklarını gören diğer
gazeteci ve yazarların “aman siyasi iradeye aykırı olmasın” endişesi ile “oto
sansür” uygulamasına ve görevlerini yapamaz hele gelmesine yol açıyor.

*****************************

İslamcıların
Hedefi Dünyevileşti

Son 18 yılda, “İslamcı” olarak adlandırılan kitlenin eriştiği siyasi ve ekonomik güç, bunların hedeflerinin
dünyevileşmesini sağladı. Dünyevi
gücün haz ve şehveti bu kitleyi bozdu.

“Haksızlık karşısında susan dilsiz şeytandır” hadisini
söyleyenler, haksızlıklarını dile getiren bütün dost ve
düşmanlarını dilsiz hale getirmeyi başardılar.

Sıradan insanlarımızı sosyal medyada beğendiği bir yazı veya görselin
altındaki “beğen” tuşuna basmaktan korkar hale getirdiler.

Kullandıkları gücün haz ve şehveti, haksız
oldukları durumda bile gücünü ölçüsüz bir şekilde
kullanarak, haklı olan hasmını alt etmeyi kendilerine mubah ve hatta doğru gösterir oldu.

“Emanet”i elinde bulunduranlar, verilen gücün bir
emanet olduğunu ve Hakk’ın rızası hilafına kullanılmasının sonucunun “şiddetli
bir azap olacağını”
unuttular.

Daha fazla demokrasi vaat edenlerin yönettiği ülkede, en
temel insan hak ve özgürlükleri en hoyratça ihlal edilmekte. 

“3Y
yani Yolsuzluk, Yoksulluk ve Yasakları kaldıracağız” diye geldiler. 3Y
hiç olmadığı kadar arttı, karabasan gibi ülkemizin üstüne çöktü.

Kimliğinde Müslüman olmayı öne çıkaranların hatası, insanları İslam’dan soğutur. “Devletin
dini adalettir” ilkesinin çiğnenmesi devleti sarsar.

Dünyevi güç geçicidir. Adalet ve hukuk herkese
lazım. Ey güç sahipleri, gücün zevalinde adalet ve
hukuk istemeye yüzünüz olması için bugünden yatırım yapınız.