Kur’an’ın mucize oluşu / benzerini yapmakta herkesi acze
düşüren İ’CAZı; az sözle çok mânâ

     İfade etmek demek
olan veciz / özlü sözlerle ifade kabiliyeti, yani konuları ÎCAZ ile

     Dile getirmesi,
sahip olduğu şu hususlardan ötürüdür.

     Kur’an’ın i’cazı:

     Lâfzın / sözünün
fesahati / açık ve akıcı olmasından,

     Nazmının /
kafiyeli, vezinli sözünün cezaleti / âhenkli, güzel ifadesinden,

     Mânâ ve anlamının
belâgati / sözünün yerinde sarf edilmesinden,

     Mefhumlarının /
sözünün ifade ettiği mânâların bedaati / yeni, güzel ve orijinal olmasından,

     Mânâyı dolaylı
olarak anlatan güzel sözlerinin, yani mazmunlarının beraati /

     Hem güzel hem de
üstün olmasından,

     Üslûbunun / ifade
tarzının garabeti / garip ve şaşırtıcı kelimeler kullanmasından tevellüt eden /

     Meydana gelen
nakş-ı acip oluşundan / görülmedik, şaşırtıcı, hayran bırakıcı, İlahî bir ifade

     Nakşı
olmasındandır. Çünkü Kur’an:

     Kevnî / kâinatla,
oluşla ilgili İlâhî emirlerdeki gayptan / bilinmezden bahseder.

     İlâhî
hakikatlerdeki gayptan / bizce meçhul kalan bilgiden söz eder.

     Mazideki gayptan /
geçmişteki olup bitenlerden haber verir.

     Müstakbeldeki
gayptan / gelecekte olacaklardan dem vurur.

     Kısaca Kur’an:

     İlmü’l-guyup /
bilinmeyene ve görülmeyenlere dair ilimleri ihtiva eden /

     İçine alan
meçhulleri mâlum eden İlâhî bir kitaptır.

     Kur’an:

     Arapça tarz ve
usullere uygun sahih / doğru, kusursuz ve mükemmel lâfız ve sözler içerir.

     Nazar-ı belâgatte / güzel ve etkili ifade
açısından, herkesin güzel bulup beğendiği,

     Makbul cümlelere
yer verir.

     Şer’î, dinî ve
Rabbanî kanunların hikmetine münasip / uygun, pek vâsi /

     Pek geniş vücuh /
vecihleri, hususları, ihtimal ve olasılıkları ihata eder / içine alır.

     Mânâ bakımından
meşarib-i evliyanın / velîlerin meşreplerini,

     Evliyanın tespit
ve hizmet tarzlarını ve mesleklerini seçmelerinde onlara önayak olur.

     Ezvak-ı ârifînin /
marifet ve hakikat mertebesine erişen,

     Üstün görüşlü
kimselerin zevklerinin, yegâne / tek kaynağıdır.

     Mezahib-i
sâlikînin / müritlerin tarikate sülûk edenlerin /

     Girenlerin; usul
ve metotlarını aldıkları bir danışmanlık görevi yapar.

     Mesalik-i
fukahanın / fıkıhçılar / İslâm hukukçularının takip ettikleri yolları,

     İçinde buldukları,
kutsal bir başvuru merkezidir.

     Turuk-ı
mütekellimînin / kelam âlimlerinin takip ettikleri yolların menbaını teşkil
eder.

     Daha bunlar gibi nicelerinin meslek, meşrep,
usul ve metotlarını

     Bilmekte, bulmakta
ve tespitte en büyük yardımcısı,   

     Onlara ışık tutan
en gür kaynağı ve projektörüdür.

     Ahkâm / hükümler,
kanaatler cihetiyle, hakaik-ı ahvali / gerçek durumları,

     Desatir-i saadet-i
dâreyn / dünya ve âhiret saadetini kazandıran kural ve prensipleri,

     Vesail-i terbiyeyi
/ terbiye vesilelerini, eğitim yollarını,

     Revabıt-ı hayat-ı
içtimaiyeyi / toplu yaşama ve sosyal hayat bağlarını istiab eder /

     Kapsar ve içine
alır.

     İlmi cihetiyle
ulûm-i kevniyeyi / kevnî ilimleri, kâinat ve dünya ile ilgili bilimleri,

     Ulûm-i İlâhîyeyi /
dinî ilimleri istiğrak eder / kapsar, içine alır.

     Velhasıl Kur’an:
Makasıd / maksat ve gayeler cihetiyle; muvazenet /

     Dengelilik ve
ıttırat / düzgün tarzda olmayı ve desatir-i fıtrata /

     Yaratılış
kanunlarına mutabakatından / uygunluğundan neş’et eden /

     Meydana gelen
harikulâde bir câmiiyet / olağanüstü kapsamlılık gösteren kutsal bir kitabdır.

Ülke yönetiminde sorumluluk almış olanlar eğer vaktiniz ve
imkânınız varsa başta Roma, Paris, Madrit, Lizbon, Londra, Varşova, Berlin gibi
batılı başkentlere bakın eski şehirler, başkentler ve tarihi dokuları büyük bir
titizlikle korunuyor. Şehirlerimiz medeniyetin de yansımasıdır.

İster istemez hemen aklımıza akademisyen, politikacı,
edebiyat tarihçisi, roman, hikâye, deneme, şiir ve makale yazarı Ahmet Hamdi
Tanpınar (1901-1962) geliyor Beş Şehir; İstanbul, Ankara, Bursa, Konya ve
Erzurum hatırlanınca. Vatanın manevi çehresi de diyebileceğimiz eski
şehirlerimizi üzüntü ile hatırlıyor, sonrasında yenilerine duyulan iştiyak,
duygu ve sevgi beş şehirde hemen öne çıkıyor.

Hep konuşuyoruz ya şeftali, narenciye, üzüm, zeytin, muz
bahçeleri yani ziraat alanları hep yüksek katlı apartmanlarla doldu diye. Tarım
alanlarının bu biçimde yanlış tasarrufuna karşı çıkarken, öte yandan da toplum gökdelenlerde,
sitelerde yeni bir hayat tarzı yahut köylülük veya taşralılık algısının
ötesinde yeni ve modern bir hayata doğru koşuluyor.

Yakın Tarih Şehirciliğine Bir Bakış

Artık Beş Şehir diye değil, “kaç şehir” diye sorgulayacağız
yahut değerlendireceğiz; Kaç şehir? 
Çünkü nereden bakarsanız bakınız bu şekildeki yerleşim planları ve
şehircilik anlayışı İstanbul ile Adıyaman, İzmir ile Erzurum, Samsun ile Mersin
arasında hiçbir farklılık gözetmiyor.

Yakın tarih şehirciliğimize bir bakın, cumhuriyetimizin ilk
yıllarında şehir planlamacılarını ve mimarları hep yurtdışından getiriyorduk.

Cumhuriyetimizin ilk yıllarında Başkent Ankara için
uluslararası şehir planlaması konusunda bir yarışma açıldı. Berlin şehir
planlamasını yapan Prof. Dr. Hermen Jansen, yine Alman Prof. M. Brix ve Fransız
şehir planlamacısı Prof. Jousseley finale kaldı ve Ankara’nın şehir
planlamasını Alman Prof. Dr. Hermen Jansen’in yapmasına karar verildi. Ankara
nüfusunun 2000 yılında 300 bin olacağı var sayılarak (ki 3,5 milyon oldu
Başkent’in nüfusu, bu büyük bir yanıldığıydı tabii) havaalanının Tandoğan
Meydanı’na yapılması planlandı! Bu bir hesap hatası idi; ama medeni çevre ve
unsurlardan yoksun olan, ormansız, bataklık ve toz fırtınasının hiç eksik
olmadığı Ankara’da, Ulus Meydanı ve yollar düzenlendi, bakanlık binaları vs.
inşa edildi.

Bugün yıkılması tartışmaları yapılan geniş bir yeşil alan
içindeki Ankara Saraçoğlu Mahallesini ise yine Alman Mimar Paul Bonatz
kurdu(1946). Demokrat Parti zamanında ise İsrailli mimarlara ve yine İsrailli
bir şirket olan Solel Boneh tarafından Emek girişindeki İsrail evleri
yaptırıldı. Peki Türk mimarlar boş mu oturuyorlardı?

Ankara’da milletvekillerinin sosyal tesisi olarak
gerçekleştirilen Ankara Palas Devlet Konukevi’ni (1928) Mimar Kemalettin
yaparken, çok daha öncesinde Ankara Valisi Abidin Paşa ticaretin omurgası
konumundaki Taşhan’ı inşa (1888) ettiriyor. Küçük Tiyatro falan var ayrıca.
Bunlar Vakıf Statüsünde.

Yapı Kooperatifleri

Esasında konumuz bu değil, şehirlerimizin değişim ve
dönüşümü bir anda olmuyor. Tamamen siyasi iradenin arzu ve planlaması dahilinde
gelişiyor. Yine Demokrat Parti zamanında İstanbul’un imarı ve yolları birçok
tarihi binanın yok olmasına rağmen (Vatan Caddesi ve Karaköy Meydanı hemen akla
gelebilir) acımasız bir tasarrufla karşı karşıya kalmıştır. Darbeler döneminde
ise bir yavaşlama, bir durgunluk, bir vurdum duymazlık olsa da Merhum Turgut
Özal zamanında hızlı bir inşaat dönemi yaşandı. Bir yandan yurtdışında ihaleler
alan Türk müteahhitler, bir yandan da içerde yapı kooperatifleşmelerin artması,
öte yandan da köyden şehre göçün getirdiği emlak sıkıntısı inşaat sektörünü
canlandırdı. Mantar gibi biten denetimsiz kooperatif evleri ve yazlıklar
müteahhitleri rakipsiz ederken, kıyılarımız yazlık ev çöplüğü halinde geldi.
Öyle bir furya başladı ki 20, belki 30 senede tamamlanamayan yazlık kooperatif
evleri harabeye döndü. Bu evlerin önemli bir bölümü, hala restore edile edile
normal evler haline hala getirilmeye çalışılıyor. Bankaların açtıkları krediler
ve hükümetin teşvikleriyle taşrada da yeni bir restorasyon dönemi gündeme
geldi. Ama o günden bugüne örnek bir mimarı yapı olduğu, mimarlık tarihimize
girecek bir eser bulunduğu iddia edilemez ve söylenemez. Sadece holdinglerin
genel merkezleri bunun dışında kaldı. Birkaç tane de çok katlı bina yükseldi
İstanbul Etiler’de.

Öngöremediğimiz Husus; İnsan Odaklı Bir Dünya

Yavaş yavaş günümüze doğru gelirsek, inşaat için yeşil
alanların hovardaca kullanıldığını belirtebiliriz. Gökdelenlerin, dev sitelerin,
zengin sınıfın oturacağı müstakil blokların ve alışveriş merkezlerinin
girmediği kent kalmadı. Hiçbirimiz bunun bir sosyal ve kültürel değişime de
sebep olacağını düşünüp öngöremedik.

Ancak koronavirüs salgını gelince bunları düşünmek için
epeyi zamanımız oldu. Çünkü çoğumuz evimizden dışarı çıkamadık. Evimizdeki
hayat alanımız nasıl olmalıydı ki çoğu ihtiyacımızı giderebilmeli ve
sağlığımızı koruyabilmeliydik? Burada Nobel Ekonomi Ödüllü Bengaldeşli
Akademisyen Prof. Dr. Muhammet Yunus’un tespitini hatırladım; “Koronovirüsten
evlerimizde saklanabiliriz. Ancak kötüleşen küresel sorunlara çözüm
üretemezsek, öfkeli doğadan ve kitlelerden saklanacak hiçbir yerimiz olmaz.”

Covit 19 salgınından belki geniş bahçesi olan ev ve siteler salgında
rahat etti. Otoparkı olan apartmanlar ceviz büyüklüğündeki doludan kurtuldu
ama, garajını merdiven altı üretime kiraya vererek maddi gelişmeye öncelik
verenlerin araçları bu felaketten kurtulamadı. Özellikle Karadeniz’de yerel
yönetimden ruhsat alarak (bu müsaade nasıl veriliyorsa) dere kenarına
denetimden uzak inşa edilen konutlardakiler de birçok can ve mal kaybı
karşısında bütün Türkiye’yi üzdü.

Covit 19 denilen virüs belası Türkiye’de çok can aldı. Bütün
dünyayı etkiledi. Çoğu yerde sokağa çıkma yasağı ilan edildi., cezalar yazıldı.
Hastanelerde boş yer kalmadı. Buna karşılık aşı da henüz bulunamadı, sadece
deneme süreci başlayabildi, hala da devam ediyor.

Yeni Bir Sektörün Ayak Sesleri

Ancak yeni bir sektör gelişti şehirlerimizde ve kent kültürümüzde.
Çoğu kamu ve özel sektör görevlileri dahil evden çalışma, yani batılıların
tabiriyle homeofis sayısı arttı. Yine maddi durumu iyi olanlar evden çalışmak
için daha fazla oda sayısına sahip yeni ev aramaya başladı ve bir bölümünü
çalışma odası yaptılar. Çünkü bilgisayar ve internet gibi iletişim araçları
böyle bir imkânı sağlayabiliyordu. Bununla kalınsa iyi; internet aracılığıyla imkânı
olanlar ve teknolojiyi bilenler borçlarını internet bankacılığı ile ödemeyi
öğrendi. Ayrıca acente, market ve lokanta gibi yerlere sipariş vererek,
istediklerini evlerinde teslim almak gibi yeni bir uygulama geldi. Şehirlerimizdeki
motosiklet sayısı bu yüzden daha da katlanarak arttı. İnternet ile ticaret daha
hızla gelişti. Eğitimde ve ticarette internet dolayısıyla televizyon, tablet,
bilgisayar ve akıllı telefon satışları da hız kazandı.

Kitle iletişim araçlarına sınır getirilince özel araç
sayısında patlama yaşandı. Artık galeriler otomobil almak isteyenlere altı aya
kadar beklemesi gerektiğini hatırlatıyorlar. Otomobil piyasası ederlerini
katladı. Enflasyon arttı. Fiyatlar yükseldi. Bizim gibi turizmde iddialı ve
kıyı şeridi zengin olan ülkeler virüs salgınında ciddi biçimde etkilendi, en
azından masraflarını çıkarmak için kampanyalar başlattı. Döviz girdisi için
beklentiye başlandı. Dur bakalım ne olacak? Buna rağmen yine de salgın dur
durak bilmedi. İnsanlar otellere gitmeye çekindi ve mesafe koydu, tatilini
erteledi. Zaten bir bayram bunu denemeye kalktı, testi pozitif çıkanlar ve
koronavirüse yakalananların sayısı artarak ikince dalga başladı. Üstelik bütün
dünyada.

Tabii ki her gelişme bir başka değişme öncü oldu.

Ülkemizde Taze Bir Turizm Modeli

Tatil yaparak hastalığa yakalanmak istemeyenler için karavan
siparişleri arttı. Karavan olunca bunu çekecek güçlü araçların ithali de
büyüdü. Her gelişme hayatımızda, şehrimizde ve kültürümüzde, insani ve medeni
ilişkilerimizde yenilikler ortaya koyuyor. Geçenlerde Z neslin temsilcilerinden
biri beni Pendik ve Çekmeköy’deki karavan otoparkına götürdü. Dağın eteğinde
orman içindeki fiziki mekânda renk renk, boy boy, marka marka karavan ve
arabalar sıralanmıştı.

Maile altı kişilik kiraladığımız ve çoluk çocuk seyahate
çıktığımız karavan ile Almanya, Lüksemburg ve Fransa tecrübemiz olduğundan
konunun yabancısı değildim. Karavan seyahati ile en önemli husus otoparktır.
Bunun, can ve mal güvenliği için önemi büyüktür. Ayrıca su ve tuvalet
depolarının her otoparkta değişmesi ve yenilenmesi gerekir. Otoparktaki
karavanlarda yaz-kış böyle bir temiz havada kalanları görünce sordum ve
öğrendim; araçlar ebadına göre soğutmalı veya ısıtmalı. Tuvalet, banyo, yatak,
masa, televizyon vesaire her şeye sahip. Ayrıca aracınızı karavandan ayırıp
istediğiniz yeri gezip dolaşmaya gidebiliyorsun. Güvenli ve manzaralı bir yerde
istirahat edip, piknik yapabiliyorsun. İstanbul’da karavan parkının yıllık
kirası yaklaşık 12 bin TL. Burada spor tesisleri, havuz, yürüyüş parkuru,
lokanta market bulunuyor. Çekmeköy karavan parkında mescit de vardı.

Merakımı gidermek için sordum ve cevap aldım “Karavanların
tümü ithal. Eğer araca bağlı bir karavan almak istemez, müstakil arzu ederseniz
ithali hem zor ve vergisi çok fazla. Dolayısıyla en fazla araca bağlı
karavanlar tercih ediliyor. Bunun için imtihana girerek ehliyetinizi
yenilenmeniz gerek. Karavanlar Almanya, Fransa ve Slovenya’dan ithal ediliyor.
Bu üç ülke bu konuda iddialı. Fabrikalar karavan yetiştiremiyor. Türkiye’de
yavaş yavaş üretilmeye başlanacak gibi görünüyor.”

Türkiye’de Kaç Karavan Otoparkı Bulunuyor?

Bir başka hususu sorarak cevap alıyorum “Türkiye’de henüz
çok yeni sayılır karavan turizmi. Bunun için yerleşim birimlerinde karavan
otoparkları henüz yeterli değil. İstanbul, Adapazarı, Bursa, İzmir ve Antalya
ve dolaylarında 20 kadar karavan otoparkı var. Yerli veya yabancı bir konuk
Marmara bölgesinden Ege ve Akdeniz’e kadar rahatlıkla karavanıyla gidebilir. Buralarda
elektrik, su ve internet gibi ihtiyaçlarınızı karşılamak mümkün. İsterseniz
büyükşehirlerin gayguyundan kurtulmak için hafta sonları bile gelip karavan
otoparkından istifade edenler mevcut. Bazıları sırf çocuklarının yabancı dil
pratiğini artırmak için bile buraya gelerek yeni komşular ediniyorlar. Çünkü 72
milleti burada birada görmek mümkün.”

Zuhurat Toplumu Yeniden İnşaya Götürüyor

Galiba bu koronavirüs denilen salgın sadece Z neslini değil herkesi
şehir, kent hayatı ve kültürü konusunda yeniden düşünmeye ve üretmeye
başlayacak. Mutluluk, hoşgörü ve merhametten oluşan; gösterişin, kibrin kol
gezdiği bir çağda hayatın sadeliğini öne çıkaran ve henüz ülkemizde tanınmayan
Hepitalizm mi geliyor yoksa?

Türkiye Cumhuriyeti kurulduğunda nüfusumuz yaklaşık 13
milyon kadardı. 1960 yılında ise 27 milyon nüfusa sahiptik. Bugün ise
Türkiye’nin nüfusu 84 milyon oldu. Şehirlerimiz ve toplumumuz istesek de
istemesek de her hususta yeniden ihya ve inşaya doğru yürüyor.

Bilindiği
gibi, Korono virüs sebebiyle
alınan yasak kararları meyanın da  65 yaş
üstünde bulunan vatandaşlara 20.11.2020 
Cuma günü saat 20.oo de başlamak üzere, her gün saat  13.oo  den
itibaren sokağa çıkma yasağı konulmuş bulunmaktadır. Alınan bu karar, 65 yaş üstündekilere
bırakınız vakit namazlarına gitmeyi, Cuma Namazına dahi gitmeyi resmen yasaklamak
manasına gelmektedir. Zira Batı İllerin de Öğle Ezanı saat 13.oo e doğru
okunmaktadır. Bu saat de yasaklar
başladığına göre, yaşlılar Cuma Namazına gidemeyecek demektir.

Bu gün, Cami de öğle Namazından sonra bu mesele cemaat arasında
konuşuldu. Cemaat bu
hususta tereddüt için de kalmış bulunmaktadır. 
Cemaatin dediği şu; Alınan bu yasak kararına göre, biz öğle namazına ve
bu arada Cuma Namazına gelemeyeceğiz 
demektir. Şayet gözümüzü karartıp geldiğiz takdir de ise, bize 3150. Tl
ceza keserlerse ne olacak. Biz emekli maaş ile kıt kanaat geçinen insanlar
olarak, bu cezayı nasıl ödeyeceğiz. Kaldı ki bu iş sadece bir güne de mahsus
olmayıp, devamlılık arz eden bir mesele olarak görülmektedir. Bu sebeple,
huzursuzuz. Bu husus ile alakalı olarak,
böyle mühim bir mesele de Diyanet İşleri Başkanlığı’nın her hangi bir
açıklaması olmayacak mı acaba, diyorlar.

Bu arada, şu hususu ifade edeyim ki,
Hükümet tarafından alınan bu yasak kararı şayet, bilerek alınmış ise, vahim bir
hata olduğu kanaatinde bulunmaktayım. Benin bildiğim AK PARTİ Hükümeti böyle
bir karar alamaz. Bunun büyük bir vebalinin olduğu hususu izahtan varestedir.
Zuhulen, alınmış bir karar ise, bunun düzeltilmesi icap etmektedir. Mesela
yasak kararı saat 14.oo de başlatılabilir.
Tabii ki, esas maksat yaşlılara Cuma Namazını yasaklamak değilse.

Bugün camiler de Korono tedbirlerine
azami derecede riayet edilmektedir. Şu hususu memnuniyetle ifade edebilirim
ki,  halılar üzerine konulan işaretlerle fiziki
mesafe uygulaması en iyi ve en güzel bir şekilde camilerde yapılmaktadır.
Ayrıca, temizlikte layık-ı veçhiyle yapılmaktadır. Hiçbir sıkıntı olmadan Cuma Namazları dâhil cemaat, bütün ibadetlerini
yapmaktadır.

Muhterem Başkanım, mühim bir mesele olarak telakki
ettiğim bu hususu cemaat namı hesabına Sizlere arz edeyim dedim. Bu husus ile alakalı
olarak açıklama yapıp yapmama takdiri sizlere ait olmakla beraber, milyonlarca
kişiyi alakadar eden, böyle mühim mevzuda bir açıklama  yapmanızın faydadan ari olmayacağı kanaatinde
bulunmaktayım. Bu vesile selam ve hürmetlerimi sunar, Cenab-ı Allah’tan hayırlı
günler niyaz ederim. 

     Kur’an, kendi
kendini himaye edip, koruyor. 
Hâkimiyetini, egemenliğini devam ettiriyor.

     Bir şahsı gördüm
ki, ümitsizliğe düşmüş! Karamsarlıklar içinde idi. Dedi:  “Âlim ve bilginler; hem kemiyet / nicelik / sayı,
hem de keyfiyet / nitelik bakımından sayıları azaldı. Korkarız ki bir zaman
gelecek dinimiz sönecek!”

     Dedim: Nasıl
kâinat / evren söndürülemezse. İslam’ın iman ve inancı da sönemez. Üstelik
zemin yüzüne çakılmış çiviler hükmünde olan İslâm unsurları, mevcudiyetlerini
her an koruyorken.

      İslam’ı temsil
eden semboller, minareler, cami ve mescitler, din kitapları mevcut oldukça,
İslâmiyet; sürekli olarak parlamaya devam edecektir.

     Her bir mabet /
ibadet edilecek her yer, bir muallim / öğretmen olmuş. İçerdiği İslâmî
özellikleriyle, mizaç ve kabiliyetlere ders veriyor. Din ve imana ait her türlü
bilgiler de birer üstat olmuşlar; hâl dilleriyle dini telkin ediyor / din
gerçeklerini anlatıyorlar. Hatasız, hem de unutmadan unutturmadan.

     Her bir şeair /
İslâmî semboller; bir bilgin, mâhir birer hoca ve öğretmen hükmündedir.
Asırların geçmesi, zamanın sürekli oluşu sebebiyle, İslâm ruhunu durmadan
nazarlara ders veriyor.

      İslâmiyet
nurları, şeair / İslâmî semboller sanki cisimlenmiş. Sanki maddî bir hal
almış.  Güya İslamiyet’in saf, temiz suyu
ibadethaneler içinde, birer iman sütunu / direği olarak donmuş bir durum arz
ediyor.

     Din ve imana ait
meseleleri, bilgileri içeren İslâm hükümleri, sanki şekillenmiş bir halde.   İslamiyet’in erkânı / rükünleri / temel
meseleleri; dünyada birer elmas sütun / elmas direkler hükmündedir. Kaldı ki
zemin ile gökyüzü de onlarla bağlıdır.

     Özellikle beyanı
muciz bir hatip olan Kur’an, ezelî bir hutbe olarak İlâhî gerçekleri
tekrarlayıp duruyor. O kadar ki, İslâm dünyasının dört bir köşesinde hiç bir
köy, hiçbir mekân bu kutsal çağrıdan mahrum ve yoksun olmamıştır.

     Nutkunu /
hitabını, konuşmasını dinlemeyen, talim ettiğini, öğretmek istediğini işitmeyen
kimse kalmamıştır. Nitekim:

     “İnna lehu
lehafizune.” / “Onu koruyucu olan da biziz.” (Hicr : 9) âyetinin sırrı ile,
Kur’anı korumanın bir yolu olan hafızlık pek büyük bir rütbedir. Tilâvet /
Kur’an’ı okumak ise, ibadet hükmündedir.

     Bütün bunlardan
ötürü, içindeki talim / öğretim, eğitim, ve müsellematı / doğruluğu ve
kesinliği herkesçe kabul edilen esasları hatırlatmak kâfidir. Kaldı ki, zamanla
tekrarlanan nazariyat / teori ve görüşleri müsellemat şeklini alır. Sonra
bedihiyata / delil ve ispata gerek kalmadan herkesçe kabul edilen gerçeklere
döner. Böylece daha fazla açıklamaya lüzum kalmaz.

     Din zaruriyatı /
temel kuralları, nazariyattan / teori ve görüş olmaktan çıkıp zaruriyat
olmuştur. Tezkir / hatırlatma ise kâfidir. İhtar / şiddetle hatırlatma ise vâfi
/ yeterlidir. Hem de Kur’an şâfidir / her dem şifa vericidir.

     Kuran yaptığı
ihtar ve hatırlatmalarla İslâmî ikazın, hem toplumsal uyanışın her birine;
umuma / genele ait olan delil ve ölçüler veriyor.

     Madem içtimaî /
sosyal, toplumsal hayat İslâm âleminde başlamıştır; her bir Müslümanın imanı
kendine mahsus delil ve kanıta bağlı değil, bir de vicdana dayanır.

     Belki cemaatin
kalbinde sınırsız sebeplere de dayanır. Hatta üzerinde durmaya değer bir husus
daha vardır: Bağlıları az, düşünce ekolü bir mezhebin; zaman geçtikçe, iptali /
ortadan kaldırılması zor olur.

     Nerede kaldı ki
İslâm vahiy ile fıtrat / yaratılış gibi 
iki  sağlam esasa  dayanmıştır, nice asır hükmünü her yerde
geçerli kılmıştır.

     Sağlam
esaslarıyla, apaçık eserleriyle dünyanın yarısıyla kaynaşmış, bir fıtrî /
yaratılışa uygun bir ruh; nasıl kararmaya, sönmeye yüz tutar? Asla sönmesi
mümkün ve olası değildir.

     Fakat, üzülerek
ifade edelim ki, bazı zevzek / geveze kefere, saçma sapan sözler sarf eden
adamlar; şu yüce sarayın sağlam esaslarına imkân buldukça ilişir olmuşlar!

     Belki onları
deprettirir / sarsar. Fakat esaslara ilişemez, onlarla oynayamaz.

     Sussun şimdi
dinsizlik; zaten iflâs etti o teres / o şerefsiz. Yeter inkar tecrübesi ve
yalan yanlış ettikleri iddia ve savlar.

     İslâmiyet ruhuyla
aydınlanmış kalpler; çok dayanıklı olmalı, çok uyanık bulunmalı; imanın yeri
kalptir. Dimağ / beyin ve akıl ise oluyor iman nurunun yansıdığı yer.

      Dimağda vesvese
ve kuruntular, hem pek çok ihtimal / olasılık ve olabilirlikler kalp içine /
insanın maneviyatına girmezse; sarsılmaz iman ve hakkı kabul duygusu olan
vicdan.

     Yoksa bazıların
zannettiği gibi, iman dimağda / beyin ve akılda olsa, imanın ruhu, hakikati
olan hakka’l-yakîne / hakikatine ererek, yaşayarak görmesine; çok ihtimaller /
olasılıklar olur birer insafsız, amansız düşman.

     Kalb ile vicdan,
imanın mahallidir. Hads / sezgi ile ilham / Allah’ın kalplere gizli
hatırlatması, imanın delili. Bir altıncı his olup, imanın yoludur. Fikir ile
dimağ / beyin ve akıl, imanın bekçisi ve koruyucusudur.

O kadar çok
derdimiz yokmuş gibi, şimdi de Alaattin Çakıcı’nın CHP Genel Başkanı Kemal
Kılıçdaroğlu’nu tehdit eden sosyal medya paylaşımı gündem oldu.

Medyada yer alan
haber aynen şöyle:

“Organize suç
örgütü lideri Alaattin
Çakıcı’nın Kılıçdaroğlu’na “Akıllı ol. Seni bakla kazığı ile
tanıştırırım” şeklinde tehditler içeren bir mektubu sosyal medyadan
yayınlaması, Türkiye’de 90’lı yıllara damgasını vuran devlet, siyaset, mafya
ilişkisini yeniden gündeme taşıdı.”

Ana muhalefet
liderine karşı bu açık tehdide karşı Cumhuriyet Savcıları kendiliğinden
harekete geçip soruşturma açması gerekirdi. Bu olmadı.

Mecburen Kılıçdaroğlu
suç duyurusunda bulundu.

Alaattin
Çakıcı’nın tahliyesini sağlayan ve koronavirüs salgını da bahane edilerek
çıkartılan infaz yasasının mimarı MHP Genel Başkanı Devlet Bahçeli idi.

Alaattin
Çakıcı’nın CHP Genel Başkanına tehdit içeren paylaşımı konusunda, Devlet
Bahçeli’nin bir eleştirisi oldu mu? Hayır!

Üstelik Bahçeli Alaattin
Çakıcı’yı “ülke ve millet sevdalısı bir Ülkücüdür ve benim dava
arkadaşımdır” diye sahiplenirken, inanılmaz sertlikte bir bildiri ile CHP
Genel Başkanına saldırdı:

“Ülküdaşım
Alaattin Çakıcı’ya mafya bozuntusu demek, yeraltı dünyasının karanlık yüzü
suçlaması getirmek müfterilik, seviyesizlik, rezilliktir.”

Oysaki, burada
Çakıcı’nın dünya görüşü değil, ülkenin Ana Muhalefet Partisi liderine alenen
yaptığı tehdit, hakaret ve bu suretle siyaseti hukuka aykırı
yöntemle dizayn etme çabası önemli olmalıydı.

Çakıcı’nın
Kılıçdaroğlu’nu tehdidi karşısında Cumhurbaşkanı ve Ak Parti Genel Başkanı Tayyip
Erdoğan’dan bir tepki geldi mi? Hayır!

Şaşırmadık
elbette. Çünkü Erdoğan CHP Genel Başkanının linç girişimi hadisesinde de,
darp edeni ve linç eylemine karışanları kınamak yerine, Kılıçdaroğlu’nu
eleştirmişti.

Cumhur ittifakının
bu zihniyetteki ortakları, evrensel hukuk ve insan hak ve özgürlükleri
çerçevesinde, bir hukuk reformu yapabilir mi?

Bence
YA-PA-MAZ-LAR.

******************************

Hasımlıktan Dostluğa

Küçük bir
araştırma yapınca, Alaattin Çakıcı, Bahçeli ve Erdoğan arasındaki
ilişkilerin hep böyle muhabbet içinde gelişmediği anlaşılıyor.

Çakıcı’nın, internette halen
bulunabilecek, hapishaneden yazdığı mektuplarında (galiba 2014 yılı idi) Bahçeli’ye
ve Erdoğan’a ağır hakaret içeren ifadeler görülüyor.

Mesela Bahçeliye “yürüyen
Buda kılıklı herif”, “Allah yüzünden
nuru silmiş”, “teke yumurtası olamazsın” diyordu.

Erdoğan’a “Rizeli,
yezit kişilikli, onursuz, dinimizi kullanan, hırsı için ülkemizin
fidanlarını telef ettiren, ruhunu şeytana teslim etmiş kişi” gibi
cümlelerle hakaret ediyordu.

Çakıcı, Cumhurbaşkanına
hakaretten iki defa 11 ay 20’şer günlük cezalar aldı.

Biraz zaman
geçince, ne olduysa arada buzlar erimiş olmalı ki, Erdoğan Çakıcı aleyhine
açtırdığı davalardan şikayetini geri çekti.

Çakıcı da
“bundan sonra Erdoğan’a hakaret etmeyeceğim” dedi.

****

Devlet Bahçeli,
Alaattin Çakıcı’yı hapiste olduğu dönemde, tedavi edildiği hastanede, 23 Mayıs
2018’de ziyaret edip başbaşa görüştü.

O günden itibaren Çakıcı’nın
tahliyesini sağlayacak infaz yasasının çıkması için çok gayret sarf etti.
Kanun çıktı, Çakıcı tahliye oldu.

“2 Haziran 2020’de
Yeni İnfaz Düzenlemesi kapsamında tahliye edilen Alaattin Çakıcı, teşekkür
için MHP Genel Başkanı Devlet Bahçeli’yi makamında ziyaret etti.”

Çakıcı ziyaretini “Türk
dünyasının ve Türk Milletinin yaşayan efsanevi lideri, mensup olduğum
camianın Genel Başkanı, değerli ağabeyimi Genel Merkezimizde ziyaret ettim”
diye duyurdu.

Alaattin Çakıcı
ile Devlet Bahçeli ve Recep Tayyip Erdoğan’ın aralarındaki hasımlığı dostluğa
dönüştüren sebebi gerçekten çok merak ediyorum.

******************************

Cumhurbaşkanına Hakaret
Davaları

Cumhurbaşkanı ve
AKP Genel Başkanı Erdoğan’ın avukatlarının şikâyeti ile onbinlerce vatandaşımız
hakkında açılmış “Cumhurbaşkanına hakaret” davası var. Bu konuda bir dünya
rekoru kırdığımızdan hiç şüphem yok.

Üstelik bu “hakaret”
denilen eylemler çoğunlukla Erdoğan’ı Cumhurbaşkanı olarak değil, AKP Genel
Başkanı olarak yaptığı eylemleri ve sarf ettiği sözlerine dair eleştirilerden oluşuyor.

Cumhurbaşkanı
sıfatı nedeniyle, Erdoğan’ın siyasi sözleri ve eylemlerinin eleştirilmesi
yargı tarafından cezalandırılınca, AKP ile diğer partiler arasında açık bir
eşitsizlik meydana gelmektedir. Adaletsiz ve antidemokratik bir yarış söz
konusu olmaktadır.

Özellikle
demokrasisi gelişmiş ülkelerde devlet başkanı veya siyasiler hakkında çok ağır,
rencide edici eleştiri ve tanımlamalar yapılsa bile bu kişiler şikayetçi olmaz,
savcılar dava açmaz, dava açılsa bile mahkûmiyet kararı verilmez.

Yerel mahkemelerde
kazara verilen mahkûmiyet kararları da üst yargı organlarında kaldırılır. Veya
Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi (AİHM) gibi uluslararası mahkemelerde bu
kararlar aleyhine kararlar verilir.

Onbinlerce
vatandaşına ceza verdirten veya ceza tehdidi ile korkutan bir siyasi lider, evrensel hukuk
ve insan hak ve özgürlükleri çerçevesinde, bir hukuk reformu yapabilir mi?

Bence YA-PA-MAZ.

Cumhurbaşkanı Erdoğan, Hukuk Reformu
konusunda samimi ise, öncelikle mevcut “Cumhurbaşkanına Hakaret davalarında”
şikayetlerini çekmeli, bu davalarda bugüne kadar verilmiş cezaların
kaldırılmasını temin eden bir yasa çıkartmalıdır.

İkincisi de sadece
fikirlerinden ve yazdıkları haberlerden dolayı yargılanan ve cezalandırılan
basın mensuplarının üzerindeki baskıyı kaldırmalıdır.

Son Söz: Yargının gerçekten
bağımsız ve tarafsız olmasını istemeyenler Hukuk Reformu YA-PA-MAZ.