Son zamanlarda Cübbeli modasına uyan türlü serpuşlu birileri YouTube’da fetvalar veriyor, İslam adına nutuklar atıyor. Eh haklarıdır. Sosyal medyayı kullanmasınlar mı? Bunlardan biri, geçende “Pahalılığı yapan Allah’tır, doları yükselten Allah’tır!” diye haykırıyordu. Herhâlde bir takım insanı da ikna ediyordur. Çünkü sırtında cübbe, kafasında sarık vardı.

Biri televizyona çıkıp, ”Bugün sokağa çıkmayın!” dese, hani söyleyen meteoroloji uzmanı bile olsa muhtemelen havaya bakıp çıkarsınız. Ama üstünde askerî üniforma olan biri söylerse itaat etme ihtimaliniz daha yüksektir. Ben bu sonuncusundan birkaç tane gördüm ve yaşadım… Tıpkı bunun gibi ben bir video yapıp “Doları Allah yükseltiyor, pahalılığı Allah yapıyor!” dersem kimse ciddiye almaz. Belki beni AKP’li bir militan sanırlar, o kadar. Ama sırtıma cübbe, kafama sarık sarıp çıkarsam durum değişir. Bu bir ruhban otoritesidir ve İslam’da yoktur, dense de Müslümanlar arasında maalesef bol bol vardır. Kıyafet devriminin haklı olabileceğini biraz hissediyor musunuz?

Peki biz ne yapalım?

El hak. Doları da domatesi de Allah yükseltiyor. Yağmuru da o yağdırıyor, kuraklığı da o yapıyor… İyi de bizim yapabileceğimiz şeyler yok mu? 

Konu “Hür irade var mıdır?”, “Sebep-sonuç diye bir şey var mıdır?”, “Determinizm var mıdır?” gibi ezeli sorulara gider. İçinden çıkmak kolay değildir. Yine bizim dünyamızda verilen “İrade-i külliye- irade-i cüziye” cevabı güçlü bir cevaptır. 

Bu sorular yalnız dinde sorulmaz. Felsefede de bilim felsefesinde de sorulur. Bilimle dini rekabet hâlinde görenler, “Determinizm yıkılmıştır!” gibi cartist cevapları çok severler. (Cartizm için bakınız: https://bit.ly/cartizm-karar  https://bit.ly/cartizm-mdm )

Gazi Üniversitesi Nöropsikiyatri Eğitim Uygulama ve Araştırma Merkezi, her yıl Nörofelsefe veya Nöropsikiyatri başlığı altında, tıpla felsefenin sınırlarında sempozyumlar düzenlerdi. 2006 sempozyumunun başlığı “Biyolojiden Felsefeye Akıl Sorunu” idi. Ben de davetli konuşmacıydım. “Kuantum Teorisi ve Felsefe” başlıklı bir konuşma yapmıştım. Konuşma metnini Gazi Tıp Dergisi 17 (3) 2006 s. 122-126’da bulabilirsiniz. (Dergi internette de var.)

Üç evren

Çok küçük kâinatın fiziği Kuantum Fiziği, çok büyük kâinatın fiziği ise Özel ve Genel İzafiyet Teorileridir. Bu ikisi ve elementer tanecikler üstündeki çalışmalar fiziğin bugünkü uç beylikleridir. Biz, kendi boyumuzdaki, yani uzunlukların metre, ağırlıkların gram mertebesinde olduğu evrene alışığız. Bu anlattığım uç beyliklerine giderseniz çok şaşırtıcı gerçeklerle karşılaşıyorsunuz. 

Bahsettiğim konuşmada, şu iki şiiri vermiştim: 

Birincisi Alexander Pope’un (1688-1744) Tevrat’ın Tekvin bölümüne naziresiydi:

Doğayı gizliyordu karanlık gece,
Tanrı “Newton olsun!” dedi
Aydınlandı bilmece

Sir John Collings Squire (1884- 1952), nazireye nazire yazdı:

Ama bu uzun sürmedi, şeytan kükredi “Ko,

Einstein olsun!” ve geri geldi statüko.

Hissim o ki Squire, bu mısraları modern kuantum teorisinin doğduğu 1925 yılından önce yazdı. Yoksa o tarihte olanlarla şeytanın ağzının açık kaldığını bilirdi. 

Sebep – sonuç var mı yok mu?

Cübbeden, sarıktan, doların ve fiyatların Allah tarafından yükseltildiğinden buralara nasıl geldik? Sebep-sonuç, determinizm, meselelerinden. Sebep şu: Kuantum teorisinde, teorinin kurucu babalarından Heisenberg’in adıyla anılan bir “muayyeniyetsizlik ilkesi” vardır. Öztürkçe yapacağız diye “belirsizlik ilkesi” diyorlar ama muayyeniyetsizlikle belirsizlik aynı şeyler değil. İngilizce aslı, indeterminacy. Buna da nedenselliksizlik mi diyeceğiz acaba? 

Neyse, Kuantum kanunlarının evreninde, yani elektronların, atomların kâinatında bizim kâinatımızdaki gibi bir belirlilik, bir muayyeniyet yok. 

İşte, bazı din düşünürleri fizikteki bu kavramın üstüne atlıyor ve “Oh olsun. İşte sebep-sonuç yok.” diyor. “Sebep-sonuç yok” demek, aslında bilim yok demektir. Öyle ya. Aynı başlangıç şartları bazen şöyle, bazen böyle sonuç veriyorsa neyin bilimini yapacağız? 

Düşünün, faizleri yükseltince dolar çıkabilir de düşebilir de… Sayın Nebati gelirse düşer, Sayın Şimşek gelince yükseliverir. Belki de tersi olur. Determinizm yoksa her şey olabilir. 

Böyle bırakmayacağım. Devamı var…

Siyasi söylemlerde çok sık kullanılır, “partinin tabanı”. Oldum olası bu “parti tabanı” sözüne alışamadım. Muğlak bir ifade. Sanki gerektiğinde taşınabilir/aktarılabilir monte edilebilir bir aparat gibi. İnsanın hür düşüncesine de, bireysel tercihlerine de uygun değil. Doğrusu bu anlamda “bir partinin tabanı” olmayı zül, zayıflık olarak kabul edenlerdenim. Diyelim ki siz bir taban elemanısınız. En tavandaki kişi ya da yönetim grubu bir konuda ipe-sapa gelmez sözler beyan etti. Yani saçmaladı. Siz de mi saçmalamak zorundasınız?. Ya da bir sosyal ortamda, “Merhaba efendim, ben sizin tabanınızım. Hani üstümüze basıp gerilerek oturduğunuz, ‘yüzde şu kadar’ diye pazarlık ettiğiniz, üstümüzde tepindiğiniz  taban var ya işte ben o’yum”mu demek? Adeta “siz sayın tavandakilerin takdir ve tensibinize layık olmak..” tavırlı ve oldukça ezik mi?. Oysa bireysel haklarının ve sorumluluklarının farkında olan uygar toplum bunu reddeder. Seçtiği kişilere “dikkat ediniz, siz bizim çalışanımızsınız. Biz asılız, ancak siz vekilsiniz” diyecek kadar hukukunu bilir. Her fikre angaje olmaz. Bilir ki fikirler mutlak değil, değişebilir. Dünün şartlarıyla bu günü yargılamak olmaz.

Siyasi partiler sonuçta bir sivil organizasyondur. Siyaset kurumunun ve demokrasinin vazgeçilmez unsurudur. Anayasaya göre tüzükleri- kurulları var. İktidar ve muhalefet, sorunlara çözüm için işletilen ve denetlenen bir sistemin içinde olmalıdır.  Ancak taban kavramı sanki demirbaş bir eşya gibi anlamsız. Oysa ki insanların hayata bakışları, tercihleri değişebilir. Bu değişim, sadece ekonomik bazlı da olmaz. Güvenlikle ilgili, yaşam tarzıyla, geçen zamanla, aidiyet duygusuyla da ilgili olabilir.  İletişimin saniyede dünyayı birkaç kez dünyayı turladığı bir ortamda, insanların hiç değişmeden  kilitlenip öylece kalması gerçeğe uymuyor. Hal böyle iken siyasi yönetimlerin darası alınıp kayda geçmiş gibi “taban” tarifleri yersiz. Kaldı ki, siyasetçilerin niceliği belirsiz, müphem bir kitle adına pazarlık yapması zaten gerçekçi değil. Neden meydanlarda velinimet, pazarlıkta bizim taban?. İşte siyasetin bu “kolaycı” tavrını halk artık düzeltmeli. ‘Beni tabanın sayıp olmadık hokkabazlık yapamazsın’ demeli. Taraf olmayarak bunu göstermeli. Halkın derdine çare olmak yerine öz ikbaline alet edenler bugün de yarın da itibarsız olacaklar. Elbette siyaset kurumsal olarak kötü değil. Bir bilimdir. Ahlaki esaslara dayanır. Kötü olan siyaseti seviyesiz kullanmaktır. Bununla birlikte,  siyasi ahlaka sahip onurlu siyaset adamlarını tenzih ederiz. Asıl insanı yoran bir ipte olmadık cambazlıklar yapanlara. Düz yolda akrobatik dönüşlerle viraj alıp milletin vaktini çalanlara. Bildik yalanlara. Bu kadar sorumsuzluk hangi meslek grubunda olabilir, düşünmek lazım.

Sonuçta, parti yönetimlerinin halkın vekâleti duygusundan uzaklaşıp seçimlerde popülist, sonrasında da genel bir buyurganlık yapmaları sorunu var. Oynak-omurgasız siyaset yapmak, sorumsuzca hamaset yapmak, içeriği boş ve beylik laflar üretmek adeta revaçta. Nitekim siyasi partiler yasasıyla, parti tüzüğüyle, mevcut delegeler sistemiyle bunu değiştirmek için bir eğilim de yok. Günümüz delege sistemi ile parti yönetimleri zaten “ben sana, sen bana” anlayışıyla mutabık durumda. Bu sarmaldan çıkmanın yolu, “değerli tercih” olmalı. Yani bireysel irade kullanarak bir “taban” olmayı değil, akıl ve adalet ölçüsüyle gerektiğinde değişerek beyan edeceği “dinamik bir irade” olmalı. Saplanıp kalan değil. Selam ve sağlıkla.

İyi Parti Ekonomi Politikaları Başkanı Prof. Dr. Bilge Yılmaz “Hükûmet kaçak göçmenler ve sığınmacılar üzerinden tehlikeli bir oyun oynuyor” iddiasında.

Çoğumuz Türkiye’ye kaçak ve sığınmacı olarak giren yabancıların 10 milyonu aşmasının dış güçlerin uzun vadeli bir planının uygulaması olduğunu düşünüyoruz. Bu planın ilk uygulaması olarak Suriyelilerin iç savaş olduğu için Türkiye’ye gelmediği, Türkiye’ye itilmeleri için iç savaşın kullanıldığı kanaatindeyiz.

Prof. Dr. Ümit Özdağ‘ın görüşü ise, “Suriyelileri Türkiye’de tutmak istemelerinin nedeni onları iç savaştan korumak değil, Türkiye’de çıkarılması planlanan iç savaşta kullanmak için.”

Ama “yerli ve milli” olma iddiasındakilerin iktidarında ve kendisini “Türk Milliyetçilerinin partisi” olarak tanımlayan MHP’nin desteğinde sürdürülen bu proje, Prof. Dr. Bilge Yılmaz’a göre, Hükümetin tehlikeli bir oyunu.

Bilge Yılmaz’ın iyi bir ekonomist olduğu konusunda herkes hemfikirdir. Yılmaz “İktidarın itinayla tasarlanmış ve nüfus hareketleri üzerine kurulmuş bir ekonomi politikası” olduğu kanaatinde.

Yani bizim siyasi yönü üzerinden değerlendirdiğimiz, sosyal ve güvenlik açısından riskli bulduğumuz sığınmacı politikasının bir diğer yönü ekonomi ekseni imiş.

Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın ”Bize sığınan Allah’ın kullarını biz katillerin kucağına atmayız” söyleminin geri planında ekonomi politikası da varmış.

Bilge Yılmaz’ın tezine göre “nitelikli insanlarımızı hükümet bilinçli bir şekilde yurtdışına itiyor. Gidenlerin oluşturduğu boşluğu yeterliliği olmayan, Cumhuriyetimiz’in değerlerini benimsememiş ve ülkemizi bir vatan olarak görmeyen insanlar ile dolduruyor.”

3 gün önce çok ağır suçlamayı yaptığı sosyal medya (X eski adıyla Twitter) paylaşımına iktidarın bir cevap verdiğini görmedim.

****************************************

Sığınmacılar Olmasa Ekonomi Çöker mi?

Bazı AKP yöneticileri ve bakanların zaman zaman söylediği “sığınmacılar olmasa sanayide çarklar dönmez, tarımda ve hayvancılıkta üretim yapılamaz” türü sözler bilinçli bir politika izlendiğini gösteriyordu.

Mesela AKP Genel Başkan Danışmanı Yasin Aktay “Suriyeliler bir gitsin ülke ekonomisi çöker” demedi mi?

“Sanayiciler asgari ücretin üzerinde maaşlarla dahi eleman bulmakta zorlanırken mevcut işgücü açığını ise muhacirler kapatıyor. Öyle ki sanayide mülteciler olmasa sanayi dönmez, onlar çalışıyor” diyerek yalan söylüyorlar. Tarım işçiliği ve çobanlık gibi alanlar için de aynı cümlenin benzerleri kuruluyor.

Sanki Türkiye’de işsizlik sıfır noktasında ve işgücü açığı var. 

Sanki Türk vatandaşları asgari ücret veya az üzerinde maaşlarla refah içinde yaşayabildiği halde iş beğenmeme sebebiyle çalışmıyor.

Verilen ücretlerle en temel ihtiyaçlarını bile karşılayamayan Türklerin çalışmak istemediği şartlarda çalıştırılıyor sığınmacılar.

“Bunlar din kardeşlerimiz”, “biz Muhacir kardeşlerimize Ensar olmaya çalışıyoruz” gibi söylemlerin sahipleri kölelik şartlarında yaşatıp çalıştırdıklarının ekonomimize katkı sağladığını savunuyor.

Almanya ve diğer AB ülkelerinde Türkiye’deki ortalama ücretin 10 katı ortalama ücret verdikleri halde neden rekabetçi olduklarını düşünmek bile istemiyorlar.

Bilge Yılmaz “ilk etapta ucuz ve kayıtsız işçiler üzerinden üretim maliyetlerinin düşürüldüğünü” kabul ediyor. Fakat bu politika dar gelirli vatandaşlarımızı işsiz kalmaya veya çok düşük ücretlere çalışmaya mahkûm ediyor.

****************************************

Sığınmacılar ve Barınma Sorunu

On milyonu aşan kaçak ve sığınmacıların yarattığı bir başka sorun da barınma.

Konuta talebi artıran bu büyük “kavimler göçü” yetmemiş gibi iktidar konut alana vatandaşlık vererek Türklerin konuta erişimini kısıtlıyor. Konut fiyatları ve kiraların fahiş yükselmesinde bu politikanın payı çok yüksek.

Bakan Mehmet Şimşek barınma sorununun geldiği bu safhada konut arzını artırmak için alınacak tedbirlerden bahsediyor. Oysaki sınırlara sahip çıkıp, sığınmacıları ülkelerine göndermekle bu sorun çözülebilir. Hükümet bu alternatifi düşünmüyor bile.

Bu yüzden Bilge Yılmaz bir ekonomist olarak en doğru çözümü gösteriyor:

“Bu meselenin çözümü, etkin sınır kontrolü, işgücü piyasasının sıkı denetimi, vize uygulamalarının sıkılaştırılması, yabancılara konut satışının sınırlandırılması ve uygulanan teşviklerin geri çekilmesi ile mümkündür” diyor.

**********************************

Bilinçli Sığınmacı Politikasının Sonu Ne Olur?

Yukarıda anlattıklarımızı iktidar bilmiyor olamaz.

İktidar ve destekçileri nüfus dengemizi bilerek bozuyorlar.

Bu ülkeye aidiyet hissetmeyen milyonlarca kişiyi ya vatandaş yapıyorlar veya sığınmacı statüsü ile bir kısmını da göz yumulan kaçaklar olarak içimizde tutuyorlar. Böylece ekonomik ve sosyal dengelerimizi bozuyorlar.

Vatandaş yapılanların sayısı, iktidar ile muhalefetin başa baş yarıştığı bir seçimde, iktidarı belirleyici olacak seviyeye geldi. Bu bile çok ciddi bir risk.

O halde vatansever, milliyetçi yurttaşlarımız, bu bilinçli politikalardan zarar gören milyonlarca dar gelirli insanımız ne kadar süreyle tepkisiz kalacak?

Sığınmacıların kendilerini köle gibi çalıştıranlara karşı minnet borcu hissetmesi kalıcı bir duygu olabilir mi? Bir süre geçince minnet duygusu nefrete dönüşür mü?

Ülkemizin en ciddi beka sorununu yaşatanlar için, milyonlarca vatandaşın “Onlar milliyetçi, vatansever, Müslüman, Onlar bizden birileri” şeklindeki kanaatleri asla değişmez denebilir mi?

Kendisini mağdur eden kişilere karşı sevgi ve minnet duygusu içinde olanları tanımlayan “Stockholm Sendromu” veya “celladına âşık olma” hali kitlesel bir psikoloji olarak kalıcı olabilir mi?

Bu marazi ruh halinden kurtarmak için muhalefetin yapması gerekenler nelerdir?

Bu sorulara doğru cevapların bulunması gelecekte iyi bir Türkiye yaratmanın ilk adımları olacak.

Alman şair ve düşünürü Gothe: “Daha ileriye sıçramak için 4-5 adım geriye çekilmek gerekir.” Demiş. Doğrudur…geçtiğimiz 14, 28 Mayıs tarihlerinde yapılan Cumhurbaşkanlığı ve Milletvekilliği seçimlerinin analizi doğru yapılmaz, doğru teşhis konulup hazırlanılmazsa, önümüzdeki sene yapılacak olan yerel seçimlerde kusura bakmasınlar ama muhalefet partileri seçime ister ittifakla, isterlerse ayrı ayrı girsinler, yine büyük bir hayal kırıklığı ve hezimet yaşayacaklardır.

                Geçtiğimiz Cumhurbaşkanlığı ve Milletvekilliği seçimi, Türk demokrasi tarihinin muhalefetçe en rahat kazanacağı bir seçim olmasına rağmen kazanılamadı. Bir tarafta yükselen enflasyon ve hayat pahalılığı, sığınmacılar meselesi, işsizliğin had safhaya çıkması, torpil ve rüşvet çarkı dişlilerinin arasında bakanların, yüksek yargı organı mensuplarının isimlerinin geçmesine kadar sıradanlaşması gibi meselelerin her biri, mevcut iktidara seçim kaybettirecek sebeplerdendi, ama olmadı, yapılamadı.

                25 yıldır ana muhalefet partisince kazanılamayan İstanbul ve Ankara Büyükşehir belediyeleri, 2019 yerel seçimlerinde İYİ Partinin de CHP ye destek vermesiyle çok rahat bir şekilde kazanıldı. Bunun yanında Antalya, Mersin, Aydın, Eskişehir ve İzmir gibi yerlerde de aynı taktik uygulanarak, CHP 2019 seçimlerinde 11 Büyük Şehir Belediyesi kazandı. Bu olay, Türk demokrasi tarihinin en büyük başarılarından biriydi.

                2017 yılından itibaren MHP ve BBP partisinin de AKP’nin yanında yer alması, CHP ve İYİ partiyi de ortak hareket etme noktasına getirdi ve Cumhur İttifakına karşı “Millet İttifakı” çatısı kuruldu. Bu çatının altına daha sonra Saadet ve Demokrat Partileri de dâhil olunca ittifak partileri sayısı dörde yükseldi.

                Kısmi olarak 17 Nisan 2017 Cumhurbaşkanlığı Hükümet sistemine Geçiş referandumunda muhalif kanatta birlikte hareket eden dörtlü Millet ittifakına daha sonra AKP den ayrılan Ahmet Davutoğlu ve Ali Babacan da partileriyle birlikte dâhil olunca Millet İttifakı “Altılı Masa” ya dönüştürüldü. AKP den gelen bu iki liderin AKP ve MHP den oy devşirmesi beklenirken, aksine Millet İttifakı taraftarı bazı seçmenlerin kafa karışıklığına sebep oldu. Özellikle Ahmet Davutoğlu’nun başbakanlığı döneminde Türkiye’nin Suriyeli sığınmacı istilasına uğraması ve bu istilanın önünün alınmasının gittikçe zorlaşması muhalif kanatta bu iki partinin ittifaka katılması hoşnutsuzluk karşılandı.

                Yapılan seçimlerin sonunda anlaşılmış oldu ki, bu iki partinin öncelikli hedefleri milletvekili kazanarak mecliste yer alıp seslerini duyurmak. CHP listelerinden seçime giren 39 milletvekilinin ileride yapılması düşünülen yeni anayasaya karşı Millet İttifakıyla müşterek hareket etmeleri şimdiden tereddütle karşılanır oldu.

CHP ve İYİ Partinin Yerel Yönetimlere Hazırlık Durumu:

                Cumhuriyet Halk Partisinin şuan için 2024 Martında yapılacak seçimlere hazırlık yapması şöyle dursun Kasım ayında yapılacak kurultay için birbirleriyle kıyasıya mücadele içerisindeler.

                İYİ Parti ise, MYK’dan çıkan karar gereği, önümüzdeki seçimlere tek başına, 81 Vilayette belediye başkan adayı çıkarma telaşı ve çalışması içerisinde.

                İYİ Parti Genel Merkezinin almış olduğu bu kararı başta teşkilatlar olmak üzere üye ve sempatizanların büyük çoğunluğu desteklerken, sosyal medya ve televizyon kanallarında siyasete yön vermeğe çalışanlar, akşam sabah İYİ Partinin bu kararını tartışıyor ve eleştiriyorlar. Tartışırken unuttukları veya göz ardı ettikleri bir konu var: “Siyasi Partiler, Ülkeyi Tek Başına Yönetmek için Kurulur.” Başka bir partinin yedeği olsun diye değil.

                Diğer önemli bir konu ise, 24 Eylül 1991 yılında; Refah Partisi, Milliyetçi Çalışma Partisi ve Islahatçı Demokrasi Partilerince kurulan üçlü ittifakla 20 Ekim 1991 seçiminden kârlı çıkılmasına rağmen MÇP ve İDP ye mensup milletvekili adayları partilerinden istifa edip Refah Partisinden seçimlere girdiklerinden, bu üç partiye mensup seçmenler de oylarını sadece Refah Partisine verdiler. Seçimlerden sonra görüldü ki; Refah Partisine bir defa oy veren MÇP ve İDP’li seçmenin bir kısmı Refah Partisi bünyesinde kaldı.

                24 Aralık 1995 Milletvekili seçimlerinde Anavatan Partisiyle İttifak kuran Büyük Birlik Partisi, seçimlerden sonra 7 Milletvekili ile meclise girdi ama bunların iki tanesini Anavatan Partisinde bıraktı iki vekil partilerine geri dönmediler.

                Diyeceğim o ki, Patronaj Partiler ittifak neticesinde her zaman kârlı çıkarlar. İyi Partinin tek başına seçimlere girme kararını bu yönüyle olumlu buluyorum. Ancak, 31 Mart 2019 Yerel seçimlerinde özellikle İstanbul ve Ankara’da Ekrem İmamoğlu ve Mansur Yavaş’a giden İYİ Parti oylarının ne kadarı geri döner orasını bekleyip göreceğiz.

                Sağlık ve mutluluk dileklerimle.