14 Mayıs 2023 genel seçimlerin neticesi malum. 21 Yıllık AKP
iktidarın Türkiye tablosu:  ekonominin
dibe vurduğu, gerçek enflasyonun üç haneli rakamlarla zikredildiği, yükselen
döviz kurunun önlenemez yükselişi, on binlerce yabancı uyruklu göçmenin ülkemizi
işgal etmiş gibi her yerde serbestçe dolaşmaları, Ege deki Türkiye’ye ait 21
adanın Yunan askerleri tarafından işgali. vs. vs.

                Binlerce
yalanın, uydurma kaset görüntüleri ve iftiranın seçim meydanlarında coşkulu
alıcısı oluyor ve bu halk bunlara gerçekten inanıyorsa, her türlü olumsuzluğa
rağmen iktidar değişiminde bir değişiklik olmuyorsa eğer Nazım Hikmet’in:

“Ve bu dünyada, bu zulüm senin sayende.

Ve açsak, yorgunsak, alkan içindeysek eğer,

Ve hâlâ şarabımızı vermek için üzüm gibi
eziliyorsak 

Kabahat senin,

 Demeğe
de dilim varmıyor ama

Kabahatin çoğu senin, canım kardeşim!”

Şiirinde olduğu gibi kimse kusura bakmasın ama ben kusuru
muhalefetin kazanamayan liderlerinde değil, hala bu iktidara oy veren seçmende
bulurum.

Türk Seçmeni ve Stalin Taktiği

                İsmi
tarihe “insan kasabı” olarak geçen
Jozef Stalin, 2. Dünya savaşının devam ettiği günlerde bir gecede(17 Mayıs
1944) binlerce Kırım Türk’ünü hayvan vagonlarına doldurarak Rusya’nın doğusuna
çalışma kamplarına göndermiştir. Nakledilen Türkler arasında Alman Nazi
ordularına karşı Rus ordusu saflarında çarpışmış madalyalı askerler dahi bulunmasına
rağmen Stalin bunların hiç birine acımamıştır.

Ve Hikâye

                ““Stalin
ve çalışma arkadaşları birlikte toplanmış sohbet ediyorlardı. Birden yüzünde
alaycı bir gülümseme belirdi.

                – “Sizler
yıllardır devlet için çalışmış, ihtilale emeği geçmiş kişilersiniz. Söyleyin
bakayım halkın yönetime kayıtsız şartsız baş eğmesi için yöneticiler nasıl
davranmalıdır?”

                Salonda
bulunanlar çeşitli fikirler ortaya attılar. İçlerinde haktan, adaletten,
demokrasiden, sürgünden, idamdan, hapisten söz edenler oldu. Stalin
söylenenleri beğenmedi.

                – “Yönetimi
eline geçiren en güçlü ve en yücedir. Halkın karşınızda baş eğmesi için ne
gerektiğini size bir örnekle göstereyim.”

                Hemen
çalışanlardan birine buyurdu:

                – “Bana
hemen bir tavuk getirin.”

                Tavuğu
çabukça bulup getirdiler. Stalin salonda oturanların şaşkın bakışları arasında
canlı tavuğun tüylerini yolmaya başladı. Tavuğun bütün tüylerini yolup
cascavlak bıraktıktan sonra salonun ortasına saldı. Çalışma arkadaşlarına
döndü:

                – “Şimdi
izleyin bakalım bu şaşkın tavuk nereye gidecek.”

                Zavallı
tavuk çektiği azaptan kurtulmak için aralık kapıdan dışarı çıkmak istiyor ama
soğuktan titriyor. Masaların altına giriyor, masa ayakları canını acıtıyor.
Duvar diplerine gidiyor ama her yanı yara bere içinde. Şömineye yaklaşıyor ama
tüysüz derisi sıcağa dayanamıyor. Çaresizlikten tüylerini yolan Stalin’in
bacakları arasına sığınıyor. Stalin cebinden bir avuç yem çıkarıyor ve yolunmuş
tavuğun önüne tane tane atıyor. Yemlenen tavuk Stalin nereye giderse peşinden
ayrılmıyor o da oraya gdiyor! Ağızlarını açmış şaşkınlıkla kendisini izleyen
arkadaşlarına gülerek bakan Stalin şöyle diyor:

                – “Gördünüz
mü HALK dediğiniz topluluk bu TAVUK gibidir! Tüylerini yolacak ve serbest
bırakacaksınız. O zaman yönetmek kolaylaşır!””

Cumhur İttifakı adayı R. T. Erdoğan’ın
Cumhurbaşkanlığı seçimini kazanmasında Millet İttifakı partileri hakkında
söylediği itham, hakaret ve iftira içerikli paylaşımlar çok etkili oldu.

“Onlar Kandil’den emir alıyorlar, biz Allah’tan
emir alıyoruz.”

“Onlar LGBT’ci.” “Onlar Öcalan’ı serbest
bırakacaklar”
gibi sözlerle rakiplerini meydanlarda, cami avlularında yuhalattılar.

CHP adına yapılmış gibi “Sana Söz: Güneydoğu Anadolu ve Doğu
Anadolu’da özerklik ilan edeceğiz.” “Sana Söz: İktidara gelirsek oğlun isterse
erkek arkadaşıyla evlilik yapabilecek” şeklinde iftira içeren sahte
afişlerle bilboardları doldurdular.

Bu akıl almaz sözleri İçişleri Bakanı
Süleyman Soylu meydanlarda seslendirdi. Hatta “Onlar insanlarla hayvanları
evlendirecekler” boyutuna kadar taşıdı.

Koskoca Cumhurbaşkanı, montaj olduğunu
bilerek, Kılıçdaroğlu ile PKK liderini birlikte “haydi” dedirten video
izletti. Bu videonun montaj olduğunu itiraf ettikten sonra da (Kısıklı’daki
zafer konuşmasında) aynı suçlamada bulundu.

Bunların hepsinin yalan olduğunu, hem
kendileri biliyordu. Ve hem de onlara oy verenler.

Gelişmiş demokrasilerde toplumun hiç kabullenemediği olay
kendisini yönetenlerin ve yönetmeye talip olanların yalan söylemesidir. Çünkü
başka bir konuda da yalan söyleyerek kendilerini kandırabileceği ve millete
yaptığı kötülükleri gizleyebileceğini düşünürler.

Bu ülkelerde yalan söyleyen, iftira eden
ve yolsuzluklarla adı anılan kişilerin siyasi hayatı biter.

Bizde tam tersi oldu. Vatandaşlarımızın
yarıdan çoğu bunlara ödül verdi.

“Sadece bir ihalede 1 milyar dolarlık
rüşvet” iddialarının bile, daha
önceki yolsuzluk iddiaları gibi, iktidara hiç zarar vermediği görüldü. Kimileri
“iftira” saydı, kimileri “çalıyorlar ama çalışıyorlar”, kimileri de “bizden
olan iktidara zarar verecekse görmemek lazım” diye düşündüler.

Bunu yapanlar ise kendilerini herkesten
daha Müslüman, daha milliyetçi, daha yerli ve milli
saymaktalar.

*************************

Beklenen Zam Sağanağı

Seçim sonrası su, akaryakıt, sigara,
zeytinyağı gibi onlarca kalem tüketim kalemlerine zamlar başladı. Dolar, Euro
ve Altın fiyatları tırmanışa geçti. Uzun süre 19 TL mertebesinde
baskılanan dolar kuru üç gün içinde 20,77 TL’ye, gram altın 1250 TL’den
1320 TL mertebesine çıktı.

Bunlar “beklenen” gelişmelerdi. Çünkü
bütün ekonomistler ağız birliği etmişçesine, bu iktidar kazanırsa şerhiyle, seçimden
sonra olacakları söylemişlerdi. “Daha bunlar iyi günlerimiz” diyorlardı.

Erdoğan ve Cumhur İttifakı kazandığı için
aynı yönetim anlayışının devam edeceği varsayılıyor. Bu varsayımla “bunlar
iyi günlerimiz” sözü halen geçerli.

****

Herkes biliyordu ki seçim öncesi, hükümet
SEÇİM EKONOMİSİ uyguluyordu. Seçim yaklaştıkça dozu artan bir seçim
ekonomisi ile ekonominin dengeleri bozuluyordu.

“Seçim ekonomisi” Mahfi Eğilmez’e
göre, “siyasal iktidarın gelecek seçimlerde yeniden iktidara gelebilmek
için, ekonominin araçlarını bu amaçla kullanması ve yönlendirmesi
olarak tanımlanabilir.”

“Memur maaş zamları, emekli maaşlarının
artırılması, asgari ücretin yükseltilmesi, tarımsal destekler, vergi
oranlarının düşürülmesi, vergi cezalarının affedilmesi, vergi ödemelerinin
ertelenmesi, maliye politikasının seçim ekonomisine alet edilmesinin temel
araçlarını oluşturuyor. Yüksek enflasyona karşın faizlerin artırılmaması, kredi
genişlemesini teşvik edici uygulamalar, para arzının artırılması gibi
uygulamalar da.

Bu uygulamalar demokrasinin fazla
gelişmediği, şeffaflığın, hesap verilebilirliğin azaldığı ekonomilerde oldukça
fazla yer tutuyor.”

Bu düzenlemeler toplumda geçici rahatlama
sağlıyor, enflasyonun tahribatını belli bir süre için kısmen hissettirmiyor.
Elbette özellikle dar gelirlilerin böylesi krizlerde korunması gereklidir.
Ancak yapılanlar belli bir hesaba kitaba dayanmadan sadece seçim kazanmaya
yönelik düzenlemelerdi.

****

Seçim öncesi, dolar kurunu 19 TL
mertebesinde sabit tutabilmek için, BAE, Katar gibi ülkelerin depo ettiği
ödünç dövizler yanında hazinedeki altınlar bile satıldı. Ödünç döviz
depolamalar (swap) ve Rusya’nın doğalgaz alacaklarını ertelemesinin maliyetinin
ne olduğunu bilmiyoruz. Ama ağır bir maliyeti olduğunu tahmin
edebiliyoruz.

Bunu niye yaptılar? Seçim sürecinde
devletin kontrolü dışındaki her şeyin fiyatı döviz fiyatından çok arttı. Yani enflasyon
oranının altında kalan döviz kuru artışının mevcut yerinde kalamayacağı
belliydi.

Nitekim şimdi piyasalar dolar kurunun
25-28 TL olacağını kabul etmiş görünüyor.

Türk Lirası sonbahardan sonra daha da
hızlanan bir değer kaybı yaşayacak. Şimdiden
1 dolar eşittir 40 TL’yi telaffuz edenler var.

****

Bunlara Emeklilikte Yaşa Takılanlar
(EYT) için yapılan seçim düzenlemesi gibi konuları da ekleyebiliriz. Bence
de EYT düzenlemesi bir hakkın teslimidir. Ancak RTE’nin daha önceki ifadeleri farklıydı.

“Tutturmuş erken emeklilik,
İskandinav ülkelerinin çoğu bu yöntemle battı. Niye erken emeklilik, ne zaman
emekli olacaksa o zaman olsun. Hak ettiği parayı alsın. Bu hesap yanlış
hesaptır, seçim kaybetsek de ben bu işte yokum. Biz bunu politik hesaplarla
yapmayız ve yapmayacağız da.”

Erdoğan bu ve “Biz ekonomide
kurtuluş savaşı verdiğimiz dönemde böyle bir yükü ülkemizin sırtına bindirmeye
hakkımız yok” gibi sözlerini seçim kazanabilmek uğruna unuttu.

*************************

BEKA Sorunu

Depremzedelere bir yıl içinde verileceği
belirtilen 650 bin konut, İstanbul’da 1 milyon depreme dayanıksız konutun
yenilenmesi ve enflasyonun bir yıl içinde tek haneye düşürüleceği
vaatlerinin gerçekleşme ihtimali yok gibi.

13 milyon civarındaki sığınmacılar ve
kaçak gelenlerin ülkelerine gönderilmesi de bu iktidar döneminde mümkün
olmayacak.

Hukuk devleti, güçlü ekonomi, ileri
demokrasi hayallerimiz de bir başka bahara kalacak; eğitilmiş insanlarımızın
yurtdışına göç gayretleri devam edecek.

Bunları RTE’ye oy verenler de biliyor.

Toplumdaki “Orta Direk” kaybolmak üzere,
bunlar yeni yoksul sınıfı oluşturmakta. “Açlık sınırı” mertebesinde
yaşayanların oranı yükselmeye devam ediyor. Çocuklarımız iyi beslenememekten
dolayı zekâ geriliği ve sağlık sorunları artıyor.

Bunlar sanki bir “Beka Sorunu” değilmiş
gibi….

“Aç kalırız, ülkemizin bölünmesine izin
vermeyiz” gibi mesnetsiz bir slogana kapılıp oy verdiler.

Ne diyelim, “hayırlara vesile olsun.”

CHP
yine kaybetti.

CHP’nin
tabanı çok büyük çoğunlukla, Atatürkçü, laik Cumhuriyetçi, sosyal demokrat ve
bu yolda “idealist” bir kitledir.

Fakat
aynı idealizmi partide yönetici konumunda olanların bir bölümünde görmek
zordur.

Hele
de işin içine delege, mevki, makam işleri girince, diğer partilerde olduğu
gibi, CHP’de de idealizm ve ideoloji tamamen biter. Çıkarcılık ağır basar.

Siyasette,
idealist olmayan bu kitle, bir davaya baş koyamaz, sandık başında da gayretle mücadele
edemez.

Seçimlerde
bu bir kez daha görüldü. HDP desteğiyle de olamayacağı anlaşıldı.

Zaten
CHP genel başkanı, 14 Mayıs’taki seçimlerin ardından yaptığı bir konuşmada,
“Bütün sandıklarda müşahitlerimiz olacak” diyerek sandık başlarındaki yetersizliği
üstü örtülü olarak da olsa itiraf etmişti.

Peki,
28 Mayıs seçimine çok az bir süre kala bu durum telafi edilebilir miydi?
Elbette hayır.

CHP
genel başkanının, 28 Mayıs öncesinde, son günlerde milliyetçilik atağı, Anadolu
seçmenine samimi geldi mi acaba? Hayır.

Zafer
Partisi Genel Başkanı Ümit Özdağ’ın son andaki katkısı ise “Taşıma suyla
değirmen dönmez” atasözüne örnek oldu.

Türkiye’yi
göçertmek, CHP’yi göçertmekle mümkünmüş. Bu anlaşılmıştır artık.

CHP
yeniden yapılanmalıdır. Kurucu değerlerine dönmelidir.

Vahşi
ve ilkel sermeyenin ortağı, emekçi sınıf ve tabakaların düşmanı olan siyasi
iktidara karşı, kömür ocaklarında ölen, İstanbul Havalimanı inşaatında gayri
insani koşullarda çalışan, 6 Şubat’taki depremde yaşamını yitiren
insanlarımızın, yoksulların, ezilenlerin, yani halkın partisi olarak öne
çıkmalıdır.

Solda
yerini, tam olarak almalı, Atatürk milliyetçisi, laik Cumhuriyetçi, kamucu,
devrimci bir parti olmalıdır.

Bundan
sonra iktidarın eziyetlerine karşı, halkla ve özellikle gençlikle birlikte
örgütlü, devrimci bir mücadele vermelidir.

Her
türlü seçim hilesine karşı, kora kor bir devrimci mücadele vererek iktidarı
seçimle almalıdır.

Bunun
başka yolu yoktur.

(Not: Bu yazı Cumhuriyet
Gazetesi’nin Olaylar Ve Görüşler köşesinde 30.05.2023 tarihinde
yayınlanmıştır.)

Osmanlı 500 yıl (son yüzyılı saymıyorum. 1876 Teşkilat-ı
Esasiye Kanunu mecburen Türkçe mecburiyeti getiriyor.) Türkü, yani kendini
unutmasaydı, Türk’e “eşek Türk” demeseydi, bütün yönetimi
devşirmelere vermeseydi, yıkılır gider miydi? Karşıtından söyleyelim. Dinî
bilinçle birleşen millî bilinç olmasaydı, Çanakkale savaşlarını, kurtuluş
savaşını kazanabilir miydik?

Türk milliyetçisi olmaya mecburuz. Yaşamak istiyorsak buna
muhtacız. Kendini farklı bir etnik gruptan sayanlar da yaşamak istiyorsa, zaten
intibak etmiş oldukları kurucu kültürün, birden çok medeniyet kurmuş bir
milletin mensubu olmayı terk etmemelidirler. Dünyada 6 bin millet ve devlet
yok, 40-50 millet ve devlet var. İstikamet, dağılmaya, bölünmeye doğru değil,
birleşmeye doğrudur.

Milliyetçilik istismar ediliyor deniyor. Doğrudur.
Ettirmemek elimizdedir. Sonra istismar bir şeyin lüzumsuzluğunu değil,
elzemliğini gösterir. En çok istismar edilenler en gerçek olanlardır. Din
istismar ediliyor diye, dinden vaz mı geçeceğiz?

Milliyetçi parti olmaz, olmamalıdır, diyenler var. Keşke
partilere ihtiyaç duyulmayacak durum bulunsaydı. Sorun varsa, demokrasi ve çok
partililik de söz konusuysa, birçok parti gibi milliyetçi partiler de
olacaktır. Meselâ açlık varsa, açlık çok kötü bir şey ise, açlık olmamalıysa,
aç insanların varlığı da bir gerçekse, birileri çıkıp, bu meseleyi hedef alan
bir parti kurmasın mı?

*

Türkiye’de, yani Türk ülkesinde, kurucu ideolojisi ‘’Türk
Milliyetçiliği’’ olan Türkiye Cumhuriyetinde bir Türk’ün Türkçülük yapması
bölücülük değildir.’’Türk’üz, Türkçüyüz, Atatürkçüyüz’’demek bölücülük
değildir.

Niçin bölücülük değildir?

Aslında, esasında, muhtevasında Türkçülüğü irdelersek;

 Türkçülük, İslâmı
Türk gibi yaşamaktır!

Türkçülük, Saltuk Buğra Han’ın yolunda yürümektir!

Türkçülük, Sultan Alparslan’la Anadolu’ya İslâm’ın kapısını
açmaktır!

Türkçülük, Teslis coğrafyası olan Anadolu’yu Tevhit
coğrafyası yapmaktır!

Türkçülük, Kılıçaslanlar gibi İslâmı boğmaya çalışan salibe
haddini bildirmektir!

Türkçülük, Hoca Ahmet Yesevi, Hacı Bektaşi Veli ve Yunus
gibi düşünebilmektir!

Türkçülük, Atatürk’ün emaneti olan Türkiye Cumhuriyeti
Devletini yaşatmaktır!

Türkçülük, yaratanın hatırı için, yarattığı her canlıya
merhamet beslemektir!

Türkçülük, bilgi, kültür ve duygu temelleri üzerinde
yükselen fıtri bir inanç hareketidir ki bu hareketin başarısı İslâm âleminin
selâmetine, insanlığın hayrınadır!

Türkçülük, Türk milletini sevmek ve Türk milletinin bekası
için çalışmaktır!

Ve dahası Türkçülük;

Küflü ve insanlık dışı maddeci izimlerin yıkılarak yerine, sulh,
sükûn ve adaletin hâkim olduğu, nimetlerin hakça bölüşüldüğü, insana insanca
muamele yapıldığı milli, ahlâki ve insani bir harekettir!

*

Şayet İslâmı Türk gibi yaşar isen;

O dinin bayraktarı, küfrün, şirkin ve zulmün korkulu rüyası
olup TEVHİT SANCAĞINI Avrupa’nın göbeğine kadar götürüp dikersin.

*

Milli bütünlüğümüzün önemi ekseninde Türkçülük;

Türk milletinin bir ağaç gibi kökünden, bedenine, bedeninden
dallarına, dallarından yapraklarına kadar birlik ve beraberlik içinde yaşamaya,
ağaç gibi dik durmaya her zamankinden daha çok ihtiyacı var.

Zenginiyle fakiriyle, köylüsü şehirlisi, bürokratı işadamı,
eğitimcisi sporcusu ile bu ağacı birlikte sulayacak, birlikte koruyacağız.

Şimdi başlığa bakıp bu da nereden çıktı, ‘eşeğin aklına
karpuz kabuğu düşürmeyin’ diyenler olabilir. Ancak; az sonra okuyacağınız
tarihi gerçekler ışığında olaylara baktığınızda ‘yaşanmışı bir daha yaşamaya’
gerek olmadığını görebilir ve tedbir almak için belki de biraz geç kaldığımızı
fark edebilirsiniz.

Bugün Orta Asya denilen Türkistan’dan batıya doğru sürekli
bir göç hareketi olmuş ve denize ulaşana kadar da bu yolculuk devam etmiştir.
Bu deniz bazen Ege olmuş, bazen Tiran Denizi olmuş bazen de Atlas Okyanusu
olmuştur.

Türkistan’dan batıya doğru giden Turan boylarından bir
kısmını da Berberi Türkleri oluşturur. Hazar Denizi’nin güneyinden geçerek
bugün Filistin diye bildiğimiz topraklara ulaşıp Kudüs kentini kuran Türk
boyları daha sonra Kuzey Afrika üzerinden okyanusa kadar yoluna devam etmiş ve
İslâm Orduları gelinceye kadar bölgede hâkim olmuşlardır. Daha sonra Tarık Bin
Ziyad ile birlikte Cebelitarık Boğazı’nı geçerek Endülüs Devleti’ni
kurmuşlardır. Ancak zamanla Araplarla karışarak millî kimliklerini ve askeri
disiplinlerini kaybederek en nihayetinde Endülüs düşerken Sultan’ın annesinin
dediği gibi ‘kadınlar gibi’ ağlamışlardır. Bugün Kuzey Afrika’da yaşayan
Tuaregler ve Berberiler onların torunlarıdır. Hâlâ dillerinde birkaç yüz kelime
Türkçe kalmıştır.

Aynı şekilde Bağdat da antik çağlarda Türkler tarafından
kurulmuş bir kent olup bugün Selçuklu ve Osmanlı bakiyesi 1 milyondan fazla
Türk’ün yaşadığı önemli bir kent olmakla beraber artık Arap kenti olarak
bilinmektedir. Hatta Abbasi Halifesi Türkistan’dan gelen Türk boylarının millî
benliklerini ve dillerini kaybetmemeleri için Bağdat’a yakın bir yerde Samarra
kentini kurdurduğu ve hatta Arapların Samarra’ya girişlerinin uzun yıllar yasak
olduğunu tarih kitapları yazmaktadır. Ama gelin görün ki bugün Samarra’da
göğsünü gere gere “Ben Türk’üm!” diyen de kalmamıştır.

Rahmetli Başbuğ Alparslan Türkeş’in TBMM konuşmasında
kürsüden söylediği, “Türkler, en kolay asimile olan millettir. Bugün Suriye
dediğimiz ülkenin halkı aslen Türk’tür ama zamanla Araplaşmıştır. Araplar
onlara gayri Arap der. … Türkiye mozaik değil granittir” mealindeki sözünü
herhalde çoğumuz hatırlarız. Hatırlamayanlar da internetten rahatlıkla
bulabilir.

Gerçekten de Türk Milleti, engin hoşgörüsü ve diğer
kültürlere olan saygısı nedeniyle asimile etmeyen ama buna mukabil hızla
asimile olabilen bir milletir. Hele ki aynı dine mensup topluluklar arasında
asimile olması çok daha kolaydır. Bugün sadece Ortadoğu denilen coğrafyada
kalan Türkler değil, Balkanlarda yaşayan Türkler de bu nedenlerden ötürü
Arnavutlaşma ve Boşnaklaşma süreci yaşamaktadırlar.

Netice?

Cemahiriye, Arapça’da bir araya gelen halklar olarak
dilimize tercüme edilebilir. Türkiye’nin seçim zamanı dile geldiği gibi 13,5
milyon Ortadoğu kökenli sığınmacıya (göçmen, misafir her ne ad verirseniz
verin) ev sahipliği yaptığı düşünülürse ülkemizin hızla bir Cemahiriye’ye
dönüşmemesi için Sayın Sinan Oğan’ın ve Sayın Cumhurbaşkanı Recep Tayyip
Erdoğan’ın ve elbette Sayın Devlet Bahçeli’nin ‘söz verdikleri’ gibi en fazla 1
yıl içerisinde bu 13,5 milyon misafirimizi kendi ülkelerine ‘insan onuruna
yakışır’ bir şekilde göndermesini Türkiye Cumhuriyeti’nin gerçek vatandaşları
olarak beklemekteyiz…

Doğal olarak vatandaş olan Türk halkının nüfus artış oranı
son istatistiklerle yıllık 1,3’e inmişken, 13,5 milyon misafirimizin doğum
ortalaması yıllık 2,3’tür. Basit bir matematik hesabıyla geleceğimizin
akıbetini muhakeme edebilirsiniz…

Sayın Oğan, Sayın Bahçeli ve Sayın Erdoğan, ‘Türkiye Arap Cemahiriyesi’ olmaması için gereken bütün yetki şu anda
elinizde…

14 Mayısta sonuçlanmayan Cumhurbaşkanlığı seçimleri 28
Mayısta yapılan 2. Tur oylamada sonucunu verdi ve Türkiye’nin bunca bozuk
ekonomisine, bu kadar yüksek hayat pahalılığına rağmen Erdoğan yeniden 3. Kez
cumhurbaşkanlığına seçilmiş oldu.

                14 Mayıs 2023 seçimlerine doğru bugüne kadar ne Türk demokrasisinde, ne de
demokrasi ile yönetilen hiçbir batılı ülkede rastlanmayan bir seçim kampanyası
yaşadık.

                Devletin bütün imkânları seferber edildi, yetmedi camiler Propaganda merkezine çevrildi,
Cuma vaazlarında dahi vaizler kara propagandanın simsarı oldular. Çünkü en
fazla alıcıları oradaydı.

                Devlete ait olmayan özel sektörün ürettiği teknoloji, bizzat hükümet tarafından
üretilmişçesine reklamı yapıldı. Batı demokrasilerinde buna rastlayamazsınız.

                Henüz çıkarıldığı doğru dürüst kanıtlanmamış, duyumlara göre çıkarılsa bile bunun
ancak %12 sinin devlete ait olduğu bildirilen Doğal Gaz, seçim rüşveti olarak
bir aylığına bedavaya verildi. Doğal Gaz götürülmeyen il ve ilçelerde
yaşayanlar kışı en az 20 000 TL. İle çıkarmalarına rağmen hiçbir itiraz ve
istekte bulunmadıkları gibi AKP bu bölgelerde en fazla oyu aldı.

                20 yıldır çıkarılmayan Gabar Petrolünün tam seçimlere girerken reklamı yapılmaya
başlandı. İnşallah asparagas bir haber değildir.

                Kullanılan kara propaganda da sınır tanınmadı. AKP iktidarı işbaşına gelene kadar BEKA
SORUNU nedir bilmeyen, duymayan insanımız birden bire BEKA Sorunuyla karşı
karşıya kaldı. Hükümet; kendi yarattığı ne kadar sorun varsa onları muhalefetin
üzerine yıktı ve milletin karşısına geçip: “Biz gidersek bunlar, bunlar olacak” diye milletin önüne korku
dağlarını yığdı.

                Kirli Propaganda da o kadar ileri gidildi ki, trollerin yayınladıkları düzmece
kasetler hakkında: “Ama montaj, ama şu ama bu” diyerek kara propagandayı Erdoğan’ın kendisi itiraf etmek zorunda
kaldı.

              En son Kısıklı ve Beştepe’deki meşhur “Balkon Konuşmalarında” Kılıçtaroğlu hakkında ordularıyla zafer kazanmış bir
Kral’ın dahi esir aldığı Krala yapmayacağı kadar ağır hakaret dolu sözleri,
meydanlarda yuhalatması, alaya alması bir devlet başkanına yakışmayacak kadar
pes paye ve çirkinlikteydi.

                CHP ve Kemal Kılıçtaroğlu

                CHP son yıllarda büyük ataklarının yanı sıra büyük hatalar da yaptı. Millet İttifakının kurulması bir
zaruretti ancak, Altılı Masa’nın kurulmasının ne kadar faydası oldu onu zaman
gösterecek. Seçimlerde  %1 dahi alamayacak olan partilere 10, 15 milletvekili kontenjan verilmesi önümüzdeki günlerde
CHP de büyük kavgalara neden olacağı ve baş ağrıtacağı görüşü hâkim.

                Sayın Kemal Kılıçtaroğlu’nun Cumhurbaşkanlığına adaylığını koyması kendisi veya partisi
açısından belki normaldi ancak, ittifak olarak girildiğinde tek parti dayatması
olmamalıydı.

                İYİ Parti ve Meral Akşener

                İYİ Partiye geçmeden evvel yaşanmış bir Temel fıkrası anlatayım.

                “Temel hasta, ancak kime derdini anlatsa:

                – yok yok uşağum sen iyisin, sende bir şey yok diyorlar.

                Doktora gidiyor Temel, ona da anlatamıyor derdini bir türlü.

                Kısa bir müddet sonra Temel ölüyor, ölmeden önce mezar taşını gizlice yaptıran Temel
taşın üzerine şunları yazdırıyor:

                –Ölecem dedum inanmaduz,

                -Ölecem dedum inanmaduz

                Ne oldi?”

                İYİ Parti Genel Başkanı Sayın Meral Akşener, 2017 den beri bütün yurdu defalarca
dolaştı. Seçim öncesi yurt gezilerini vatandaşın dertleriyle hemdert olmak
üzere oy talep etmeden dolaştı. Bu yüzden vatandaşın derdini ve ne istediğini
en iyi bilen liderlerden biriydi.

                İYİ Parti yetkilileri Millet İttifakı kurulduğundan beri “Kazanacak Aday” konusunu sürekli gündeme taşıdı. Kamuoyu
araştırmalarında Mansur Yavaş’ın ismi her zaman %56’nın üzerinde çıkıyordu ve
bu oylar HDP olmadan alınacak oylardı. Sıralamada Sayın Kılıçtaroğlu ismi,
Ekrem İmamoğlu’ndan sonra 3. Sırada geliyordu, ama buna rağmen Kılıçtaroğlu’nda
yani Sıralamanın 3.üncüsüne gelen kişide ısrar edildi.

                Hatta bu adaylık konusu İYİ Parti’ye bir de milletvekili Yavuz Ağıralioğlu’nu
kaybettirdi. İYİ Parti oy kaybına uğradı.

                Milletçe bir seçimi daha atlatmış oluyoruz. Buna millet iradesi diyorlar. Her ne kadar
böyle bir iradeye saygı duymasam da artık önümüze bakacağız. Vatandaş olarak
bizlere hayırlı olsun demek düşüyor.

                Sağlıklı kalın.

Rahmetli Prof. Dr. Ayhan Songar
Türkiye’nin en iyi Psikiyatr hekimlerinden biriydi. Aynı zamanda çok okuyan,
gezen ve yazan gerçek bir aydındı. O’nun (zannederim Türkiye Gazetesi’nde)
yazdığı bir hatırasını her seçimden sonra hatırlarım.

Ayhan Songar Hoca, 1986 yılında, Avusturya’nın
başkenti Viyana’da Cumhurbaşkanlığı binasının önündedir. Binanın önünden geçen
karayolu ile bina girişi arasındaki geniş basamaklarda diğer turistler gibi
fotoğraf çekmektedir.

Yolda basamakların başladığı yerde bir
siyah otomobil durur. İçinden bir adam iner, arabadan Bond çantasını alır ve
basamakları çıkmaya başlar. Gelen arabanın önünde ve arkasında hiçbir eskort
araba bulunmadığı gibi adamın yanında koruma veya eşlik eden herhangi biri de
bulunmamaktadır.

Songar Hoca dikkatli bakınca adamı tanır.
Nasıl tanımasın ki? Avusturya’da bir gün önce yapılan Cumhurbaşkanlığı
seçiminde aday olup seçimi kazanan Kurt Waldheim’dir gelen.

Kurt Waldheim Cumhurbaşkanı olmadan önce de Büyükelçilik
ve Dışişleri Bakanlığı gibi önemli görevlerde bulunmuştur. Ayrıca Birleşmiş
Milletler Genel Sekreterliği de yapmış dünyada tanınan bir devlet ve
siyaset adamıdır.

Seçimi kazanan Avusturya Cumhurbaşkanı,
seçimin ertesi günü işbaşı yapmaya, işe
yeni alınan sıradan bir memur gibi, makamına gitmektedir.

Ayhan Songar basamakların ortalarında iken
Cumhurbaşkanı’na yaklaşır kendisini tanıtır ve başarılar diler. Kurt Waldheim
teşekkür ettikten sonra sakin adımlarla Cumhurbaşkanlığı binasına gider.

***********************

Seçim Kutlamalarının Sebebi

Pazar günü Türkiye’de Cumhurbaşkanlığı
seçimi yapıldı. R. Tayyip Erdoğan 3. Defa Cumhurbaşkanı seçildi. Erdoğan ve
AKP 21 yıllık iktidarından sonra 5 yıl daha iktidarda kalacak.

Bu hiçbir gelişmiş demokratik ülkede
görülmemiş rekor bir süre.  Ancak
otokratik ve diktatörlükle yönetilen ülkelerde görülebilen bir iktidar süresi.

21 yıl sonra bile Erdoğan taraftarlarının uzun
konvoylar, coşkulu mitingler ve havai fişekli, silahlı kutlamalar yapmasını
nasıl anlayabiliriz?

Avusturya örneğinde olduğu gibi, demokratik bir
zihniyetin hâkim olduğu ülkelerde Cumhurbaşkanlığı, Başbakanlık ve diğer kamu
makamları bir görev anlamına gelir. Bu görevin gerektirdiği gücün
kullanılması sıkı kurallara bağlanmıştır. Bu kuralların uygulanması denge ve
denetim mekanizmaları tarafından denetlendiği için kamu gücü kişisel
veya grup menfaatine kullanılamaz.

Hukuk devletlerinde herhangi bir işi olanın aracıya,
torpile ihtiyacı olmaz. İşi yasalsa ve bir kanuni bir hakkı varsa zaten
yapılır. Yasal bir hakkı olmayanın, iktidar partisinden de olsa, tanıdıkları
referans da olsa yapılmaz.

Oysaki “hukukun üstünlüğü”
ilkesinin yürürlükte olmadığı ülkelerde güç belli kişi veya kesimlerin lehine
kullanılır. “Devlette dayısı olanın” sorunları tıkır tıkır çözülür.

Buralarda devlet ekonominin, hukuk
sisteminin üstünde asıl güçtür. Zengin olmanın da mevcut durumundan daha iyi
hale gelmenin de birinci yolu devleti yönetenlerle iyi geçinerek mümkün
olabilir. “Devletten geçinmeliler” denilen bir grup “yürü ya kulum”
hitabına mazhar olmuş gibidirler.

Bu dar kesimin dışındaki yandaşlar ise, “biz
gidersek, onlar gelirse vatan, millet, din elden gider” propagandası ile
belli korku ve endişeler içine sevk edilir.

Devletin sosyal yardımları ile bağımlı hale getirilmiş milyonlara, “onlar
gelirse elimdekinden de olurum” kaygısı yaşatılır.

Sonuçta her seçim sonrası demokratik
ülkelerde görülmesi mümkün olmayan “zafer gösterilerine” şahit oluruz.
Zaferi kazananlar karşı tarafı “hezimete uğratmış” olmanın keyfini
çıkarırlar.

Demokratik ülkelerde seçimlere katılma
oranı genellikle düşük olur, yüzde 40-60 civarında gerçekleşir. Çoğu vatandaş kim
seçilirse seçilsin hayatının değişmeyeceğinden emin olduğu için sandığa
gitmek istemez.

Bizde yüzde 85 civarındaki katılma
oranı “vatandaşlık bilincinin gelişmiş olmasıyla” açıklanmaktadır. Ama
belki de bu sadece aklı ve mantığı ile değil, korku ve kaygıların ağır
bastığı bir kendini koruma içgüdüsüyle oy kullandığımızı göstermektedir.

Oysaki seçimler ülkeyi daha iyi
yöneteceği iddiasında bulunan grupların medeni yarışı olması
gerekir. Seçilenler kim olursa olsun geleceğimiz için endişe duymamamız
gerekir.

İki veya üç dönemle kısıtlanmış bir
yönetim dönemi sonunda bir nöbet değişimi olabileceği inancı yerleşmiş
olursa herkes daha umutlu olur.

***********************

Takip Edeceğim

Demokrasilerde vatandaşın görevi
seçimlerde oy vermekten ibaret değildir. Seçimlerde verilen vaatlerin
takip edilmesi ve kamuoyu baskısı oluşturulması da vatandaşlık görevinin
devamıdır.

Şu konuları takip etmek hepimizin
vatandaşlık görevidir:

Depremzedelere bir yıl içinde 650 bin
konutun yapılıp teslim edilmesi gerçekleşecek mi?

Başta İstanbul olmak üzere depreme
dayanıksız konutların yenilenmesi başarılacak mı?

Enflasyon düşürülüp, paramızın değeri
korunup, alım gücümüz artırılabilecek mi?

Karadeniz’de doğalgaz ekonomik olarak
çıkarılıp, doğalgaz faturalarımız azaltılacak mı?

Gabar’da petrol çıkarılıp, kullandığımız
akaryakıt fiyatları düşürülecek mi?

Hava savunma sistemleri, F35 veya
F16’ların alınması gibi eksiklikler giderilip, ordumuzun gücü artırılacak mı?

Ege’de Yunanistan’ın işgal ve ilhak ettiği
adalarımız ne olacak?

Sığınmacılar ülkelerine gönderilecek mi?

Hukuka ve adalete güvenebilecek miyiz?

Devlette ehliyetli ve liyakatli atamalar
olacak mı? Mülakat sistemi kalkacak mı?

Gençlerimiz ve iyi yetişmiş meslek
gruplarının yurtdışına beyin göçü önlenecek mi?

Gerisini de siz ilave ediniz.