Milli menfaatlerden ve bağımsızlıktan asla taviz vermemiş, Kıbrıs milli davasını hiçbir güçten çekinmeden kucaklayıp götürmüş olan büyük devlet adamı, Türk Dünyasının liderlerinden, KKTC Devlet Başkanı Rauf Denktaş‘ı rahmet, özlem ve saygıyla anıyoruz. O, bizlere devlet adamı nasıl olunur dersini veren liderdir. Rahmetli Denktaş milli davasını savunup devletini yaşatmaya çırpınırken; bizim bazı sözde devlet adamlarımız hangi tavizi nerede ve nasıl vereceklerini düşünüyorlardı. Bunlar KKTC‘yi yok sayıyor ve çok güvendikleri hayali AB üyeliği yolunda KKTC’ni engel görüyorlardı. 40 senedir çözümsüzlük içine itildiğini iddia ettikleri Kıbrıs sorununu tek başlarına çözeceklerini zannediyorlardı.

Çözemediler ama çözüldüler ve tecrübe kazandılar. Teslimiyet projesi olan Annan Planının kabulü için ortaya düşüp tezgâhlar kurdular; mitingler yaptılar. Allah’tan planı bizzat Rum tarafı kabul etmedi de KKTC kurtuldu. İşbirlikçilere ve KKTC’yi engel görenlere rağmen; uzlaşmaz diye suçladıkları rahmetli Denktaş hep haklı çıktı. Bazı sözde devlet adamlarını gördükçe rahmetli Denktaş’ın ve aynı çizgide olanların değerini daha iyi anlıyoruz.

Kıbrıs’ı milli dava olarak görmeyen “ver kurtul” zihniyetinin dünkü temsilcileri de Milli Mücadeleye karşılardı ve Atatürk’ü asi olarak görüyorlardı. Dışarıdan yemleniyorlardı. Onlar milli devleti reddeden mandacılardı. Bugün aynı ihanetin mirasçıları, Türkiye’yi ufalamakla ve küresel güçlerin isteklerine göre dönüştürmekle uğraşıyorlar. Cumhuriyeti ve milli devleti “travma” olarak görüyor; Türksüz, Türk Milletini yok sayan, üniter yapıyı yamalı bohçaya çevirecek yeni anayasa ile uğraşıyorlar.

Anayasa referandumundaki tezgâhı tekrarlayarak kötü niyetlerini “kan akmasın, barış olsun, efendim terör bitsin” yutturmacaları ile örtmeye çalışıyorlar. Kan akmasın terör bitsin; ama bunun karşılığı nedir? Silah bırakmamış, üstelik yenik düşmüş terör örgütü ile pazarlık konuları artık gizli kapaklı değildir.

Demokrasi, demokrasi ve şeffaflık diyenler terörle mücadeleli müzakereyi sürdürmüşler; Habur’da, Oslo’da bunun çirkin örneklerini vermişlerdir. Bugünün Türkiye’si katil teröristlerin şahit veya gizli şahit yapıldığı, terörle mücadele edenlerin suçlu sandalyesine oturtulduğu bir ülke haline dönüşmüştür.

Kürtlere rağmen, ırkçı, kürtçü harekete resmi kanaldan destek verilmiş, PKK sanki bütün Kürtleri temsil ediyormuş görünümüne merdiven olunmuştur. Devlete meydan okuyan siyaset soytarıları gerekli cevabı alamamış, bazı belediye başkanları kendilerini derebeyi zannetmişlerdir. Zaza menşeli üç PKK’lının Paris’te öldürülmeleri Türkiye’de Devlete karşı bir gösteri haline sokulmuştur.

Bunda da Diyarbakır seçilmiştir. “Ben de dağa çıkardım” diyebilen başbakan yardımcısını ister istemez gözümüz bu cenazede aradı. Yerinde ve kaliteli ağlaması ile meşhur başbakan yardımcısının ve diğerlerinin bulunmaması büyük bir eksiklik olmuştur. Dünün aşırı solcusu bir Tunceli milletvekili de terörist ailelerine taziye ziyaretine çıkabilmiştir. Aşırı sol ideoloji çökünce; Devletle kavga etnik ırkçılık üzerinden yapılmaktadır.

70’den fazla sivil toplum kuruluşunu barındıran Türk Dayanışma Konseyi adına Türkiye Kamu-Sen Genel Başkanı Sayın  İsmail Konçuk ve STK’lar bir araya gelerek anlamlı ve gerekli tepkiyi gösterdiler. Tertiplenen basın toplantısında açılım rezaletleri ve müzakereden çok terörle mütarekeye benzeyen sürece tepki gösterildi. Ayrıca Ankara’da Milli Düşünce Merkezi’nin de bu konuda faaliyetleri oldu. Bu tepkileri duyurmak ve rahmetli Denktaş’ı hatırlatmak, herhalde köşe yazarlarının da görevidir.

Çoğumuz okullarda öğrendiğimiz bazı belli başlı tarih sayfalarını geçmişin bulanık, yer yer karanlık sisi içinde maziye gömülmüş bir takım olaylar zinciri olarak tanır, öylece birer anlatıdan ibaret kabul ederiz. Oysa tarih canlı bir serüvendir. Geçmişten bugüne yaşayıp gelir, şu veya bu şekilde.

Ekim 2012 de yaptığım Dubrovnik gezisi bana bu gerçekliği bir kez daha hatırlattı, bazı görüşlerimi pekiştirerek üstelik.

Osmanlı yönetimiyle üçyüzelli yıla yakın temasta bulunmuş. Osmanlı’nın himayesinde, belli haraçlar karşılığında serbestçe hayatlarını sürdürebilmiş bir topluluktan söz ediyoruz. Osmanlı yönetiminin Avrupa içlerine kadar yerleştirdiği sistem savaşa dayalı bir sistem değil. Kendi iç işlerinde tamamen özgür bir Hırvatistan söz konusu. İlginç olan, Hırvatlar, Adriyatik kıyılarında ticarete son derece elverişli olan kıyılarında tam karşılarında yer alan Venedik Cumhuriyeti’nin saldırılarından bu ticari faaliyetler ve Osmanlı’nın heybetine yaslanarak sakince işine gücüne bakabilmişler. Çoğu zaman bu sayede suya sabuna dokunmadan var olabilmiş bir ülke’nin şehri Dubrovnik. Ticareti arttırmışlar, Osmanlı sarayı ile ilişkilerini hep iyi tutmaya özen göstermişler ve bugünlere kadar gelebilmişler.

Bu “ilişkileri iyi tutma” parantezi içine sığdırılabilecek pek çok olay var tarihlerinde. Mesela, kendilerini Osmanlı yönetimine çok fakir, yoksul göstermeye ve dolayısıyla ödenecek yıllık miktarın tutarını düşürmeye matuf her türlü yola baş vurmuşlar. Payitahtta gezdikleri sürece iyi cins atlara binmemekten, her türlü gösterişten uzak görüntü vermekten tutun da, canı ne zaman istese bol bol ağlayabilen, gözyaşından dereler akıtan özel elçileri bile varmış. Düşününce  hak veriyor insan: Bir tarafta hemen yanıbaşında Venedik Cumhuriyeti, diğer yanda Osmanlı’nın heybetli gölgesi… İki ateş arasında var olabilmek, ayakta kalabilmek elbette ki zeki politikalar gerektiriyordu.

Bugün gelinen noktada Dubrovnik bir turizm cazibe merkezi. Nesi cazip denirse, tipik bir ortaçağ şehrinde zaman yolculuğuna çıkmak isteyenler için, kiliselerini tertemiz, bakımlı tutarak, eski taş evlerini, cadde ve sokaklarını ki hayli ilginç görüntüler gizliyor içlerinde, tarihten gelme neleri varsa gezginlerine cömertçe sunuyorlar. İşin bir başka dikkate değer yönü, Hıristiyan camianın turistleri de bu bakımlı kiliselere sadece turist gözüyle girip çıkmakta.

Bir Hırvat şehri olan Dubrovnik, Avrupa’nın en eski eczanesine sahip olmasıyla da dikkati çekiyor. Üçyüzelli yıl Osmanlıyla iyi geçinip onun sözünden çıkmayan akıllı çocuğu Avrupa’nın. Sonunda kendine has özgün huylar, belli bir kimlik ve şahsiyet geliştirmiş bu insanların, ellerinde olanı en iyi şekilde kullanma becerileri fevkalade gelişmiş. Tarih içinde Fransa tarafından, Avusturya tarafından meşhur Knez Sarayı’ndan çıkartılmış olsalar da onlar Osmanlı arşivlerini saklayabildiklerini söylüyorlar. Tarih sahnesinin bütün hoyratlığına rağmen onbeşbin Osmanlı belgesini koruyabildiklerini öğreniyoruz. (*)

Dubrovnik genel görünümüyle tipik bir Hıristiyan orta çağ şehri ve bu belde üçyüzelli yıl Osmanlı korumasında kaldığına göre Osmanlı yönetiminden bazı izleri taşıması çok doğal olacaktı. Fakat görünürde herhangi bir ize rastlamak mümkün olmadı. Bir tek nişanesi var Osmanlıyla olan geçmişinden: Sponza Sarayının üzerinde arka tarafına doğru dikilmiş bir sütun ve ucunda bir sarık! Küçük ama Adriatik’ten gayet sarih görülebilecek bir yükseklikte.

Şehrin simgesi Aziz Vlaho Kilisesi. Ve tabii şehrin dört bir yanına serpiştirilmiş heykelleriyle Aziz Vlaho bir elinde şehrin maketini tutmakta. Yani, şehrin manevi koruyucusu. Aziz Vlaho günü (3Şubat) Dubrovniklilerin en kutsal bayramı. Çünkü halkına kritik, tehlikeli zamanlarda görünüp onlara “Şehrinizi düşmandan koruyun!” dermiş. Tarihleri ve bulundukları coğrafya bu insanlarda “düşman” bilincini daima diri tutmayı gerektirmiş.

Gerçi iç içe geçmiş kiliseli caddeler arasında bir mescidin olduğunu da öğrendik. Aradıktan sonra bulabildiğimiz “mescid” diye ayrılmış mekânın kapısı açık değildi. Ancak akşam ve yatsı vakitlerinde girilebiliyor. Osmanlı himayesi günlerinden geriye fazla bir şey kalmamış olmakla beraber bir Dubrovnik marketinde küçük yuvarlak fodlaları görünce hiç olmazsa ekmeklerinde bir iz bırakmışız diyebildik.

Dubrovnik sonuçta güneş ve deniz beldesi. Ama girintili çıkıntılı koylarında hiç şüphe yok ki o eski deniz ticaretinin, açık veya gizli deniz savaşlarının yer aldığı önemli bir ticaret noktası. Bugün turizmde hayli iddialı bir yerde. Türklerden de epey ziyaretçisi var bu eski beldenin. Her millet için ayrı ayrı dillerde menüler hazırlayan, kale içindeki eski şehrin her bir dairesini otele, pansiyona döndüren ve nostaljik denebilecek her türden eşyayı turizme sunan Dubrovnik kendi yüzölçümünün kat kat üstünde bir işletme potansiyelini elinde tutmakta. Tarihten bugüne süzdüğü tecrübenin esasını iyi ilişkiler oluşturuyor. Kibarlıkla, nezaketle, temizlikle ve büyük bir siyaset becerisiyle. Ortaçağdan bugüne Dubrovnik’te görünüşe bakılırsa pek bir şey değişmemiş. Küçük ama önemli bir diyar.

(*) Kavşaktaki Bilgelik, Dubrovnik Cumhuriyeti ve Osmanlı Devleti Döneminde Olaylar, Vesna Miovic.

Takke düştü kel göründü. Basında öyle şeyler yazılıyor, Televizyonda  öyle  şeyler konuşuluyor ki, şaşmamak mümkün değil.

İç-dış bir oldu

Ortalık kusmukla doldu

Oldu  herşey ayan

Dayan ey ehl-i vatan

Gösterdikçe hüsnü niyyetin devlet

Sürüldü ortaya hep sui niyyet

Nelere demedi ki iktidar  “evet”

Bunlara rağmen nerde gayret

Madem ki vakide var hayır

Durma şerdeki hayrı  ayır

Demişler zaman en iyi müfessir

İçi dışa çıkaran gerçek müessir

İçtekiler vurdu dışa birer birer

Çekinilmiyor artık kim ne der

Dış dünyadan aldıkça sinsi haber

Aziz canlarını ediyorlar heder

Son pişmanlık vermez fayda

Güven devletine olma  serseri

Al yerini geri kalma halayda

Ol Türkiyenin yılmaz eri

Henüz geç değil olma ümitsiz

Koşar kardeş kardeşe davetsiz

Çağıralım Batı’yı birlik aşına

Diyelim artık al fitneni çal başına

X

“Sonunda resmen  baklayı  ağızlarından çıkardılar. Neymiş, öğrendik. Dedikleri, “Kürt sorunu” imiş, istedikleri “Özerklik” imiş!

“Avrupa Parlamentosu (AP), 17 Eylül 1992’de, “…OHAL derhal kaldırılmalı. Türkiye’deki Kürt sorunu ile ilgili olarak bir uluslar arası konferans düzenlenmeli” dedi. Ertesi yıl biraz daha açılan AP, 22 Aralık 1993’te kabul ettiği kararda “Türk Devleti’nin bütünlüğü, idarî özerklikle uyumlu olmalıdır” buyurdu…AP, 20 Haziran 1996’da da Türkiye’ye yol gösterdi, ne yapılması gerektiğini tebliğ etti: “Ülkenin (Türkiye’nin) güneydoğusundaki askerî operasyonları durdurması ve tüm Kürt örgütlerle görüşmelere başlaması için Türk Hükümeti’ne çağrıda bulunur.” (C. 2 / VI / 2005)

“Önce şunu tekrarlayıp geçelim: Türkiye’de Kürt sorunu yok; Kürtçülük sorunu var, terör sorunu var. Bölücülük sorunu da denebilir ama “Kürt sorunu” denemez. Bölücülerin,

3593

Kürtçülerin öncüleri ve ideologları da Kürtler değil Avrupalılar, Amerikalılardır… Avrupalı ve Amerikalı, Türkiye’de bir  “Kürt sorunu” çıkarmak için iki yüzyıldır uğraşır. Kürt sorunu olsaydı, Türk milleti birarada tutulamazdı, Türkiye dağılıp giderdi. Büyük Kürt kitlesi Türkiye’den ayrılmayı hiç düşünmemiştir, bugün de düşünmemektedir. Tersine, tehdit karşısında Türk milleti birbirine daha da sarılıp kilitlenmekte ve birlik halinde terörle boğuşmaktadır. Bölücü teröre karşı köy korucusu da Mehmetçikle birlikte can vermektedir; Türkiye’nin birliği, bütünlüğü için  can vermektedir. Terörden en çok zarar gören, bölge halkıdır. Bölge halkı, kendilerine musallat olan Avrupalı, Amerikalı ve yerli Kürtçüden yaka silkmektedir. Türkiye’de “Kürt  sorunu” var demek, Türkiye’nin Kürt kökenli vatandaşlarına hakarettir; onları teröristlerin yanında imiş gibi göstermeye çalışmaktır, Kürtleri töhmet altında, zan altında bırakmaktır. Buna kimsenin hakkı yoktur.

” “Özerklik” söylemine gelince, bu, “bağımsızlık” demenin ilk aşamasıdır. Osmanlı tarihinde de bu hep böyle olmuştur. Yunanistan hariç, Osmanlı Devleti’nden ayrılan otuz kadar devletin hepsi, önce özerklik almış, sonra bağımsızlık. Bir bölge özerklik aldıktan sonra bir daha merkezî hükümete bağlı kalmamış, ayrılıp gitmiştir. “Özerklik” dönemi kısa ya da uzun sürmüş olabilir ama sonunda mutlaka bağımsızlıkla noktalanmıştır. Başka türlü söylemek gerekirse, “özerklik” bu coğrafyada yaşamamış, yerini “bağımsızlığa” bırakmıştır. Bikaç örnek: Romanya (Eflak-Buğdan) 1856’da Özerk Prenslik, 1878’de Bağımsız Krallık olmuştur. Bulgaristan 1878’de “vergi veren Muhtar Emaret” yani Özerk Prenslik, 1909’da Tam Bağımsız Krallık olmuştur. Doğu Rumeli 1878’de İmtiyazlı Vilayet yani Özerk Vilayet olmuş, 1885’te Bulgar Prensliğine katılmıştır. Önce özerk, sonra bağımsız. Girit öyle, Lübnan öyle. Arap ülkelerinde kurulan “manda” yönetimleri de o ülkeleri bağımsızlığa hazırlayan bir çeşit özerklik dönemi olmuş, ondan sonra bu ülkeler bağımsızlığa geçmişlerdir. Sevr Antlaşması da Kürtler için önce “özerklik”, sonra “bağımsızlık” görmüştü. Bu tasarı tutmamış, suya düşmüştü. Sevr Antlaşması, Birinci Dünya Savaşı’nda yenilmiş ve işgale uğramış olan Osmanlı Devleti’ne dikte edilmişti. 1990’larda Türkiye Cumhuriyeti Devleti o durumda mıydı? Bugün o durumda mıdır? Türkiye bir büyük savaşta yenilmişti de Avrupa’nın önünde diz mi çökmüştü? Türkiye’nin bir bölgesi için özerklik istemek ne demek oluyordu? Avrupa Parlamentosu şimdi Sevr’i hortlatmaya nasıl kalkışabiliyordu? Kürt asıllı Türk vatandaşları için

yine “özerklik” (sonra bağımsızlık) istemeye nasıl kalkışıyordu? Hangi hakla? Sormak gerekmez miydi?

“Kimi yerli Kürtçüler de Avrupa’nın kışkırtmasıyla, “özerklik” demeye başladılar. Bunun, Türkiye Cumhuriyeti için bir beka davası demek olduğunu pekâlâ bilen Türk ulusu da “Ya öylemi?” diye soracak ve “HAYIR!” diyecektir. İşte o kadar!

“Ne diyordu Dokuzuncu Cumhurbaşkanımız Sayın Süleyman Demirel: “Türkiye’nin gücünü kimse denemeye kalkmasın. Geçmişte deneyenler pişman olmuştur.” ” (Kürtçülük II,  1924-1999, Bilâl N. Şimşir, Ocak 2009 s. 690-692)

3594

Yıllarca  “özel danışmanlığını”  yaptığı  “proje”yi anlattı.
ÖZAL  KÜRDİSTAN’I  KURACAKTI

(Özal’ın) kafasında 5-6 ya da 8-10 eyalete dayalı bir idarî sisteme geçecek bir Türkiye vardı. (…) Diyarbakır bir eyaletin merkezi olacaktı kesinlikle. Ama o eyalet, nüfusu Kürt çoğunluklu olmayan bazı illeri de içerecekti. Örneğin, Maraş, Kayseri gibi. Sırf Kürdistan gibi gözükmesin diye…Ama adı Kürdistan konmadan, Kürdistan coğrafyasının önemli bir bölümü, bir ya da iki vilayette biraraya gelebilecekti sonuç olarak. Yani bir şekilde Kürdistan olmuş olacaktı. (Cengiz Çandar  -Mine Şenocaklı röportajı, Vatan-‘dan Yeniçağ, 9 Ocak 2013 s.5)

X

Bu alıntıyı okuyunca, Bediüzzaman’ın Prens Sabahaddin’e hitabını hatırladım:

“Teşebbüs-ü şahsî (özel girişim) ve adem-i merkeziyet (muhtariyet, özerklik, yerinden yönetim)” fikrini ortaya atmak suretiyle fikrî ve siyasî bir dalgalanma meydana getiren Sultan Abdülhamid’in yeğeni Prens Mehmed Sabahaddin Bey, İttihad Terakkî mensupları tarafından çok ağır hücumlara uğradı. Bediüzzaman  “Nutuk” isimli eserinin 17. Sahifesinde ona hitaben neşrettiği açık mektupta, hem İmparatorluğun meselelerine ve dertlerine temas etmiş, hem de her şeyin güzel taraflarını görmesini ve teşhis kadar hâl şekillerini de gösterebilme kabiliyetini, ilim, fen ve terakki ( yani ilerleme)ye tarafdarlığını, kavmiyetçiliğe (ırkçılığa) cephe alışını ve hepsinin üzerinde İmparatorluğu (bugün Türkiye Cumhuriyeti’ni) parçalanmaktan kurtarmak, memleket bütünlüğünü korumak endişesiyle hareket ettiğini isbat etmiştir.

“Prens M. Sabahaddin Bey’in Güzel Fikrine Cevap” başlığını taşıyan açık mektubun, Cemal Kutay tarafından sadeleştirilerek Tarih Sohbetleri’nde neşredilen bazı kısımlarını naklediyoruz:

Bu topraklar üzerinde bütün yaşayanları, aynı kültür ve düşünce seviyesine eriştirmeden adem-i merkeziyet (merkeze bağlı olmamak) fikri veya kardeşioğlu olan her unsura (her etnik gruba) mahsus kulübler (dernek ve partiler) kurdurursak, zaten merkezden nefret eden diğer unsurlar (etnik gruplar) ve milliyetler büsbütün alevlenecek, ayrılık fikirlerini tatbike dökme imkânı bulacaklardır. O zamanlar dehşetle göreceğiz ki, sizin adem-i merkeziyet (merkezden bağını kesmek) ve tevsi-i mezuniyet (geniş yetkiler vermek) fikriniz kendi kabına sığmayacak, dört yanı tazyik edecek (zorlayacak) ve Osmanlılığın ümid bağladığı meşrutiyet (bugün demokrasi) perdesi üzerine öylesine baskı yapacaktır ki, bu perde tazyike (baskıya) dayanmayacak, yırtılacaktır. Hattâ feveran ile patlayacaktır. Muhtelif ırk, din ve milliyetler önce muhtariyet (özerklik), daha sonra istiklâl (bağımsızlık) isteyeceklerdir.

Tarihte tavaif-i mülûk (beylikler veya şehir devletçikleri) denen ve büyük bir devletin varlığından çıkmış o sayısız küçük devletçiklerin etrafımızı kuşattığını görürüz. Bu rekabet hissinin dizginlenmemesinden doğan netice, öylesine vahşet yolunu açar ki, müsavi (eşit) olmayan kuvvetlerin yıkıntıları arasında içeride birbirimizi yerken, dış istilâlarla (işgallerle) memleket mâazallah çöker gider. O zaman hasretini çektiğimiz hürriyetin kazançlarıyla, kaybımızı teraziye koyarsak hangisi ağır basar? Biz istibdadın zehirlerini hürriyet panzehiri ile tedaviyi düşündük. Bu akıl yolunda muvaffakıyetimiz, bünyemizi hazırlamamızla mümkündür.

Eğer hürriyetlerimiz millî camiayı (birlik ve beraberliğimizi) zedeleyecek, ayrılık fesadını yeşertecekse; adem-i merkeziyetle (özerklik ve eyaletleştirmekle) bu ihanet yolunda,

3590

bilmeden kapı açmaz mıyız?

Bugün mahiyeti bilinmeyen siyasî kulüpler (dernek veya partiler) bile, ayrılığı destekleyen

menfezler (gedikler) oluyor. Aman dikkat!…

Milletin hürriyetini ve birliğini korumak, akıl ve irfan yolunu zedeleyecek hareketlerden uzak kalmak, halâsın (kurtuluşun) tek çaresi iken, nereden gelirse gelsin ve mahiyeti ne olursa olsun, bu gibi aksi netice verecek teşebbüs (ve girişim)lere mani (ve engel) olmak şarttır. Asya’nın yarınki seması altında, cennet yapabileceğimiz varlığımızı cehenneme çevirecek bir tehlike yolu üzerinde olmayı, sizin hamiyet ve vatanseverliğinize yakıştıramıyorum. Bu fikriniz aslında çok güzeldir ve aklın tasdikindedir. Fakat neylersiniz ki, bizim bugünkü aklî ve fikrî kudretimizle onu tatbik edemeyiz. Daha çok zaman ve himmet lâzım bize. (Tarih Sohbetleri, C. 4, s. 212’den: Bilinmeyen Taraflariyle Bediüzzaman SAİD NURSÎ, Necmeddin Şahiner, Şubat 1979 – İSTANBUL, s. 114-115)

10 Ocak Perşembe günü İnönü Parkında Çukurova Millî Duruş Birliği(ÇMDB) tarafından yayınlanan bildiridir.

“Son günlerde yaşanan üzücü, ezici, ağır bunalımlar, sıkıntılar ve açık emperyalizm uşaklığı biz Vatan ve Millet sevdalılarını derinden yaralamaktadır.
Türk Milletinden tarihin hesabını sormak üzere emperyalistler tarafından oluşturulan şer ittifakının ASALA terör örgütünden görevi devralan, Vatanımıza, Milletimize ve Canlarımıza kast eden PKK terör örgütünü, onun elebaşını ve bu örgütün temsilcilerini muhatap alarak, Türk Milletinin önüne barış yutturmacası adıyla sunulmasını asla kabul etmiyoruz.
Türk Milleti, kendi vatanına kastedenlere tarihin hiçbir döneminde kesinlikle katlanmamıştır. Bu yolda verilen şehitler, bunun en büyük delilidir.
Bu gerçekler ortada iken üç beş çapulcunun oluşturduğu bir terör örgütünün barış yapmak yutturmacası adına masum imiş gibi önümüze sunulmasını asla kabul etmiyoruz.
Dünyaya ayar ve düzen vermeye çalışan bir güç, ülkenin bölünmesini isteyen bir çapulcu sürüsüne neden ayar vermez, hayret ve ibretle karşılıyoruz.
Barış yutturmacası, Türkiye Cumhuriyeti Devletini bölme, yıkma ve en azından Türksüz bir sistem oluşturma işlerinin gizlenmesidir.
Barış yutturmacası adına yapılan gizli işler, gizli ilişkiler Adana’da da hepimizi üzmektedir.
Yazıklar olsun! Barış yutturmacası için şehitliği, gaziliği kullananlara ve onlara gizli-açık destek verenlere.
Artık analar ağlamasın deyip barış kandırmacası yapılırken şehit görmeye tahammül edemiyoruz.
Mustafa Kemal ATATÜRK, Adana’yı, Milli Mücadeleyi başlattığı il olarak belirtmiştir.
Yazıklar olsun! Böyle bir ilde PKK’ya teslim olmak demek olan barış süreci
yutturmacasına alet olanlara ve bunlara gizli-açık destek verenlere.
Emperyalizm, kullandıklarını zaman içerisinde mutlaka terk eder. Tıpkı Damat Feritleri, Ali Kemalleri terk ettikleri gibi.
Kahrolsun Emperyalist güçler ve onların yerli işbirlikçileri.
Çukurova Milli Duruş Birliği olarak vatan millet adına dik durmaya, milli durmaya sonuna kadar devam edeceğiz.
Ne mutlu Vatan ve Millet adına dik duranlara. Ne Mutlu Türküm Diyene.”

Bu bildiriye ilave edecek ne olabilir ki?

Bu bildirinin okunmasından sonra, Türkiye Harp Malulü Gaziler Şehit Dul ve Yetimleri Derneği üyelerince yapılan iki ayrı bildiri daha sunulmuştur.

Bu bildiriler de oldukça önemlidir.  Bu konuda emeği geçen, millî duruşundan taviz vermeyen gazilerimize, şehit yakınlarımıza teşekkür etmeliyiz.

İnanç Turizm’inde illaki din faktörü önde olacak diye bir saplantı olmamalı. İnsanoğlu’nun inancı çok değişik kriterlere göre oluşmaktadır.

Sorgulama yeteneği gelişmeyen insanların, doğduğu yere bağlı olarak dini duyguları gelişmektedir.

Ülke geneline bağlı kalmadan yerel ortama göre bile bu etkileri yaşamaktadır.

Suudi Arabistan/Mekke’de doğan bir insanın din algılaması ile İrlanda/Dublin’de doğanın aynı olma ihtimali yok denecek kadar azdır.

İsrail’de yaşayanınki ile İran’da yaşayanın aynı olamayacağı gibi binlerce örnekleri vermek mümkündür.

Dünya tarihini incelediğinizde büyük savaşların oluşum nedeni din kaynaklıdır.

Aslında burada dini kullanan kötü niyetli kişilerin hakimiyeti söz konusudur.

Yoksa hiçbir GERÇEK DİN öldürmeyi emretmez.

Tam tersine BARIŞ, HUZUR ve EŞİT PAYLAŞIM konularını ön planda tutmaktadır.

Mısır’da bulunan Piramitler Yüzyıllardır ziyaretçilerini kendisine çekmiştir. Gerek değişik mimarisi gerekse de gizemini koruyarak milyonlarca insanı DİN, DİL, IRK ayrımı olmadan kendisine çekmektedir.

Ya Peru’da bulunan asırlar öncesine ait yapıtlar. Bugün bile gizemini korumaya devam etmektedir.

Deniz seviyesinden binlerce metre yüksekliğe bu harika ve gizemli yapıları yapmak için o dönemin insanlarının çok kuvvetli İNANÇ duyguları olmalıdır.

Bugünkü teknoloji ile yapmaya zorlanacağımız bu tür yerlerin yapılması tamamen inanca bağlıdır.

Hiç kimseye bu tür yerleri zorla yaptıramazsınız.

Sevgi ve İnançla her şeyi kolaylıkla yaptırabilirsiniz.

Musevilerin ve Hıristiyanların kutsal kabul ettiği yerlere her yıl milyonlarca insanlar akın akın gitmektedir.

Yeter ki insanların inançlarına hitap etsin.

Müslümanların kutsal kabul ettiği KABE’ye, kurulduğundan bu güne kadar milyarlarca HACI, ziyaretlerini dini ibadetlerini aksatmadan yerine getirmektedir.

Bu sistem dini inanışlarda İNANÇ TURİZMİNİ en yüksek potansiyele yükseltmiştir.

Bu kutsal yerlerin Mistik havası, farklı Enerji yapısı, inançlı insanların Ruhen rahatlamasını sağlamaktadır.

İnsanların birbirleri ile daha kolay ve huzurlu şekilde iletişimlerini sağlayan bu yerlere herkesin gitmesi gerekmektedir.

EVRENDE HER OLAY BİR SEBEP SONUÇ İLİŞKİSİ İÇİNDE GERÇEKLEŞİR.

YANİ SEBEPSİZ HİÇBİR ŞEY OLMAYACAĞI GİBİ SONUCU OLMAYACAK BİR SEBEP DE MEVCUT DEĞİLDİR.

İnsan sosyal bir varlıktır.

Yalnız başına yaşayamaz.

Yaşamaya çalışsa da hayattan tad alamaz.

İstisnalarda kaideyi bozmaz.

İnsani ilişkilerde bazen hatalar olabilir.

Hata yapana düşen görev özür dilemek

Aynı ya da benzer hataları yapmamaktır

Hata yapmayı alışkanlık haline getirmemektir.

Diğerine düşen görevde affetmektir.

Af yâda hoşgörü büyüklüğün şanından olup suçluyu cezalandırmamaktır.

İnsanlar dilleri, dinleri, renkleri ne olursa olsun bir arada yaşamak zorundadırlar.

İletişim ve etkileşim halindedirler.

Nefis sahibidirler.

Çoğu zaman güzel şeyler yapsalar da bazen da yanlış yaparlar.

Esas yanlış orada debelenmek ve hatadan vazgeçmemektir.

İnsanlar konuşmak, anlaşmak, yardımlaşma ve dayanışma içerisinde olmalıdır.

Fakat bu karşılıklı iyi niyet ve hakkaniyet ölçülerine uygun olmalıdır.

Şimdi gelelim esas meseleye

İnançlarınıza saygı duymayan sizi ciddiye almayan sürekli hoş görüp aşağılayan insanlarla diyalog olmaz.

Yaptıkları da hoş görülemez

Diyalog ve hoşgörü peygamber(sav) tarafından nasıl anlaşılmış ve uygulanmıştır.

Ona bir göz atalım

Mekke döneminde tebliğ var

Diyalog yok

Karşı taraf sizi muhatap kabul etmiyor ki diyalog olsun.

Hoşgörü dersen

Müşriklerin merhametine muhtaçsın

Size düşen işkenceler karşısında boynunu bükmek

Sineye çekmek Allah-u Ekber demektir.

Peygamberimiz ve Müslümanlar yapılan işkence ve haksızlıklara sabretmişlerdir.

Ama haksızlıkları ve haksızlık yapanları hiçbir zaman hoş görmemişlerdir.

Hoşgörü kimden bekleniyor?

Müslüman’dan

Neye karşı?

Kendilerine yapılan işkencelere ve haksızlıklara karşılık

Her türlü baskı ve aşağılanmayı hoş görmek

Müslümanların izzetine inancına şerefine yakışır mı?

Zulme uğrar aşağılanır horlanırsın.

Elinden bir şey gelmez katlanmak zorundasın tamam

Zulmü hoş görür

Onlarla dost olur

Adeta yapılan zulmü onaylarsan

Burada bir terslik var demektir

Diyalog yâda hoşgörü zalimin zulmüne seyirci kalmak demek değildir

Hz Ali(ra) ‘Zalimlerin en büyük yardımcıları zulme seyirci kalan mazlumlardır.’

Buyuruyor

Zalimin zulmüne seyirci kalmak zulme ortak olmak demektir.

Yapılanı tasvip etmesen bile sessiz kalmak zulme rıza göstermek demektir

Diyalog ve hoşgörü eşit şartlarda olur

Mekke döneminde tebliğ var.

Müşriklere karşı dostluk ve muhabbet yoktur

Medine dönemine gelince

Devam edecek