Geçmişte büyük medeniyetler kurmuş devlet ve milletler, bu gücü eğitime ve eğitimcilere verdiği değerden almışlardır.

Yeni bir çağın açılmasına vesile olan İstanbul  fethedildiğinde,  ilk icraat, eğitim alanında olmuş, ilmin duayenleri İstanbul’a getirilmiştir.

İlme verilen değer, saygı ve imkânlardan ötürü, dünyanın her yerinden eğitimciler bu şehre akın etmeye başlamıştır. İstanbul, dünya milletlerinin medeniyet şehri olmuştur.

Eğitime ve eğitimcilere verilen değer, geleceğe yapılan en büyük yatırımdır.

Öğretmenlik mesleğinin saygınlığı bakımından, ekonomik ve sosyal haklarını elde etmesi elbette ki önemlidir. Daha önemlisi, toplumun eğitimcilere verdiği değerin mahiyetidir.

Öğretmenlik mesleğinin saygınlığı, bir ihtiyaçtan öte, geleceğimizinteminatı olanöğrencilerimiz için bir zarurettir.

Öğretmenine saygı duymayan, canı gibi sevmeyen bireyler, hiçbir zaman O’nu kendilerine rehber seçmezler.

Bir öğrenci, içinde bulunduğu toplumun değer yargılarının elbette ki tesiri altında kalmaktadır. Anne babasından, sokaktan öğretmeni hakkında duyacağı saygı dolu güzel ifadeler çocuğu pozitif yönde etkileyecektir.

Bunu gerçekleştiremediğimiz takdirde, öğretmenlerin öğrencilerine rol model olarak, yararlı olmaları mümkün değildir.

-Veli, en küçük bir sorunda okul basıp, öğretmeni, yöneticiyi azarlayıp, hakaret ediyorsa,

Devletin kaymakamı, valisi öğrencilerinin önünde,  öğretmeni eleştirerek küçük düşürüyorsa,

-Eğitimle ilgili yasal düzenlemelerde; öğretmenin, deneyimi, bilgisi, değerlendirmesi değil, politik endişelerle velilerin bilimsel olmayan arzu ve istekleri dikkate alınıyorsa,

Eğitim konusunda çok ciddi sorunlarımız ve eksikliklerimiz var demektir.

Günümüzün imkânları içinde, öğretmenlerimiz sahillerdeki modern konaklama yerlerinde tatillerini geçireceklerine, hala okul dersliklerinde tuvaletsiz ve susuz ortamlarda tatil yapmaktadırlar.

Tüm mesleklerin konaklama ve dinlenme mekânları olduğu halde, emekli sonrası tatmin edici ikramiyeler aldıkları halde, İLKSAN denen bir kuruluş yerlerde sürünmektedir.

Sendikalar şimdiden İLKSAN seçimlerini boykot etme kararı almışlardır. Bu da yetmez, İLKSAN hakkında daha ağır yaptırımlar uygulanmalıdır.

‘Büyük Medeniyet’ kurma hedefine kilitlenen ‘Yeni Türkiye’, ‘Fatih Projesi’ni taçlandırmak istiyorsa, eğitimcilere de hak ettikleri değeri vermelidir.

“Okullarda öğretim vazifesinin güvenilebilir ellere teslimini, memleket evladının, o vazifeyi kendine hem bir meslek, hem bir ideal sayacak üstün ve saygıdeğer öğretmenler tarafından yetiştirilmesini sağlamak için öğretmenlik, diğer serbest ve yüksek meslekler gibi, derece ilerlemeye ve her halde refah sağlamaya uygun bir meslek haline getirilmelidir. Dünyanın her tarafında öğretmenler insan toplumunun en fedakâr ve saygıdeğer unsurlarıdır.”  M. Kemal ATATÜRK

Eğitimde zaman en büyük hazinedir. Geç kalmanın telafisi zordur.

Göz bebeği çocuklarımızın, pembe dünyalarını inşa eden, eli öpülesi öğretmenlerimizin, bir ömür “baş tacı“ edildiği, güzel günleri birlikte görmek dileğiyle.

Sevgiyle kalın.

11. Cumhurbaşkanı Abdullah Gül, artan terör saldırılarına ilişkin geçen hafta (19 Şubatta) yaptığı değerlendirmede “Cumhuriyet tarihinin en zor günlerinden geçiyoruz” dedi.

Aynı Abdullah Gül Cumhurbaşkanı olarak görev yapmakta iken Mart 2009’da “yakında çok güzel şeyler olacak” diyerek “müjdeler” vermişti.

Bu müjde ile “çözüm süreci” başlatıldı. Bu müjde ABD’nin Irak’tan çekilme kararı sonrası Türkiye’nin önünde açılan aydınlık geleceğin işareti olarak değerlendirildi.

Fakat Gül’ün bu iki sözü arasındaki zaman diliminde “çok güzel şeyler” bir türlü olmadı. Tam aksine “Cumhuriyet tarihinin en zor günlerini” yaşamaktayız.

Bu süreç herhalde devleti yönetenlerin bilgi ve iradesi dışında, doğal bir afet sebebiyle falan olmadı.

Öyleyse sorumluların hadi harakiri yapmak, istifa etmek gibi “onurlu” (haysiyetli) eylemler yapmayı, bir özür dilemeleri, hiç olmazsa bir özeleştiri yapmaları gerekmez mi?

Ne gezer…

Dışarıda savaş kapımıza dayamışken, içeride kalkışma/ isyan provaları yapılırken, her gün 7-8 şehit verirken, Ankara’nın kalbinde askeri servis araçları bombalanırken… Sorumlu devlet erkânının ve “sorumsuz Cumhurbaşkanının” birinci meselesi “Başkanlık sistemi ve Yeni Anayasa.”

21 Martta geniş bir coğrafyaya yayılacağı söylenen PKK kalkışması riski ve her an savaşa girme potansiyeli olan Türkiye’de, sistem değiştirmek ve Başkanlık tartışması yapmak hangi aklın veya hangi hırsın eseri olabilir?

**************************************

Süreç Buzdolabından Çıkarsa Endişesi

Ülke yangın yeri gibi. Teröre kurban verdiğimiz şehitlerimiz, vatandaşlarımız, yaralanan gazilerimiz,  anaların gözyaşları yüreğimizi dağlamakta.

Bu kadar fazla şehit ve kurban vermemizde “çözüm süreci” politikası yürütülürken, “çatışmasızlık ortamı bozulmasın” diye terör örgütünün bu kadar silahlanması ve bölgeye hâkim olmasına izin verilmesinin payı büyük.

Diyelim ki, AKP hükümeti ve Cumhurbaşkanı Erdoğan hatalarını anladı ve “teröristle müzakere” yerine “mücadeleye” devam etmek istiyor.

Sorumluların geçmişteki hataları sebebiyle bırakın yargılanmasını, istifa etmesini de lüzumlu görmeyelim. Olmuş bir defa, ne yapalım çok iyi niyetli yöneticilerimizi bu defa da terör örgütü aldatmış. “Yanlıştan dönmek erdemdir” diye katlanalım.

Ah bir emin olabilsek… Yarın da, istikrarlı bir şekilde, terörün kökünü kurutana kadar “mücadeleye” devam edeceklerine…

Terör örgütü “al Başkanlığı ver özerkliği” pazarlığı ile gelirse “süreç” yeniden başlar mı?

Emin değiliz.

Oslo ve İmralı tutanaklarından ve Dolmabahçe açıklamasından öğrendiğimiz “mutabakatlar” çerçevesinde terör örgütü ile yeniden “müzakereye” başlanırsa bunca şehit kanları boşa dökülmüş olur.

Dahası da var. “Türk tipi Başkanlık” denilen ve diktatörlüğe zemin hazırlayan bir rejime geçebiliriz… Artı, ülkemizin bir bölümü PKK hâkimiyetine devredilerek, “özerk Kürdistan” hayali hayata geçebilir.

İçeride bunlar olurken Suriye sınırımızda PKK’nın uzantısı olan PYD kanton sayısını artırır, “Kürt koridoru” gerçekleşir. PKK/PYD devleti ile komşu oluveririz.

Benim merakım şu:

R. Tayyip Erdoğan Başkan olursa, “Başkan ve adamları” bu gelişmelerden rahatsız olur mu?

*********************************************

Dostlarımız Azaldı, Düşmanlarımız Çoğaldı

Savaşın eşiğine geldiğimiz şu sıralarda, her an “acaba Suriye bataklığına dalar mıyız?” endişesi içindeyiz.

Dış politikada hemen herkesle kavgalıyız. Suriye’de Esad yönetimi, Rusya, ABD, İran, IŞİD, PYD/PKK aklımıza gelen bütün aktörlerle düşman olduk.

Eyy Obama, Eyy Putin, Eyy PKK/PYD vb ifadeler içeride belki prim yapabilir. Ama dış politika alanında etkili olmak akıllı bir diplomasi ile olur. Mitinglerde, muhtar toplantılarında (üstelik bu üslupla) konuşmak hiçbir işe yaramaz.

Dış politikanın başarısı “düşmanları azaltıp, dostlarınızı artırmanızla” ölçülebilir.

Bakın çok haklı olduğumuz halde, Fırtına obüsleriyle PYD/ YPG’yi bombalamamıza herkes karşı.

“Bombalamayı durdurun” diyenlerin arasında Cumhurbaşkanının yeni ziyaret ettiği Japonya, Senegal, Başbakanın yeni ziyaret ettiği Ukrayna, dost bildiğimiz ABD, AB, Venezuela, Müslüman ülkeler Malezya, Mısır da var.

Gelişmeler gösteriyor ki, Türkiye’nin dış politikasında bir “stratejik derinlik” maalesef yok. Süleyman Şah türbesinin taşınmasıyla tespit edilen ufuksuzluk, Rus uçağını düşürdükten sonra yaşadığımız kararsız ve çelişkili tavırlar strateji eksiğimizin birer göstergesi.

25 Ocak 2015’de Başbakanın “Kobani’ye buradan selam ediyorum. Kobani’deki kardeşlerimizin muhabbetle gözlerinden öpüyorum” dediği insanları bir yıl sonra top atışıyla vurmamız da benzer bir çelişki.

Olaylara göre şekillenen anlık tavır almalarla veya ideolojik saplantılarla yürütülen dış politikadan olumlu bir netice almak imkânsız.

Bu bakımdan “Ankara’nın kalbinde” PYD imzalı bombalama katliamı, anlık reflekslerle yönetilen bir ülke görünümü veren, Türkiye’yi Suriye bataklığına çekme maksadıyla yaptırılmış olabilir.

PYD’ye veya PKK’nın başka bir koluna bu bombalamayı yaptıran devletin amacı Türkiye’nin kara birlikleriyle Suriye’ye girmesi için tahrik etmek olabilir.

Belki de, Türkiye Hava Kuvvetleriyle müdahale etmeye zorlayarak, uçağını düşürdüğümüz Rusya’ya intikam almak için bir fırsat yaratmak planlanmıştır.

Stratejik bir plandan mahrum görünen Türkiye tepkisel davranırsa bu tuzağa düşebilir.

Dilerim ki, soğukkanlı ve ince ayarlı bir diplomasi ile bu badireleri atlatırız.

*********************************************

Seçimler Farklı Sonuçlansaydı…

Dış ve iç politikamızı belirleyen en önemli kişi Cumhurbaşkanı Tayyip Erdoğan, ikinci kişi ise Başbakan Ahmet Davutoğlu. Bu ikili daha önce de Erdoğan’ın Başbakan, Davutoğlu’nun Dışişleri Bakanı olduğu dönemde dış politikamızı belirleyen en etkili kişiler olmuştu.

Dış politika konusunda durumuz içler acısı. Bırakın eski düşmanlarımızla düşmanlıkları azaltmak, dostlarımızla ve düşmanlarımızın düşmanları ile bile düşman olmayı başardık!

“Çözüm sürecinin” PKK’yı ne kadar güçlendirdiği ortaya çıktı.

Bu sebeple hem bir savaşa girmemize ramak kalmış durumdayız ve hem de iç güvenliğimiz son derece sıkıntılı.

Şimdi bir muhasebe yapalım.

a- Türkiye 10 Ağustos 2014’de Cumhurbaşkanlığı seçiminde R. Tayyip Erdoğan’ın yerine Ekmeleddin İhsanoğlu’nu seçseydi…

b- 7 Haziran Milletvekili seçimleri sonucunda bir koalisyon çıksaydı… (Bu koalisyon AKP + CHP, AKP + MHP veya CHP + MHP seçeneklerinden biri olabilir.)

• Dış politikada içinde bulunduğumuz yalnızlık ve savaş riskini yaşar mıydık?
• İç güvenliğimiz bu kadar riskli bir boyutta olur muydu?
• Toplumda bugün ki gibi bir gerilim ve kutuplaşma olur muydu?
• Savaş riski, Rusya krizi, iç güvenlik ve kutuplaşma kaynaklanan mevcut ekonomik kırılganlık olur muydu?

Bu soruların cevabı ne olursa olsun bilmenin yaşadıklarımıza artık bir faydası yok.

Ancak meselenin esasını anlamak ve gelecek için doğru kararlar vermek açısından cevaplar önemli ve değerli olacaktır.

Nasıl anlatmalı seni can Fırat? Doğan güneşe, yağmur yüklü bulutlara, sensiz açacak çiçeklere, sensiz büyüyecek çocuklara, yıldızlı gecelerde yiten marallara… Sonra kinlenen yüreklere, boğazda kabaran şahdamarına, ağaçlara can verecek suya… Nasıl tarif etmeli? Her şey eksik kalacak her şey yarım. Sana “beyaz” diyorum, beyaz yürekli çocuk. Bu isim en fazla herhalde sana yakışır.

‘Trabzon’un çamlarına benzer Fırat boyların. Nerden çıktın sen çocuk? Hangi roman sayfasından, hangi savaştan, hangi ordulardan emanet geldin? Kürşad çağının arda kalan çerisi, hangi savaş narasından emanetsin ülkeme? Hangi rüzgâr estirdi kokunu? Hangi çiçekten önce açtın? Hangi çise seni topraktan kıskandı da Karadeniz Dağlarında açamadan Ege’de soldun? Hangi bahar seni toprağımıza düşürdü?

Ne zaman gözümü kapatsam, o güzel yüzün uykularımı kör bıçaklar gibi kesiyor. Kimden emanet o güzel yüzün. Hazar mı yansımış, Tuna’nın gözlerinden mi aktın? Çin Seddinde mi dalgalandı siyah saçların? O gözleri nereden aldın? Kimden öğrendin rüyalardan tam uyanmamış o gözlerle bakmayı. İçimize ateş düşürmeyi. O bakışlarına çam kokularını, Karadeniz’in kuduran dalgalarını, efelerin naralarını, Ege kızlarının çalımlarını, Trabzon delikanlılarının dik başlılığını, nerden sıkıştırdın? Cesaretin resmini o güzel yüzüne, o beyaz yüzüne nasıl işledin? Ne zaman gözlerin aklıma gelse çöl oluyor yüreğim. Sen değil benim damarlarımdaki kan çekiliyor dünyadan. Orta Asya’nın bozkırlarında koşan tüm atlar yüreğimi eziyor. Yetim kalıyor Vey Irmağı.

Beyaz yürekli çocuk, beyaz yürekli herif, mangal yürekli uşak. Kim seni yürüyenlerin önüne geçirdi? Sahipsiz milletime sevdalanmış Süphan göğüslü uşak, Ağrı Dağı kadar beyaz yüreğini Türk’ün yoluna seren adsız, hangi sevda bu geç yaşında ölüme eşdeğer ülkülere tutsak etti seni?

Yiğit uşak şimdi sende sustun he mi? Kim sevdamızı dolunaylar altında yıldızlı gecelerde söyleyecek? Karadeniz’den aldığımız öfkemizin ateşi kimin nabızlarında atacak? Kim sevdamızın güzel yüzü olacak? Kim senin kadar güzel bakacak? Kim Kerkük’ün zindanlarını, kim Kırım’ın acısını haykıracak? Bilirim gidenler dönmez lakin senin boşluğunu hele de en çok da o yiğit bakışının yerini ne ile dolduracağız? Gözyaşlarımız, merhametin ruhumuzda açtığı gediklermiş. Beyaz yürekli uşak, Fırat gibi uzak düşlerle dolu herif, ruhumda sağlam yer kalmadı.

Yeniden öğrettin ülkeme adanmışlığı, ülkesini karşılıksız sevmeyi.

Yine isyan damarlarımızda yeşerecek. Yine isyan ateşi alnımıza vuracak. Haksızlığa, adaletsizliğe, kulun, kula kulluğuna, güce tapanlara, gariplerin emeğini sömürenlere, işçinin, emekçinin alın terinin namusunu sömürenlere sesimiz daha gür çıkacak. Yine balam, Türkiye için, kara kalpaklı herifler için yürüyeceğiz. Yeniden önümüze düşecek sarı saçlı bir yiğit ve devrim ateşi saracak tüm alemi. İhanet elbet bir gün gırtlaklarda kesilecek. İhanetin hesabını tarih değil yiğit yürekler verecek. Gölgemizde büyüyenler, cesaretlerinin kaynağının Türkün merhameti olduğunu elbet anlayacak.

Acaba yine önümüze geçebilecek misin? O koca gövdenle, herif sesinle, cesaretinle önünüzde olur musun? O beyaz gömleğinle önümüze geç yine. Yeniden ‘Tanrı Dağı kadar Türk ve Hira Dağı kadar müslüman düşlerin peşine düşelim.’

Ankara’da alçakça gerçekleştirilen son terör olayı istihbarat konusunu öne çıkardı. Ülkemizde maalesef birçok önemli kurum, devletin kurumu olmaktan çıkarılmış; kısır siyasetin oyuncağı yapılmış ve yapıları bozulmuştur. Parti kurumu haline getirilen birçok müessesede kan kaybı tabii ki önlenemez. Siyasi baskı çalışanları görevlerini gerektiği gibi yapmaktan alıkoymaktadır.

Müslüman kardeşlerimizi koruyacağız diye sınırlarımız yogeçen hanı oldu. Sorunun önemi çok geç fark edildi. Hem terörist, hem de terör ithal eder olduk. Bazı il ve ilçelerimiz görmeye alışık olmadığımız şekilde tahrip edildi ve yangın yerine döndü. Bazı terör örgütlerine ileride kullanılabilir ümidiyle sempatiyle baktık; destekler verdik. İleride NATO koridoru olacak Kuzey Suriye’deki Kürt koridorunu önlemek yerine; fanatik bir Esad düşmanlığına soyunduk. Dolaylı olarak Suriye’nin kuzeyinde PKK’nın kolu olan PYD’yi güçlendirdik. Batılı anlamda işleyen bir demokrasi peşine düştük. Oysa terör örgütleri sahipsiz değillerdi ve sahipleri olan ülkeler bize onları kullandırmazlardı. Ortadoğu’da etkili olmak, ağırlığını hissettirmek ve Dışişlerinde monşerler saltanatını kırmak bir yere kadar belki olumlu bir bakıştı; ama bunun zemini ve altyapısı hazır değildi. İçeride çok farklı, mutabakatları gelişmeyen ve istikrarsızlıklara gebe bir ülkede başarılı bir iç ve dış politika uygulanamaz. Ortadoğu’da bizden habersiz bir şey olmaz dedik ve aşırı iddialı olduk. Hesapsız ve duygusal bakış gerçekçi olamaz. Dışişlerinde tecrübeye ve ihtisasa önem vermeyen personel tayinleri yaptık ve onları yönlendirmeye çalıştık. Milliyetçiliği tehlikeli, ulusalcılığı bölücü görerek milli menfaatleri korumak nerede görülmüştür? Ülkeyi yönetenlerin yetiştirilme tarzındaki yanlışlar, peşin hükümler ve şuuraltı zaafları bu defa yönetime yansımıştır. Bu ortam, Türkiye’yi Ortadoğu’da dostu olmayan bir yalnızlığa sürükledi. Sünnici bakış tarzı, Şii bloğunu Türkiye aleyhine çevirdi.

Osmanlı’nın son döneminden ve Balkan bozgunundan hala ders alamıyoruz. Türkiye’nin sorunu ne Yeni Anayasadır; ne de başkancı bir sistem. Bu gibi konularla toplumu meşgul etmek ülkenin sosyal ve ekonomik gelişmesini engellemektir. Bugün vatandaşın Türk Milletine mensubiyet şuuru yıllardır resmi kanaldan demokratikleşme ve sözde terör soslu çözüm süreci adına zayıflatılmaktadır. Farklılıklar kutsallaştırılmaktadır. Türkiye maalesef terör örgütlerinin ve teröristlerin rahatça eylem yapabileceği sıradan bir Ortadoğu ülkesi haline dönüşmektedir.

Bilgi kirliliği almış yürümüş… Zihinler çok karıştırılmış ve kavramların içi boşaltılmıştır. Meselâ“etnik milliyetçilik” kullanılıyor. Oysa etnik gurubun milliyetçiliği olmaz; olsa olsa etnik taassubu ve ayrımcılığı olabilir. Buna her şeyi etnik gözlükle görmek anlamına gelen etnosantrizm diyoruz. Bir toplumda etniklik ile milliyet birbirine rakip olamaz ki, milliyet etnik çağrışım yapabilsin.

Etnik gurup bütünden, standart ve hâkim kültürden sosyal mesafe bakımından uzak olan ırki olmayan kültürel bir sosyal guruptur. Ana kültür kalıbından sosyal hayatın her bir bölümünde ve kültürün her bir unsurunda farklılık varsa bir etnik guruptan bahsedilir. Etniklik kültürel olduğuna göre, kültürün her bir unsurunda ayırt edici bir farklılık söz konusu olmalıdır. Sadece mahalli dil farkı etniklik için yeterli değildir. Kurmançca konuşan Türkmen aşiretleri sadece dil dolayısıyla ayrı bir etnik gurup sayılamaz. Milletleşme sürecinin yani milli seviyedeki ortak değer ve sembollerin kabul görmediği bir yapıda milletleşme olamaz; çatışmalar da etnik ve mezhep seviyesini aşamaz. Bundan dolayı Suriye’de ve Irak’ta birer millet yoktur. Milletleşemeyen toplumlar demokrasiyi de uygulayamaz.

Sayın Başbakanın Erzincan’da 13 Şubat 2016 tarihinde yaptığı konuşmada “… Kürt, Alevi, Türk, Sünni diye bizi bölemeyecekler” ifadesi yanlıştır. Bölücülük bizatihi bu sıfatlardan değil; etnik taassuptan ve aşırı asabiyetten doğar. Bundan dolayı Türk Milleti ifadesi birleştirici ve kapsayıcıdır. Türk Milletine kendini mensup hisseden dini azınlık ve etnik gurup mensuplarımızın birer Türk Milliyetçisi olmasını engelleyecek hiçbir şey yoktur. Tek engel ırkçılık ve emperyalizmdir.

“Türk Milleti ve Türk Yurdu için kara toprağın bağrına düşen aziz şehitlerimizin hatırasına saygıyla…”

Türkiye Cumhuriyeti, Ankara’da “devlet mahallesi” denilen bir alanda kalbinden bombalandı.

Bu sadece basit bir bombalama olmayıp, üzerinde durulması gereken çok önemli bir olaydır.

Malumunuz devletimiz, “Siyasal İslamcı”lar tarafından kesintisiz olarak 14 yıldır yönetilmektedir.

Bu dönemde, devletimiz ve toplumumuz her ne kadar direnilse de, bir dönüşüm içine sokulmuştur. Devlet ve toplumumuzun kodları ile oynanmıştır.

Ancak, Türkiye’nin kalbi demek olan Ankara’nın bombalanması kökü maziye dayanan “Siyasal İslamcı” hareketin çöktüğünün alenen ilanı olmuştur.

Gelin bunların ata dedesi Ahmet Naim’in kim olduğuna ve ne dediklerine bakarak, bugün ne yapılmak istendiğine karar verelim.

Ahmet Naim, Barzan aşireti gibi bir Yahudi kürt aşireti olan Babanlara mensuptur. Bu aşiret 1806 (Abdurrahman Paşa) ve 1812 (Ahmet Paşa) yıllarında iki defa Osmanlı – Türk Devleti’ne karşı isyan etmiştir. Ahmet Naim, 1908’de Kürt Teavün ve Terakki Cemiyeti’nin kurucuları arasındadır. Diğer kardeş Prof. Şükrü Baban’da kürtçüdür. Ancak dikkat çekici bir husus diğer kardeş Babanzade İsmail Hakkı’nın Türkçü oluşudur ki, bu görev dağılımı içeren, bir taktiktir! Böyle örnekler tarihimizde ve günümüzde çoktur.

Ayrıca kendisinin 33. derece mason olduğuna dair iddialar mevcuttur. 1934 yılında ölmüş ve mezarı Edirnekapı’da Mehmet Akif’in (!) yanında bulunmaktadır.

Bu Ahmet Naim, Osmanlı – Türk Devleti’nin çöküş yıllarından olan 1914’de, Müslüman Türk Milletinin aklını aynı bugünküler gibi karıştırmak ve çelmek üzere “İslam’da Da’va-yı  Kavmiyet” adlı bir kitabı kaleme alır.

Bu kitap, çarpıtılmış içeriği ile o tarihten bu yana, Türk Milletinin milliyetçiliğinin vede mensubiyet şuurunun gelişmesinin, aleyhinde kullanılır.

Prof. Dr. İsmail Yakıt’a göre, bu kitabın siyaseten yazılmış ve ideolojik bir kitap olduğu kabul edilmelidir.

Yakıt’ın, 2012 yılında yazdığı bir makalede belirttiği üzere, Ahmet Naim; ilmi yüksek bir şahsiyet değildir. Prof. Dr. İsmail Yakıt “Ahmet Naim, kavmiyetçiliği (yani Türklüğü) red konusunda, kendince bir çok ayet ve hadislere dayanır. Getirdiği bütün ayetler, birlik ve beraberliği telkin eden, Hz. Peygamber’e tabi olmayı öğütleyen, takvayı öne çıkaran ayetlerdir. Hadisler konusunda da hepsi “asabiyet”i ele alan, ona hangi hal ve şartlarda yasak getiren ve tanımlayan hadislerdir. Gerek ayet ve gerekse hadislerde, Ahmet Naim, bir ilim adamı olarak değil polemikçi gibi davranmıştır. Hatta tercümeler de ciddi hatalar da yapmıştır.” demektir.

Buna ben de  bir ekleme yapayım. Kanaatimce polemikler ve tercüme hataları, Müslüman Türk Milletinin kafası karışsın diye kasden yapılmıştır. Bunda da çok başarılı olunduğu, Akp ve öncesinde Demokrat Parti, Adalet Partisi, Anavatan, Doğru Yol,Refah ve Fazillet gibi partilerin başa getirilişi ve yarattığı tahribatttan açıkça bellidir.

Ahmet Naim, 1914 yılında, Türklere hitaben, kendinize “Ey Türk” yerine “Ey Müslüman” diye hitap ediniz diyordu. Ergenekondan çıkış ile Hristiyanların paskalya yortuları arasında benzerlikler buluyordu. Yine Türk Milletine soruyor “Size tabi olan Türklüğü mü çok seveceksiniz yoksa İslamiyeti mi? İkisini de aynı derecede derseniz bu mümkün olmaz.”diyerek insanımızı elma ile armutun toplanması gibi yanlış bir tercihe zorluyordu. Gençliğe ise “Dinsiz gençliği imana getirmek için kavmiyet oltasını kullanmaya gerek yoktur. Çünkü kavmiyet zokası zehirlidir. “Türk” ünvanı altında bir gaye ayrılık fikri verir” diyor ve devamla““Türkçüler”, “Türk ve Müslüman”ve devamla “Müslüman ve Türk” gibi ayrılık ve gayrılık hissi veren tabirlerden vazgeçmeli, tefrikaya sebebiyet veren davranışlardan sakınılmalıdır” diye ekliyordu.

“Türklük muhabbetiyle İslamlık sevgisini birleştirmek gibi hayali bizim havsalamız almıyor. Acaba dinimiz bu da’vayı açıktan açığa yasaklamış mıdır?” diye, Türklük ve İslamiyet birlikte olamazmış ve bu dinen yasakmış gibi bir izlenim uyandırıyordu. Bu düşünce, bugün Müslüman Türkleri, yanlış karşısında ezilen insanlar konumuna getirmiştir.

Türklük yasak ama Türk’e karşı düşmanlık, din kisvesi altında serbest! Bugün de öyle değil mi?

Ahmet Naim’in günümüzde benzerlerini Akp’li ağızlardan duyduğumuz bir cümleside çok dikkat çekicidir: “Tarihe açın bakın, Türk yurdu denilen devletlerin kurulması ve yaşatılmasında Türklerden çok, Türk olmayanların hizmeti, gayreti görülmemişmidir? Sadrazamların, kumandanların kaç tanesi Türktür?”.Aslında Ahmet Naim,“Türk Yurdu” yerine “İslam Yurdu” denilmesini de istemektedir.

Gördüğünüz gibi bir yahudi kürt aşireti olan Babanlardan Ahmet Naim’in, düşüncelerinden bazı örneklerdir bunlar… Ha Ahmet Naim ha Haçlı Dünyası’nın papazları! Türklüğe karşı yok aralarında bir fark…

Bu kitabın yazılmasındaki asıl amaç; o dönemde Türklerin milli bir harekete geçişinin din kisvesi ile önlenmesi ve Türklerin Anadolu’dan temizlenmeyi sessizce kabullenmelerinin istenmesidir. Bu kimin işine yarardı?

Günümüzde de Akp eli ile Ahmet Naim’in fikirleri hayata geçirilmeye ve Türk sözcüğü; anayasa’dan çıkarılmaya, tabelalar indirilmeye, andımız yasaklanmaya ve de Türkler 36 etnik parçaya bölünmeye çalışılmaktadır. Akp’nin İstanbul Milletvekili Aziz Babuşçu’nun 26.Ocak.2013’te söylediği “Akp iktidarından önce hepimiz Türk’tük” sözü aslında herşeyi toptan izah etmektedir.

Bunların amacı; “milliyetsiz” bir toplum yaratarak, koskoca Türk Milletini bir avuç etnikçiye ezdirmektir.

Türkiye’deki mücadele; Türk Milleti ile Türk Milletine düşman olanlarla işbirliği yapan “milliyetsiz soysuzlar” arasındadır.

Bu mücadeleden biz Türkler, nasıl 1923’te Mustafa Kemal Atatürk’le Türkiye Cumhuriyeti’ni kurarak galip çıkmışsak, bugünde günümüz düşmanlarını ve onların işbirlikçisi Ahmet Naimleri ezerek, bize emanet olan Türkiye Cumhuriyeti’ni yaşatarak çıkacağız.

Bombalar bize vız gelir, tırıs gider!

Öyle günler yaşıyoruz ki, öyle acı dolu günler yaşıyoruz ki, anlatılması, tarif edilmesi çok zor.

Toplum olarak Millet olarak çok acı çekiyoruz.

Haber dinlemekten korkar, çekinir hale geldik.

Gerçekleri duymak istemez hale geldik.

Güneydoğudan ne zaman, kaç Şehit geleceğini duymamak için elimiz kalbimizde yaşıyoruz.

Şehit haberlerinin üzerimizdeki ağırlığı, kalbimizi yorması yetmiyor.

Nerede, kaç sivilin hayatını kaybedeceği haberleri de bizi yormaya başladı.

Nerede, kaç sivilin hayatını kaybedeceği haberlerinden de korkmaya başladık.

Böyle bir hayata can dayanır mı?

Böyle bir hayata katlanılabilir mi?

Bütün bunlar yetmedi.

Şimdi de, savaş haberleri üzerimize karasaban gibi çöktü.

Nerede, kiminle, nasıl savaşma ihtimalimiz olduğunun hesapları ile dengemiz bozulmaya başladı.

En önemlisi de ne için savaşacağız?

Bu sorunun gerçek bir cevabını bilen var mı acaba?

Pyd ile filan gibi gevelemeler ise, pyd’nin çok kısa bir süre önce en büyük destekçisi ülkemizi yönetme iddiasında bulunanlar değil mi?

2014’ün hem de 29 Ekiminde peşmergeyi hepimizin kalbini yorarak, gözümüzün önünde, ülkemizden geçiren bugünkü pyd düşmanları değil mi?

Yok eğer, Türkmenleri korumak gibi bir gerekçe var ise, buna kargalar bile gülmez.

Koskoca Türkiye Cumhuriyetinde, hem de Mustafa Kemal ATATÜRK gibi bir Türk Milliyetçisi’nin temellerini attığı Türkiye’de Anayasa’dan Türk ifadesini kaldırmak için uğraş, öte yandan da Türkmen için savaşı göze al! Bizimle dalga mı geçiyorsunuz, aklımızla alay mı ediyorsunuz?

Ne için Şehit veriyoruz?

Ne için siviller ölüyor?

Ne için savaşa gireceğiz?

Bunların cevaplarını bilen var mı?

Güneydoğuda her gün kaç kişi olduğunu artık sayamadığımız Şehitler ne için veriliyor?

Recep Tayyip ERDOĞAN’ın, Ahmet DAVUTOĞLU’nun, Bülent ARINÇ’ın, Beşir ATALAY’ın, (diğerleri vesaire) pkk ile, imralıdaki ile ilgili neler söyledikleri, hem de çok yakın zamana kadar neler söyledikleri ve önlerini nasıl açtıkları bilinmiyor mu?

Peki ne için bütün bu kanlar?

Türk Milleti’nin kanı bu kadar ucuz mu?

Bu akan kanların hesabını kim verecek?

Bir tek ALLAH’In kulu yok mu, ortaya çıkıp da, ben hata ettim ve artık bu hataya ortak olmak istemiyorum deyip de, görevini bırakacak?

Bir tek ALLAH’ın kulu yok mu, akan kanlarımızın hesabını verecek?

Kim verecek bu hesabı?

Kim ödeyecek, büyük Türk Milleti’nin akan kanını?

Muhtaç olduğumuz kudreti bulacağımız söylenen bu Türk kanının akıtılmasının bedelini kim ödeyecek?

Bu akan kanların sorumlusu kim?

Hâlâ, anayasa gibi, başkanlık gibi gereksiz, anlamsız, tamamen kişisel hırs, istek, heves, kurtuluş olarak görülen bu ucuz işlerle neden, nasıl uğraşabiliyoruz?

Neden, hiçbir şey olmuyor, olmayacak gibi sadece bir kişinin arzu, istek ve kurtuluş çareleri ile uğraşıyoruz?

Eyyyy! Akan Türk kanından sorumlu olanlar!

Eyyyy! Türk kanına güvenerek sefa sürenler!

Eyyyy! Türk Milletini yok sayarak, onun kanını kullananlar!

Bu akan kanların hesabını vermeyi ne zaman düşüneceksiniz?

Bu kadar kan akarken, sadece mertçe, dünyada birçok insanın yaptığı gibi görevinizi bırakmakla ödemek şeklinde bir rahatlatmayı da mı yapmayacaksınız?

Bu koltuklar, bu sefahat bu kadar mı önemli?

İnancınız da mı yok?

İnsanlar için ölüm var ölüm?

Yani, inanıyorsanız, öbür dünya var ve orada hesap var!

Yeter artık!

Kanımız dondu, akmıyor, zorlamayın, ne olur!