Hınçak ve Taşnak komiteleri Bağımsız Ermenistan hayalleri için Diaspora‘da kurulan çok fonksiyonlu terör maşaları idi. Hem Müslüman Türklere (Türkmen, Kürt, Zaza, Arap..) hayatı zindan ettiler hem Hıristiyan (Gregoryen, Protestan, Katolik..) Ermenilere. Savaş çıkarmak için barışta ortaya çıkanların işi savaşlarda bitti.

Hoybun, proto-PKK‘dır. Ermeni çetecilerinin hezimetinin intikamını almak için tehcirden arta kalanların bazı Kürt aşiretlerini de katarak yeni Türk Devletine isyan mekanizması olarak kurgulanan bir terör ortaklığıydı. Dev tecrübelere sahip genç Cumhuriyetçe dağıtıldı.

Dünyanın dengesinin II’nci kez devasa savaşlarla dizaynı ve Soğuk Savaş bloklaşması esnasında uykuya yatan terör geleneği 70’lerde ASALA ile, 80’lerde ve 90’larda PKK ile boy verdi. Seçkinci / Elitist bir terör örgütü olan Armenian Secret Army for the Liberation of Armenia’yı hemen peşinden kör ve kaba terör örgütü Partiya Karkeren Kürdistane takip etti. Yöntem ve yapılanma olarak PKK, neo-Taşnak organizasyonu olarak betimlenebilir.

Taşnaklar, Türk topraklarındaki başarısızlıklarına karşı Rusların Revan‘a kondurduğu Ermenistan‘ı yönetmede genel bir başarı sağladılar. Hâlâ da öyle.. PKK‘da türevleriyle ve uzantılarıyla aynı şeyleri deniyor. Kuzeybatı İran‘daki kolu PJAK başını kaldıramıyor. Kuzey Irak‘taki Kandil‘le Barzanî Kürdistanı‘na çökmek istediler, nihayetinde Türkiye müsaade etmedi. Şimdilerde Kuzey Suriye‘deki kolu PYD ile “Acaba bağımsız, yarı bağımsız yada özerk bir devlete, hiç değilse bir kantona kavuşur muyuz” hevesindeler. Buradaki devletleşme merakı siyasal istemlerden çok ekonomik hesaplardan kaynaklanıyor.

PKK A.Ş.‘nin karmaşık bir yapısı vardır: Askerî kanadı ERNK, kadın kolu YJA-Star, yedek örgüt KADEK, yedek askerî kanat ARGK, yedeğin yedeği Kongra-Gel, siyasî kanatlar – sırasıyla – HEP, HADEP, DTP, BDP, HDK ve HDP.. yeni gerilla örgütü HPG, yeni yönetim organizasyonu KCK, yeni gençlik örgütü YDG-H, sivil savunma timi YPS, şehir sabotaj timi TAK, Kızılay / Kızılhaç örgütü HSK. Yezidî (Irak) örgütlenmesi YBŞ, Yezidî kadın kolu YJE. PYD’nin (Suriye) askerî kanadı YPG, PYD’nin kadın kolu YPJ, PYD’nin destek gurubu BÖG. PJAK’ın (İran) askerî kanadı YRK, PJAK’ın kadın kolu HPJ.

PKK Anonim Ortaklığı‘nda az yada çok hissesi – senedi olan ülkeler: ABD, Almanya, Avustralya, Avusturya, Belçika, Bulgaristan, Çin, Danimarka, Ermenistan, Finlandiya, Fransa, Filistin, Güney Afrika Cumhuriyeti, Hollanda, Irak, İngiltere, İran, İspanya, İsrail, İsviçre, İtalya, Kanada, Kıbrıs Rum Kesimi, Libya, Lübnan, Norveç, Rusya, Sırbistan, Suudî Arabistan, Suriye, Yunanistan.

PKK, PYD, YPG, YDG-H ve sairesi artık Türkiye Cumhuriyeti Devleti nezdinde eşdeğer terör tehdididir. Habur Rezaleti‘nde avamız çıktığı kadar bağırdık. Teröristlerin ayağına hâkim – savcı getirildiğinde, Anabasis‘teki “Onbinlerin Geçişi” hikâyesindeki gibi Peşmergelerin yüzlerce kilometrelik kutlamalı geçiş merasimlerinde de “Yanlış yapıyorsunuz” dedik. “Yedirdiğiniz kebaplar-lahmacunlar karnınızı ağrıtır” diyerek üçüncü şahısları ikaz ettik. Âkil Adamlar saçmalığına karşı il il Millî Mücadelevari destanlar yazdık; “Falanca il Çözüm istemiyor” diye ispiyonlandık.

Neydi; “Korkunun Adını Af Koymuşlar” idi.

Hukuk Devletinde zengin, fakir, güçlü, güçsüz demeden “herkesin kanun önünde eşit olması” ilkesi esastır.

Demokrasisi gelişmiş ülkelerde kırmızı ışıkta geçen devlet büyüklerine dahi ceza kesilir. Ülkenin en büyük spor kulübü başkanı alkollü olarak araç kullanınca eli kelepçeli olarak yargılanır, ehliyeti elinden alınır. Devlet parasıyla karısını, çocuklarını seyahat ettiren bakanlar istifa ettirilir. Futbol kulübünden 5 tane avanta bilet aldı diye eyalet valisi (federe devletin başkanı) istifa etmek zorunda kalır.

Bazı ülkelerde ise bunları hayal etmek bile imkânsızdır.

Bu ülkelerde hırsızlık yapan ne kadar yüksek makamdaysa yargılanması o kadar imkânsız hale gelir. Milletin anasına küfreden veya anaları ağlatanlar ne kadar zenginse ve rüşvet verdiği devlet büyüklerine ne kadar yakınsa o kadar dokunulmaz olur.

Anayasasında devletin “Parlamenter Sistem”, “Başkanlık” veya “Yarı Başkanlık” ile yönetileceğinin yazılmış olmasının bir önemi yoktur.

Mevzuatın “kuvvetler ayrılığı” ilkesi çerçevesinde belirlenmiş olması da bir şey ifade etmez.

Böyle bir mevzuata göre devletin yönetimine gelmiş olan ve anayasayı korumakla görevli muktedirin uygulamadaki tercihleri düzenin belirleyicisidir.

Bu ülkelerde muktedirler anayasal sistemi bekleme odasına alabilir. Kuvvetler çatışması değil, “kuvvetler uyumunu” savunur.

Devleti oluşturan yasama, yürütme ve yargı kuvvetleri bir kişinin şahsında birleşir. Hatta günümüzde 4. kuvvet diye anılan Basın ile Sivil Toplum Kuruluşları da aynı kişinin kontrol ve güdümüne girer.

Mevzuat yani Anayasa, kanunlar, tüzükler ve yönetmelikler ne derse desin, doğru bildiğini yapmakla övünür.

Böyle ülkelere “demokratik hukuk devleti” demek mümkün değildir.

*************************************************

Hukuk Devleti Ekonomi İçin de Lazım

Hukuk Devleti olmanın faydası sadece kişilerin hak ve hürriyetlerinin gelişmesi, insanca / hakça / adil bir düzen içinde yaşamayı temin etmesinden ibaret değil.

Ekonomiden Sorumlu Başbakan Yardımcısı Mehmet Şimşek‘in “hukuk devleti anlamında, şeffaflık anlamında algıdaki bozulmanın düzeltilmesi gerektiğine” dair açıklamaları boşuna değil.

Ekonomi eski Bakanı ve Başbakan Yardımcısı Ali Babacan da bu konuda çok uyarılarda bulunmuştu:  

“Yargı, ülkenin şiddetle reforma ihtiyacı olan bir alan. Niye? Çünkü eğer Türkiye Cumhuriyeti gerçek anlamda bir hukuk devleti olmazsa, Türkiye’nin ekonomisinin ilerlemesi zorlaşacak. Türkiye’nin, orta gelirli bir ülke olmaktan yüksek gelirli bir ülke seviyesine çıkması da mümkün olmayacak.

Hukukun olmadığı ülkelerde yine zenginler oluşur ama ülke topyekûn zenginleşemez. Türkiye’nin topyekûn zenginleşmesi için mutlaka ve mutlaka gerçek anlamda bir hukuk devleti olmamız lazım.

Yargımızın tarafsız olması lazım, bağımsız çalışması lazım.

Hâkimlerimizin karar verirken evrensel hukuk ilkeleri, Anayasa, yasalar ve hür vicdanları doğrultusunda karar vermeleri lazım. Hiçbir yapının, adı paralel yapı olsun, ne olursa olsun, hiçbir dış gücün, dış etkinin yargı üzerinde hâkim olmaması lazım, baskı kurmaması lazım.

Mutlaka hukuk bazında ama evrensel hukuk standartlarında çalışan bir yargı olmalı. Yani insanlarımızın, ‘Ben Türkiye Cumhuriyeti yargısına teslim olurum, oradan çıkacak karara da saygı duyarım, güveniyorum.’ diyebilmesi lazım.

Eğer bunu gerçekleştiremezsek, zaten Türkiye’ye yurtdışından gelen yatırımlarla ilgili son birkaç yıldır zayıflık söz konusu. Son birkaç yıldır, kendi yatırımcılarımız özellikle sanayi yatırımları konusunda biraz daha tereddütlü davranıyor. Bu sorunlar çözülmezse, daha da büyürse Türkiye’nin ekonomik geleceğini karartacak kadar önemli, mesele bu” dedi.

Dış ve iç konjonktürün bu kadar olumsuz seyrettiği bir dönemde ekonomimiz için çok daha önemli uyarılardır bunlar.

Babacan‘ın vurguladığı diğer bir husus ise “Meclis’te çoğunluğu sağlayan bir partinin veya hükümetin mutlaka çoğulcu bir hükümet, vatandaşların tümünü kapsayan, herkesi kucaklayan bir hükümet olması” gerekliliği idi.

Hukuk Devleti olma konusunda iyiye gitmediğimiz gibi Erdoğan ve iktidar partisi vatandaşın tümünü kapsamak ve herkesi kucaklamaktan gittikçe uzaklaşıyor.

*************************************************

Erdoğan Neden Başkan Olmak İster

Tayyip Erdoğan, Başbakan iken nasıl ülkeyi tek başına tek adam olarak yönetti ise, Cumhurbaşkanı olduktan sonrada ülke ve parti yönetimini elinden bırakmadı. Cumhurbaşkanı olarak ülkenin Başbakanı gibi ve Ak Parti’nin Genel Başkanı gibi davranmaya devam etmektedir.

Yürütme organının başı teorik olarak Başbakan Ahmet Davutoğlu. Hükümetin icraatından kanunen sorumlu olan O.

Fakat yetkiyi fiilen kullanan kişi, kanunen “sorumsuz” olan, Cumhurbaşkanı R. Tayyip Erdoğan. İç ve dış politikanın bütün ipleri Erdoğan’ın elinde.

Bu durumun “Erdoğan için biçilmiş kaftan” olması lazım diye düşünenler, O’nun ısrarla “neden Başkanlık istediğini” merak ediyor.

Öyle ya bir siyasi istikrarsızlık söz konusu değil. Toplumdan Başkanlık sistemi için bir talep yok. 14 senedir aynı parti tek başına iktidarda. Erdoğan ve AKP, hukuka uyan uymayan, her türlü yetkiyi kullanabiliyor.

***

Erdoğan‘ın şimdiki durumdan çok farklı yetkiler istediğini sanmıyorum. Başkan olsa hele hele ABD tarzı Başkanlık olsa, yetkileri şimdiki kadar olmayacak. Üstelik “kuvvetler ayrılığı” daha sert bir şekilde uygulanacak. “Zavallı Obama” gibi olacak.

Ama O’nun istediği “Türk Tipi Başkanlık”, “fiili duruma Anayasayı uydurmaktan” ibaret.

Şimdiki durumda mevzuata aykırı olarak aşırı yetki kullanıyor. Muhtemeldir ki, hukuken kendisinin bir gün “anayasayı ihlal” suçundan yargılanabileceği endişesini taşıyor.

“Fiili duruma Anayasayı uydurun” demenin, “fiili durum yaratmanın hukukun genel ilkelerinin çiğnenmesi anlamına geldiği” şeklinde değerlendirilebileceğini biliyor.

Kendisini hukuken sağlama almak istiyor.

**************************************************

Kenan Evren de Fiili Duruma Yasaları Uydurmuştu

1980 ihtilalinin kudretli lideri Kenan Evren ve arkadaşları kullanmak istedikleri yetkilere göre Anayasa ve yasalar yaptırmışlardı. Buna rağmen, uzun vadede yargılanabileceklerinden endişe etmişlerdi.

Bu sebeple Anayasa’ya Geçici 15. Madde ile “Milli Güvenlik Konseyinin… her türlü karar ve tasarruflarından dolayı haklarında cezai, mali veya hukuki sorumluluk iddiası ileri sürülemez ve bu maksatla herhangi bir yargı merciine başvurulamaz” hükmünü ilave etmişlerdi.

Anayasa ile beraber geçici 15. madde de halk oylamasıyla büyük bir çoğunlukla kabul edilmiş olmasına rağmen, Kenan Evren ve arkadaşları ilerlemiş yaşlarında yargılanmaktan kurtulamadılar.

O halde yapılması gereken şey “Yeni Anayasa” ve “sistem değiştirmek” değildir.

“Hukuk Devleti ve Kuvvetler Ayrılığı” kavramlarına inanmak ve mevzuatı Evrensel Hukuk Standartlarına göre değerlendirerek uygulamaktan ibarettir.

İnsan hayatının; ekonomisini, eğitimini, kültürünü, inanç sistemini, mutluluğunu, huzurunu, güvenliğini, hak ve hukukunu, mülkiyetin korunup korunmayacağını siyaset belirler.

Gördüğünüz gibi siyaset, insan hayatında çok geniş bir yelpaze de etkin olan bir unsurdur.

Dünya üzerinde siyasetin önemini anlamış olan güçler, siyaseti hakkıyla yapmak ve siyasetin doğasından kaynaklanan kuralları uygulamak için azami gayret gösterirler.

Siyaset sadece ülke sınırları içinde yapılmaz. Siyaset, milli hedefler ve planlar sebebiyle yurt dışınada taşar.

Her bir gücün, konuşlandığı toprakların sınırları dışına, siyasetini taşırması doğaldır. İnsanlık tarihi, bu mücadelenin yani siyaset mücadelesinin, yerküreye dağılımından ve bunun toplamından ibarettir diye de, söylenilebilir.

Rahmetli Dündar Taşer’in de söylediği gibi, yeryüzünde milli hedeflerini gerçekleştirmek için siyasetini, sınırları dışına taşıyabilecek güçte olan millet sayısı, bir elin parmaklarını geçmeyecek kadar azdır.

Ve bu milletler birbirinin rakibidir. Bu yarışta kim rakibini yada rakiplerini oyundan düşürürse, onun siyasetinin etki sahası, buna nispeten büyüyecektir.

Günümüzde yaşanan gelişmelerin ana nedeni budur…

Yoksa “ihtiyar dünya”mız, siyasetin bu acımasızlığı olmasa, hepimize yetip de artacak imkanları insanlık alemine sunacak bir yeterliktedir.

Uluslararası siyaset, dünyayı etkilediği gibi Türk Milletini ve Türkiye’yi de etkilemektedir. Çünkü biz bir bütünün parçasıyız ve bu nedenle etkilenmemiz düşünülemez.

Türkler, ne yazık ki; çerçevesini çizdiğimiz bu siyasetin yüzyıllarca dışında kalmış yada bırakılmıştır. Bu siyaset dışılığın tesadüfen geliştiği söylenilemez.

Türklere rakip olan milletler, siyasetlerinin gereği olarak, Türklere karşı planlı ve hedefli bir siyasi mücadele yürütmüşlerdir. Ve halende bu siyasi çalışmaları,Türklere karşı sürmektedir.

Türkler, milli bir siyaset anlayışını ortaya koyamaz haldedir. Bunun sebebi, yukarıda anlattıklarımız nedeniyle,Türk siyasetinin, gayrı Türkler ile mankurtlaşmış Türklere birilerince (!) işgal ettirilmiş olmasıdır.

Bu durum, siyasetçilerin kendi ağızlarından da itiraf edilmektedir. Yani bir pervasızlık durumu söz konusudur!

Siz milli eğitiminizi, kültür politikalarınızı, maliyenizi, dış işlerinizi,savunmanızı, gençliğinizi yabancılara teslim eder seniz, ortaya milli bir siyasetin çıkmayacağını kundaktaki bebek bile anlar!

Günümüzde de aynı sorun yani Türk siyasetinin etnik özürlüler tarafında işgali,ağırlaşarak devam etmektedir.Türk Milleti bunun yarattığı sıkıntılardan habersizdir. Haberi olanlarda büyük bir umursamazlık içindedir. Oysa bu,millet ve devlet varlığımızı tehtid eden en ağır sorunlarımızdan biridir.Türk Milleti,kendinden olmayan bu siyasi yapıyı, tasdik makamı olmaktan süratle kurtulmalıdır.

Türk siyasetinin, Türk olmayanların elinde olması ülkemizde yaşadığımız her şeyin belli aralıklarla tekrarlanmasına sebebiyet veren bir kısır döngü yaratmaktadır. Ülkemizde yaşanan başı bozukluğun en büyük sebebi de, siyasetimize Türk çocuklarının hakim olmayışıdır. Bu yüzden Türkler, yüzyıllardır enayi yerine konulmaktadır…

Bunun farkında olmayan  ve dolayısıyla öneminoktasında sıkıntı çeken her nesil, başımıza gelenleri anlamakta zorlanmakta, olayı açığa vuramadan ömrünü tamamlamaktadır.

Bugün bile, etrafınıza baktığınızda yaşamımızı doğrudan etkileyen siyasi figürlerin, Türklüğün ne kadar dışında olduğunu kolayca görürsünüz.

Türk siyaseti işgal altındadır. Bu sebeple, Türkiye, uluslararası güçlerin yüzyıllardır cirit attığı bir coğrafya halindedir. Milli ve bağımsız bir siyasetin izlenememesinin yegane nedeni, dış güçlerin ülkemizdeki elemanları eliyle siyasetimize yön vermeleridir. Bunun da yaşamımıza ağır ve  olumsuz bir faturası vardır.

Halbuki her siyasetçimiz, Türk Milletine hizmet edeceğine dair namusu ve şerefi üzerine yemin etmektedir. Eğer yeminlerine sadık kalsalar, bu halde mi olurduk? diye ben soruyorum… İsterseniz siz de sorun!

Siyasetimiz Türkleştirilmediği takdirde, yüzyıllardır üzerimize yapışmış olan sorunlarımız daha da ağırlaşarak devam edecektir. Kısır bir döngü haline gelmiş olan bu siyaset yapımız, mutlaka kırılmalıdır. Toplumumuz bu konuda uyarılmalıdır. Tarih yolunda geleceğe doğru gidişimiz, vahim bir hal almadan, bu gerçekle yüzleşilmelidir.

Yoksa çağların ötesini bizlere gösteren “Büyük Önder Atatürk”, memleketi teslim edeceğiniz adamın aslını araştırın diye boşuna dememiştir. Unutmayın, bize sadece Türk çocuklarından fayda vardır. Türk gibi gözükenler bizi aldatmıştır. Gelin artık aldanmayalım! Bu konu her şeyden öte biz Türkler için çok önemlidir…

Bir milleti millet yapan en önemli, hayatî / yaşamsal ve başta gelen iki rabıta / bağ vardır. Biri Din, diğeri Dil’dir. Çünkü “Din, Dil bir ise millet birdir.” Hatta “Din bir ise, millet yine birdir.” Türkiye’de ise -istisnalar hariç- Din de birdir, Dil de birdir.

Demek ki aynı vatanda aynı Din’e mensup / bağlı, aynı müşterek / ortak Dil’i konuşanlar; menşe ve kökenleri ne olursa olsun, ayrıca tüm unsurlar hangi Dil’i bilirse bilsinler; aynı milleti teşkil eder, aynı milleti oluştururlar.

Elbette her milleti millet yapan bir ana unsur / özel bir maya çalan vardır. Türk Milleti için millet oluş denen bu mayayı çalan Türklerdir. Onun içindir ki, Türkiye’deki milletin adı Türk Milleti’dir.

Zaten bunun içindir ki, Türkiye’deki her unsurun / kavmin müşterek / ortak Dil’i Türkçe’dir. Türkler özellikle Dil mayası ile diğer unsurları Türkleştirmişler, daha doğrusu fethedilen yerlerdeki halklar; bir de Türkçe öğrenme ihtiyacını duymuş ve gerekeni tabii / doğal olarak yerine getirerek Türk Milleti içinde yer almasını bilmişlerdir.

Böylece Türkler ile Türkleşen Türkler aynı maya ile zamanla cihanşümul / evrensel bir milleti yani Büyük Türk Milleti’ni meydana getirmişler. Dünya kurulalıdanberi sayılı birkaç devletten birini oluşturmuşlar. Tarihte en insanî, en medenî bir devlet kurmuşlardır.

Zaten işte bu hikmetten dolayıdır ki, siyasî deha sahibi Gazi Mustafa Kemal Atatürk: “Ne mutlu Türküm diyene.” vecizesini / özlü sözünü söylemek ihtiyacını duymuştur.

Nitekim her unsurun fert ve bireyleri; ehliyeti nispetinde -aslına, nesline bakılmadan- bu milletin yani Türk Milleti’nin saflarında, bu devletin her makamında şerefle yer almışlar, Devletin devamı için canla başla çalışmışlar, müşterek devletleri olan Türk Devleti’ne samimî bir şekilde büyük hizmetler ifa etmişlerdir.

X

Türkiyemizde Türkleşmiş yani müşterek / ortak Dil’imiz olan Türkçeyi konuşup yazan Kürt asıllı Türk vatandaşlarımız var.

Türkiyemizde Türkleşmiş yani müşterek / ortak Dil’imiz olan Türkçeyi konuşup yazan Çerkes asıllı Türk vatandaşlarımız var.

Türkiyemizde Türkleşmiş yani müşterek / ortak Dil’imiz olan Türkçeyi konuşup yazan Arnavut asıllı Türk vatandaşlarımız var.

Türkiye’mizde Türkleşmiş yani müşterek / ortak Dil’imiz olan Türkçeyi konuşup yazan Gürcü asıllı Türk vatandaşlarımız var.

Türkiye’mizde Türkleşmiş yani müşterek / ortak Dil’imiz olan Türkçeyi konuşup yazan Arap asıllı Türk vatandaşlarımız var.

Daha bunlar gibi Türkleşmiş şu veya bu asıllı Türk vatandaşlarımız var.

İşte Büyük Türk Milleti; Türklerin önderliği ve lokomotifliğiyle, birçok unsur ve kavimlerin de içinde yer aldığı büyük bir millettir.

Çünkü millet; önder milletin kılavuzluğunda, diğer unsur ve kavimlerle kaynaşıp, onlarla yaptığı terkip, sentez ve birlikten oluşan; müşterek bir kültür çerçevesinde bir araya gelenlerin ortaya koyduğu değerli bir topluluktur. Özelde kendilerine has çeşitli teferruat ve ayrıntıları yaşatmakla beraber, edindiği ortak değer ve ölçülerle, yepyeni bir oluşum sergileyen kutlu ve mutlu bir terkip ve sentezdir.

Evet millet aynı doğuşta olanlarla, aynı doğuşta olmamakla beraber aynı oluşta olanların teşkil edip meydana getirdiği; şuurlu / bilinçli bir birliktelik arz eden toplumdur.

İşte bütün bunlardan ötürü diyoruz ki, -menşe ve kökeni ne olursa olsun- Türkiye’de tek bir millet vardır. O da Türk Milleti.

“Niye Türk Milleti?” derseniz:

Çünkü Türkler; tarihin sevkiyle lider / kurucu unsur olmuş; diğer kavimlerin kendi etrafında kümeleşmelerini hasbelkader başarmış ve sağlamıştır.

Son 24 saat içerisinde tam ON BİR şehit haberi ile sarsıldığımı yazarken, bir haber daha geldi. İki şehit daha var.

Kahroluyoruz.

Kavruluyoruz.

İçimiz yanıyor.

Her bir Şehit haberi bizden bir parça koparıyor.

Bütün bunlara ilave olarak, bugünleri bize yaşatanların, hem de göz göre göre, bilerek yaşatanların, hâlâ bu ülkede yönetici olmaları, konuşuyor olmaları, acımızı, üzüntümüzü daha da artırıyor.

Bu kadar olmaz, olamaz.

Analar Ağlamasın uyutması, yutturması, kandırması bu ülkeyi bu hale getirdi.

Analar bugüne kadar bu kadar kısa sürede bu kadar ağlamadı.

Türk Milleti ve onun Güvenlik Güçleri tarihin hiçbir döneminde bu kadar aciz duruma düşmedi.

Türk Milleti, bu kadar ümitsiz hale hiçbir zaman gelmedi, getirilmedi.

İnanılmaz, inanılmaz, inanılmaz.

Söyleyecek hiçbir şey yok.

Ey!

Yiğitler(!), dünyaya meydan okuyanlar(!), dünyayı susturanlar(!), dünyaya meydan okuyanlara destek verenler…

Neredesiniz?

Yürüyün, ülkeyi ayağa kaldırın…

Ne zaman yapacaksınız bunları?

Neyi, kimi bekliyorsunuz?

Başkanlık işinin hallolması için mi bekliyoruz?

Tek derdimiz bu mu?

Aleyhte konuşanlar sizinle hareket etmiş olsa bile, sussunlar mı?

Vicdanlar bu kadar mı köreldi?

Beyinlere takılan çiplere emir gelmedi mi?

Yeter Artık!

Yeter Artık!

Yeter Artık!

İsyan ediyoruz.

İsyanımızı haykırıyoruz.

Heyhat!

Elimiz, kolumuz bağlandı.

Dolayısıyla, taşlar bağlandı.

Bu şartlar altında, bu duygularla başka ne yazabilirim ki!