Evet…

Atatürk’ün meşhur sözlerinden biridir bu başlık…

Genellikle bir itibar vurgusu gibi anlaşılan bu sözün hakikati salt bir itibar iadesinden fazladır aslında…

Burada kastedilen bir toplumda üretimin yapı taşının köylüler olduğudur.

Çünkü köylü demek üreten insan demektir.

Üretmek demek ekonomik canlılık demektir.

Bu nedenledir ki Cumhuriyet’in ilk yıllarında özellikle tarımsal yatırıma çok önem verilmiştir.

Ülkenin genel yapısı itibariyle tarım toplumu olması da kalkınması adına önceliğin tarıma verilmesini beraberinde getirmiştir elbette.

Bu minvalde mesela bugün dahi tarımsal üretimde önemli bir sorun olan eğitimli tarım işçisi problemini çözmek üzere Cumhuriyet’in ilk yıllarında köy enstitüleri kurularak bilinçli tarımsal üretim doğrultusunda köylüyü eğitme yoluna gidilmiştir.

Devletin kendi eliyle gerçekleştirmeye çalıştığı bilinçli tarımsal üretim politikası II. Dünya Savaşı esnasında ülkede yaşanan ekonomik sıkıntı nedeniyle önce sekteye uğramış, sonrasında gelen yeni hükümetin öne çıkan liberal politikaları ile dışarıdan gelen finansal yardımlarla sanayileşmeye öncelik verilmiştir.

50’li yıllardan itibaren sanayileşmenin artmasıyla köyden kente göç hızlanmış, dolayısıyla ilerleyen yıllarda aşamalı olarak köylü nüfusu azalarak kentlileşme oranı yükselmiştir.

Köyden kente göç ekonomik sıkıntılar yanında sosyal sıkıntılar da meydana getirmiş, günümüzün önemli meselelerinden olan çarpık kentleşmenin temelini oluşturmuştur.

Ancak söz konusu göç en başta köylü halkın üretkenliğini azaltmıştır.

Ekonomik olarak üretkenliğin şekil değiştirmesi sosyal travmayı da beraberinde getirmiş, neticede buhranlı bir toplum yapısının zemin taşlarından biri olmuştur.

Sanayileşme tabiî ki bir ülkenin kalkınması için önem arzeder.

Ancak sanayileşme ile paralel ilerleyen bir tarım sektörü ülke kalkınması açısından daha güven verici bir ekonomik yapı oluşturur.

Somutlaştırmak adına örnek vermek gerekirse:

Mesela savaş, sanayi sektörüne de tarım sektörüne de darbe vurur. Ancak darbenin mutlak etkisi en fazla sanayi sektörünedir. Zira tarım böyle bir durumda darbe alsa da sürekliliğini devam ettirebilir.

Ne var ki ülkemizde ekonomik sahada tarımın etkisi gün geçtikçe azalmaktadır. Öyle ki Cumhuriyet’in ilk yıllarında GSMH da tarımın payı  %42.8 iken 2014 yılı itibarıyla bu pay %6’a düşmüştür.

İstihdam açısından bakıldığında ise 1980 yılında tarım sektöründe istihdam oranı %50.6 iken 2014 yılında bu rakam %22.3’e kadar düşmüştür.

Bu tablo neticesinde tekrar vurgulamak gerekir ki ekonomik gelişme tek bir alanda değil, çeşitli sektörlerde dengeli bir şekilde ilerlerse kalıcı olabilir. Bugün olduğu gibi sadece sanayi ve inşaat sektörüne dayalı bir ekonomik yapının sürdürülebilir bir gelişme göstermesini beklemek zordur.

Üstelik içerisinde bulunduğumuz coğrafyanın buhranların ve savaşların dinmediği bir yer olduğu düşünüldüğünde, tarım alanında kendine yetebilmenin önemi daha da fazla ortaya çıkmaktadır.

Bu nedenle köylünün toplum içerisindeki üretken rolünün tekrar arttırılması gerektiği kanaatindeyim…

Zira bir Rus atasözünün dediği gibi: “Kıtlık Allah’tan açlık ise insandandır…”

Saygılarımla…

ABD senatosunca, 1896 yılında Türkiye hakkında alınan gizli karar, ilk defa İngiliz casusu Prens Sebahattin tarafından 1908 yılında Türkiye’nin gündemine taşınmıştı. Senato’nun Türkiye hakkında aldığı bu kararı daha önceki yazılarımda birkaç kez dile getirdim, gene de getirmeğe devam edeceğim. (Tıpkı Yunanistan’ın 16 Ege adası ve bir kayalığı 2004-2009 yılları arasında işgal edip, AKP hükümetlerince ses çıkarılmadığı konusunu sürekli gündeme taşıdığım gibi).Çünkü 120 yıl önce alınan gizli ve hain plan, Türkiye’nin her zayıf anında ortaya çıkıyor ve içerideki sözcüleri tarafından Türk milletine çaktırmadan dayatılmaya çalışılıyor. İşte o plan’ın aslı: “Uluslararası Hıristiyan Komitesince din, mezhep ve milliyetçi özelliklere bakılmaksızın bir Hıristiyan yöneticinin Türkiye’nin geçici başkanı olarak seçilmesini müteakip, Osmanlı İmparatorluğu’nun mevcut bölgelerinin sınırlarla ayrılması, bu bölgelerin Hıristiyan eyaletleri kabul edilip, Hıristiyan gücünün Türkiye Birleşik Devletleri adında toplanması, Utah Eyaleti yönetimi örnek alınarak ve çok eşlilik, kılıçla fethetme gibi dini vaazların ve hareketlerin yasaklanması sağlanacaktır. Geçici hükümet Türkiye Birleşik Devletlerinin sınırlarının içerisindeki etnik özelliklerine uygun olarak oluşacak Ermeni devleti müttefikimize tüm Hıristiyan devletlerinin askeri destek sağlamaları istenecektir.”

1 Kasım 2015 seçimlerinden sonra kurulan AKP hükümeti programında ise şunlar okunuyor: “Başkanlığa geçmek önceliğimiz ve Adem-i merkeziyetçi” bir idare sisteminin güçlendirildiği karar alma sürecinin hızlandığı yeni bir siyasal sistem’e geçebiliriz” Yani başkanlığın yanı sıra özerklik ve yeni bir sistem dediği federasyon.

Sahi ABD Başkan yardımcısı Joe Biden tam anayasa komisyon üyeleri seçildiğinde Türkiye’ye gelip, AKP, CHP, ve HDP’li komisyon üyeleriyle ne konuştu, ne fısıldadı kulaklarına? (MHP’li üyelerle de görüşmek istedi MHP bu görüşmeyi kabul etmedi)

Fısıldadığı, emrettiği! Konular belli: Federasyon sistemine geçilsin, anayasadan milli ve dini içerikli maddeler çıkarılsın, Öcalan ve PKK ile görüşmeler yeniden başlatılsın.

Başbakanın, Mardin de açıkladığı on maddelik Master Planda aşağı yukarı aynı içeriği paylaşıyordu. Zaten açıklanan bu Master Plan, Dolmabahçe Mukatabatı’nın da aynısı. Yani demem o ki dünden bu güne aslında değişen bir şey yok. Sadece asker ve polisimiz şehit oluyor, Türkiye’nin şartları git gide daha da zorlaşıyor.

Gerek Cumhurbaşkanının konuşmalarıyla, gerek Başbakanın gezilerinde attığı nutuklardan anladığımız kadarıyla, anayasa taslağı hemen hemen oluşturulmuş gibi. Anayasa komisyonuna seçilen üyelerin görevi ise bu taslağı sadece tasnif edip kitapçık haline gelmesini sağlamak olacak.

Tamam, iyi de yarınki nesiller bu günün hesabını bizden sormayacak’mı? AKP, CHP, HDP zaten federasyona razılar da, ya MHP?

Hatırlatmak isterim; 1960 ihtilâl’inden sonra rahmetli Alpaslan Türkeş ve 14 arkadaşı yurt dışına sürgüne gönderilmişti. Sayın Türkeş, Adnan Menderes ve üç arkadaşının idam edilmemesi için Cemal Gürsel’e Yeni Delhi’en mektup yazmasına rağmen, uzun seneler kamuoyu nezdinde idamlar Türkeş ve arkadaşlarının üzerinde kaldı.

Daha 2000 yılında Abdullah Öcalan’ın idamına MHP milletvekilleri oy birliği ile onay vermelerine rağmen hâlâ Bebek katilini neden asmadınız diye hesabı gene MHP den sorulmuyor’mu?

Bu yüzden perşembenin gelişinin çarşambadan belli olduğunu göre göre böyle bir anayasa komisyonunda bulunmak ileride MHP’ye büyük bedeller ödetecektir. Hem 7 Haziran seçimlerinin akabinde adı hayırcıya çıkmış ve bedelini büyük bir oy kaybıyla ödemiş MHP’ye, varsın bu defa da hayırcı desinler. Ama taslağı tam bir ihanet projesi olan böyle bir anayasanın hazırlanışında suç ortağı olunmasından daha ağır bedeller ödemek çok daha iyidir.

Halep ordaysa kurşun burada. Yeni bir göç dalgası Suriye dramının bilmem kaçıncı bölümü olarak sahnede. Biriken acılar insanları problemlere bağlıyor ama sebepleri unutturuyor.

“Bir zaman misak ahzetmiştiniz; kanınızı dökmeyecek ve içinizdekileri sürgün etmeyecektiniz. Sonra kararlaştırdınız ve buna tanıksınız.” (B-84)

İlk taşı Suriye’ye kim attı? Kimler hangi hesapla ve neyi kararlaştırmıştı?

“Sonrasında içinizdekileri öldürmeyi sürdürüyor, ötekileştirdiklerinizi ülkenizden sürüyorsunuz; aleyhlerine bir adda ve düşmanlıkta birleşiyorsunuz / destekleşiyorsunuz. Eğer onlar size esirler / mülteciler halinde gelirlerse fidye verip / para harcayıp kurtarmak istiyorsunuz ki onların sürülmeleri size haram kılınmıştı. Kitabın bir bölümüne inanıp diğer bölümünü inkâr mı ediyorsunuz? Böyleleri fiilleriyle ceza, dünya hayatında da rezillik kazanırlar. Ve kıyamet günü en şiddetli azaba çarptırılırlar. Allah yaptıklarınızdan gafil değildir ki!” (85)

Suriye’nin karışması mevzusunda dahli olanlar için yakıcı bir uyarıydı bu.

“O yalanladıkları şeye kendilerini sattılar. Allah’ın indirdiğine asi oldular. Ve Allah’ın kullarına fazlından indirdiği şeylere de.. Gazap üstüne gazabı hak ettiler. Ki o kâfirleredir aşağılayıcı azap.” (90)

“Hep bir ahit yapsalar bir gurup anlaşmayı illâ bozar. Hatta ekserisi iman da etmezler.” (100) Allah’ın yarattıkları üzerindeki rahmetine isyan ve bozgunculuk zemmediliyor.

“Evet, barış içinde Allah’ın yönüne özü muhsinler olarak yönelenlere Rabb katında ödül vardır. Ve korku yok onlara, mahzun da olmayacaklar.” (112)

“Rabbimiz! Bizi sana Müslüman kıl ve neslimizden de Müslüman bir topluluk çıkar. İbadetlerle arındır bizi tövbe üzerine. Muhakkak bağışlayıp rahmet eden Sensin.” (128)

Barış ve esenlik – ki onun adı İslam’dır – için çalışanlardan daha mutlu kim olabilir?

“Allah’ın boyası! Allah’tan gayri güzel boya vuran kim? Ki biz Ona kulluk ederiz.” (138)

İnsanlık boyasında din-mezhep-etnisite ayrımı olmaz. Ve stratejik hesap yapılmaz.

“Ve işte sizi orta bir topluluk kıldık. İnsanlar arasında şahitler olun, Resul de sizin üzerinize şahit olsun. Ve önceki kıbleyi üzerinize yön yapışımız ancak Peygamber’e bağlı olanlarla ileride değişecekleri bilmek için. Tabii ki ağır gelecek, Allah’ın hidayet ettiklerinden başka. Ve işte Allah inananları zayi etmiyor. Ancak Allah insanlara bağışlayıcı ve merhametlidir.” (143)

Ne oldu da böyle birbirinize zulümde bu kadar aşırıya kaçabiliyorsunuz?

“Sizi sınayacağız; korku ve açlık gibi şeylerle, mallar ve sahip olduklarınızdan eksilterek.. Onlar ki başlarına musibet geldiğinde ‘Ancak Allah var ve dönüş Ona’ derler. Sabredenlere müjde!” (155-156) Sınav bugün Suriye’dir, yarın Türkiye’dir.

“Kâfirlerin / Yalanlayanların misali hiç duymaksızın haykırana benzer ki duasız ve nidasız. Körler-sağırlar-dilsizler; akıl da etmezler.” (171)

3 maymunu iyi oynarlar, hep ayı şeyleri gevelerler, kamuoyuna yedirdiklerini zannederler.

“Allah’ın indirdiği kitaptan gizleyip de bununla biraz para kazananlar elbette ki karınlarında ateşten başka şey biriktirmezler. Kıyamet günü Allah ne onlarla konuşur ne de kendilerini arındırır. Onlara acı bir azap!” (174)

Ticareten kazanırken kaybetmek. Kitaptan konuşup hesaptan iş bağlayanlar..

“Fitne kalmayıp din Allah’ın oluncaya dek onlarla çarpışın. Vazgeçerlerse düşmanlık ancak zalimlere karşıdır.” (193) Fitne Suriye’de kimin imalâtıysa adres orasıdır.

“Ve Allah uğrunda dağıtın, elleriniz tehlikeye bağlamayın! Ve ihsanda bulunun. Allah ihsan edenleri sever.” (195)

Paylaşanlar ve para, güç, nefret, günah biriktirenler. Enerji hatları, banka hesapları ve iktidar müsabakaları.. İnsanlığın büyük maçı bu ve iyiler kazanacak!

MHP’de liderliğe soyunan üç kuvvetli aday var. Sayın Meral AKŞENER, Sayın Sinan OGAN ve Sayın Koray AYDIN. 534 delegenin destek verdiği bu üç adaya Kurultay süreci devam ederken şu soruları yöneltmek istiyorum.

1. Mevcut MHP yönetiminin eleştirdiğiniz yönleri nelerdir?

2. Sizlerin mevcut yönetimden farklı ve üstün olduğunuz taraflar nelerdir?

3. Ülkücü tabana ve Türk milletine nasıl bir hedef göstereceksiniz?

4. Nasıl bir MİLLİYETÇİ TÜRKİYE düşlüyorsunuz?

5. Türkiye’nin meselelerini çözüm konusundaki programınızın ana hatları nelerdir?

6. Ekibiniz kimlerden oluşuyor?

7. MHP’yi iktidara taşıyacak yolu nasıl bir çalışma yöntemi ve temposu ile katedeceksiniz?

8. Demokrasi ve insan hakları, medya ile ilişkiler, parti içi demokrasi konularındaki görüşlerinizi özetle açıklar mısınız?

9. Vaktiyle MHP hareketi içinde bulunup çeşitli sebeplerle kopan, uzaklaşan, kırılan ve küsen ülkücüler konusunda neler düşünüyorsunuz?

10. Kadınlarımız ve gençlerimizle ilgili tavrınız, yaklaşımınız ve projeleriniz nasıl olacak?

11. MHP’nin bugün unutulan ve unutturulan fikri kazanımlarını yeniden güncelliyerel hayata geçirip kaldıkları yerden devam ettirecek misiniz?

12. Milliyetçilik anlayışınızın 21. yüzyıl Türkiye ve Dünya gerçekleri ışığında çerçevesini çizer misiniz?

Bu süreçte boş durmayın, bunları kamuoyuna bölüm bölüm açıklayın. Ülkücü taban ve milli kamuoyu sizi şimdiden tanısın. Bu çalışma, hem sizi kurultayda başarıya, ilk seçimde partiyi iktidara taşır. Yoksa sadece kuru kuruya mevcut MHP liderine ve kadrosuna muhalif olmak, ne size, ne de partiye bir şey kazandırmaz. Ortaya koyacağınız amaç ve hedeflerin parıltısıyla başarıya ulaşırsınız.

Yanlış anlamayın,ben de MHP’de değişimden yanayım. Bu soruları sizi zora sokmak için sormadım. Tabanın ve milletin sizi iyice tanıyıp tercih etmesi için sordum.

Sizin de dikkatinizi çekiyordur.

Kalabalık yaya gruplarının yürüdüğü yerlerde, karşıdan gelenlerle çarpışmadan geçemiyoruz.

Diyelim ki, yaya geçitlerinde yeşil ışığın yanmasını bekledik. (Yayaların kırmızı ışık ihlallerini saymıyorum.) Biz karşıya geçeceğiz, karşıdan gelenler de bizim olduğumuz yere gelecekler. Ama hem biz ve hem de karşıdan gelenler yaya geçidinin tamamını kullanarak geçmeye çalıştığımız için, zikzaklar çizerek karşıya geçmeye çalışırız. Çoğu zaman da birkaç çarpışma veya sürtünme ile karşıya varabiliyoruz.

Oysa her iki taraftaki insanlarımız sağdan geçse, beklerken yığılma olduğunda, önce gelenin önde olmasına saygı göstererek sıraya girsek, son derece rahat ve düzenli bir şekilde geçebileceğiz.

Tren, otobüs gibi toplu taşıma araçlarında bu araçlardan inerken ve çıkarken başkalarıyla bedensel temas yapmamak pek mümkün değil.

Asansörlerin yoğun kullanıldığı yerlerde de asansöre girip çıkarken birileriyle çarpışmadan bu işi başaramıyoruz.

Oysaki binmek isteyenler kapıda beklerken, çıkanların rahatça çıkabilmesi için kapının bize göre sağ tarafında ve bir metre kadar gerisinde beklesek, inecekler indikten sonra sırayla kabine girsek bu düzensizlikler olmayacak.

Hava güzel, mesela Sekapark’ta sahilde veya Yürüyüş Yolu’nda geziyoruz. Yaya yolunun tamamını kaplayan gruplar, yolun solundan, sağından, ortasından geçen kişiler, çiftler.. Bazısı yavaş yavaş seyrana çıkan, bazıları tempolu yürüyüş yapanlar… Her iki tarafta da yolu böyle kullanan yayalar büyük bir düzensizlik içinde yürümekteler.

Her iki tarafta yürüyenler sağdan yürüse, ortadaki alanı daha hızlı yürüyenlerin sollayarak geçişi için boş bıraksa hiçbir düzensizlik, çarpışma, bekleme olmayacak…

***

Eğitim Şart

Şehirde birlikte yaşamanın bu kadar basit ve temel kurallarını neden uygulayamıyoruz?

Galiba en temel sebep, eğitim sistemimiz hayata ve şehirde birlikte yaşama kurallarına dair hiçbir şeyi öğret(e)miyor.

Yüzmeyi, ilk yardımı, okuma alışkanlığını, yemek yapmayı, dinimizi, ahlak kurallarını, Türkçemizi, bir yabancı dili, trafik kurallarını öğretemediği gibi görgü kurallarını da öğretemiyor.

Sadece Milli Eğitimi kastetmiyorum. Milli Eğitim kadar büyük bir camiayı Diyaneti de dâhil ediyorum.

Camilere giriş çıkışta yaşanan düzensizlik tren ve otobüslerden farksız.

Kirli çoraplar veya ıslak ayaklarla Camiye girme gibi alışkanlıkları olan Müslümanlar kimin eseri?

***

Şehirli Olmak

Çoğumuz köy veya kasabalardan şehirlere geldik. Veya bulunduğumuz kasabalar hızla şehirleşti.

Bu değişime yani şehir hayatına ne kadar uyum sağladık?

Kalabalıkların bir arada yaşaması için farklı kurallar geçerli. Köyde, müstakil evinizde gürültü çıkarabilir, çamaşırı istediğiniz yere asabilirsiniz. Apartmanlarda oturuyorsanız böyle davranmamalısınız.

Yukarıda birkaçını verdiğim toplumsal görgü kuralları şehirli olmanın getirdiği sorumluluklardır.

Şehirli insan başkalarının yaşama alanına yer açmak için, kendi serbest hareket alanını sınırlandırır. Fakat başkalarından da kendisine bir özgürlük, güvenlik ve mahremiyet alanı bırakmasını talep eder.

Medeni bir şehirli, ATM’de bankacılık işlemi yaparken başkasının hesabını ve yaptığı işlemleri merakla izlemez. Mağaza kasalarında önünde ödeme yapan kişinin hesabını gözlemez. Otobüste nefesini bir başkasının ensesine üfleyecek şekilde yanaşmaz. Kendisine de böyle yapılmasını istemez.

Hatta ABD’de bu bir toplumsal kural olmuş. Herkesin bir metre çevresi mahremiyet veya güvenlik alanı kabul ediliyor. Kimse bu alanı ihlal edecek kadar başkasına yaklaşmıyor.

Bu kurallar gelişmiş ülkelerde bütün toplum tarafından benimsendiği gibi, uymayanlar toplum tarafından kınanmaktadır.

Bu ve benzeri konularda davranışlarımızı gelişmiş batı ülkelerindeki uygulamalarla mukayese edince sonuç utanç verici.

Son model arabalarından ambalaj atıklarını yola fırlatanlar, sokağa tükürenler, toplu alanlarda yüksek sesle konuşanlar, cep telefonuyla bağıra bağıra görüşürken bütün mahrem bilgilerini paylaşanlar…

Trafikte, karşıdakinin en küçük kusurunda bağıran, küfreden, kavga eden öfkeli sürücüler…

Ailelerinin, Milli Eğitimin ve Diyanet’in eğitemediği insanlarımız…

***

Televizyonlarda.. Tartışma adabından mahrum “uzman” terbiyesizler..

Birbirlerine en galiz sözlerle saldıran saygısız devletlûlar, ağızlarının kantarı bozuk siyasiler…

Hepsi bu toplumun eseri…

Bu ortak eğitimin veya eğitimsizliğin ürünü…

Belki de yumurta tavuktan değil, tavuk yumurtadan çıktı… Yani toplum bunların eseri…

*************************************************

Süslümanların Ahlakı

“Süslüman” kavramı “Sıradışı Müftü” olarak bilinen Kırklareli Müftüsü Adnan Zeki Bıyık’a ait.

Sıradışı Müftü, Süslümanların dini (ahlaktan soyutlayarak) yaşama anlayışını “Türedi Müslümanlık” diye tanımlamakta ve çarpıcı tespitler yapmakta.

“Eskiden yetimler görülüp gözetilip onlara sahip çıkılırdı. Onların âhından insanlar çok korkardı. Şimdi adım başı fütursuzca yetim hakkı yiyen hiç de vicdanı sızlamayan kan emici keneler türedi.”

“Eskiden zulüm-haksızlık-yolsuzluk ve sair kötü şeyleri kendi etrafından birileri de yapsa başkaları da yapsa herkes tepki gösterirdi, o şahıs veya şahıslar kınanırdı. Şimdi pisliği yapan kendi etrafından olunca süt dökmüş kedi gibi sessizleri oynayan ikiyüzlü bir nesil türedi.”

Bu ve benzeri tespitleri yapmak ve Müslümanları uyarmak sıradan bir din görevlisinin normal vazifesi idi. Ancak bu hakikatleri ifade edebilen din adamlarının sayısı o kadar az ki Adnan Zeki Bıyık’ın unvanı “Sıradışı Müftü” oluverdi.

***

Kul Hakkı

“Kul hakkı” İslam’ın en temel kavramlarından biri.

Ahiret inancı olanlar bilirler ki, Allah kendi haklarını ve kendi emirlerine aykırı davrananları affedebileceğini, ancak kul hakkını affetme yetkisinin sadece kendisine haksızlık yapılan kişiye ait olduğunu bildiriyor.

Kul hakkı yemek, toplumun imkân ve değerlerini haksız yere şahsi menfaati için kullanmak ve/ veya toplumun kendilerine emanet verdiği yetkileri kötü kullanarak kamu malını israf etmek şeklinde de olabilir.

Bu halde toplumun her ferdinin hakkı yenmiş olur…

Haksız yere kamu malını yemek veya israf etmek en ağır kul hakkı ihlalidir.

***

Hazreti Ömer’e Hesap Sormak Daha Kolaydı

“Ey cemaat! Dinleyin ve itaat edin” diye hutbesine başlayan Hazreti Ömer‘e cemaatten bir kişi “Ey Müminlerin Emiri! Şu sırtındaki gömleğin hesabını vermezsen ne dinleriz, ne de itaat ederiz” demiş.

Devlet Başkanı ve Halife görevlerini yürütmekte olan Hazreti Ömer, sükûnetle herkesin huzurunda gömleğin hesabını vermiş ve böyle Müslümanlar olduğu için şükretmiş.

Şimdi ne böyle kamu malının hesabını devlet başkanından bile sorabilecek Müslümanlar var ve ne de hesap verme konusunda Ömer gibi davranan kamu görevlileri…

Devlet, günümüzdeki anlamıyla, belirli bir ülkede yaşayan insan topluluğunun, egemenlik ve bağımsızlık temelinde oluşturduğu siyasal örgütlenmedir.

Bizim devletimizin adı da “Türkiye Cumhuriyeti”dir…

Devlet, Türkler tarafından daima “kutlu” sayılan ve milletimizi siyasi manada temsil eden yegane varlığımızdır.

Tarih, Türklerin büyük bir coğrafya da sayısız devlet kurduğunu yazıyor. Yani bu konuda pek maharetli bir milletin çocuklarıyız!

Kurduğumuz devletler ve temsil ettiğimiz medeniyetler, eski dünyanın her yerine ulaşmıştır. Hunlar, Göktürkler, Karahanlılar, Timurlular, Altın Orda, Babürlü, Selçuklu, Mısır Türkiya devleti ve nihayetinde Osmanlılar hemen bir çırpıda sayabildiklerimizdir.

Yıllar önce Sir Ch. Eliot’un; “Türkler eski güçlerini artık kaybetmiştir fakat tarihte yeniden önemli roller oynayacaklardır, çünkü Türklerde bu güç hala mevcuttur.” dediğinde olduğu gibi Türklerin devletleri ile birlikte var olma arzusu günümüzde de sürmektedir.

Türklerin, insanlık tarihi boyunca bu kadar çok devlet kurmasının nedenlerinden bir kısmını, kendilerine karşı duydukları aşırı güvene ve başlarına gelenleri kısa sürede unutmalarına bağlıyorum.

Türk devletlerinin kiminin uzun ömürlü kiminin de kısa ömürlü olmasının sırları, Bilge Kağan’ın “Orhun Yazıtları”nda bize bıraktığı vasiyetlerdedir. Unutmayalım ki, o dönem Türk beyleri kendi isimlerini bırakıp Çin isimleri almış, Türkler Çinlilerin ipekli kumaşlarına ve tatlı sözlerine kanmış, düşmanlar Türk halkı ile Türk beylerini biribirine karşı kışkırtarak kardeşi kardeşe düşürmüşler, gençler ağabeylerine oğullarda babalarına itaat etmez olmuştur. Sonuç elli yıllık bir Çin esaretidir… Bilge Kağan’da bunun üzerine “Türk Milleti, irkil ve kendine dön!” demiştir.

Devlet, Türkler açısından bir “kutsal”lık taşısa da aslında her bir fert ve toplum için yaşamsal öneme sahip bir erk yani güçtür.

Devletin önemini anlamak için Osmanlı-Türk İmparatorluğu döneminde kaybettiğimiz topraklarda ardımızda bıraktığımız soydaşlarımız ve akraba topluluklarımız ile bir konuşun, ne demek istediğimiz daha iyi anlaşılacaktır.

Kırım, Ahıska, Kerkük, Halep, Kırcaali, Üsküp, Prizren, Gümülcine, Saraybosna, Kıbrıs ve diğer ata yadigârı topraklara bir uzanıverin; bir Türk veya Türk olarak görülenler için devletsizliğin ne anlama geldiğini görün derim. Ya da Suriye’den Türkiye’ye doğru yürüyerek gelen binlerce insana bakın yeter!

Bunu sadece güvenlik açısından söylemiyorum. Devletimiz var ki; milyonlarca hanede elektrik yanıyor, soba başında ısınıyor, çeşmelerimizden sular akıyor, karnımız doyuyor, tarlalar ekiliyor, hayvanlarımıza bakılıyor, çocuklarımız okullara gidiyor, yollarımız yapılıyor, hastalarımız tedavi görüyor, ticaretimiz sürüyor, namusumuz, malımız canımız korunuyor, hakkımız aranıyor… Eksiklik varmış, yanlış oluyormuş; tamam kabul ediyorum ama bunlar devletimize bir laf söylemeye ve onu yıpratmaya yada yıkmaya teşebbüs etmeye yeterli neden değildir.

Yurt dışına gidenler iyi bilir; geri dönüşte sınırda veya havaalanında Türk bayrağını görünce; memlekete geldik diye içimiz ne kadar rahatlar ve kendi kendimize “memleket gibisi yok” diye mırıldanırız. Hatta eminim ki, hainlerde aynı duyguyu hisseder. İşte bize bu duyguyu tattıran bu memleket, Türk Milletinin en büyük siyasal örgütlenmesi olan Türk devleti ile ayaktadır.

Vatandaşı olmaktan gurur duyduğum “Türkiye Cumhuriyeti” devleti Mustafa Kemal Atatürk ve arkadaşları tarafından kurulmuştur. Eğrisi doğrusu ile kuruluşundan bu yana 93 yıl geçmiştir. Bana gore bu güne kadar üzerine düşeni hakkıyla yapmıştır. Bu devlet kabul etmeliyiz ki, içeriden ve dışarıdan insanlık tarihinin görmediği kadar, büyük bir saldırı altındadır. Bu saldırının hedefi, devletimizi yıkmak ve Türk Milletinin elinden bu toprakları alıp onu esaret altına almaktır. Devletimize bilerek veya bilmeyerek laf edenlerin hepsi bu amaca hizmet etmektedir.

Onun için bize göre “kutsal” olmasının yanında her birimiz için yaşamsal önem taşıyan devlet varlığımız, göz bebeğimiz gibi korunmalı ve gerekirse onun hizmetinde her türlü fedakârlıkta bulunabilmeliyiz. Öyle birilerinin etkisinde yada propagandasında kalarak devletimiz aleyhinde konuşmaktan imtina etmeli aksine her ortamda yüksek sesle devletimizi müdafa ederek onu elimizden geldiğince korumalıyız.. Başımızda sallanacak yabancı bir bayrak ve vatandaşı olacağımız başka devletler bize asla Türkiye Cumhuriyeti’nin verdiği rahatı ve güveni sağlamaz. Bilmeliyiz ki; en kötü devlet bile devletsizlikten çok daha iyidir!

Türkiye Cumhuriyeti bizimdir, biz Türkiye Cumhuriyetiyiz! O zaman Bilge Kağan’ın dediği gibi “İrkil” ve kendine dön, devletinle ebediyen yaşa…