Hafta sonunu Bulgaristan’ın başkenti Sofya’da geçirdik. Gidiş amacımız yeni kurulan “Dost Partisi”nin kuruluş kongresine Genel Başkan Lütfi Mestan’dan aldığımız davetti..

Türkiye’den arkadaşlarla yola çıktık… Yolda Balkanları ve Bulgaristan’ı nasıl kaybettik, bugün Türkiye’de yaşananların geçmişte Balkanlarda yaşananlarla bir alakası var mı? Türklük dünyanın her yerinde niye böyle perişan bir halde ? Bulgaristan Türklüğü siyaseten bölünüyor mu? tartışıp durduk..

Sofya’da yapılan genel kurula, Türkiye’den de Akp, MHP ve Chp temsilcileri katılmıştı. Türk Büyükelçisi de protokoldaydı.. Çok sayıda bizler gibi misafir vardı. Ancak herkes birbirine “bundan sonra ne olacak?” sorusunu soruyordu.

Bana göre iyi olmayacak… Çok akıllılar yine Türk’ü çırak çıkaracak tezgahlar peşindeler. Ama onların hesabı varsa Allah’ın da mutlaka bir hesabı vardır. Alma Türk’ün ahını çıkar aheste aheste!

Ayın 23-24’ün de yapılacak olan Hak ve Özgürlükler Partisi’nin genel kuruluna da davetliyim… İnşallah oraya da gideceğim.

Sonra da gelişmeleri izleyip, sizlerle izlenimlerimi ve değerlendirmelerimi paylaşacağım.

Ancak kısaca şunu söylemek isterim ki; Türkiye’deki siyaset Balkanları ve Balkan Türklüğünü anlamada ve siyaset geliştirmede son derece başarısız. Sebebi ise bilgisizlik ve teslimiyet!

O zaman “Her Türk bir devlettir” diyerek hepinizi Türk Dünyası ile bizzat ilgilenmeye davet edelim. Çünkü soydaşlarınız mazlum ve mağdur!

“MHP’nin siyaset ve toplum hayatında işgal ettiği yer en az iktidar partisininki kadar önemli ve güçlüdür” diyor  (yandaş Akşam Gazetesinde yazan) Kurtuluş Tayiz.

Bu tespit bazılarına göre abartılı gelebilir. Ama ben de bugünkü siyasi dengeleri değiştirebilecek tek parti olarak MHP’yi görüyorum. Bunun için -Tayiz’in diğer görüşlerine iştirak etmesem de- bu cümlesi ile benzer görüşteyim.

MHP çok yakın zamanda bir seçim olsa ve mevcut yönetimi ile seçime girecek olsa çok büyük bir ihtimalle baraj altında kalacak.

Buna karşılık lider ve yapısal değişimi gerçekleştirir, “öğrenilmiş çaresizlik içindeki kitlelere umut olabilecek bir vitrin ve vizyon ile seçime girecek olursa mevcut oy oranını ikiye katlayacak.

Mesela “Meral Akşener başkanlığında seçime girse” diye yapılan anketlerde MHP’nin oy oranının ilk seçimde yüzde 25 olacağı görülüyor.

*******************************************

Mahkeme kararı ile değişim başladı

Ankara 12. Sulh Hukuk Mahkemesi olağanüstü kurultay kararı verdi. MHP’de Kurultayın yapılması için “543 delegenin imzaladığı olağanüstü kongre çağrısı yapma” talebini kabul etti. “Tüzük değişikliği amacıyla toplantı yapmak üzere” kurultay talebini yapan muhaliflerin gösterdiği 3 üyeyi görevlendirdi.

Hani “bir şey değişecek, her şey değişecek” diye bir slogan var ya, tam da bu hali izah eden bir cümle gibi.

Çünkü yapısal restorasyonunu tamamlamış, güçlü bir kadro ile vitrinini yenilemiş, profesyonel bir ekip çalışmasını uygulamaya geçirmiş bir MHP‘nin oy oranının üst limitinin ne olacağını kestirmek kolay değil. Ancak birinci parti olmasının hiç de sürpriz olmayacağını düşünüyorum.

MHP’nin bir cazibe merkezi haline gelmesiyle AKP’ye kaptırılmış ülkücü oylar yuvaya dönerken, “alternatif yok” diye AKP’ye oy veren merkez sağ oylar da MHP’ye yönelir. Bu gelişmeden en çok AKP zarar görür.

Bu demektir ki MHP ilk seçimde iktidar, bir sonraki etapta ise tek başına iktidar hedefine ulaşabilir.

İşte bu sebeple 8 Nisanda Mahkemenin verdiği olağanüstü kurultay yolunu açan kararı sadece MHP için değil, Türk siyasi hayatı için bir dönüm noktası olabilir.

Bu karar öyle görünüyor ki, bir tsunaminin ilk öncül dalgasıdır. Türkiye’nin bütün iç siyasi dengeleri değişebilir.

Türkiye bir normalleşme dönemine girer. İnsanların “benden ve diğerleri” olarak ayrılmadığı, bir kişinin ağzından çıkanın kanun olmaktan çıktığı, hainlere, hırsızlara hesap sorulabildiği, hukukun üstünlüğü ilkesinin hayata geçirilmeye başlandığı bir dönem başlayabilir.

Hatta komşularla bozulan ilişkilerimizin tamiri, bölgede dış politika dengelerinin değişmesi gibi devasa sonuçlara yol açabilir.

*****************************************

Olağanüstü Kurultay Olacak mı?

Devlet Bahçeli ve ekibi Mahkemenin kararını temyiz ederek zaman kazanma hesabında. (Ne için zaman kazanacaklarsa?)

Peki, temyiz olağanüstü kurultayın yapılmamasını ve hatta geciktirilmesini sağlayabilir mi?

CHP ve SP için mahkemelerin geçmişte aldığı benzer kararlara bakarsanız bunun mümkün olmadığı görülüyor.

Anayasa Mahkemesi CHP’de beşte bir imzayı geçerli görmüş, kurultayı toplaması için süre tanımış ve kararına uymazsa Hazine yardımını keseceğini bildirmişti.

Saadet Partisinde ise 2010’da tam da bugün MHP’de yaşanan süreç yaşanmıştı. Mahkeme 3 kişilik heyet görevlendirmişti. Heyet, kurultay salonunu tutmuş ve Çankaya İlçe Seçim Kurulu’na başvurarak kurultay hazırlığına başlamıştı.

Bu arada SP Genel Merkez Yönetimi konuyu Yargıtay‘a taşıyarak temyiz etti. Aynı zamanda Çankaya İlçe Seçim Kurulu’na başvurarak kurultayın iptalini istedi.

Önce İlçe seçim kurulu başvuruyu reddetti. Bu sefer Yüksek Seçim Kurulu’na (YSK‘ya) gittiler. YSK’nın cevabı da aynı oldu, kurultay yapıldı.

Yargıtay da (3 yıl sonra) yeterli sayıda delege imzası toplandığı için kurultayın toplanması gerektiği yönünde karar verdi.

Eski Adalet Bakanlarından, yetkin bir hukukçu olan Prof. Dr. Hikmet Sami Türk de “temyiz süreci kurultayın toplanmasına engel değildir, toplanır ve delege özgür iradesiyle kararını verir” görüşünde.

Yani hukuki açıdan olağanüstü kurultayın toplanması kesin gibi.

Bu durumda Mayıs ayında tüzük kurultayı toplanacak, gerekli olan en az 601 delegenin çok üstünde bir delege onayı ile tüzük değiştirilecek. Sonra da seçimli kurultaya gidilecek.

***********************************************

Baskın Seçim Hesabı

Diyelim ki eski kararların aksine olarak temyiz kararının beklenmesi kararı çıktı. Yargıtay’ın karar vermesi için yasal süre en fazla üç ay. Yani Temyiz Mahkemesi, yasal süreye uyarsa, kararını üç ay içinde verebilir.

Nasıl olsa eninde sonunda kurultay yapılacak. Yönetimin kendilerini seçen kurultay delegelerinin yeniden güvenini almaktan kaçması başlı başına bir demokrasi özürüdür. Bugüne kadar yaptıkları iyi işleri de unutturacak bir siyasi hatadır. Bu tavır akıbeti değiştirmez ama gidenlerin bıraktığı izlerin kötü olmasına sebep olur.

Dahası, ya bu arada AKP ve Erdoğan MHP’deki durum tam netleşmeden önce bir “baskın seçim” kararı alırlarsa… Yaz aylarında veya sonbaharda bir baskın seçim yaparsa…

Saray’da bu konunun ciddi ciddi tartışıldığı konuşulup, yazılmakta. Bu haberlere göre, bir baskın seçimde (değişimini gerçekleştirememiş) MHP ile (PKK ile arasına mesafe koymayan) HDP’nin baraj altında kalabileceği, böylece 330 milletvekili sayısını aşarak gelen AKP’nin Başkanlık sistemine geçişi sağlayabileceği hesapları yapılmakta imiş.

Nitekim yandaş Akşam’da Kurtuluş Tayiz AKP’ye şu tavsiyeleri ile bu hesapların ipucunu veriyor:

“Yargı’nın ‘MHP’ye kayyum’ kararı, iktidar partisini de yakından ilgilendiriyor. Yeni anayasa ve başkanlık sistemine geçiş hazırlıkları yapan AK Parti’nin sayısal eksikliği, MHP‘nin içine yuvarlandığı bu krizden gelecek vekillerle giderilebilir.”

“İktidar partisi, MHP‘de olup biteni izleme yerine hızla harekete geçerek bu krizi ülke menfaatleri lehine çevirmeye çalışmalı.”

Devlet Bahçeli ve ekibi kurultay taleplerine direnerek böyle bir gelişmeye yol açtıkları taktirde Türk Milletinin ve ülkücülerin yüzüne bakamayacaklardır.

Bu konuyu yazmama kurucusu olduğum Çocuk Kasabası Anaokulu’ndaki bir gözlemim sebep olmuştur. Şöyle ki bir öğle yemeğinde bir grup 3 yaşındaki çocuk, başlarındaki öğretmenleri ile merdivenlerden sağdan yukarı çıkar iken, diğer bir grup ise aşağı inmekte idi ve hiçbir karmaşa yoktu. Sağdan yürüme uygulaması karmaşayı ortadan kaldırmış, herkes kendi hattında gideceği yöne gidebiliyordu. Bu gözlem beni 1990’lı yılında, Mekke’de kıl payı kurtulduğumuz, 3 binden fazla kişinin öldüğü tünel faciasını hatırlattı. Hayatımdaki unutamadığım bir facia olan bu olayda, hac ibadetinin önemli bir parçası olan şeytan taşlama gidişindeki tüneli ve köprüyü kullanan insanlar, böyle bir bilgi ve eğitim almış olsalardı bu olay yaşanmayacaktı. Böcek dahil hiçbir canlıya zarar vermeme şartlarının emredildiği ihramlar içindeki Müslümanlar, yönetim eksikliğinin de eklenmesiyle, birbirlerinin ezerek ölümlerine ve yaralanmalarına sebep olmuşlardı.

Eğitim biz insanların hayatındaki her adımının, iyi veya kötü olmasında etkisi olan bir husustur. Toplumları meydana getiren bireylerin eğitimindeki eksiklik ya da yeterlilik veya ilerilik sağlık, huzur ve refah seviyesini bizzat etkilemektedir. Eğitim konusunu doğru uygulamalarla hayata geçirebilenler ileri giderken, bu hususu eksik bırakanlar veya yeterince doğru kurum ve kurallara bağlayamayanlar, günlük yaşam kalitesi daha düşük bireylerin oluşturduğu bir toplum olmaktan kurtulamamaktadırlar.

Çocukların iyi eğitim almaları nedir? İnsanların özellikle çocukların eğitiminde görerek öğrenmek önemli bir yer tutar. Anne-baba ve kardeşin davranış biçimlerine, okulda öğretmenlerin ve arkadaşların davranış biçimlerine, mahalledeki komşu ve arkadaşların tavırlarına günümüzde birde oldukça yoğun bir şekilde televizyon ve sosyal medyanın etkileri eklenmiştir. Çocuğun doğru ve güzel bir karakter kazanması için ciddi bir eğitici gayrete ihtiyaç vardır. Bilinçli ve birbirini tamamlayan bir ilgi, onların iyiyi yakalaması ve onu benimsemesini sağlayabilir.

Bu sebeple anne-babaların çocuklarının eğitim ve öğretimdeki sorumluluklarını birinci planda tutmaları gerekir. İlk rol model olduklarını unutmadan, örnek alındıkları bilinci ile çocukları ile ilgilenmelidirler. Çocuklarının istediklerini alma ve yapmanın yeterli olmadığını bilerek onlarla daha çok zaman geçirmelidirler. Sokakta-okulda-televizyonda-sosyal medyada onları etkileyen-ilgisini çeken hususlar hakkında onlarla ilgilenilmeli, bilgilendirmelerle ilgilerini çeken hususları doğru anlamaları sağlanmalı, yanlış davranışlara geçmeleri önlenmelidir. Çocuk Kasabası Ana Okulumuz da gözlemlediğim üzere 3-4-5 yaşlarındaki küçüklerimizin doğru ve iyi yetişmeleri için uygulanan eğitim metotları vardır. Bu metotlar belirli bir disiplin içinde uygulanarak çocukların günlerini daha mutlu geçirmeleri sağlanmaktadır. Böylece iyi, doğru davranış ve alışkanlık biçimleri daha kolay kazandırılmaktadır. Burada da eğitim kurumu ile ebebeynin karşılıklı işbirliği önemlidir. Çocuklarımızdaki gelişmeler izlenerek olumlu-olumsuz davranışlar ilgili eğitimci ile paylaşılarak değerlendirilmelidir. Gerektiğinde ilgili rehberlerden de istifade edilerek çocuklarımızın sağlıklı bir gelişme süreci yaşamasını sağlamalıyız. Bu ilgi onların hayat boyu sağlık, başarı ve mutluluklarını etkileyecek olan bir imkanı hazırlayacaktır.

Eğitimin iyi ve faydalı insan yetiştirmek olduğunu, bunun da doğru davranış biçimlerini kazanmış, aklını, bilgisini ve becerisini kendisi, içinde yaşadığı toplumu ve çevresi için, öncelikle zarar vermeden, sonra da olabildiğince faydalı olmak  için  kullanabilen bireyler  yetiştirmek olduğunu, okul  öncesi eğitimin de bu hususta  önemli bir payı olduğu bilgisini paylaşmak istedim.

Henüz 250. Sahifedeydim. “Tut Elimi Killize” adındaki romanımın son bölümünü yazıyordum. 1950’li yılların Kilis’ini anlatıyorum bu çalışmada. 27 Mayıs Darbesinde önce göz altına alınan, sonra tutuklanan Kilisli aydınları yazıyordum. Aykırı entelektüel Nihat Ferah olayını sonlandırmak üzereydim. Sanırım saat 16.00 falandı. Telefonum çaldı. Paris’ten Mahmut Kaçarlar arıyordu. Önce “Acaba Türkiye’ye döndü mü?” diye düşünürken merakımı giderdi. “Kahramanımızı kaybettik. Başımız sağ olsun” dedi. Sonra devam etti soluklanmadan “Yok hala Fransa’dayım. 13 Nisan günü Hanımı da alıp döneceğim.” dedi. Kaybettiğimiz kahramanımız kimdi ki? Benim haberimin olmadığını hemen anlamıştı:

-Nihat Ferah Hocayı kaybettik.  Rahmeti rahmana gönderdik.

Yüreğim daha hızlı çarptı üçüncü çeyrek asır içinde olan 58 yıllık dostumun, ağabeyimin, hemşehrimin, sanatçımızın, aydınımızın vefat haberiyle. Heyecanlandım bittabi. Hemen sordum.

-Ne zaman, nasıl olmuş?

-Ağabey facebook’ta dikkat etmedin  herhalde. Fotoğraflarıyla arkadaşlar yayınlamışlar.

-Benim facebook’um kapalı. Hala açılmadı. Korsanlar girmişti. Sen olayı anlat bana.

-Cumartesi akşamı saat 19.00’a doğru evinde oturduğu divanda birden bire kötüleşmiş. Hemen ailesi hastaneye kaldırmış. Meğer kalp krizi geçiriyormuş o sırada. Hastanede de vefat etmiş. Mekanı cennet olsun.

Bir Kanaat Önderi Hakka Yürüdü

Öyle bir şaşırdım ki, biran konuşamadım, sustum. Daha önceki hafta Kilis’te beraberdik. Aynı sofrayı paylaştık. Espriler yaptı. Hatıraları yad ettik. Şiirler okudu bize. Politik gelişmeleri değerlendirdik. Ah Nihat Hoca ah!

-Peki sonra?

-Pazar günü Kesik Minare Camii’nde öğleyin kılınan cenaze namazının ardından, Asri mezarlıkta defnedilmiş.

Sanki ailemizin bir ferdi vefat etmişti. Kültür hayatımızın, cemiyet hayatımızın, edebiyat hayatımızın, hatta örnek taşra hayatımızın önemli isimlerinden birini kaybetmiştik.

Dualar ettik, Fatihalar gönderdik Mahmut Kaçarlarla birlikte. Rahmet diledik hepimiz için. Telefonu kapatır kapatmaz. Önce taşra gazetelerine baktım. Hiç birinde rastlamadım habere. İstanbul’daki muhafazakar medyanın de böyle bir endişesi yoktu. Patronlar ihale alma peşindeydi.  Kilis Gazeteleri Pazar günleri yayınlanmıyordu. Önce Gazeteci Ahmet Ekinci’yi aradım. Meşguldü. Aklıma gelen diğer arkadaşlara ulaşamadım. En son Mehmet Evran’ı bulmaya çalıştım, başka biriyle konuşuyordu. Ancak az sonra kendisi aradı beni ve bilgilendirdi:

-Başımız sağ olsun. Rahmetli Pazar günü defnedildi. Kesik minare Camii’nde yer yoktu. Dışarıya kadar dolmuştu. Tatil günü böyle cemaat az bulunur. Hele bir hafta içine denk gelseydi, miting alanı gibi olacaktı Rahmetlinin cenazesi.

-Seveni, saygı göstereni çoktu her kesimden. Nurlar içinde yatsın. Önce Türkiye, sonra İslam coğrafyası önemli bir kanaat önderini kaybetti.

Sonra Mehmet Evran’a sordum “gazetelerde haber yer aldı mı” diye? Kilis’in sesi ilk gün vermiş haberi. Sahibi Mehmet Reyhanlı’yı arayarak alakasından dolayı teşekkür ettim, o da “Biz Nihat Hocayı severiz” dedi.

Peyami Safa’nın Taşradaki Devamı

Nihat Ferah ile ben ortaokulda(1958) iken tanıştım. Müthiş bir hafızası vardı. Okuduğu şiiri ezberlemekte zorlanmaz, makaleyi algılamakta sıkıntı çekmez, bir kitap kurdu, bir ayaklı kütüphane gibiydi benim için. Hele edebiyat ve musiki ile arasının iyi olması, gelişmeleri yakından takip etmesi benim için daha da kıymetliydi. Ortaokulda bir arkadaş grubumuz adeta Nihat Ferah’ın hem arkadaşı, hem öğrencisi olmuştuk. Hem milli, hem taşra örfünü gençlere iyi yansıtırdı. Bu açıdan kendisinden çok istifade etmiştir bizim nesil.

Nihat Ferah’ın önemli şiirlerinin bir araya geldiği güldestesi Divan-ı Nihat yayınlanırken 40 sahifelik önsözünü ben yazmıştım. Şimdi de romanıma konu ediyordum.

Şair Nihat Ferah Kilis’in Tırıklı Mahallesinde (29.05.1932) doğdu. Cumhuriyetin ele avuca sığdırılmaz evladını babası Ahmet Efendi ile annesi KüspeciMecid’in kızı Makbule Hanım önce Ketenciler Mahallesindeki Kur’anı ve dini bilgileri öğrenmek üzere Sitti Hoca’ya, sonra 7 yaşına basınca da Kilis’in kurtuluş tarihi olan 7 Aralık İlkokulu’na gönderdiler. Bu okul daha sonraları Çalık Camii’nin doğusundaki kap altında bulunan Kilis’in maruf ailelerinden Salih Salihoğlu’nun evine taşındı. 1944 yılında İkinci Dünya Savaşı devam ederken, Münire Törüner, Nermin Özdoğan, Kemal Kutlu ve Nuri Ertürk Öğretmenleri Nihat Ferah’ı mezun ederek orta mektebe gönderdiler. İkinci sınıfa kadar okudu, üçe devam edemedi.

Savaş yılları hayat pahalı, geçim sıkıntı var. Ahmet Efendi oğlunu okuldan alarak bağ bahçe işlerinde yanında çalıştırdı. Bir müddet sonra üç cami için açılan müezzinlik imtihanını kazanarak Hasan Attar’da göreve başlıyor(1947). Askerlik gelip çatınca(1953) Gelibolu’ya hizmete gidiyor. Sağ gözü özürlüydü. 210 gün sonra kendisini sakata ayırarak terhis ettiler. Dört beş sene yine babasının yanında çiftçilikle meşgul oldu. Bu sırada konjonktürü sadece takip etmekle kalmıyor, gazete ve dergiler alarak fikri hamulesini geliştiriyor. Parası oldukça edebi çok sayıda kitap sahibi oluyor. Kütüphanesini kuruyor. Dünya ve Türk klasiklerinden, günümüz edebiyatına kadar yakın takibe alıyor.Müzzenlik’e Şıh Camii’ndeki göreviyle yeniden başlıyor.

Darbeye Karşı Sivil Direniş Öncüsü

Mehmet Akif Ersoy’un hayatı ve şiirlerinin etkisinde kalıyor. Şair Hafız Kamil ve Ankara Müftüsü hemşehrisi Hacı Mahmut Öğütçü(Halipçi) ile sürekli temas ederek, görüşlerinden istifade ediyor. Sebilürreşat ve Serdengeçti ile Hüradam’a abone oluyor. Okuyor, okutuyor, ailesi diğer gözünü de kaybetmesinden endişe ediyor ama o yine okuyor. Demokrat Parti ve Başbakan Adnan Menderes’in bütün tasarruflarını inanarak sivil savunma hattı kuruyor. Kendisinin “eşkıya darbesi” dediği 27 Mayıs Darbesi’nde Öğretmen İhsan Kayabaş, Tıp Fakültesi öğrencisi Yaşar Akıncı ve Turgut Kurt ile birlikte tutuklanıyor. Gerekçe de “Halkın seçtiği kişileri savunun, hukuk devletini ve demokrasiyi sonuna kadar savunun” biçiminde yazarak astıkları 7 adet afiş. Kilis’te olay üzerine savaş uçakları gösteri uçuşu yapıyor. Çünkü bu olayın arkasında bir isyan hareketinin balamasından endişe ediliyor. Ancak yanılıyorlar. Bireysel bir tepki olarak tarihe geçiyor Nihat Ferah ve arkadaşları. Kilis’te 12 gün sürekli işkence görüyorlar. Kendisi ile son olarak görüştüğümde “4.5 saat ellerine ne geçtiyse vurdular. Bu günlerce devam etti. Sonra Malatya’ya gönderildiler. Daha sonra da buradaki diğer gözaltındakilerle birlikte Sivas Cezaevi’nde 8 ay  tutuklu kaldık.”

Sivas Cezaevi’nde ülkenin maruf ailelerinin temsilcileri, yazarları, şairleri, fikir ve siyaset adamlarıyla tanışıyor. Recep Onbaşı’nın “dönme, konuşma, bakma, dinleme” emrine uymadan günler geçiyor. 1940’lı yıllarda satılarak ticarethaneye dönüştürülen Hacı Derviş Camii’nin asli hüviyetine dönmesi için yapılan yürüyüşte yine Nihat Ferah’a hapishane gözüküyor.

Bir Aydının Yalnızlığı

Dosyasına “kırmızı potansiyel mürteci” olarak not düşülünce her darbe ve muhtırada tutuklanıyor. 8 defa yeniden cezaevine giriyor, 373 gün tutuklu kalıyor. Kitapları müsadere ediliyor.Dergi koleksiyonları hırpalanıyor. Ankara Cezaevinde Yılmaz Güney ve Muharrem Şemsek ile tanışıyor. Dostluk köprüleri kuruluyor. Kilis’te de en yakın dostlarından biri de; ailesinin reddettiği TİP İlçe Başkanı Avukat Nafiz Sanlı oluyor. Öyle ki Nafiz Sanlı’nın vefatında duasını Nihat Ferah gerçekleştiriyor.

Yaşadıklarını ve birikimlerini dizelerde dillendiriyor. Giyimini hiç ama hiç önemsemiyor. Eskiliğine, yeniliğine, tazeliğine pasına dikkat etmiyor kabına sımayan bu zeka. Çünkü yüreğinde iş, aş, insani ve medeni politik buhran taşıyor, adil olmayan, kul hakkını yemişlere öfkeyle yaşıyor. Dizelerinde bunu görmek mümkün. Dolayısıyla Şair Nabi’deki lezzeti bulabiliyoruz bu şiirlerde. Şair Eşrefteki otoriteye karşı ince mizahı yaşayabiliyoruz. Neyzen Tevfik’deki  “ağzından çıkarılacak bakla” için o heyecanı durduramayabiliyoruz. Orası öyle de sanatçımız nasıl ve ne ile geçinecek acaba? Her tutuklanmada toplum normalleşene, hakkı ve hukuku öne çıkarana kadar selam bile verilmeyen bir aydındır artık Nihat Ferah! Hurdacılık yapıyor nihayet ve Bağkur’dan da emekli oluyor zar zor.

“Odacıya Doktor Önlüğü Giydirmekle Hekim Olunmaz”

46 yaşında evlenmeye vakit bulabiliyor ve Nazmiye Hanım ile hayatını birleştiriyor. Ahmet ve Ayşe adında iki evlada sahip oluyor. Divanı 80 yaşına bastığında Yazar Mehmet Çetin ve bürokrat Mahmut Kaçarlar’ın gayretiyle yayınlanıyor. Nihat Ferah divanının teşvik ve tenkit görmediği için Kent Yazarı Ahmet Almalı’ya serzenişte bulunuyor. Oysa bir o kadar da daha neşredilmeyen şiirleri var kelime hazinesi zengin ve geniş Nihat Ferah Ustanın.Eleştirileri insanlıktan yana esasında. Bakın neler söylüyor ” Müstahdeme doktor önlüğü giydirmekle hekim olunmaz.” Ne deresiniz bu tespite?  “Öğretmenlik henüz öğretmen derecesine gelemedi!” Talebeler her halde bundan dolayı dershanelere gidiyor, ÖSYM’de sıfır puan alabiliyorlar. “Lisanı yok ki ilim yapsın” Bu herkes için bir hatırlatma. Hele hele üniversitelerimiz hem Türkçe ve hem de bir yabancı dil konusundaki sıkıntısı bir türlü çözülemiyor. YÖK bunları görmezden geliyor, Nihat Ferah görüyor. Yine akademilere bir yaklaşımı “Talep yoksa olmuyor işte.” Akademisyenlerin üretmek, paylaşmak, yaygınlaşmak gibi bir endişesi yok çünkü.  Yerel yönetimin de kültür, sanat ve medeniyet hareketi endişesi olmadığını “Belediye 60 yıldır bir şey yapmadı ki şimdi yapsın!” diye hatırlatıyor.

Bir Tahattur

Kendisi ile en son (13 Mart 2016) Kilis’te görüştüm. Dedi ki “Başbakan Davutoğlu

söz verdi. Kilis’e tren gelecek ve Çobanbey’e bağlanacak. Bu sözünü unutmasın. Siz de kendisine hatıratın. Kilis’in ekonomik gelişmesi için bu husus çok önemli.” Demişti. Nihat Ferah her yerde her zaman ülkesi, toplumuve insanı için çırpınan bir bilge adamdı, bir kanaat önderiydi. Balkanlarda, Irak’ta, Filistin’de, Afganistan’da veya dünyanın neresinde olursa olsun mağdur ve mazlum bir milletin veya bir insanın acısı varsa O’nun yüreğinde çarpardı. Nurlar içinde yatsın, rahmete gark olsun. Bana çerçeveleterek “Bir Ariza”sını göndermişti rahmetli. Kendisinden öğrendiğimiz hususları hatırlatıyordu:

Sadakatli, vefalı bir dostum bulunuyor,

Üstün gelmekte o’nun goncasına gazeli!

Kilis has bahçesinin solmayan bir çiçeği;

Var ol Muhammed Cemal, nur ol

Kendini Kâbe sanıp, etrafında tavaf bekleyenleri hayal kırıklığına uğratmak acıtmıyorsa canımızı, duygularını yitirmiş bir mutant olduğumuz düşünülebilir mi…

Herkesi cahil olmakla itham eden, sözüm ona “modern” kafalı cühelayı muhatap almıyoruz diye kıt akıllı olduğumuz söylenebilir mi…

Her fırsatta Milliyetçi olduğunu söyleyen Ulu Önder Atatürk’ün yolundan gittiğini söyleyenlerin, Milliyetçilik düşmanlığının, birde Atatürkçülük ile izahının yapılmaya çalışılması midemizi bulandırıyor fakat kusturmuyorsa , geniş mideli olmakla itham edilebilir miyiz acep…

Yıldızla gezegeni ancak güneşe özenenlerin karıştırabileceği dünyada, iki satır okumadan üç satır laf edenlerin yüzüne tükürmüyoruz diye korkaklık yaftası asılır mı ki boynumuza…

Bu ülkeyi mozaik sananları değil de “hep mutlu olacak ben Türküm diyen” Aşık Veysel’i kör sananların karşısında efendiliğimizi bozmuyoruz diye Vatan – Millet – İstiklal mevzularında ilgisiz ya da bilgisiz olduğumuz düşünülebilir mi…

Şahitlerin Şehit edilişine ses çıkarmayanların, Şehitlerden, korkaklıklarına şahitlik beklemek yerine şefaat bekliyor oluşlarını izlerken yüzümüzde beliren acı tebessümden ötürü delirdiğimiz düşünülür mü dersiniz…

Sodomluların (Sodome Halkı) omuzlarında yükselmekte olan Ramses’i piramidin sonunda-ucunda bekleyen acı sonu göremeyenlerle birlikte haşrolmak istemiyoruz diye aslı kum olan arenaya girmeyişimiz bizim savaşçılığımıza helâl getirir mi dersiniz…

Zaman her şeyin ilacı olsa da prospektüsüne uymayanların helak olacağı her akıl sahibinin malumuyken ısrarla zulümde diretenlere ne anlatacan di mi…

Neyse… Bırakalım da dilimizde tüy kalsın…

Bir sivil darbe şekline bürünen yeni anayasa tezgâhı, eğer kabul edilirse; hangi sorunları yaratacağını göreceğiz. Yeni anayasa ülke ihtiyaçlarına cevap verecek bir değişikliği değil; rejim değişikliği ve demokratik parlamenter sistemi dışlayarak başkanlık sistemini getireceği açıktır. Yeni anayasa görüldüğü kadarıyla, millî kimliği ortadan kaldıracak bir sivil darbedir. Aslında anayasa darbesiyle terör, hedefleri bakımından örtüşmektedir. Türk Milletini yok farz ederek bir ortaklık devleti ve millî egemenliği ona buna paylaştırıcı bir derebeylik sistemi doğacaktır. Acaba Batının feodalite dönemine neden özenilir?

Türkiye’nin bir anayasa sorunu yoktur. Ülkemizin iktisadi sorunları, sermaye açığı, işsizlik, yolsuzluk, yoksullaşma, ahlaki değerlerde yozlaşma ve kamplaşma sorunları vardır. Bazılarının da kafalarında kimlik sorunu yer etmiştir. Türkiye Cumhuriyeti’ni kuran, Millî Mücadeleyi yapan, millî iradeyle kavgalı olanların sorunu vardır. Anayasayı uygulayabilecek ciddi devlet adamı açığı bulunmaktadır.

Hâlâ terörü bastırmak amacıyla tavizci ve etnikçi bir anayasa yapacaksak; bugün Mehmetçiğin terörle yaptığı başarılı mücadelenin, vatan savunmasının ne anlamı kalacaktır?

Kamu düzeninin sağlanamadığı, terör örgütünün silah bırakmaya mecbur edilemediği, millî mutabakatlarda birleşilemediği, hukuk devletinin işletilemediği bir ortamda yeni anayasacılık bir çözüm olamaz. Yeni anayasacılığın anlamı, halksız halk savaşçısı bölücülerin açık yenilgisine rağmen, demokrasinin teröre yenik düşürülmesidir.

Efendim, millî irade yeni anayasa istiyormuş. Neredeyse ilkokul gençliği de bunu istiyor denecek! Millî irade Genel Seçimlerde “Benim Türklüğümü sil, ülkeyi çorbaya çevir, kamplara böl, beni de millî kimliksiz kıl” mı dedi? Tersine Türk Milleti, ayrılıkçılığı, etnik yobazlığı değil; vatandaşlık bilincini, Türk Milleti’ne aidiyet şuurunu geliştirmekten, millî birlik ve bütünlüğü korumaktan, dış baskılara boyun eğmemekten, Kıbrıs dâhil millî davaların yabancı insafına bırakılmamasından yanadır.

* * *

Terörün milletlerarası boyut kazandığı nihayet anlaşıldı. Terör sınır tanımamaktadır. Oysa terörle mücadelede bazı devletler ise sınır tanımaktadır. Ankara, İstanbul ve Hatay’da patlatılan bombalar ile Brüksel ve Paris’te patlatılanları farklı değerlendirme yanlışı yapanlar; teröre köstek değil; destek oldular.

Terörü azdıran Batılı ülkelerin, yabancı kaynaklı nüfusu marjinalleştirmeleri, gettolaştırmaları, aşağılamaları ve Haçlı Seferleri’ndeki İslâm düşmanlığına bürünmeleridir. Batı toplumlarında ekonomik refaha rağmen doğan manevi boşluk, yabancılaşma, ırkçılık ve sanayileşmenin sosyal hastalıklarına karşı ortaya çıkan kitlesel tepki terörü tetiklemiştir. Batının var ülkeleri çıkarları için kamplaştırıcı, etnik ve mezhepçiliği tahrik edici tutumu, Sabancı cinayetinde olduğu gibi katillerin sığınağı olmaları, yabancıları bütünleştirici değil; eritici politikaları uygulamaları, Orta Doğu’da sınırların değiştirilmesi. Dünyayı yangın yerine çevirmiştir. Milletlerarası terör, küreselleştirmeye de bir tepkidir.

İslâm ilgisi sadece şeklen olan, tekbirle kafa koparan, sözde İslami terörü haklı çıkarma görevini üstlenen İŞİD; desteği başta Batılı ülkelerden ve onların vatandaşlarından almıştır. Bazıları Batıdan dışlandıkları için öyle kolay dolduruşa gelmişlerdir ki, intihar saldırılarının malzemeleri olmuşlardır. Bu intihar saldırıları aslında E. Durkheim’ın altruistik intihar (diğergam intihar) tanımına girmektedir.