Osmanlı’da mülk Allah’ın değildir, hanedanın malıdır. Mülk Allah’ındır diyenler bile hanedan reisi olan padişahın “Allah’ın yeryüzündeki temsilcisi / Zıllullah-ı fi’l-âlem” olarak mülkün yani vatan topraklarının tamamı üzerindeki tasarrufu tamdı.

Hâkimiyet / Egemenlik de mutlak olarak kaynağı ilahî ve kutsal kabul edilen sultanlara aitti. Yasama, yürütme, yargı; her ne varsa. “Hâkimiyet Allah’ındır” diyenler bunu ancak Cumhuriyet devrinde muhalefet olarak söyleyebildiler.

Hâkimiyetin millete ait olduğunun kabulü şunun şurasında 96 yıllık bir olgu. 23 Nisan’da şehit cenazeleri gerekçesiyle kutlamadığımız Millî Hâkimiyet / Ulusal Egemenlik buydu. Lâkin artan şehit cenazeleri Düğünlere engel değildi.

23 Nisan’ı sönük 29 Nisan’ı ise gösterişli kutladık. Dolayısıyla Mustafa Kemal Paşa’dan çok Halil Kut Paşa’yı ya da Sakallı Nurettin Paşa’yı konuştuk. Biz de yapmıştık; sendika olarak 8 Mart Dünya Kadınlar Günü yerine 20 Mart Türk Kadınlar Günü’nü kutlardık.

19 Mayıs yerine de on gün sonraki 29 Mayıs tercih edilir zira yönetici erkin eski bir alışkanlığıdır bu. Ve şimdiden bomba spekülasyonları sosyal medyada tartışılmaya başlandı. Neymiş; Anıtkabir’deki törenlerde şu olacakmış, bu olacakmış.

Olsun diye değil ama niye 29 Mayıs kutlamaları için bu senaryolar üretilmiyor. Teröristler için askerî anlamda kalpgâh olan bir mekân mı yoksa herhangi bir stadyum ya da kongre merkezi mi daha kolay hedeftir?

Allah 23 Nisan kutlayanların da, 29 Nisan kutlayanların da yardımcısı olsun. 19 Mayıs’ı kutluyacakları da, 29 Mayıs’ı kutlayacakları da Allah kötülüklerden esirgesin. Her iki bayramı birliktelik bilinciyle değerlendirenlerin sayısını arttırsın. Bayramlardan bile ikilik çıkaranları Allah ıslah etsin.

Osmanlı ile Cumhuriyet birbirinin düşmanı değil devamıdırlar. Kayı boyu Osmanlı’yı kurarken bir Selçuklu misyonunun uzatmalı temsilcisi olan Karamanoğulları gibi beyliklerle uzun süre çatışmıştır. Ama biz tarihte onları birleştirmişiz. Şimdi de yapılması gereken odur; ara bulmaktır, bütünleştirici olmaktır, hem Osmanlı’ya hem de Cumhuriyet’e sahip çıkmaktır. Ve tabii ki hataları ayıklayan, yanlışları beyan eden bir bilinçle.

Bir tarihçi olarak en keyifli işlediğim konulardan biridir İstanbul’un Fethi. Fakat çok sonrasında da acıklı bir işgal var, 13 Kasım 1918’de. Hani “Fâtih Topkapı’dan şehre giriyor” diye mehter marşı yaptığımız, hani Ulubatlı Hasan’ı haklı olarak destanlaştırdığımız ‘Feth-i Mübîn’ 1915’te çeyrek milyon şehitle “Çanakkale Geçilmez” dememize rağmen 3 yıl sonra Çanakkale Boğazı’ndan geçen İngiliz – Fransız Donanması’nca resmen işgal edilmiştir. Yani 465 yıl sonra.

Atatürk’ün 19 Mayıs 1919’da Samsun’a çıkmasıyla başlayan Millî Mücadele / Ulusal Hareket başarıya ulaşmasa ve kurtulduğumuz için Kurtuluş Savaşı adını verdiğimiz ölüm – kalım savaşımız başarıya erişmeseydi bugün İstanbul’un Fethi kutlamaları yerine “Vay be! Bir zamanlar İstanbul’u bile almıştık” diye iç çekme seanslarından başka bir şansımız kalmayacaktı.

Allah’tan bir Türk Aklı varmış da Osmanlı’dan Cumhuriyet’e geçişi planlamış. Allah’tan I.Dünya Savaşı sonlarında bile kaybedeceğini anlayan bir ekibin stratejik hamleleri olmuş. Allah’ın da yardımıyla düşmanı denize dökmüşüz de İstanbulcuğumuza 4 yıl 10 ay 23 gün sonra tekrar kavuşmuşuz.

Cepheden cepheye Allah, Atatürk’ten ve silah arkadaşlarından razı olsun!

Türkiye’de siyaset ne kadar heyecanlı. Bir festival! Hani Hemingway’in Paris için söylediği gibi “portatif bir ziyafet”, mideniz sağlamsa.

MHP Çağrı Heyeti’in tertiplediği kongreyi Ankara Valiliği polis marifetiyle engelliyor. Niçin? Kongre meşru değilmiş. Olmasın… Sizin vazifeniz, barış içinde yapılacak toplantılar hakkında, yapılmadan önce meşru, meşru değil diye hüküm verip beğenmediklerinizi polis marifetiyle engellemek midir? Böyle bir göreviniz ve hakkınız mı var? Barış içinde bir toplantı… Hele bir otelde, hele bir mahkeme kararıyla görevlendirilmiş bir heyetin çağrısıyla yapılan bir toplantı… Bırakırsınız yapılır. Size ancak toplantının emniyetini sağlamak düşer. Toplantı meşru ise ne âlâ. Meşru değilse, zaten geçersiz olur. Size ne?

Tabi, böyle bir toplantıyı engellemek İcra Dairesi’nin de Adalet Bakanı’nın da görev alanına girmez ama hürriyeti tahdit edici fiili onlar değil siz yaptınız, onun için önce size sorulur.

Yarın ben on arkadaşımla Tunalı Starbucks’da “MHP kongresi” adı altında bir toplantı yapacağım. Bu toplantı kesinlikle gayrı meşru ve geçersiz olacak. Buna da polis gönderecek misiniz?

Yarından tezi yok, Ak Parti’nin 22 Mayıs Kongresi’nin yapılmaması için mahkemeye başvuracağım. Tabiîdir ki mahkeme beni kapı dışarı edecek; sonra mahkemenin bu kararını Yargıtay’a götüreceğim. Yargıtay karar verene kadar Ak Parti kongresini polis marifetiyle engelleyecek misiniz?

Parti içi demokrasi

MHP’nin bugünkü yönetimini seçen delegeler -aynı delegeler- seçtikleri yönetimin devamını istemiyor. Şu satırlar yazılırken çoğunluğun bunu sağlayacak tüzük değişikliği için imza verdiği anlaşılıyor.

Normal demokrasi terbiyesine sahip bir yönetim, değil kendisini seçenlerin çoğunluğu, yüzde onu desteğini çektiğini söylese, bir durup düşünür. Yüzde on beni istemiyorsa ve ben haksız olduklarını düşünüyorsam… Kongreyi toplar, onları dinler, kendimi savunur ve güven tazelettiririm. Yüzde yirmi, otuz… İşin ciddiyeti artar. Artık istifayı düşünebilirim. Benim istifam kongreyi zorlayacaktır ve hâlâ beni isteyenler çoğunluktaysa kongre yine beni seçecektir. Yüzde elli, altmış… Direnmem acaba edep sınırları içinde midir diye düşünmeye başlarım.

Delegelerin çoğu casus, paralel ajanı, CIA ajanı, hain ise… Önce sorulacak şey “bu kadar haini ne zaman aranıza aldınız?”dır. Sonra da şu soru: “Bu casus, hain ve ajanlar veya onlara kolayca kanan aptallar sizi bir önceki kongrede seçenler değil mi?” Sizi bunlar seçtiğine göre lütfen kendinizden de biraz şüphelenir misiniz?

Siz eminiz ki demokrasiye çok bağlısınız. Fakat ilk muhalif davranışta, muhalifi yukarıda saydıklarımızla suçluyorsunuz. O muhalifi destekleyen teşkilâtları kapatıyorsunuz. Muhalifi ihraç ediyorsunuz. Geriye sadece sizi destekleyenler kalıyor. Yani muhalifler gidiyor, “muvafıklar” kalıyor. Sizi seçecekleri dikkatle seçeceksiniz, sonra onlar sizi seçecek. Bu demokrasinizin bir sıfatı var mıdır? Meselâ “samimî”, “ahlâklı”, “ulvî” demokrasi falan diyebilir miyiz? Çünkü dünyadaki diğer parti içi demokrasilere hiç benzemiyor… Mutlaka bir isim bulmamız gerekir. “Yerli ve millî” de olabilir. Bir deneyin.

Partiler arası ilişkiler

Beşiktaş kongre yapacak. İçlerinde bir muhalif grup var. Yönetimi değiştirmek istiyor. Aa! Ne görelim, birileri Beşiktaş’taki muhaliflere şiddetle karşı. Olabilir tabi… Bundan daha normal ne var? Hele durun. Beşiktaş kongresindeki muhaliflere şiddetle karşı olanlar Beşiktaşlılar değil, Galatasaraylılar!

Tuhaf değil mi?

İşin başından beri iktidar, MHP muhaliflerinin karşısında. Sadece iktidardaki parti ve hükümet değil, daha başka makamlar da basınıyla, televizyonuyla, zirvesiyle ‘iktidar’ın bütünü MHP muhaliflerine yükleniyor. Muhalefet partisi MHP’den de ‘iktidar’a destek mesajları gidiyor.

Eğer bir süredir Türkiye’den haber alamamışsanız, aklınız karışabilir. Tekrar edeyim:
H İktidar muhalefet partisinin yönetimini destekliyor.
H Muhalefet partisinin yönetimi bunun altında kalmayıp o da ‘iktidar’ı destekliyor.
H İktidar ve muhalefet partisi yönetimleri muhalefet partisinin muhalefetine karşı.

Aynen böyle!

Popper ve demokrasi

Birkaç hafta önce The Economist dergisi Karl Popper ile yaptıkları eski bir röportajı internet sitesinde tekrar yayınladı. Orada Popper’den demokrasiyi tarif etmesi isteniyor. Popper’in cevabı şöyle: “Demokrasiyi yönetimin seçimle geldiği idare tarzı diye tarif etmek doğru değildir. Demokrasiyi en iyi tarifi, yönetimin seçimle kolayca gittiği idare tarzıdır.”

Kahrolası düşmanlar oyun oynar, liderlerimiz oyuna gelmez.

İnsanlar siyasilerin ne yapacaklarını, yani projelerini dinleyip aralarında ona göre bir seçim yapmak isterler. Zaten ‘politika’, ‘siyaset’ kelime anlamıyla budur. Hangi siyasetle, politika ile ülke kalkındırılacak, hangi siyaset ve politika ile parti iktidara taşınacak? Fakat proje yapmak zordur. Proje yapsanız bile proje anlatarak kitleleri heyecanlandırmak da zordur. Hâlbuki yedi milyon yıllık evrimimiz bize,  düşmanlara karşı hemen davranma içgüdüsünü vermiştir. Dosta, iyiye, güzele duyduğumuz heyecanın kat ve kat fazlasını düşmana karşı duyarız. Bu yüzdendir ki Eric Hoffer, “Gerçek İnanç Adamı” şaheserinde, “Allahsız siyasî hareket olabilir ama şeytansız siyasî hareket yoktur” diyor. Parti içi siyasetimizde, partiler arası siyasetimizde, hattâ uluslararası siyasetimizde şeytanımız bol: Ajanlar, paralleler, hainler… Düşmanlar oyun oynuyor ve bizimkiler düşmanlara göre geri zekâlı olduğundan hep oyuna geliyorlar. Fakat liderlerimiz… İnsanlık hâli, arada sırada onlar da aldanıyor ama genelde, bütün delegeler, bütün seçmenler oyuna gelse de onlar oyuna gelmiyor. Oyuna gelmedikleri için de koltuktan kalkmıyor.

Evet, Türkiye’de siyaset çok farklı, çok renkli, lezzetinden yenmez portatif bir ziyafet. Seviye? Yer sofrası…

Pazar günü Ankara’da Türk siyasi hayatında bir ilk yaşandı. Bu ilk olay ileride Türkiye siyasi tarihinin bugünkü gelişmeleri yazıldığında önemli kırılma noktalarından biri olarak kitaplarda yerini alacak.

İlk defa bir partinin iç işi olan kurultay toplanması iktidar partisinin, Saray’ın, İçişleri ve Adalet Bakanlıklarının, mahkemelerin meselesi oldu. 4 genel başkan adayı Meral Akşener, Ümit Özdağ, Sinan Oğan ve Koray Aydın‘ın öncülüğünde olağanüstü kurultay talep eden kitleleri, Kurultayın yapılacağı otelin önünü kesen binlerce polis, Toma’lar, polis bariyerleri, itfaiyeler karşıladı.

Partinin asli sahibi olan delegeler kurultay yapmak istedi. Genel Başkan adayları ve delegeleri kurultay mahalline sokmadılar.

Oysa kurultay yapılır, hukuken geçersiz ise aldığı kararlar geçersiz sayılabilirdi. Kurultay yapılır, hukuken geçerli olduğu tespit edilirse de kurultayda alınan kararlar da uygulanabilir hale gelirdi. Buna dahi izin vermediler. İlk defa bir parti kongresi polis marifetiyle engellendi.

MHP için en güçlü genel başkan adayı olduğu bu olay esnasında bir kere daha anlaşılan Meral Akşener otobüs üzerindeki konuşmasında bu durumu vurguladı:

“Biz zannettik ki kongre talebimiz sadece bir iç işimizdir. Gelinen noktada anladık ki MHP kongresi iç işimiz değilmiş. Kirli düzenin, hukuksuzlukların devam etmesi için, kurulu yapının kilit taşını biz çekiyormuşuz. Ülkücüler bir irade ortaya koydular. ‘Çatlasanız da patlasanız da o kilit taşını çekeceğiz’ dediler. 1999’da vardı ya ‘bir şey değişecek, her şey değişecek’. Evet, bizim kurultayımız olacak ve Türkiye’de her şey değişecek.”

Onbinlerce ülkücünün katıldığı bu toplantıyı yerinde izledim. Meral Akşener’in müthiş etkili konuşmasını benim yakınımda dinleyenlerden bazılarının gözyaşlarına hâkim olamadığını veya heyecandan titreyerek “ağlayacağım, kendimi tutamıyorum” dediklerine şahit oldum.

MHP’lilerdeki heyecan ve kararlılık hareketin sıradan bir genel başkanlık rüzgârından ibaret olmadığını, çok derin bir dip dalgasının varlığını gösteriyordu. Tsunaminin sahile vuran ilk öncü dalgası Meral Akşener’in sözlerini teyit eden güçte oldu.

Bu dip dalgasını, bu tsunamiyi hiçbir baskı ve hukuksuzluğun önlemesi mümkün değil.

Olaylar esnasında polis bariyerleri karşısında tavrı, otobüsün üzerinden hitap ettiği onbinlerce MHP’liye içinden taşan inanç ve duygularını aşılayarak bir cezbe hali yaratması Akşener’in sıradan bir genel başkan olmayacağının işaretleriydi.

Senelerdir izlediğim MHP toplantılarından hiçbirinde olmayan bir şey de “Bahçeli istifa” sloganlarıydı. (Akşener, kendi konuşması esnasında da bu slogan atılınca, ‘yapmayın” diye müdahale etti.)

Devlet Bahçeli’nin kitlede yarattığı kırgınlık, ümitsizlik hali patlamaya hazır bir öfkeye dönüşmüş. “Hareketin lideri Devlet Bahçeli” sloganı değiştirilmiş. “Hareketin engeli Devlet Bahçeli” şeklinde söylendi.

Bu öfkenin sebebi “kurultaydan kaçmak için Saray’ın himayesine girdiği ve hukuksuzluklardan medet umduğu” algısı. Ülkücüler bunları içlerine sindirememişler.

Devlet Bahçeli ise “ülkücü iradeye” kulak vermek yerine, 900 civarındaki delegenin ve “itibar ve iktidar isteyen” MHP kitlesinin iradesini hiçe sayan ağır tivitır mesajlarıyla cevap verdi.

Bahçeli maalesef kendisine yakışmayan dramatik bir siyasi akıbete doğru yaklaştığını göremiyor. Gerçekten üzüldüm.

**********************************************

MHP’deki Değişim Kimi Ürküttü?

Milliyetçi Hareket Partisi’nin olağanüstü kurultay sürecinde yaşananlar toplumumuzda “bu kadar da olmaz” dedirten cinsten gelişmelerdi.

4 genel başkan adayının öncülük ettiği olağanüstü kurultayın tarihi belli idi. Belirlenen 15 Mayıs saat 10‘dan bir buçuk gün önce, mesai saati bitimine ramak kala, İcra Hukuk Mahkemesi kararını açıkladı. Bu karara göre kurultayın yapılmasının önünde ki engel kalkmıştı.

Bunu takip eden iki saat içinde peş peşe Gemerek Asliye Hukuk Mahkemesinin kararı, Ankara 25. İcra Müdürlüğü kararı, Adalet Bakanlığı açıklaması, Valilik açıklaması peş peşe geldi.

Hele hele Adalet Bakanlığı ve Ankara Valiliğinin mesai saati dışında da çalışarak, açıklamalar yapması gözlerimizi yaşarttı. Kurultayın yapılmaması yönünde yapılan bu açıklamalar açıkça yargıya müdahale sayılacak nitelikte idi.

Hukukun teknik açıklamalarından bir şey anlamayan sade vatandaş şaşkın şaşkın bir MHP genel merkezinin ve Devlet Bahçeli’nin açıklamalarına, bir diğer genel başkana adaylarının açıklamalarına bakarak kurultayın yapılıp yapılamayacağını anlamaya çalıştı, çoğu anlayamadı.

Fakat kitlelerin sezdiği bir şey var: MHP kurultayında gerçekleşecek değişim sadece MHP’yi ilgilendirmiyor. Türkiye’nin kaderi bu değişime bağlı. Hatta bu değişim bölgesel dengeleri de etkileyebilecek önemdedir.

*****************************************************

Sadece Tabanın ve Delegenin İRadesine Bakın

Hukukun labirentlerine girmeden bakınca mesele çok basitti.

Partilerin en yetkili organı üst kurul delegelerinden oluşan genel kuruldur. Bu delegeler isterlerse genel başkanı değiştirebilir, yetkilerini elinden alabilir, hatta partiyi kapatabilir. Bu kadar yetkili olan bir organın olağanüstü toplanma (kurultay) kararına hiçbir kimse veya kurum karışamaz.

Eğer yeterli sayıda delegenin/ yetkili üyenin kararına rağmen kongre/ kurultay toplanamamasını sağlayacak bir hukuki yorum kabul edilirse hiçbir parti, dernek, vakıf hatta şirket olağanüstü kongre yapamaz.

Ankara 12. Sulh Hukuk Mahkemesi MHP’de yeterli sayıda delegenin olağanüstü kurultay talebinin olduğunu tespit etti. Yargıtay’ın dahi bu iradeyi yok sayması -bir hukuk devleti isek- mümkün olamazdı.

Eğer hukuk devletinin kırıntısı kaldı ise, geciktirilen Yargıtay kararı açıklandığında görülecektir ki, “olağanüstü kurultay yapılacaktır.”

**********************************************

MHP’yi Kim Yönetiyor?

Milliyetçi Hareket Partisi’nin delegelerinin olağanüstü kurultay talebine rağmen kurultayın engellenebilir olması demek MHP’nin, üstelik yargı kullanılarak, yetkisiz kişiler tarafından veya dışarıdan yönetilmeye başlandığı anlamına gelir.

Yargıtay 18. HD bu kadar basit bir dosyada kararı niye geciktiriyor? Muktedir gücün baskısı ile olduğu iddialarını haklı çıkaracak gecikme adalete duyulan güvenini iyice sarsmakta. Adalet Bakanının şahsen ve bakanlığın yaptığı açıklamalar, Ankara Valiliğinin açıklaması, İcra Müdürünün Hâkim kararını uygulamayarak Adalet Bakanlığı görüşünü sorması ve buna göre karar alması yaşanan hukuksuzluğun kaynağını göstermesi bakımından önemlidir.

Milliyetçi Hareket Partisi‘nin 19 yıllık genel başkanının “Türk Milliyetçiliğini de ayakları altına alan” iktidarla/ muktedirle bu kadar ortak hedefte ve metotta buluşması anlaşılır gibi değil.

“Ergenekon, Balyoz, Casusluk davaları” gibi hukuku katlederek yapılan operasyonlar açıkça hukukun katledilmesiydi. Şimdiki proje hukuku katletme pahasına “MHP’nin ne olacak ne ölecek noktada tutulması.” Yani oy oranının yüzde 10’un altında kalması.

Bu projeye alet olunması ülkücülerin vicdanını kanatmakta.

Meral Akşener’in konuşmasında “kendinde güç addedenlere sesleniyorum. Ne yaparsanız yapın, kimle işbirliği yaparsanız yapın, MHP’yi sarayın ve AKP’nin arka bahçesi yaptırmayacağız” cümlesi MHP kitlesindeki kanayan vicdanlara pansuman oldu.

“Bırakın ülkücü irade ne istiyorsa o olsun” diyemeyen MHP yönetiminin hangi saikle bu hale düştüğünü bilmiyoruz.

Ama başkanlık veya partili cumhurbaşkanlığı sistemine geçerek tek adam yönetimini getirmek isteyenlerin neden MHP’nin mevcut yönetimine sahip çıktığı açık.

Bu yönetimle bir baskın seçime girmesi halinde MHP’nin baraj altına itileceği kesin. İki partili bir mecliste 400 civarında bir milletvekili çıkarma planları yapanların, MHP’de bir değişime izin vermemeye çalışmasını anlıyorum. Bırakın başkanlığı, kendisini iktidardan düşürebilecek bir MHP’yi istememesi normal.

Ama hukukun bu kadar katledilmesini içime sindiremiyorum.

Hukuk bir gün herkese lazım olur. Yarın şikâyet etmek istemiyorsanız, bugün hukukun üstünlüğüne saygı duyun.

Açık bir itiraf!

Genel merkezin avukatı Av. Mete Han Özkan, canlı yayında CNN de;

– MHP’nin iktidar olmak gibi bir amacı ve derdi yok diyor .

– Bizim AKP karşıtlığımız ve referandum gibi bir derdimiz de yok diyor!

Madem öyle ise;

”Böyle bir MHP” ye milliyetçi – Ülkücüler, Türk halkının oy vermesi için bana bir tek sebep gösterebilir misiniz? İşsiz – aşsız kalmış, bir dilim ekmeğe muhtaç kalmış, yıllarca köşeye kıstırılmış Ülkücü yürekler yeni bir çıkış yolu aramasında ne yapsınlar!

*

Tabanın ne yaptığından habersiz, çekilen onca çileye kulak vermeyen Balgat’ın beyanatları artık Ülkücü Hareket’in umudu olmaktan çıkmıştır.

Bu anlayıştaki bir yönetime neden oy versin ki bu insanlar? Takatsiz kalmış yorulmuş bıkmış usanmış, hantallaşmış bir teşkilat ve teşkilat zincirine, girişteki sözleri duyunca Türk Halkı, Ülkücü taban oy verir mi sizce?

*

Geçen akşam bir Tv deki tartışmada Doğunun Başbuğu, binlerce Ülkücünün yetişmesinde önemli emeği olan Yılma Durak Ağabey’i izledim. Karşı tarafta ise genel merkezi söz de savunan, savunmasına nasıl izin verilir diye hayıflandığım, zarardan başka bu davaya hiç bir faydası olmayan Cemal isimli vatandaş, meseleleri kavga ile çözmeye çalışan bir zat vardı . Bu zat daha önceleri de meclisin önünde dava adamı, Başbuğun yol arkadaşı MHP meclis başkan adayını fitursuzca tartaklamıştı. Birilerinden ses çıkmamıştı. Şimdi ise bu programda terbiyesizce Yılma Bey’e hakaret eden bu adamın tutumunu ve bu adamı MHP genel Merkezini savunmak için oraya çıkmasına izin verenlerin nasıl izin verdiğini anlamak elde değildi, yadırgamamak içten bile değildi. Tüm çıkarsızca Ülkücüyüm diyen herkes bu olayı izlerken,Yılma Bey’in mücadelesini ve bu kavgacı adamın ne olduğunu bilen herkesin , göz yaşlarını içlerine akıtarak izlemesini görürcesine bizler etkilendiğimiz gibi , eminim herkes de etkilenmiştir.Ne hallere düşmüşüz , kimlerleyiz dercesine …

*

12 Eylülde içeri alınan Yılma Durak Bey, defalarca işkenceye tabi tutulmuş, ailecek olağan üstü haksızlıklara uğramış Ülkü devlerinden biridir. Kenan Evren öldüğünde, bu ağabeyimizin ailesi cenazede ” Hakkımızı helal etmiyoruz” diyerek bağırırken, ağızları kapatılmıştır. Çığlıklarını en iyi anlaması gerekenler benim genel merkezim olmalıydı, onların yerine bu aile, boş gök kubbeye mi seslendiler acaba? Çile çeke çeke bir deri bir kemik kalan Yılma Bey’i lise 2. sınıfta iken teşkilat görevlisi olarak Erzurum’a gittiğim zaman tanıdım. Kısa boylu naif yapılı biri. Onunla Üniversite Kütüphanesinde konuşurken, acaba yanlış adamla mı konuşuyorum, Doğu’nun Başbuğu bu mu diye de düşündüğümü söylemeliyim. Ancak bir salonda Yılma Bey, konuşurken gözümde, yüreğimde büyüdü büyüdü salona sığmaz olmuştu. O küçük görünümlü adam meğerse ne kadar da büyükmüş, Allah-u Ekber, diye bağıracakken ağzımı tuttuğumu ifade etmek isterim…

*

Bunca çile çeken, davası uğruna hırpalanan elbiselerini çıkarsanız iğne iplik kalmış, ancak hala o Ülkücü dev yüreğin sahibi hakaretlere uğrarken, eyy tepedekiler, bir terbiyeden yoksun adamı Yılma Bey’in karşısına çıkarmakla, o pişkin ve kavgacı, neyi savunduğunu bilemeyen bir zatla karşılaştırdığınız için yuh be dedirttiniz sonunda . Şu an mecliste olması gereken bu dava adamının, hep bile bile de harcandığını düşünmek bile istemiyoruz, sürekli seçilemeyecek yerlere konması bu camiayı da üzmüştür elbet. Ve hala Ülkücü Hareket bu tıkanıklıktan çıksın diye ,”Ölmez bu hareket, ölmez bu dava ” diyenlere destek olmak, son nefese kadar bu mukaddes davaya hizmet için yollara düştü ağabey, diğer çıkarsız harcananlar, sahipsiz on binler gibi.

*

”MHP’nin iktidar olma gibi bir amacı yok” diyenler;  bu çile çeken dava adamları boşa mı çile çektiler ve hala çekiyorlar! Dursunlar ve tüm şehitler boşuna mı öldüler? Ülkücü Hareket bu ülkenin nimetlerinden faydalanmayacak mıdır? Sevdası, vatan, millet, devlet, bayrak ve İslam olanlar hiç mi gülmeyeceklerdir? ”MHP’nin iktidar olma amacı yok diyenler ” eli ile demek ki zamanımız çalındı, boşa kürek çekmişiz, vurulmuşuz, hırpalanmışız, sürülmüşüz ve sizin umurunuzda değil öyle mi? Varsa yoksa tepeden aşağı sahiplenilen koltuklarınız mı daha önemli olan!

*

Bu kafalarla bir yere varılamayacağı açıkça ortadadır. Sarayın rüzgarı ve cazibesi zannederiz ki sizleri de büyülüyor gibi. O yüzden midir ki ”Bizim AKP karşıtlığımız ve referandum gibi bir derdimiz de yok” diyorsunuz! Ortaya çıkan yeni rüzgârı Türk Milleti ve Ülkücü Hareket sahiplenmiştir. Bu rüzgar, fırtınaya dönüşecektir. Bu ülkenin kurtuluşu bu harekete bağlıdır. Cumhuriyetin, Demokrasinin ve adaletin tamiri için hak yerini yakın zamanda bulacaktır inş…Hırsızlar,vatan hainleri, dış güçler korkudan tutuşmuşlardır, iftiralar gırla gidiyor ,açıkça bu durumları da gözlemliyoruz . Bu yolda düşenlerde( Daha ilk adımda tahminimizde yanılmadığımız Koray Bey’i, izliyoruz… ) ,kalkanlarda olacaktır, muhakkak . Bizleri yadırgayanlarda olacaktır, umurumuzda değil. Bizler bu meselede Allah’ın rızasını kazanmak için varız. Dün ne isek bugünde oyuz . Önemli olan vatanın bölünmez bütünlüğü ve adaletin Ömerce tecellisidir.

Bayrak Meral Akşener ve diğer dik duracak olan dava adamları ile rüzgârını almıştır. Tüm tuzaklar nafiledir!

Saygılarımla…

Bu memleket’in her yerinde bombalar patlıyorken, asker ve polisimiz her gün üçer beşer şehit oluyorken, güneydoğu vilayetlerimizden Kilis sanki Türkiye’ye ait bir vilayet değil de Suriye’nin vilayetiymiş gibi bombardıman yağmuruna tutuluyorken, maalesef biz hiçbir yaptırımda bulunamıyor sadece seyrediyoruz. Hâlbuki bir zamanlar birileri Şam Emevi camiinde Cuma namazı kılmaktan bahsediyordu.

Daha dün (Perşembe günü) Türkiye’nin en büyük şehri İstanbul da PKK’lı bebek katillerince askeri araca pusu kurulup bomba patlatılıyor, yine Diyarbakır’ın bir mezrasında aynı eşkıya sürülerince bomba yüklü araç uzaktan patlatılarak onca ölümlere ve yaralanmalara sebep oluyor ve Hakkâri’de bir gecede tam sekiz asker birden şehit veriyoruz.

Yani demem o ki; Türkiye’nin hiçbir yerinde gerek kırsal alanda gerekse büyük şehirlerde vatandaş olarak can ve mal güvenliğimiz yok. Asker ve polislerimiz çözüm süreci müddetince katil sürülerinin şehirlerimize yaptıkları silah yığınakları ve bombalı tuzaklarının kurbanı olmaktan kurtulamıyor.

Bu, olayın sadece güvenlik boyutu. Ya ekonomi, ya siyaset, Ege adalarının durumu? Hangisini tutsanız elinizde kalıyor. Daha 5-6 sene öncesine kadar fert başına düşen milli gelir, on bin dolar diye kasım kasım kasılırken, bu gün dokuz bin dolara düşmüştür. Dolar almış başını gidiyor ihracat gelirleri o nisbette düşüyor. Fert başına düşen milli gelir bizde on bin dolarken Yunanistan da otuz bin dolardan yirmi sekiz bine düştü diye neredeyse Yunanistan da halk ayaklanması oldu, ortalığı birbirine kattılar. Ama bizde tık yok, biz Türküz ya  “Bize bir şey olmaz”.

Cumhurbaşkanı, genel seçimin üzerinden daha altı ay geçmişken %49 oy almış bir başbakanı istifa ettirebiliyor yandaş basın ise bu olayı büyük bir pişkinlikle savunuyor. Başbakan’ın Hükümet adına yapacağı açılış programlarını Cumhurbaşkanı bizzat kendisi yapıyor.

Yunanistan, iki bin dört iki bin on beş yılları arasında 17 Ege adasını ve bir kayalığı işgal ediyor ama Türkiye’nin nedense hiç sesi çıkmıyor. Kıbrıs’ta bir şeyler oluyor ama derin bir sessizlik içerisinde sadece sinsi ve pis kokular geliyor.

Ama TBMM’nde tamamen bambaşka konular tartışılıp, gündem saptırılıyor, yaşanılan tehlikeler görmezden geliniyor. Tıpkı Fatih Sultan Mehmet, İstanbul’u fethetmek için geldiğinde İstanbul da ne kadar kilise papazı varsa toplanıp “meleklerin erkek’mi dişi’mi” olduğunu tartıştıkları gibi.

Yukarıda sıraladığım sorunlar sanki milletten gizlenip kaçırılıyormuşcasına her gün değişik bir gündem oluşturuluyor.

Yok başkanlık sistemi, yok anayasa değişikliği, yarı başkanlık veya partili başkanlık gibi. Allah’ınızın aşkına bu ülkenin başka hiç derdi yok mu bu kadar kısır döngü içerisinde mecliste kavgayla yumruklaşmalarla nereye kadar gidecek bu iş?

Şu görülmüştür ki; Cumhurbaşkanı Erdoğan, başbakan ister düşük profilli, isterse yüksek profilli olsun dediğini yapıyor ve yine de yapacak. Başkan olursa da yapacak, partili Cumhurbaşkanı olursa da yapacak. Öyleyse bu kavga bu gürültü bu gerilim ne için? Bunca beyhude yere harcanan enerji şehit ailelerinin gözyaşlarını bir nebze olsun dindirmek için harcansa daha iyi olmazmı?

Saygılarımla.

Romatizma ve kas ağrılarına iyi geliyordu. Hatta baş ve diş ağrılarına da.. Ancak ‘şifa yağı‘nı 1850’lerde aydınlatma aracı olarak kullanmaya başlayan Amerikalı avukat George Bissel ile kimya profesörü Benjamin Silliman‘ın, bu kirli suyun insanların toplu olarak öldürülmelerine yegâne sebep olacağını düşündü mü acaba? Nice savaşlar yaşayan dünyanın bu uğurda iki büyük dünya savaşına sebep olacağını biliyor muydu acaba?

Bütün bu soruların cevabı tabii ki de hayır! Milyonlarca insanın ölümüne sebep olan 2. Dünya Savaşı‘nın şüphesiz nedeni petrol kavgasıdır. İngiltere Başbakanı Winston Churchill‘in “Bir damla petrol bir damla kan değerindedir” sözü bu gerçeğin en net ifadesidir.

Amerika‘da Standart Oil‘in kurucusu Rockefeller, petrolü “romatizma aracı” diye küçük şişelerde satıyordu. Satışından büyük paralar elde ederek Birleşik Devletlerdeki petrol sahalarına el attı. 1870’lerde İngilizler ile kıyasıya rekabet edecek güce erişen Rockefeller artık dev bir tröst oldu.

Petrolün kısaca özeti buydu; savaşlar çıkaran, canlar alan petrolün yüzyıllar boyunca savaşlara sahne olacağını hangimiz bilebilirdik?

Şu anda Ortadoğu‘nun Batı tarafından iştah kabartmasının, Abdülhamit Han‘ın İttihat ve Terakki tarafından tahttan indirilmesinin, Osmanlı‘nın hedef alınmasının da aslında tek sebebi vardı: petrol. Ve doğal olarak güç yarışı..

Batı‘nın her zaman parayla alabileceği şeyler vardı tabi ki de.  Ama bir şey vardı ki onu asla alamazdı bu milletten: Vatan sevdası.  Osmanlı İmparatorluğu’nda olan vatan sevdasını anlayan Batılı güçler içeride bir yapılanmaya gitmeliydi ve Osmanlı’nın kanına işlemeliydi.  Bu yapının adı çok geçmedi ki belli oldu; ‘İttihat ve Terakki‘.

Batı‘dan aldığı güçle çalışmalarını yürüten İttihat ve Terakkiciler yine batıdan aldıkları güçle 33 yıllık çınarı, Sultan II.Abdülhamit‘i tahttan indirecek ve sürgüne yollayacaktı.

İşte Amerikalı Avukat George Bissel ve Kimyacı Benjamin Silliman‘ın masumca bulduğu bu tehlikeli ‘yanan su‘ nelere sebep olacaktı daha.

Belki de günümüzde gelişen ve gelişmeye devam edecek olan on binlerce önemli olayın başlangıcı idi Sultan‘ın tahttan indirilmesi ve şu anda aynı işi yapıyor Batı içerden yetiştirdiği Paralel devlet yapılanması ile. Okyanus ötesinden olaylara müdahil oluyor. Ve ne yazık ki içimize sızmışlar artık ta Osmanlı‘dan beri..

Bize düşen şey ise inanmış ve canını vatanı, milleti için ortaya koymuş insanlarla, adam gibi adamlarla birlikte oyunu bozmak ve gündemi belirlenen değil gündemi belirleyen Türkiye olmak.