“Gönlüne dolan ve kendisini irşat eden İlâhî Kelâm, ‘Rabbimiz, Mâbudumuz, ibadet ettiğimiz Allah’ mânasında kullandığı ‘Tapduk’ sıfatı ile perdeleyerek, gönülleri şahsına değil, Allah’a rabtetmiştir. Nitekim bir başka ilâhisinde:

“Biz taliplerüz her dem ışk sabakın okıduk

Çalap müderris bize, ışk hod medresedir.”

diyerek bu hakikati daha açık bir dille ifade etmiştir. Yunus’un:

“Yunus eydür er kulıyam Tapduğumuz dost yüzüdür

İşbu söze inanmayan ide-bilsün itdüğini”

X

“Tapduğa secde kıl sen

Sana vuslat gerek ise”

gibi, Divan’ında on beş yerde geçen bütün Tapduk kelimeleri, Allah mânasında kullanılmıştır.” (a.g.e., s.16) Zaten Yunus’u hakikat âlemine ulaştıran da bu İlâhî sevgidir.

“Yunus Hakk’a bilişeli, can u gönül virişeli

Şol Tapdug’a irişeli, gözlerümi açar oldum”

şeklinde ifade ettiği gibi Yunus kalb gözünü açmış ve artık bambaşka bir iklim seyreder olmuştur.

Bu, Yunus’un gönlündeki duygu ummanını taşırmaya yetmiştir.

“Taştın yine deli gönül

Sular gibi çağlar mısın?

Aktın yine kanlı yaşım

Yollarımı bağlar mısın?”

Artık hiçbir bağ tanımadan yola düşmüş ve gidebildiği yere kadar kendisi gitmiş, erişemediği yerlere:

“Geh eserem yeller gibi

Geh tozaram yollar gibi

Geh akaram seller gibi

Gel gör beni ışk n’eyledi”

diyerek, insan üstü bir gayret harcamış, kalbine dolan hakikatleri, yani Allah aşkını, Peygamber sevgisini ve İslâm inancını, muhtaç gönüllere nakşetmeye başlamıştır. (a.g.e., s.17)

Anadolu’nun hâli ile hallenip dili ile dillenen Yunus, bir yandan:

“Dağlar ile taşlar ile

Çağırayım Mevlâm seni

Seherlerde kuşlar ile

Çağırayım Mevlâm seni”

gibi ilâhîlerle mevcudatın dillerine tercüman olup, onların zikir halkalarına katılarak hislerini hassas gönüllere aktarırken, diğer yandan maddî-mânevî hiçbir değer tanımadan herşeyi yok eden Moğol zalimlerini yermiştir. (a.g.e., s.17)

Bayram dendiği zaman gözlerinde umudun parladığı masum çocuklar aklagelir. Tebessümleri ve sebebini bilmedikleri mutluluğun kucaklayıcı sıcaklığı bayramların tadı tuzudur adeta.

Hepimizin hiç unutamadığı eski bayramların yüreklerimizde ettiği yer, çocukluğumuzun bayramlarıdır elbette.

Çünkü en çok çocuklar bayramlarda hoş tutulur, bir dedikleri iki edilmez. Eski tadı kalmasa da çocuklar bayramı severler. Bayramlarda çocuklara harçlık verme, yeni kıyafetler ve oyuncaklar alma geleneği sürdüğünden, yine en çok çocuklarmutlu olurlar.

Onun içindir ki “çocuk ve bayram” birbirine yakışan ve tamamlayan iki güzel sözcüktür.

Son yıllarda çocuklara, aile büyüklerini, akrabaları ziyaret etmenin manevi duygusunu veremediğimiz için ailece eş dost ziyaretleri yapılırken, çocuklar katılmaktan sıkılır oldular.

Bu yüzden bilgisayar ve akıllı telefon denen kendi sanal dünyalarında yaşamaya başladılar.

Bayramlara özgü; “sabah erkenden kalkmak, itina ile giyinmek, birbirimizle bayramlaşmak, çocuklara bayram harçlıklarını vermek,

beraber aile büyüklerini,komşuları, akrabaları ziyarete gitmek,kırgınlıkları unutup bir araya gelmek”,gibi çocuklara örnek oluşturacak davranışları ihmal etmememiz lazım.

İhtiyacı olanlara yardım etmek, yaşlıların gönlünü almak, komşularımızla beraber olmak, yakınlarımızla görüşmek bayramlarda ayrı bir anlam ifade eder. Bayramlar, bu özellikleriyle,alışverişleri ve ziyaretleriyle manevi tatlar veren özel günlerdir.

Bayramlar, bizi biz yapan önemli günlerdir. Öncelikle bazı değerlere sahip çıkıp, geleneklerimizin korunmasına ve yaşatılmasına özen göstermemiz gerekmektedir.

Çocuklar yaşamadıkları,görmedikleri,bilemedikleri bir güzelliğielbette ki uygulayamazlar.Oturup, “ah o eski bayramlar” demek yerine, o eski bayramları yaşatacak adımlar atabiliriz.

-Büyüklerimizden gördüğümüz değerlere sahip çıkarak,

-Gelenek ve göreneklerimizi yaşatarak,

-Akrabalık ve komşuluk ilişkilerini canlı tutarak,

-Çocuklarımıza doğru rol model olarak,kültür değerlerimizi tanıtıp sevdirerek,

-Birbirimizle ve çevremizdeki insanlarla iyi ilişkiler geliştirerek,

-İhtiyacı olan insanlara maddi manevi katkıda bulunarak,

vb.pek çok konuda çalışmalar yaparak, bayramlara, özlenen ve beklenen tadı, huzuru, sevinci, yeniden katabiliriz.

Bu duygu ve düşüncelerle, bayramınızın saadet ve huzur içerisinde geçmesini, güzelliklere vesile olmasını, mutlulukla geçmesini temenni ediyorum.

Sevgiyle kalın.

Geçen hafta Isparta Aydınlar Ocağımızın daveti üzerine mükemmel düzenlenmiş ve yoğun bir iştirakin olduğu iftar sofrasında dostlarla buluştuk. İftardan sonra sohbet toplantısı yaptık. Isparta’mızın gerçekten yaşanabilir en güzel şehirlerimizden biri olduğunu tekrar gördük. Prof.Dr. Turan Yazgan Hocamızın adının verildiği müzeyi ziyaret ettik. Kültür hayatımıza büyük hizmetler yapmış, Türk Dünyası gerçeğini Türk Milletine fark ettirmiş bu değerli insanın maalesef müzede bir resmini, hayat hikâyesini ve eserlerini tanıtıcı bir köşe göremedik. Oysa Eğirdir Lisesi’nde Hoca ile ilgili bir köşe düzenlendiğini biliyoruz. MHP’li bazı belediyeleri anlamak gerçekten zor. Fikren MHP’yi temsil etmeye hazır olmayan devşirme adayları aday olarak göstermek yanlıştır. Düşürülen Rus uçağının pilotunun ailesine ev bağışlamaya kalkan MHP’li başkanı bu densizliği ve çapsızlığı dolayısıyla partiden atmak çok doğrudur. Ancak bu tip insanları aday yapmak da daha büyük bir yanlıştır.

Son dönemde bombalamalar, canlı bombalar ülke vicdanını yaralamaktadır. Ancak bunların olacağı dünden belli değil miydi? Güney sınırımızı Müslüman kardeşliği adına yolgeçen hanına çevirdik. Ümmet dayanışması adına ne idüğü belirsiz insanları ülkeye kabul ettik, besledik, tedavi ettik; ancak sızmaları tabii ki önleyemedik. Sınırdan girenlerin bir kısmı PKK saflarına katıldı, keskin nişancı oldu. Değişik ülkelerden birçok IŞİD’ci ve paralı asker ülkeye girdi. Biz ümmeti birleştirdik ve kaynaştırdık diye hayallere kapılırken bombalar Ankara ve İstanbul’da patlayıverdi. IŞİD’lilerin Ayasofya önünde toplu namaz kılmasına göz yumduk. Batı’nın İslam düşmanlığı için kullandığı bu örgüte karşı çarpışmaya giden Peşmerge beslemelerini sınırımızdan yasalara aykırı olarak geçirdik. Dönemin Başbakanı onlara başarılar diledi ve alınlarından öptüğünü ifade etti. Bu durumda diğer terör örgütleriyle birlikte IŞİD de Türkiye düşmanlığında birleşti. Yanlış Ortadoğu politikamız artık değişmeye mecbur. Bu gaflet ve yanlışlar karşısında istifa eden var mı? Olamaz çünkü burası Türkiye…

Sayın Cumhurbaşkanı’na birileri gerçekleri anlatmalı… İç politikada uyguladığınız metotları ve üslubu aynen dış politikada kullanamazsınız. İç politikayı sürdürebilmek ve canlı tutabilmek için aşırı ifadeler, heyecan, sertlik ve demagoji, kamplaşma yaratan çekişmeci tarz geçerli olabilir. Ama bunları dış politikada kullanırsanız haklı olduğunuz konularda bile tepki çeker, sevimsiz hale gelirsiniz. Haklılığınız bile göz ardı edilebilir. Alman Meclisinin boyunu aşarak sözde Ermeni Soykırımı konusundaaldığı kararda bu etkilerin olmadığı ileri sürülemez. Taksim’deki Gezi Parkına yapılması düşünülen müzenin temeli bile atılmadan “Almanya, Fransa ve ABD’nin neler yaptığı da burada sergilenecek; bakalım göreceğiz” şeklindeki bir ifadenin söylenmiş olması iç politika alışkanlıklarının dış politikaya yansımasıdır. Türkiye karşıtlığında fırsat kollayanlara yol açılmamalıdır.

Bir TV kanalında kitap reklamları yapılırken Türk Milliyetçiliğinin doğuşu 19. Yüzyıla dayandırılıyor. 19. Yüzyıldan önceki milliyetçilik hareketleri adeta yok sayılıyor. İmparatorlukların yıkılmasından sonra milli devletlere geçilmesi, milletleşme, milliyetçilik hareketlerini hızlandırmıştır. Ancak Batı’nın milliyetçilik tarihini burjuvaziye ve kapitalizmin doğuşuna uyduran anlayış bize çok yabancıdır. Orta Asya Türk Devlet ve topluluklarında özellikle Çin’e karşı uygulanan politika ve var olma kavgası nasıl dışlanabilir? Çinliler Çin Seddini herhalde Belçika, Hollanda ve İzlandalılara karşı kurmadılar.

Ramazan Bayramınızı tebrik eder, huzur dolu bayramlar diler, çok şey borçlu olduğumuz şehitlerimizi rahmetle anarım.

Bu sene Ramazan Bayramı vesilesiyle bir araya gelen akraba ve dostların birinci konusu “MHP kurultayının” yapılıp yapılamayacağı. Sadece MHP camiasında değil, özellikle muhalefetin ama tüm Türkiye’nin gündeminin ilk sırasında MHP var.

Peki, bunca ağır terör saldırısına muhatap olan ve bir haftada yüz şehit verilen bir ülkede bir partinin kurultayı neden gündemin ilk sırasında? Havaalanlarında, tren garlarında, otogarlarda güvende olmadığını hisseden insanların kafasındaki ilk mesele acaba neden MHP kurultayı?

Yargıtay ve Danıştay kadrolarının bir anda tasfiye edilip, bütün üyelerin bir tek kişi tarafından atanmasının yolunu açan kanunun çıkması vatandaşın neden ilgi alanı dışında?

Önemli yatırımlardan Osmangazi Köprüsü‘nün açılışı bile neden toplumumuzda ortak bir gurur ve heyecan yaratamadı. Osmangazi Köprüsü ve Ağustos ayında açılacağı bildirilen 3. Köprü (Yavuz Sultan Selim) neden sevinçli bir gündem maddemiz olamadı?

Rusya‘dan yazılı, sözlü özür dileyerek de olsa ilişkilerin düzeltilmesi çok önemli bir konu idi. Turizmciler hariç ilgilenen pek yok.

İsrail‘den yazılı özür alamadan, sadece 20 milyon TL kan parası karşılığı (İsrail’in Gazze’deki ablukasını tanıyarak, meşrulaştırarak) yeniden dost olmaya karar vermemiz de halkımızın öncelikli gündeminde değil. “One minute” zamanı “Mavi Marmara gemisini ben gönderdim” diyen Recep Tayyip Erdoğan’ın şimdi İHH’lılara “giderken bana mı sordunuz” diye çıkışarak sorumluluğu İHH’ya yıkıvermesi de sanki ilgimizi çekmiyor gibi.

Bunlara rağmen kitleler terörün şiddetlenerek devamı etmesi ile açılım sürecindeki hatalar ve Suriye’deki yanlış politikalar arasındaki bağı sezmektedir.

Yargının bağımsız ve tarafsız olmaktan çıkarılması, tek kişiye bağlanmasının 17/25 Aralık’tan açılım sürecine, sıfırlama tapelerinden ayakkabı kutularındaki paralara, hırsızlık, yolsuzluk ve vatana ihanete varan suçlamalardan kurtulma çabası ile alakalı olduğunu hissetmektedir.

“Tasada, sevinçte, kıvançta” birlik olamayan, duygusal olarak ikiye, üçe bölünmüş bir toplum olmaya doğru gidişimizin, iktidarın “bizimkiler ve ötekiler” söyleminden kaynaklandığını fark etmektedir.

Kitleler dış politikada “biz bu haltı niye yemiştik?” dedirten U dönüşlerin de 14 yıllık tek parti iktidarının önceki tezlerinin iflası olduğunu da idrak etmektedir.

Bütün bunları sezen, fark eden ama “bunlar gitmezler” çaresizliği içinde kıvranan kitleler MHP’deki değişim hareketinde bir çıkış ışığı gördüler. Ancak ve ancak MHP tabanından gelen değişim talebinin gerçekleşmesi halinde tek parti iktidarının sona erebileceği, bu tek partinin başımıza sardığı belalardan kurtulabileceğimiz duygusuna kapıldılar.

İktidarın yargıyı, emniyeti, valiliği kullanarak kurultayın yapılmaması için müdahil olması, MHP yönetiminin değişmemesi için verdiği destek de kitlelerin bu kanaatini beslemekte.

İktidar kanadının ve yandaş medyanın var güçleriyle Devlet Bahçeli ve ekibinin kalması için verdikleri destek, böylece kurulu düzenin devamını sağlamaya yönelik tavrı da, MHP muhalefet hareketinin sonuçlarının Türkiye’nin “beka meselesi” olduğunu göstermekte.

Bahçeli ve ekibinin kendisini seçen delegelerin önünde hesap vermekten kaçması, sıradan bir “koltuk sevdasıyla” açıklanamayacak, onların iradelerini de aşan “üst akıl projeleriyle” izahı mümkün bir demokrasi ayıbı.

Daha da vahim olanı böyle bir ayıba hukukun ve adalet sisteminin alet edilmesidir.

Bu günler de geçecek..

Fakat bu çirkinliklere yol açanlar tarihin kara sayfalarında yer almayı şimdiden garantilediler…

***********************************

19 Haziran’da Hata mı Yapıldı?

Şimdi MHP muhalif hareketinin 19 Haziran’da yaptığı hatalar sonucu kurultay yapılmasının çıkmaza girdiği tezi işleniyor.

İşin garibi Meral Akşener’in rakibi olan Genel Başkan adayları arasında da bu teze destek verenler var. Kendileri de dâhil tüm delegelerin oy birliği ile geçen tüzük değişikliklerinin yapılmaması gerektiği, 2/3 çoğunluk gerektiği… 3. Asliye Hukuk Mahkemesinin bu sebeplerle “ihtiyati tedbir kararı” verdiği propagandası yapılıyor.

Oysaki mahkeme verdiği kararın gerekçesini açıklamadı.

Mahkeme, Kurultaya katılmadığı için dava açma yetkisi bile olmayan, Kurultay kararlarından zarar görme ihtimali olmayan bir üst kurul delegesinin (Bahçeli’nin has adamı Cemal Enginyurt’un) açtığı davayı kabul dahi etmemeli idi. Üstelik MHP Genel Merkezinin davada hasım (davalı) gösterilmesi yanlıştı. Dosyada delege listesi, kurultay tutanakları gibi hiçbir delil yoktu.

Siyasi Partiler Kanunu’nun 14/10 maddesi hükmüne göre “toplantı yeter sayısı” üye tam sayısının salt çoğunluğu ve “karar yeter sayısı” ise hazır bulunan üyelerin salt çoğunluğu olduğu açıktır. Siyasi Partiler Kanununun açık hükmüne rağmen Medeni Kanundan hüküm çıkararak toplantı yeter sayısında 2/3 çoğunluk aranması da hukukun zorlanmasıdır.

Elbette Çağrı Heyeti Mahkeme Kararı ile belirlenen gündem ile bağlıdır. Ama kongre başladıktan sonra partinin asli sahibi olan delegelerin teklifi ile gündeme yeni maddeler eklenebilir.

Bu şartlarda, bir kişinin talebi ile 660 delegenin aldığı kararları etkisizleştiren bir kararı eleştireceğine bir genel başkan adayının “19 Haziran’da Meral Akşener yüzünden hata yapıldı” demesi gariptir.

Dileğim öncelikle “tedbir” kararını veren Mahkemenin yapılan itirazları değerlendirerek verdiği bu hukuk dışı kararı kaldırmasıdır.

Olmazsa ne olur?

Demokrasilerde çare tükenmez…

“Enseyi karartmayın…” Halka rağmen koltuğa yapışma gayretinde olan hiç kimse başarılı olmamıştır, olamaz.

*****************************************

Bayramlarımız Bayram Olsun

Sabaha en yakın zaman gecenin en karanlık olduğu andır.

Türkiye’nin iç ve dış terörün doğrudan hedefi olması daha çok şehit haberleri, terör eylemleri ile karşılaşacağımızın göstergesi.

“Komşularla sıfır sorun” hedefiyle başlayanların, “değerli yalnızlık” girdabına düştükten sonra “dostları çoğaltıp, düşmanları azaltmak” hedefine yönelmesi dış politikada yaşadığımız savrulmaların işareti.

Ekonomideki durgunluk hem yapısal sebeplerden ve hem de dünyadaki olumsuz konjonktürden kaynaklanıyor. Daha uzun süre devam edecek gibi.

İnsan yetiştirme düzenimiz çok başarısız. Hükümetin gayesi kaliteli insan yetiştirmek yerine İmam Hatip sayısını çoğaltmak.

Görünen o ki, yakın zamanda dünyadaki gelişmişlik açısından ülkeler sıralamasında daha gerilere düşeceğiz. Daha müreffeh, daha gelişmiş toplum olma hayallerimiz yine ertelenecek.

“Adaletin devletin temeli” olduğunu her geçen gün daha çok hissediyoruz. Çünkü adalet sitemi çökmüş, devletin temelleri çatırdamakta.

Ama çok da karamsar olmayalım.

Bazen bir şey değişir, her şey değişir.

Her şeyi değiştirecek bir şeyin değişikliği için elimizden geleni yapmak zorundayız.

Bunu başarabilirsek bayramlarımız bayram gibi olacak.

Dincesi vebal, Türkçesi sorumluluk; yapılan bir iş yada eylemin sorumluluğunu üstüne alıp sonuçlarına katlanmak..

Başka kelimelerim de var; mesela dincesi tevbe, Türkçesi pişman olmak.  Yaptığı iş ya da eylemin sonuçlarından sorumlu olduğunun farkına vararak bir daha yapmamak üzere derin üzüntü içerisinde sözleşmek; ister kendisiyle ister Allah’ıyla.

Siyaseten karşılığı da olan kelimelerdir bunlar. Erbakan Hoca “Verdiğiniz oyun vebali var” derken kızmıştım; dini siyasete alet ediyor diye.. Aslında kelime olarak dince’sini kullanırken anlam olarak Türkçesini söylüyormuş. Anlamamış, günahını almışım.

Deyimlerimiz de var, çok güzel atasözlerimiz de. Kimileri dince, kimileri Türkçe, kimileriyse tecrübe…

Son zamanlarda yaşadıklarımıza şöyle bir baktığımda uzaktan gördüğümü paylaşmak istiyorum. Bu milletin vebali var memleketimin bu hale gelmesinde; sorumluluğunu öyle siyasetçilerin üzerine atıp kurtulamayacağı kadar büyük bir vebal. Yetimin rızkının sorumluluğu, gençlerimizin geleceğinin sorumluluğu, şehidimizin kanının sorumluluğu var.

Benim sevgili milletim “aldatıldık” diyerek kurtulamaz bu sorumluluktan, siyasetimizin değerli şahsiyetlerinin üzerine atıp da kurtulamaz. Çünkü aldatılmak siyasetçilerimize mahsus ve sorumluluk milletimize ait.Çünkü ne yaptılarsa millete sorarak, milletten tasdik alarak yaptılar.

Benim vicdanımda aziz milletim tevbe edip pişmanlığını diliyle söylemedikçe, sorumluluğu üzerine alıp “Ben yaptım, çok pişmanım” diyerek önce şehitlerimizin kanına yüz sürmedikçe, çocuklarından – gençlerinden özür dilemedikçe, günahını aldığı kardeşleriyle helalleşmedikçe, bir daha da yapmamak üzere bin pişman olup cezasını çekmedikçe yaşananların sorumluluğundan kurtulamaz.

Suçu da “Ne yapalım, aldatıldık” diyerek muhterem siyasetçilerimizin üzerine atamaz. “Bundan sonra kime oy verelim?” diye birbirine saf ve temiz olmayan duygularla bakıp kurtulamaz. Kendiyle yüzleşmeyi bilmeli. “Ben yaptım, ben buldum” demeli.

Eğer biraz ahlak kalmışsa; vicdanında biraz insan olmanın, erdemli olmanın anlamını hissedebiliyorsa ruhunda; diyebilmeli, diyemiyorsa eğer.

Bir deyimle söylemek gerekirse; “Başımızdan külah, yurdumuzdan silah eksik olmaz.” Sanırım böyleydi deyim, hatırlayan varsa beri gelsin. Ne de olsa o tecrübe milletimde fazlasıyla var.

“Aslında Vefanın adı İstanbul’da bir semt’in adıymış, biz bilememişiz”.

İnsanoğlu yaradılış itibarıyla hata yapmaya müsaittir. Eğer o yaptığı hatayı kısa zamanda görüp telafi etme yolunu seçerse bu olay, onun için bir erdemli davranış biçimidir. Ama tüm ikazlara rağmen, önünde doğru örnekler varken hata yapmakta ısrar ederse o şahıs için bir felakettir, hele bu hatalar zinciri şahsilikten çıkıp devlet adına yapılıyorsa, vay geldi o devletin başına.

Van minüt senaryo’su sonrası, Mavi Marmara olayının evveliyatında öylesine nutuklar atıldı ki, sözler adeta öldürücü birer silah olarak kullanıldı. Bu sözlerden etkilenip Gazze’ye yardım için ABD’den, Avrupa’dan gelenler oldu. Yurt içinde sanki cenge hazırlık varmış gibi hummalı bir telaş! Hemen Marmara gemisi hazırlandı millet elinde avucunda ne varsa sırf Gazze’li Müslüman kardeşlerine yardım için neyi varsa verdi ve gemi, İHH sorumluluğu altında kalabalık bir gurupla Akdenize açıldı.

Sonrası malum, İsrailli askerler tarafından onlarca vatandaşımız gemide katliama uğradılar, estik gürledik, gene üst perdeden nutuklar attık ama yıllar sonra birde baktık ki; düşmana karşı atılan nutuklar bumerang misali silah olarak dönüp bizi vurmuş. Mavi Marmara gemisinin sorumlusu ve o gemide bulunan insanlara: “Gazze’ye yardıma giderken dönemin başbakan’ına mı sordunuz, bana’mı sordunuz biz zaten gerekli yardımı gerektiği zaman yapıyoruz“! İşte bu sözden sonra o gemide ölenler bir daha öldüler. Nitekim bu söz söylendikten sonra o gemide ölenlerden birinin eşi: “”Sizleri Allah’a havale ediyorum, keşke ölseydim de bunları duymasaydım.. Şimdi İsrail’le Anlaşmaya imza atan bu eller acaba Siyonistlere taş attı mı hiç? O gemide keşke ben vurulsaydım da bugün yaşananları görmeseydim”.

Sözlerin silah olarak kullanıldığı aslında ilk değildi. Bu gün paralel yapı diye savaş açtığı Fethullah Gülen’i dahi öylesine etkilemişti ki; 2010 Referandumunda Gülen taraftarlarına: “Ölüleri dahi mezardan kaldırın oy versinler” diyebiliyordu. Sonrası malûm.

Sözlerin silah olarak nasıl etki yaptığına başka ir örnek:

Kendisini Malatya’nın ilk teröristi olarak takdim eden ve bununla her zaman övünen Hüseyin Üzmez, adı son yıllarda çirkin bir olaya karışmış olsa da, hayatının maceralı bir şekilde geçirdiğini sürekli anlatır. Bir konuşmasında: “Ahmet Emin Yalman’ı tanımam bilmem fakat o zat’ın konuşmalarından o kadar etkilenmiştim ki, gittim adamı gözümü kırpmadan vurdum” der. Sonra Ahmet Emin Yalman, bir gün İzmit kapalı ceza evine ziyaretine gelir ve Hüseyin Üzmez’e sorar: “Delikanlı beni nerden tanıyorsun sana ne gibi kötülük yaptım da beni vurdun” diye sorar.

Verecek cevap bulamaz Hüseyin Üzmez.

Dikkat edin kendisinin bir sözüyle gidip tanımadığı bir adamı vuran şahsı sözleriyle azmettiren kişi, bir defa olsun cezaevine ziyaretine gelmez.

*Türkiye Fabrika Ayarlarına Gerimi Dönüyor?

Özellikle Ahmet Davutoğu indirilip, Binali Yıldırım Başbakanlığa geldikten sonra, dış politikada bariz değişiklikler olmaya başladı. Acaba Türkiye Cumhuriyeti dış politikada fabrika ayarlarına gerimi dönüyor diye bir soru insanın aklına gelmiyor değil. Basında pek yer almasa da Doğu Perinçek ve ekibi (bu ekibin içinde eski AKP’li Adüllatif Şener’de var). Önce Suriye devlet başkanı Esat’la görüştü. Daha sonra aynı ekip Rusya devlet başkanı Putin’e gönderildi yani iki ülkenin alt yapısını Perinçek ve ekibi sağladı diyebiliriz. En son İsrail olayı hepimizce malûm barış anlaşması sağlandı bile. Üstelik, İsrail doğalgazı Türkiye üzerinden Avrupa’ya gönderilecek ve Türkiye bu hattan komisyon alacak.

Fabrika ayarlarına geri dönüş tutarmı bilmem ama sistem o kadar laçkalaştı ki neresinden tutsanız elinizde kalıyor. Yılların yetiştirdiği hariciyeciler için “Monşer” deyip bir kenara attığınız insanların yerine yabancı dili bile olmayan İmam Hatipli mollaları doldurdunuz. 14 yıl boyunca her gelen Milli Eğitim bakanı ayrı bir sistem getirdi. Güneydoğu çözüm süreciyle felç olmuş durumda. Ergenokon, Balyoz suçlamalarıyla teröriste gizli tanıklık yaptırdığınız askerin moral gücü tükenmiş vaziyette. Ya bir de sağlığında küstürüp kalbini kırdığınız, bu geri dönüş manevralarınızı göremeden ahrete intikal etmişlerle nasıl helalleşeceksiniz? Meselâ Rauf Denktaş’la helalleşebilecek misiniz?

Hepinizin bayramı kutlu olsun, sağlıklı, mutlu nice bayramlara.