Bilindiği gibi darbeciler, darbeden önce kendilerine, kendileri kadar haysiyetsiz ve şerefsiz yandaşlar bulurlar. Başarılı olabilmelerinde bu destekler elzemdir.

Her darbede olduğu gibi, bu darbenin de mutlaka dış desteği olmuştur. Desteği veren devlet ya da küresel güçlerin kimler olduğunu, bunların menfaat ilişkilerinin bozulmasından, sözlerinden, tavır tutum ve davranışlarından anlayabiliyoruz.

Darbecilerin bel bağladığı ikinci önemli güç muhalefet partileridir. Ana muhalefet partileri her zaman iktidarlara kızgın ve kırgındırlar.

Darbeciler bu zaafı kendi lehlerine kullanarak onlarla işbirliğine gitmek isterler. Fakat darbeciler bu hususta umduklarını bulamamışlardır.

CHP, darbecilere asla prim vermemiştir. CHP başkanı Sayın Kılıçtaroğlu’nun samimi açıklamaları, CHP Milletvekillerinin Meclisteki kararlı tutumları, müspet tavırları ve davranışları net olarak “darbelere hayır” niteliğindedir.

Sayın Başbakan’ın da açık oturumlarda, CHP ve MHP başkanlarının kendisine “geçmiş olsun” dileklerinde bulunarak, “he zaman yanınızdayız, darbeyi kınıyoruz” dediklerini ifade ederek, muhalefet liderlerine ve seçmenlerine samimiyetle teşekkür etmiştir.

CHP’nin, bununla da yetinmeyerek, Taksim’de düzenlediği, “Darbeye hayır! Demokrasi Mitingi” birlik ve dayanışma adına fevkalade güzel ve takdire şayan bir yaklaşımdır.

Bu mitinge AKP yi de davet etmesi, AKP nin memnuniyetle icabet etmesi, halkımızın arzu ettiği, beklediği ve sevindiği bir birlikteliktir. Nitekim mitinge her partiden katılım olmuş, birlikte yan yana ellerinde bayraklarla “darbeye hayır” demişlerdir.

Zaten MHP lideri Sayın Bahçeli, darbeyi en başından en sert dille kınayarak, hükümetin yanında olduklarını açıklamıştır.

Bunlar, Milletimizin özlediği ve bu günlerin gerekli kıldığı gönül birlikteliğin güzel örnekleridir. Siyasi düşüncelerden önce gelen erdemli davranışlardır.

Böylesi yaklaşımlar, zor günlerde Millet olabilmenin gerektirdiği “zoru başarma” fedakârlıklarıdır. Ülkemiz, Milletimiz, demokrasi ve özgürlükler adına özlenen, sevindirici örneklerdir.

Bazı açık oturumlarda, “Demokrasi Mitingleri’ nde CHP’yi göremedik” eleştirileri, yersiz ve gereksiz, eski kırgınlıkların üzerini kaşımaktır. Oysa şu an birlik ve dayanışma, kaynaşma ve bir yürek olma zamanıdır.

Bazen zor günler acıtsa da, unuttuğumuz güzel hasletlerimizi hatırlamamıza, aklımızın başına gelmesine vesile olması bakımından kaçırılmaması gereken fırsatlardır.

Darbecilerin, “olmazsa olmaz” destekçilerinden biri de “yandaş medya” dır. Fakat bu gücü de yeterince, ya da hiç kullanamamışlardır.

Zaman zaman yanlı yayımlar yapıyor diye yakındığımız kanallar dahil, tüm TV kanalları ve gazeteler “darbe” nin kirli yüzünü halka göstermiş, Milletle el ele, devletin yanında yer almışlardır.

Özgürlükler ve demokrasi adına, “halkın doğru ve çabuk bilgilendirilmesini” en büyük görev saymışlar, Milletin, kahraman emniyet güçlerimizin gayretini, özverisini ekranlara ve sayfalara taşımışlardır.

Kamu vicdanı, bu günlerde, partilerin ve basının asli görevini laikiyle yaptığının farkındadır ve oldukça memnundur. Bu birliktelik, bu vesileyle de güzel hasletlerimizin gün yüzüne çıkmasını sağlamıştır.

Silahsız, riyasız, şahitsiz ve reklamsız yapılan kahramanlıklar, fedakârlıklar, hoşgörüler, Vatan ve Millet aşkının en nadide örneklerine vesile olmuş, bu Milletin cesur yürekli evlatları, destanlar yazarak yürekleri hoplatmış, gözleri yaşartmışlardır.

Neticede, “böyle insanlar da varmış…”, “biz işte böyleymişiz…”, “helal olsun kardeşim…” dedirten, dünyanın ağzını açık bıraktırarak, bizi, “gıpta ettiren”, dünyayı kıskandıran davranışlar yaşanmıştır.

Bu vesileyle darbeye; sesiyle, yüreğiyle, bedeniyle karşı koyarken, gözünü kırpmadan canını Vatana feda eden aziz şehit kardeşlerimize Rabbimden rahmetler, mağfiretler, yakınlarına sabırlar diliyorum. Yaralanan gazilerimize acil şifalar ve Yüce Milletimize geçmiş olsun dileklerimi gönderiyorum.

Sevgiyle kalın…

12 Eylül öncesi kişilerin ve kurumların aşırı politize olması vatandaşımızın sendikalara ve STK’lara üye olurken bile yoğurdu üfleyerek yemesine neden olmuştur. Öyle ki yeni yetişen nesillere siyasetten uzak durmaları fiks menü halinde tembihlenmiştir.

Demek ki neymiş; siz uzak dursanız da siyaset sizden kopmuyor ve hiç beklenmeyen bir anda hayatınızın tüm akışını değiştirebilecek bir Darbe vurabiliyormuş. Fakat bütün bunlara göğsünü gererek duran ve bir anda 36 yılın intikamını alan bir halk belirdi.

Gezi Olaylarında gördük ki en ‘laylaylom’cu diyebileceğimiz veya telefonundan başka bir şeyi önemsemediği düşünülen gençlerimiz her şeyi göze alarak ve polisin, polis araçlarının aşırı güç kullanımına rağmen geri adım atmadı ve sonuna kadar direndi. Sonra başka örgütlerce istismar edilene dek örnek bir dayanışma ve çeşitlilik de söz konusu idi.

Darbe Teşebbüsüne karşı gösterilen direnç farklı halk tabakalarını bir anda eşitledi. Fakiri-zengini, yaşlısı-genci, kadını-erkeği, partilisi-partisizi, tezgâhtarı-profesörü; herkes millet iradesine karşı yapılan kalkışmayı beraberce defettiler.

Bir: Milletimizin demokrasimiz için bedel ödemeyi göze aldığı görülmüştür. Demek ki birçok konuda tepkisiz dursa da nihayetinde uyumuyormuş.

İki: 12 Eylül’de ve 28 Şubat’ta pasif ve edilgen yapıda duran mütedeyyin kesimler ilk kez başroldeydiler. Böylece Türk toplumunun ülkücüler ve solcular / devrimciler haricindeki kesimlerinin de mobilize olabilecekleri öğrenilmiş oldu. Şehitler kervanına yeni kesimler yeni acılarla ve yeni hikâyelerle eklendiler.

Üç: Türk Milleti fabrika ayarlarına döndü. Artık Kurtuluş Savaşı’ndaki bağımsızlık ve özgürlük söylemlerine dönüldü, bayrak sevgisi patladı. Ölürüm Türkiye’m şarkısı doğal olarak meydanlardakilerin ortak dili oldu. “Bu millet 3 gün mehter dinlese savaşa gider” sözünün daha hızlı tecelli edeceği test edilmiş oldu.

Vatan şairi Namık Kemal’in meşhur Vatan Şarkısı şiirindeki “Fıtrat değişir sanma; bu kan o kandır” mısrası dosta – düşmana ispatlanmış oldu. Atatürk’ün İstiklâl Mücadelesinin ve bir halk idaresi olarak Cumhuriyetin temel değerlerinin bizim için hayatî önemde olduğu ayn’el-yakîn öğrenilmiş oldu.

Yüzlerce ders çıkarmamız gereken bir darbe girişimine şahit olduk. Şaşırdık, telaşlandık, öfkelendik, heyecanlandık; ama korkmadık. “Siper et gövdeni dursun bu hayasızca akın!” tarihi görevi gereğince meydanları darbecilere dar ettik; ülkemiz adına kirli hesapları ve planları darmadağın ettik. Darbe elbette çok alçakça bir kalkışmaydı; ama herkesin en çok şaşırdığı nokta neydi? Yapanların mensubiyeti…

Evet, ortada vicdanlara kat be kat ağır gelen, acımasız, kanlı bir darbe girişimi var ve işin arkasında Devletin tüm birimlerinde kadrolaşmış ve terör örgütüne dönüşmüş dinî bir cemaat var. Geldiğimiz noktaya bir bakın!

Oysa Hoca Ahmet Yesevi’ler hamurunu yoğurmuştu bu toprakların. Osmanlı’nın manevi rehberi Şeyh Edebali o hamurdan bir ekmekti. Sonra Hacı Bektaş Veli, Yunus Emre… Bozgun ve fitne Anadolu’ya zehir saçtığında Hacı Bayram Veli, surların dışında Akşemsettin ve surların içinde Ebu’l Vefa… Daha kimler kimle.

Derdi, vazifesi ve gayreti iyi insan yetiştirmek olan bu insanlardan hangisi devlette kadrolaşmak için bir strateji yürütmüş? Fetihten sonra Göynük’e yerleşerek talebe yetiştirmeye devam eden Akşemsettin mi, Sultan Fatih’i huzuruna kabul etmeyen Ebu’l Vefa mı? Bektaşilik terbiyesi üzere yetiştirilen Yeniçeri Ocağına, Hacı Bektaş Veli kaç adamını sızdırmış? Ya da atının yularını çeken padişaha Aziz Mahmut Hüdaî, bu güç ve kudret içinde kaç talebesini vezir yaptırabilmiş?

İyi insan yetiştirme ocakları, bugün güdümlü insan üretme imalathanelerine dönüşmüşse; dünyevi zevk ve saltanatlardan sıyrılarak melamet hırkasıyla örtünmesi gereken gönüller, bugün Devlette makam mevki kapma hevesiyle dolup taşmışsa, herkes oturup nereye gittiğimizi düşünmelidir.

Bizi cemaat ve tarikat düşmanlığıyla suçlayacaklara da peşinen söyleyeyim ki; Bir tarikat, cemaat ya da sendika mensubunun memur ya da amir olmasına asla karşı değilim; sadece devlet işlerinin cemaatler, vakıflar ve sendikalar içerisinde parsellenmesinin; sırf o cemaatten ya da sendikadan diye liyakat sahibi olmamasına rağmen seçilmesinin, hızlıca yükseltilmesinin ve bu insanların müritlik vasıflarının devlete bağlılığın önüne geçmesinin karşısındayım ve hep karşısında olacağım.

Zira devlet işleri; güvenlik birimlerinde emir-komuta; diğer birimlerde amir-memur ilişkisi içerisinde; bir cemaate, tarikata ya da sendikaya mensubiyetle değil; vatana sadakat ve görevde gayret ile yürür ve yürümelidir. Devlet memuru olmak, sadece devlet için çalışmayı gerektirir. Ve bu noktaya gelmek; bir yere bağlı olmakla değil, zihnen, kalben ve bedenen adanmışlıkla, devleti ve milleti her şeyin üstünde görmekle mümkündür. Yani ahlak, adalet, liyakat ve fedakârlık ister bu işler ki milleti idare edenler de ordusuna, polisine, amirine ve memuruna gözünü kırpmadan güvenebilsin.

Velhasıl evvela sadık olacaksın kardeşim; havasını teneffüs ettiğin, her türlü nimetinden faydalandığın, özgür bir şekilde yaşadığın ve geleceğe dair yüzlerce hayal kurduğun bu topraklara, bu millete, bu bayrağa ve bu devlete evvela sadık olacaksın. Haysiyetini, şerefini ve vicdanını kimseye ve hiçbir şeye satmayacaksın.

Elbette sıkıntılı bir süreçten geçiyoruz ve zannediyorum ki bu sıkıntılar daha da devam edecek. İnanıyorum ki millet olma vasfımızı kaybetmediğimiz müddetçe inşallah bu badireleri de atlatacağız; lakin hatalardan dersler çıkarmayı da unutmamalıyız diye düşünüyorum.

8 ay önce yazdığım bir yazıda “Ohal Veya Sıkıyönetim İlan Edilmeli” başlığı altında terörle mücadelenin yoğun olduğu bölgelerde OHAL ilan edilmesi gereğini vurgulamıştım. Gerekçem de E. Kurmay Albay Ümit Yalım’ın işaret ettiği hukuksuzluklar idi.

” Terörle Mücadele Kanunu’na göre, il ve ilçelerde görevli mülki amirlere, sokağa çıkma yasağı uygulaması için yetki verilmemiştir.”

“Teröristlerle mücadele etmek için, sokağa çıkma yasağının uygulanması gerekli ve zorunludur. Bu yetkiler Olağanüstü Hal ile Sıkıyönetim Kanunlarında düzenlenmiştir.

Yani sokağa çıkma yasağı, olağanüstü hâl ve sıkıyönetim şartlarında uygulanabilir.

O halde adını koymak zorundasınız.

“Terör eylemlerinin yoğun olarak yaşandığı bölgelerde, sokağa çıkma yasağının ilan edilebilmesi için, Anayasanın 120, 121 ve 122. maddelerine göre, o bölgelerde olağanüstü hâl ya da sıkıyönetim ilan edilmesi gerekiyor.”

Çünkü yasal bir zemine oturmayan özgürlükleri kısıtlayıcı böylesine karar ve uygulamaların failleri ileride suç işledikleri gerekçesiyle cezalandırılabilir. Çünkü hiç kimse kaynağını anayasadan ve kanunlardan almayan yetkiler kullanamaz.

Cumhurbaşkanı veya Başbakan’dan alınan bir yazılı emir bile ileride, Anayasanın 137. maddesinde düzenlenen “Kanunsuz emir” sayılabilir. Bu maddeye göre, “Konusu suç teşkil eden emir, hiçbir suretle yerine getirilmez; yerine getiren kimse sorumluluktan kurtulamaz.”

***

15 Temmuz Darbe Teşebbüsü’nden sonra -şimdilik- 60 binden fazla memur açığa alındı, bunlardan büyük kısmı tutuklanmakta. Devletin en kritik kurumlarında, en üst makamlarda olan binlerce memur hakkında görevden alma ve yargılamalar devlet mekanizmasının işleyişini sarsacak boyuttadır. Ayrıca terör örgütü ile bağlantısı olduğu gerekçesiyle gazete, TV, yurt, okul kapatmak, şirketlere el koymak gibi tedbirler alınmaktadır.

Yapılan tasfiye ve yargılamaların hızlı olabilmesi, etkili tedbirler alınabilmesi için, özgürlükleri ve mülkiyet hakkını kısıtlayan tedbirler alınabilmekte, normal hukuk düzeni içinde kabul edilmesi mümkün olmayan zaruretler ortaya çıkmaktadır. Bu ise bugün bu uygulamayı yapan yöneticileri ileride hukuka aykırı davranmaktan sorumlu tutulmasına yol açabilecekti.

Böylesine fevkalade haller durumunda, fevkalade tedbirler alınabilmesi için Anayasanın verdiği “Olağanüstü Hal” uygulamasına başvurulması kaçınılmazdı. Hepimizi ilgilendiren, kişi hak ve hürriyetlerini kısıtlayıcı karar almak durumunda kalan yöneticilerin alacağı bu kararlar için bir meşruiyet zemini hazırlanmıştır.

Diğer demokratik ülkelerde de olağanüstü şartlarda olağandışı tedbirler alınabilir. Bunun için Anayasalarda tanımlanmış olağanüstü hal veya sıkıyönetim gibi imkânlara başvurulur.

Burada beklenen özgürlükleri kısıtlayıcı kararların keyfi olarak değil, ancak zaruret halinde alınması, OHAL’in sınırlı süreli olarak, sıradan vatandaşların günlük hayatlarını en az etkileyecek boyutta uygulanmasıdır.

Dileğimiz OHAL’in ileri demokratik hukuk devletleri standartlarında uygulamasıdır.

*************************************

Özenli ve Adil Ayıklama

Darbe teşebbüsü sonrası kamudaki tasfiye rakamları o kadar yüksek ki “kurunun yanında yaşın da yanması” endişesini taşımamak mümkün değil.

İki gün içinde 60 binden fazla kamu görevlisinin FETÖ ile irtibatlı olduğu gerekçesiyle açığa alındığı ve haklarında soruşturma başlatıldığı açıklandı.  Sadece sayısal durum bile ayıklamanın ne kadar zor bir işlem olduğunu gösteriyor.

Böyle bir ortamda adil yargılamanın güçlüğünü biliyorum. Arada masum insanların mağdur olmasından ben de endişe ediyorum. Üstelik yaklaşık 7 senedir tanıdığım, özel sohbetlerimizin olduğu bir hâkim arkadaşımın da açığa alındığı haberini okuyunca bu endişem daha da arttı.

Kişiler hakkında yazmak alışkanlığım yoktur. Ama “kurunun yanında yaş yanmasın” temennimizi Hâkim Mesut Erbaş örneği üzerinden anlatmak meseleyi daha anlaşılır kılacak.

***

Hâkim Mesut Erbaş

Hâkim Mesut Erbaş‘ı tanıdığımda Ağır Ceza Mahkemesinde görevli idi. Daha sonra Sulh Ceza Mahkemesi Hâkimi oldu. Sulh Ceza Mahkemeleri, Sulh Ceza Hâkimliklerine dönüştürülürken kendi isteği ile Aile Mahkemesi Hâkimi olarak görevlendirildi.

Ben hâkimlik mesleğine bu kadar yakışan çok az hâkim tanıdım. Mesut Bey, mesleğinin gerektirdiği bağımsız ve tarafsızlığı yanında, ülkesini ve milletini seven, hizmet aşkı ile dolu bir insandır.

Duruşmalarda tarafları ayağa kaldırmadan sohbet eder gibi konuşturur. Mahkemelere alışık olmayan vatandaşların heyecanlanmadan, samimi ifadeler vermesini sağlar.

O’nun en kısa zamanda ve en adil karar vermeye çalışan bir hâkim olduğuna yargılamanın tarafları, avukatları ve O’nu tanıyan herkes inanır. Kararlarında tek ölçü adaleti tesis etmektir. İstemeden de olsa bir kişinin kul hakkını yemek en büyük korkusudur.

Kamu malını özenle kullanma gayreti alışılmadık boyuttadır. Devletin bir toplu iğnesinin zayi olmamasına dikkat eder. Adliye lavabolarında musluğun açık bırakılması bile O’nu öfkelendirir. İstirahat zamanlarında yırtılan dava dosyalarını, kendi parasıyla aldığı koli bantlarıyla, bizzat kendisinin tamir ettiğine defalarca şahit oldum.

Okuyucular arasında Hâkim Mesut Erbaş’ın bütün bu özelliklerine rağmen, -açığa alınması sebebiyle- FETÖ ile irtibatlı olabileceğini düşünen olabilir. O’nu tanıyanlar arasında bu ihtimali düşünen olacağını sanmıyorum. Ben kendisiyle özel sohbetler yapan bir arkadaşı olarak böyle bir irtibatın olamayacağını kesinlikle ifade edebilirim.

Özel sohbetlerimizde Adliyede Cemaat yapılanmasından rahatsızlığını ifade ederdi. Cemaat mensuplarının etkinliğini artırmak için yapılan adaletsiz, kul hakkına riayet etmeyen, liyakat ilkesine aykırı tayin ve terfilerden yakınırdı.

Benim köşe yazılarımda Ergenekon ve Balyoz davaları sürecinde eleştirdiğim adaletsizlikleri, bu davalar üzerinden TSK’nın değerli komutanlarının tasfiye edilmesinin gelecekte Türkiye’ye çok sıkıntılar yaşatacağına dair görüşlerimi haklı bulduğunu söylerdi. Siyasete bu kadar bulaşan bir hareketin dini görüntüsüne rağmen esasen siyasi hedefleri olan bir örgüt olduğunu konuşurduk. Bu kadar kul hakkı yiyen insanların da en kısa zamanda cezalarını bulacağına dair kanaatlerimizi paylaşırdık.

Hem de bu görüşlerimiz bazıları gibi sadece 17/25 Aralık sonrası değil, öncesinde de aynı idi. Çünkü benim kendisine olan saygım sadece mükemmel insani vasıflarından değil, aynı zamanda ilke bazında uyuşmamızdandı. Bağımsız ve tarafsız, aklını, vicdanını, iradesini başkalarına devretmemiş, Türkiye ve milletimize sevdalı olan bir hâkim olmasındandı.

Kısacası Hâkim Mesut Erbaş “kurunun yanında yakılmak üzere torbaya atılmış yaş” idi. Bu torbaya Mesut Erbaş gibi isimleri dâhil edenler şöyle bir hesap içinde olabilir: Böyle saygın ve sevilen isimler FETÖ üyesi diye haksız yere cezalandırılırsa, kamu vicdanı bu isimler sebebiyle gerçek suçlular için de harekete geçer. Bir süre sonra bütün yargılamalar hukuksuz ve adaletsiz bulunabilir.

Ama gördük ki, Kocaeli 1. Sulh Ceza Hâkimliği ilk duruşmada Hâkim Mesut Erbaş dâhil 10 hâkim ve savcıyı adli kontrol şartı ile serbest bıraktı. (Tutuklanan 21 hâkim ve savcıyı pek tanımıyorum. Haklarında kanaat belirtebilecek durumda değilim.) Bundan sonraki aşamada ya “kovuşturmaya yer olmadığına ilişkin karar” verilecek ya da “kovuşturma evresine” geçilecek. Dileğim “kovuşturmaya yer olmadığına” karar verilmesi. Her iki halde de adaletin tecelli edeceğine ve Hâkim Mesut Erbaş’ın en kısa zamanda çok sevdiği görevine döneceğine inanıyorum.

Bu arada Ankara Cumhuriyet Başsavcısının açıklamasına göre, gözaltına alınan veya tutuklanan “halka ateş açmamış, halkın üzerine araç sürmemiş, ne olduğunu bilememiş” 1200 rütbesiz er serbest bırakıldı. Başsavcı “biz devletin savcılarıyız, adil davranacağız, masum askerleri katmayacağız, hızla ayıklayacağız” dedi.

Ankara Başsavcılığının ve Kocaeli Sulh Ceza Hâkimliğinin bu özeni yargılamaların adil olacağına dair ümitlerimi artırdı.

Kurunun yanında yaşın yanmaması için bu türlü özenli ayıklamalar yapılırsa kamudan tasfiye hareketine halkımızın desteğinin artacağına inanıyorum.

‘ırak’ın; mecburî göçlerle oluşan sun’i yapısı önce normalleştirilmeli, sonra da türklerin can ve mal güvenliği sağlanmalıdır.’

Oğuz Çetinoğlu: Osmanlı Cihan Devleti’nin bölgeden çekilmek mecburiyetinde bırakıldığı 1918 yılından günümüze kadar geçen zaman içerisinde Irak’ta yaşayan ve bölgenin aslî unsurlarından biri olan Türkmenlerin nüfusu daima olduğundan az gösteriliyor. Bir akademisyen olarak sizin belirlemelerinize göre durum nedir?

Doç. Dr. Kutluk Kağan Sümer: Kerkük’ün nüfusu 1947 sayımında 286.005 (ülke nüfusunun % 5.9’u), 1957 sayımında 388.939 (nüfusun % 6’sı), 1965 sayımında 473.626 (nüfusun % 5.8’i), 1977 sayımında 495.425 (nüfusun % 4.15’i)dır. 17 Ekim 1987’de yapılan sayımda ise Iraklı yetkililerce, sadece genel nüfusun 16.000.000 olduğu açıklanmıştır

1981 yılı istatistik tahminlerine göre 1.227.25 nüfuslu Musul, 402.067 nüfuslu Selahattin, 567.957 nüfuslu Kerkük, 637.778 nüfuslu Diyala ve 632.252 nüfuslu Erbil gibi Türkmenlerin bulunduğu vilayetlerin nüfus toplamı 3.467.269’dur. Aynı tahminlere göre Irak’ın toplam nüfusu 13.669.689’dur. Irak’ta yayınlanan kaynaklarca Türk nüfusun % 2’lik bir nispet ettiği iddia edildiğine göre, bölgede bulunan 3.467.269 nüfusun sadece 273.393’ü Türk’tür ki, bu da bölgeye göre % 7.88’lik bir oran demektir. Yani Irak’ın Türklerle meskûn vilayetlerinde her 100 kişiden ancak 8’i Türk’tür anlamına gelir. Ancak bölge gezildiği zaman bu rakamların gerçeklerden ne kadar uzak olduğu hemen göze çarpmaktadır. Hatta bazı vilayetlerde bunun tersini iddia etmek daha doğru ve daha mantıklı olur. Ayrıca 1960’a kadar Kerkük nüfusunun % 95’in Türk olduğu bilinmektedir. Ancak daha sonra güdülen Araplaştırma politikası sebebiyle on binlerce Arap ailesi Kerkük’e yerleştirilmiştir. Bunun yanı sıra Kürtlerle meskûn civar illerdeki köylerin yıktırılması, Kürtlerin de Kerkük’e göç etmelerine sebep olmuştur. Dolayısıyla 1980’li yıllarda Kerkük’te ezici Türk yoğunluğu zedelenmiştir ve % 95’lik oran % 75’e düşürülmüştür.

Eldeki mevcut bilgiler ışığında istatistikî bir hesap yapılacak olunursa. 1957 Krallık dönemi’nde yapılan sayımda Irak’ta 500.000 Türkmen yaşadığı belirtilmiş ve 1959’da yayınlanan sayım verileri, sayılarını 567.000 olduğunu göstermiştir. Irak’taki yıllık nüfus artış hızı yapılan hesaplamalara göre % 3.296’dır. 1959 yılını baz alarak bu verilere göre 1994yılında Irak’ta yaşayan Türkmen sayısı ise 1.764.029 olarak bulunur. Bu da Irak’ın iddialarını başka bir yöntemle çürütmektedir. Dolayısıyla, Irak’ta gelmiş geçmiş iktidarlar ve hâlen iktidarda bulunan rejim her ne kadar Türk nüfusunu gizlemiş ve az göstermiş olsa bile, Kerkük, Erbil, Musul vilayetleri, Selahattin ile Diyala’nın ilçe ve köyleri ile Bağdat’ta yaşayan 300.000 civarındaki Türkmen nüfusunun en düşük bir rakamla 2.000.000’un üzerinde olduğunu ispatlamaktadır.

Irak Türkmen Cephesi de resmî internet sitesinde de Irak’ta en az 2.000.000 Türkmen’in yaşadığını söylemektedir.

Irak’ta son nüfus sayımı 2009 yılında yapılmıştır. 31.000.000 kişidir.

Çetinoğlu: İnanç kültürü açısından bakıldığında ulaşılan rakamlar nelerdir?

Doç. Dr. Sümer: Dinî demografik yapıyı incelediğimizde şu rakamlara ulaşıyoruz: % 55-60 Şii Müslüman (Arap-Türkmen) nüfus: 17.050.000-18.600.000

% 37-40 Sünni Müslüman (Arap-Türkmen) nüfus: 11.470.000-12.400.000

% 2-3 Hıristiyan (Süryani, Keldani, Asuri-Şabak ve diğer) nüfus: 620.000-930.000

Çetinoğlu: Etnik kökenlere göre durum nedir?

Doç. Dr. Sümer: Etnik Demografikler ile ilgili rakamlar şöyledir:

% 51-54 Şii Arap, nüfus: 15.810.000-16.740.000

% 20-21 Sünni Arap, nüfus: 6.200.000-6.510.000

% 16-20 Kürt, nüfus: 5.250.000-6.250.000

% 8-9 Türkmen, nüfus: 2.500.000-3.000.000

%3 Hıristiyan, (Süryani, Keldani, Nasturi, Asuri), nüfus: 620.000-930.000

Çetinoğlu: Irak Türklerinin, bölgede yaşayan en mağdur topluluk olduğu biliniyor…

Doç. Dr. Sümer: Evet. Irak’ta on yıllarca dünya emperyalistlerinin kurgulayıp yönlendirdiği etnik kompleksli Molla Mustafa Barzani, Saddam Hüseyin gibi despotların zulmüne uğrayan Türkler, büyük bir sevgi ve ümitle bağlandıkları Türkiye’nin yöneticileri tarafından hep yalnız bırakılmıştır. Maalesef bu ihmal ve neme lâzımcı / batı güdümlü hatâlı uygulama bugün de devam etmektedir.

Çetinoğlu: Dünya emperyalistlerinin kurgulamaları ile nasıl bir Irak oluşturuluyor?

Doç. Dr. Sümer: ABD’nin Birinci Körfez Savaşı’ndan başlayarak Irak’ı, ‘Uçuşa Yasak Bölge‘, ‘Çekiç Güç‘ gibi uygulamalarla aşama aşama fiilen ikiye böldüğü, koruması altına aldığı Kuzey Irak’ta kukla bir devlet oluşturmaya girişmiştir. Bir zamanlar, ast rütbeli bir subayımızın bile muhatap almadığı Kürtçü liderlerin, Türkiye’de yüksek protokolle ağırlanmaktadır. Türkiye’de terörist başı muhatap alınmaktadır. Ancak Türkiye’nin Güneydoğu’sunu müstakbel Kuzey’leri görenler, bu derece itibar görürken, Türkmenler, Türkiye ve dünya tarafından görmezden gelinip makûs kaderleriyle baş başa bırakılmaktadır.

Kuzey Irak’taki kukla yönetimin, öz be öz Türk şehirleri olan Erbil, Kerkük, Tuzhurmatı gibi şehirlerin nüfus yapısını değiştirip, buradaki Türkmenleri baskı ve şiddetle sindirme politikası uygulamaya devam etmiştir. Türk milletinin geleceğine yönelik siyaset yapanların bu durumu âcilen görmesi gerekmektedir. Aksi takdirde Türkmenlerin haklarını korumayı millî bir vazife olarak görmeyen Türkiye’ye bunun faturasının çok ağır ödeyecektir.

Çetinoğlu: Irak Türklerinin durumunu iyileştirici uygulamalar gerektiğini belirtiyorsunuz. Teşhis yanlış ise, tedâvi mümkün olmaz. Önce teşhisinizi lütfeder misiniz?

Doç. Dr. Sümer: Dikkate alınması gereken hususları kısaca ve maddeler hâlinde şöylece özetleyebiliriz:

1- Bölgedeki Türkler özellikle Lozan’da ve daha sonrası İngilizler tarafından Türkmen diye adlandırılarak Türkiye’den koparılmaya çalışılmıştır.

2- Bölge Saddam döneminde ve sonrasında önce Araplaştırılmaya sonra da Kürtleştirilmeye çalışılmıştır.

3-1958 yılında Kürtler Kerkük’te katliam yapmış. Irak Türklerinin önde gelen kişileri katledilmiş, şehitlerin cesetleri günlerce arabaların arkasına bağlanıp sürüklenerek Kerkük’ün mahallelerinde dolaştırılmış ve Kerkük Türklüğüne gözdağı verilmiştir.  Kaynak: Fotoğraflar merhum Kemal Çapraz’ın arşivindedir)

4- 1983 yılında Diktatör Saddam rejimi Kerkük ve Tuzhurmatudan Irak Türklerinin önde gelen aydınlarını idamlar etmiştir.

5- Bölgedeki Türkler arasında dinî ve mezhep tabanlı ayrışmalar ön plana çıkarılmaya çalışılmıştır. Bu başarılı olamamıştır.

6- Bölgede gerek Amerika’nın gerekse daha öncesi ve sonrasında peşmergelerin müdahalelerinde bölgenin nüfus yapısı ve tapu kayıtlarıyla ilgili belgeler tahrip ve tahrif edilmiştir.

7- Bölgede Amerika’nın müdahalesi sonrasında özerkleştirme, bölünme faaliyetlerine devam edilmiş, Irak Türkleri hiçe sayılmış; Türklerin yoğun olarak yaşadığı bölgelerin nüfus dengeleri değiştirilmiş ve sözde özerk bölgeler geliştirilmiş, Kürtler silahlandırılmıştır.

8- Irak Cumhurbaşkanlığı makamı dahi, ödül olarak Kürtlere peşkeş çekilmiştir.

9- Kürt guruplar arasında gelişen anlaşmazlıklar hiçe sayılmış bu zaman diliminde Türkiye dâhi mahallî Kürt yönetimini muhatap alma hatâsına düşmüş ve bu htâlı durum devam ettirilmiştir.

10- Birkaç ay zarfında gelişen İŞİD baskıları sonrasında Türk nüfus üzerinde yoğun baskılar artmış Türk nüfus yaşadığı bölgeleri terk ederek çöllerde kaçkın hayatı yaşamaya başlamıştır.

11- Musul’un işgali sırasında Musul da bulunan Irak Ordusunun bütün askerî mühimmatı İŞİD’a, bir kurşun atmadan terk etmiştir.

12- Türkiye Cumhuriyeti Devleti olup bitenlere seyirci kalmış sınırlarını Suriye ve Iraktan gelen Mültecilere açarak kendi doğusundaki nüfus dengelerini dahi Arap ve Kürt nüfus lehine değiştirmeye başlamıştır.

13- Ezidi – Yezidi, Peşmerge ve Araplar ve hatta İŞİD Türkiye de cirit atarken ve devlet politikalarıyla korunurken Türkmenler hâlâ çöllerde kaçkın hayatı yaşamakta ve hattâ kırılmakta ve ölmektedir. Türkler yine iki ateş arasında bırakılmıştır. Kuzeyden peşmergeler sınıra yığılarak Türkiye’ye geçişi engellemekte ve sınırdaki Nüfus yoğunluğunu değiştirmekte, Güneyden de silahlı İŞİD militanları katliamlar yaparak gelmekte ve bölgedeki Türkleri perşmergelere doğru sürmektedir.

14- İŞİD, Telaferi tarumar etmiş, yüzde yüz Türk olan Telaferliler göçe zorlanmıştır. Bu insanlık dramı karşısında gerek Türkiye’deki gerekse dünyadaki sözde demokrasi, insan hakları savunucuları susmuşlardır. Bu trajik durumun önlenmesi için hiçbir girişimde bulunulmamış ve Türklere yapılanlar göz ardı etmiştir. Telaferli Türkler Kerbela ve Necef’e çok zor şartlar altında varmışlardır ve çöllerde yaşamaktadırlar. Türkiye Cumhuriyeti devleti, peşmerge, ezidi v.s. halklara gösterdiği misafir perverliği Telaferli Türklere gösterememiş Ovaköy sınır kapısı açılamamıştır.

15- ABD; ‘Bölgede Türkmen mi kaldı ?’ Diyebilecek kadar alçalmaktadır.

16- ABD hava kuvvetleri, Telafer ve Tuzhurmatı’nun işgal edileceğini bilmesine rağmen, kılını kıpırdatmamış, buna rağmen Erbil’i işgal edebileceği ihtimaline karşılık Erbil’e lojistik destek vermiş, bombardıman uçuşlarına başlamıştır.

17- PKK ve peşmerge İŞİD bahanesiyle silahlandırılmaktadır.

18- Bu hengâmede Türkiye’nin garantörlük hakkına varıncaya kadar birçok milletlerarası temayül hiçe sayılmaktadır.

Çetinoğlu: Teşhisleriniz bunlar. Tedâvi için neler düşünüyorsunuz?

Doç. Dr. Sümer: Yapılması gerekenler konusunda şunları söyleyebilirim:

1- Bölgedeki mahallî Kürt yönetiminin hiçbir meşruiyeti yoktur. Muhatap dahi alınmamalıdır.

2- PKK her ne sebeple olursa olsun muhatap alınmamalı ve bir terör örgütü olduğu asla unutulmamalıdır. Üçüncü ülkelere de bu konuda gerekli bilgi ve gerekirse ültimatomlar verilmelidir.

3- Silahlandırmada bölge Türklüğü de gözetilmeli en azından silah dağıtımında eşitlik ilkesi gözetilmelidir.

4- En önemlisi bölgede yaşanan nüfus dengelerinin değişimine dikkat çekilmeli bölgenin milletlerarası anlaşmalarla da varlığı tanınan ana unsuru ve köklü halkı olan Türklerin gerekirse milletlerarası hukuktan doğan self determinasyon hakkı dillendirilmeli ve hatta uygulamaya konulmalıdır.

5- TBMM’ deki ‘Çözüm yasası‘ olarak adlandırılan ‘Terörün Sona Erdirilmesi ve Toplumsal Barışın Sağlanmasına Dair 6 maddelik Kanun‘, PKK’yı meşrulaştırmak ve Birleşik Kürdistan’ı kurma yolunu açmaktan başka bir işe yaramayacaktır. Baştan aşağı hatâdan ibârettir. Bu hatâdan dönülmelidir.

6- Irak Anayasasının 58 maddesinin uygulanması sağlanmalıdır. Kerkük’ten göç ettirilen Kürtlerin sayıları iddia edildiği gibi yüz binler değil, on bin kadardır. 2003 yılından sonra Kerkük’e göç eden ve Türkmenlerin arazi ve yerlerine yerleştirilenlerin sayısı en az 700-800.000 kadardır. Nüfus yapıları derhal normalleştirilmeli, ‘işgal edilen emlak ve arazilerin sahiplerine iadesi‘ sağlanmalıdır.

7- Kerkük ve diğer ihtilaflı bölgelerde; Birleşmiş Milletler Teşkilatı gibi milletlerarası kuruluşların, başta Türkiye olmak üzere gözlemci ülkelerin gözetiminde nüfus sayımının yapılması ve ondan sonra referanduma gidilmesi sağlanmalıdır.

8- Barzani’nin kontrolündeki Habur sınır kapısı dışında, Telafer yakınındaki Ovaköy’de bir sınır kapısı açılmalıdır.

9– Türkmenlerin yaşadığı bölgeler ‘Güvenli Bölge’ içine alınmalı ve korunmalıdır.

10- Erbil’in Havler, Kuzey Suriye’nin Rojava, Sincar’ın Şangal, Diyarbakır’ın Amad ve Amet isimleriyle anılması kasıtlıdır. Devlet organları ve medyanın bu tâbirleri kullanmamasına dikkat edilmelidir.

11- Her şeyden önce de Musul ve Kerkük’ün Misakı Millî sınırlarımız dâhilinde olduğu unutulmamalı ve unutturulmamalıdır.

Çetinoğlu: Çok teşekkür ederim Sayın Sümer. İlgililer, bu söylediklerinizi yaparlarsa, bölgeye barış ve huzur gelir. Yapılmazsa, bütün Orta Doğu kan gölü olma konumundan kurtulamaz. Kurtulamayışının vebâli, utancı ve insanlık suçu da, tavsiyelerinizi tutmayanlara ait olur.

Ezici çoğunluğumuz “sıradan vatandaş”dır. Sıradan vatandaş olmak demek; kendi halinde ve geçim derdinde olmak anlamına geliyor. Yani başımızı sokacak bir ev, evde tencereyi kaynatacak üç beş kuruş, çocukları gönderecek bir okul, hasta olduğunda tedavi olacak hastane, yaşlanınca az çok bir emekli maaşı gibi telaşlar içinde olan insanlarız!

Böyle bir hayat içinde olanların, en güvenileceği ve destek bulabileceği  güç, baba olarak gördüğümüz devlettir… Gerçi bizim devletimiz, hem sever hem de döver ama olsun yine de hiç olmamasından bize böyle dengesiz davranması iyidir, diye düşünürüm.

Devlet, sıradan vatandaş için en büyük güvencedir. Onun yaşam hakkını, mülkiyetlerini, inancını, namusunu, ırzını korur, kollar ve gözetir. Yani vatandaşı için bir teminattır devlet…

Onlarca yıllık hayatımda, 15 Temmuz gecesi ilk defa kendimi savunmasız ve çırılçıplak hissettim. Bunun nedeni ise tarife çalıştığım devletin bütün etkisini yitirdiğini görmemdi. Ben bir sıradan vatandaştım ve devlet ortada yoktu!

Devlet ortada olmadığı gibi de, kendini devlet yerine koyanlar, kimden aldıkları belli olmayan yetki ile benim gibi sıradan vatandaşların yaşam hakkını sorgusuz sualsiz elinden alıyordu…

Ben “Tek Parti”, “27 Mayıs”, “9 Mart ve 12 Mart” hikayeleri ile büyümüş, “Kıbrıs Barış Harekatı“, 1980 öncesi çatışmaları ve 12 Eylül’ü görmüş, bölücü teröre şehit vermiş bir ailenin ferdiyim. Bana birisi çıkıp Türk F 16’ları, kendi halkını bombalayacak dese ölürüm de inanmazdım. Türk Milletine ve Türk Devletine karşı her türlü ihanet ve kalkışma muhtemeldir ama Türk Ordusu’nun Türk Milletine silah doğrultması aklın ve mantığın alacağı bir iş değildir.

İşte bunun için çırılçıplak kaldığımı hissettim ve bu his hala sürüyor!

Benim gibileri kim koruyacak? Kim kollayacak?

Bu sorunun cevabı çok mühimdir.

Çünkü kendi halkına kurşun sıkacak kadar insanlığını kaybetmiş olanlarla bu iş sınırlı kalsa sevineceğim. İlk günler itibarı ile devlet kadrolarından açığa, göz altına alınan ve tutuklananların sayısı ellibin civarındadır. Daha kaç kişi vardır sırada, onu bilemem! Ancak bu ellibinkişi arasında Anayasa Mahkemesi’nden tutunda Yargıtay, Danıştay üyeleri, hakim ve savcılar, maliyeciler, bakanlıklardaki görevliler, askerler, diyanet mensupları, akademisyenler  ve daha bilcümle devlet  görevlileri vardır.

Bu tablo “sıradan vatandaş“lar için bir felakettir. Adliyede adalet bulamayan, hastanede ayrıma uğrayan, eğitimde gerçekleri anlayamayan, fikrine ve zikrine göre karşısında ceberrutlaşan devleti bulan vatandaş kendini çıplak hissetmesin de, ne hissetsin?

Devlet şimdi benim gibi sıradan vatandaşların hissettiği bu olumsuz duyguyu ortadan kaldırmak için tedbirler almalıdır. Gerçekten vatandaşlarını koruyan, kollayan, adaletle yaşatan, onun temel ihtiyaçlarını karşılama garantisi veren, şefkatli ve merhametli kollarını herkese eşit bir şekilde uzatan yani “devlet baba” hissi,vatandaşın aklında ve gönlünde ivedi olarak yeniden tesis edilmelidir.

Siz bakmayın öyle sokaklarda olan insanlara! Onların sayısı üç beş milyonu geçmez. Memleketin nüfusu 79 milyon ise ezici çoğunluk evinde endişeli bir bekleyiş içindedir ve kendisini benim gibi çırılçıplak ve savunmasız hissetmektedir. İşin en kötüsü de, budur!

Bu duygunun kalıcı olması ise sonu hiçte iyi olmayan bir meçhule gidişimizin habercisi olur. Bu nedenle memleketi yönetenlerin el atacağı ilk konu bu olmalı, Türk halkına devletin dimdik ayakta ve “sıradan vatandaş”ın yanında olduğu, uygulamalarla kanıtlanmalıdır.

Halk; potansiyel / kullanıma amade / hazırda mevcut güç ve kuvvet demektir.

Fakat, bu kuvvet; huzur ve asayişi korumak ve muhafaza etmek içindir.

Millet olarak bütün kuvvetimizle huzur ve asayişin devamı için çalışmak şiar, düstur ve prensibimiz olmalı.

Vatandaş olarak görevimiz yurtta sulh olmalı. Asayişe gölge düşürmemeli. Devamına halel gelecek ve getirecek her türlü aymazlıklardan uzak durmalıyız.

Kendimizi devletin yanında bulmalı. Kendimizi asker ve polisin yardımcısı bilmeli.

Kendimizi; gayri meşru / meşru olmayan, kanunsuz her türlü ayaklanışın, kalkışmanın ve isyanın karşısında bulmalıyız.

Velhasıl, kendimizi -sırasında- mevcut hükümetin ve devletin yanında muvazzaf / vazifeli ve görevli bilmeliyiz.

Kısaca, görevimiz müspet / olumlu ve yapıcı hareket etmektir. Menfi / olumsuz ve yıkıcı hareket ve devinimlerden uzak durmaktır.

Dâhili yani iç huzuru, asayiş ve sükûneti bozmamalıyız. Aksi takdirde -meselâ- on cani yüzünden doksan masum ve suçsuzu tehlikeye atar, zarara sokar, durumu daha da kötüleştirmiş olur, ortamı daha da bulandırarak; bulanık suda balık avlamak isteyenlere aradıkları fırsatı vermiş oluruz.

Mevcut iktidara, hükümete ve devlete karşı bizi dolduruşa getirerek, bizleri menfur emellerine âlet etmek isteyenler çıkabilir. Nitekim çıktı!

Bugünlerde olgun, dirayetli, aklıselim, millî bir tutum ve tavır göstermemiz; ileride de aynısını sergileyebileceğimiz intibaını verir. Böylece millet ve devlet aleyhinde düş kuranların ve kuracak olanların rüya ve hayalleri şimdiden kursaklarında kalmış olur.

Yurt içinde sivilden veya resmiyetten, hükümet veya devletten beklemediğimiz, tasvip etmediğimiz, doğru bulmadığımız bazı iş ve icraatlar olabilir.

Bu durumda basın ve yayın yoluyla, demokratik yollardan, kanunlar çerçevesinde, yakıp yıkmadan, asayişe gölge düşürmeden, sesimizi duyurmanın, hakkı göstermenin, tenkit etmenin en güzel yapıcı metotlarına başvurmalı. Bu şekilde onların dikkatini çekerek; doğruları ve doğru yolu onlara göstermeliyiz.

Bu yolla olmuyor diye taşkınlık yapmanın, kanunsuz tepkilerin, olmadık söz ve davranışların âlemi yok. Kaldı ki, ancak böylesi bir vaziyet alışla; yıkıcı, bölücü fırsatçılara da fırsat vermemiş oluruz.

X

Gerçek; er geç anlaşılır. Taşlar gediğine konur. İşler rayına oturur.

Sabrımızı müspet gayretler sarf ederek göstermeliyiz. Zaten, demokrasilerde er geç milletin dediği olur ve oluyor.

Her şeyde bir hikmet görüp, müspet / yapıcı tavrı takınıp, gereken işleri yaparak; işi Allah’a havale etmek de ayrı bir sabır örneğidir.

Çünkü bu zamanda asıl cihat; manevî cihattır. Zira yurtta fiilî icraat ve işlem hakkı; meşru iktidarındır. Vazife ve görevimiz; onun işini zorlaştıracak davranışlardan uzak durarak; devletin işini kolaylaştırmak olmalıdır.

X

Devletin ordusu, polisi zaafa uğrarsa; zaten devlet, halka başvurarak asker ve polis açığını kapatır.

İktidara, hükümete ve devlete yardım ve onun yanında yer almak; onların icraatına gölge düşürmemekle olur.

“Gölge etme başka ihsan istemem.” durumuna halk, kendini düşürmemelidir.

Yoksa halk kendi başına “destek oluyorum” derken köstek olur.

Bu yanlışa düşmemeliyiz. Çünkü nice iyiler var ki, iyilik yapıyorum zannıyla, farkında olmadan kötülük yapıp; devlete millete birçok zarar verir.

Türkiye’miz büyük bir tarih dönemecinden geçti ve geçmektedir. Yolun bir tarafı dik yamaç. Sol tarafı uçurum! Velhasıl, her şeye rağmen durum vahim!

Mutedil olmak, aklıselim / sağduyulu davranmak, kışkırtma ve tahriklere -vatandaş olarak- kulak vermemekle mükellef ve yükümlüyüz.

Türk Ordusu’nun darbecilere yüz vermeyen, boyun eğmeyen dik duruşuyla kahramanca direnmesi, hayatı pahasına karşı koyması; Türkiye Cumhuriyeti Devleti’ni büyük bir badireden kurtarmış; daha fazla can kaybına fırsat vermemiştir.

Halkımızın da tüm tehlikelere rağmen, cesaretle devletin yanında yer alarak -vatan için- hayatını hiçe sayması; büyük bir fedakârlık örneğidir.

Keza polisimizin -vatanın birliği ve dirliği için- darbecilere karşı göğsünü siper etmesi, ayrıca kayda değer bir vatan-severlik örneğidir.

Devletin ise tüm imkânlarıyla darbeye geçit vermemek için, olağanüstü bir çaba ve gayret sarf etmesi zikre değer, başka bir husustur.

Evet, birer Türk vatandaşı olarak hepimize düşen çok önemli ve hayatsal görevler var.

Vatandaş olarak başta gelen görevimiz: Müspet / olumlu ve yapıcı hareket etmek, menfi / olumsuz hareket ve davranışlardan kaçınmaktır. Kısaca asayiş, düzen ve intizamı netice veren / verecek olan müspet hareketten ayrılmamak şiar, düstur ve prensibimiz olmalı.

Bu uğurda her bir sıkıntıya karşı sabırla mukabele etmeli, sonucu sabır ve sebatla beklemeliyiz.

Unutmayalım ki, yolda olana netice müyesser olur. Yani isteğine ulaşır.

Evet, halk olarak güçlüyüz. Ama bu güç; sırasında devleti ayakta tutmak için, sarf edilecek güçtür.

Binaenaleyh halkı yanına çekemeyen her kanunsuz, gayrı meşru çağrı ve davet geçersizdir.

Halktan yüz bulamaz ve bulmamalı. Halkın gücü meşru devlet ve kanunu muhafaza içindir.

Zaten halka rağmen hiçbir güç, uzun süre hâkimiyetini devam ettiremez. Çünkü halka dayanmayan, gücünü halktan almayan her güç; güçsüzlüğe, devamsızlığa ve yok oluşa mahkûmdur. Çünkü çıkmaz bir sokağa girmiştir.

X

Evet, halkın gücü var. Fakat bu güç ve kuvvet; asayişi korumak ve muhafaza etmek için, devletin emrinde olması gereken bir güçtür.

Evet, halkın gücü var. Lâkin bu güç; varlığını devletten alan bir güçtür. Devlete karşı el kaldıracak bir millet gücü değildir. Bilakis devletin yanında yer alan, devletin kaynağını ve dayanağını teşkil eden millî bir güçtür.

Keza / bunlar gibi devletin ordusu da, devleti içten-dıştan gelen ve gelebilecek olan tehlikelere karşı korumak için vardır. Yoksa silâhını millete ve hükümete çevirsin diye var olmuş, var edilmiş bir kurum veya kuruluş değildir.

Yine devletin polisi vardır. Fakat bu polis, bindiği dalı kesmek için, yâni kendi ayağına kurşun sıkmak için kurulmuş bir birim değildir.

Velhasıl yurtta, yurttaşa; devlette devlete karşı çıkacak, cephe alacak ve cephe açacak -ister sivil, ister resmî olsun- bir kuvvet, bir güç meşru olamaz. Olmamalı.

Zira kaybedilen veya gölgelenen hiçbir hak; başkalarının hakları çiğnenerek geri alınmaz.

“De ki: Rabbim, ancak. Haksızlıkla / haksız yere bağyi / taşkınlığı / sınırı aşmayı, saldırıyı (başkasının malına göz dikmeyi, dine, cana, mala, ırza yani haysiyet ve hukuka saldırmayı, akla karşı işlenmiş ve haksızlığında şüphe olmayan her türlü tecavüzü ve zulmü, kısaca İSYANI) haram kılmış / yasaklamıştır.” (7 – A’raf – 33)

Gerekçe ne olursa olsun, yurt içinde isyanın / kalkışmanın haklısı yoktur. Vatan dâhilinde uğranılan haksızlığı; isyan ederek gidermeye çalışmayı yani kalkışmayı ayet yasaklıyor. Çünkü böyle bir hak arayışı; nice yeni zulüm ve haksızlıklara yol açar. Kurunun yanında yaş da yanar. Ahmetlerin suçu yüzünden Mehmetler cezalandırılmış; yani kaş yapayım derken göz çıkarılmış olur!