Blog - Sayfa 725 / 1395 - Kocaeli Aydınlar Ocağı

Din ve Siyaset

Muhsin Bozkurt

-

2 Ağustos 2016

Dini siyasete âlet edenler tarafından, 15 Temmuz 2016 ‘ da kanlı bir darbe girişiminde bulunuldu. Oysa din, siyasete âlet edilmemeli. Politikaya tâbi tutulmamalı. Buna şiddetle karşı çıkılmalı. Çünkü “Hakikat-i İslâmiye” bütün siyasetlerin üstündedir. Aksi takdirde hâsıl olacak zarar tahmin bile edilemez.

Yakın geçmişte din adına tarafgirane siyaset yapanların verdikleri zararlar, henüz unutulmamışken; din âlet edilerek hazırlanan ve yetiştirilen robotlaşmış kitlelerle iktidarı ele geçirmek isteyenler; kanlı bir eylemle darbe teşebbüsünde bulundular.

Halbuki din adına tarafgirane siyaset yapanlar “İsabet de etse(ler) mes’ûl (ve sorumlu)dur(lar).” Aslında din siyasete değil, siyaset dine âlet edilmeli. Ama bu mümkün değil. Çünkü siyaseti dine âlet etmek için, siyasetle dine hizmet edeyim diye yola çıkanlar; er geç siyasete âlet olmaktan kendilerini kurtaramaz. Dini siyasete âlet etmiş olur. Din gaye olmaktan çıkar. Siyaset oyunlarında bir basamak olur.

Çünkü bu şekilde siyaset yapanlar, bu şekilde siyasetle uğraşanlar; maalesef kendi safında olanı şeytan da olsa melek olarak görmüş ve görüyor! Kendi tarafında olmayanı melek de olsa şeytan olarak görmüş ve görür hâle geliyor! “Mü’minler kardeştir.” hükmünü çiğniyor! “Ancak aynı menfaat ve çıkar için bir araya gelenler kardeştir!” sloganına yerini bırakıyor!

Şüphesiz siyaset bu değil. Böyle olmaması gerekir. Temiz siyaset yapanlar böyle ithamlardan münezzeh ve uzaktırlar. Onlara diyecek bir şeyimiz yok. Elbette idareye talip olanlar olacak, dürüst siyaset yapanlar bulunacaktır. Bütün mes’ele İslâm gibi ebedî bir hakikati, fani ve geçici dünya menfaatleri için kurban etmemektir.

Kaldı ki, Bediüzzaman Divan-ı Harb-i Örfî’de “Şeriat (İslâm’ın muhteva ve içeriği) yüzde doksan dokuz ahlâk, ibadet, ahiret ve fazilete aittir. Yüzde bir nisbetinde siyasete mütealliktir (siyasetle alâkalıdır). Onu da ulü’l-emirler (idareciler) düşünsünler.” demektedir.

Zaten yüzde doksan dokuzu yerine getirirken, yüzde bir olan kendiliğinden gerçekleşir. Bunun için kırmaya, dökmeye, kaos çıkarmaya, güce kuvvete başvurmaya, silâha sarılmaya, hele darbeyle yâni ülkeyi kan gölüne çevirerek sonuç almaya kalkışmaya, hiç mi hiç gerek yok.

Maksat dini; hayata geçirmek ise, bunun yolu ülkeyi kaosa sürüklemekten geçmez.

Bunun yolu, vahşice darbeye teşebbüs etmekten geçmez.

Bunun yolu, kana susamışçasına milletine silah doğrultmaktan geçmez.

Zaten bu vatan İslâm ülkesidir. Zaten bu millet müslümandır.

Ne din elden gitmiştir. Ne de dini getirmeye ihtiyaç vardır. Hem gitmemiştir ki getirilsin.

Öyleyse maksadımız; o nuranî silsileyi harekete geçirmek olmalı. Bunun için de herkesi şevke getirmeli. Vicdanî istekleri uyandırmalı. İlerleme yoluna sevketmeli.

Ve bilmeli ve bildirmeli ki Îlâ-yı Kelimetullah’ın / Allah’ın ismini yüceltmenin; bu zamanda bir büyük sebebi, maddeten terakkî etmek yâni ilerlemek ve ilerletmektir. Hatırlayalım ve hatırlatalım ki:

“Aslah tarîk musalâhadır.”

“En iyi yol barış yoludur.”

En iyi hareket “Müspet harekettir.”

Silâh, ancak dış düşmana karşı çekilir.

Yurtta barış esastır.

Huzur ve sükûn barışa hastır.

Evet, Cumhuriyet ve Demokrasi

Hakimiyet-i Millet’tir.

Millet hâkim oldu

Meydanlar halk ile doldu.

Değil sadece Türkiye’nin

Asya’nın bahtını, İslamiyetin talihini

Açacak olan yalnız Demokrasi ve Hürriyettir. (1 Ağustos 2016)

Allah Bizi Affetsin

Ruhittin sönmez

-

2 Ağustos 2016

0

15 Temmuz Darbe Teşebbüsü ile ilgili detaylar ortaya çıktıkça görüyoruz ki, çook büyük bir badireyi atlatmışız.

Daha önemlisi devletimiz, kimsenin farkında olmadığı, bu teşebbüs olmasa imiş farkına da varamayacağımız bir işgal altında imiş.

Devletin en kritik birimleri, çok organize, çok yaygın bir kadrolaşma ile işgal edilmiş.

Bu işgali yapan kadro içinde öyle kişiler varmış ki ordumuzun uçakları ile TBMM’ni, Türk vatandaşlarını gözünü kırpmadan bombalayabilecek şekilde özel yetiştirilmiş.

Yaveri, Genelkurmay Başkanının bütün konuşmalarını düzenli olarak kaydedip, kime gittiğini bilmeden örgütten bağlı olduğu “abiye” vermekte imiş.

Cumhurbaşkanının yaveri, kuvvet komutanlarının emir subayları FETÖ üyesi imiş. Bunların hangi bilgileri kime vermiş olabileceğini tasavvur dahi etmek istemiyorum.

TSK içindeki kritik mevkilerdeki bu gibi özel yetiştirilmiş ajanların bir savaş halinde komutanlarının emri yerine başka bir ülkeden emir almayacaklarından emin olabilir miyiz?

Bütün bunları düşündükçe kanım donuyor.

Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın samimi beyanı, bildiklerimizden de beterinin olduğunun işareti gibi: “3-4 yıl öncesine kadar bile ben inanın bu kadarını düşünmüyordum. Ama ne yazık ki ciddi manada yanılgıya düşmüşüz. Allah bizi affetsin.”

Sadece Allah’tan af dilemek yetmeyebilir. “Kul hakkı” ve halka karşı sorumluluk boyutunu da düşünmek gerekmez mi?

*************************************************

TSK’da Durum Düşündüğümüzden de vahim

Yüksek Askeri Şura kararları açıklandı. TSK’nın toplam 358 general ve amiralinden 157’si (yüzde 44’ü) ihraç edildi.

En yüksek ihraç oranı Deniz Kuvvetlerinde. 55 amiralden 32’si (yüzde 58’i) ihraç edildi.

Hava Kuvvetlerinde büyük çoğunluğu savaş pilotu olan 213 subay ve en az pilotlar kadar önemli olan ve uçakları uçuşa hazırlayan 44 uçak bakım teknisyeni ihraç edildi. Herbirinin yetiştirilmesi yıllar alan ve birer F16 fiyatına mal olan bu pilot ve teknisyenlerin yerini doldurmak kolay olmayacak.

Bu rakamlara bakınca darbe eğer Türk Silahlı Kuvvetlerine karşı yapıldı ise başarılı oldu diyebiliriz.

Genelkurmay’ın bu rakamların vereceği dehşeti azaltmak için yaptığı “TSK’nın sadece yüzde 1,5’u darbeye karıştı”açıklaması ise tam bir talihsizlik. Açıklamayı yapan TSK yetkilileri hepimizden iyi bilir ki, general, amiral, pilot gibi üst nitelikteki subaylar ile rütbesiz erler aynı torbaya konulamaz.

Daha da vahim olan husus ise Genelkurmay Başkanı ve 3 kuvvet komutanının görevlerine devam ediyor olması. Bunlar emir subayları dâhil en yakın çalışma arkadaşları hain çıkan ve onlar tarafından rehin/ esir alınan, aşağılanan komutanlar. TSK’nın hain bir örgütlenme tarafından ele geçirilmesine mani olamamış, başarısız Genelkurmay Başkanı ve 3 Kuvvet Komutanının göreve devam etmesi akıl alır gibi değil.

Anlaşılan Cumhurbaşkanı ve hükümet ordu içinde bunların yerine koyabilecekleri güvenilir komutan bulamadı. Bu da durumun zannettiğimizden de vahim olduğunu gösteriyor.

Zaten hala bütün askeri birlik ve kışlaların kapılarının Belediyelere ait araç ve iş makineleri ile kapatılmış olmasıgüvensizliğin bir işareti.

Son KHK (Kanun Hükmünde Kararname) ile alınan kararlar da güvensizliğin boyutunu göstermekte.

“Kara, Deniz ve Hava Kuvvetleri Komutanlıkları, Milli Savunma Bakanı’na bağlandı. YAŞ’ın yapısı değişti. Harp akademileri, askeri liseler ve astsubay hazırlama okulları kapatıldı.”

Bu kadar güvensizlik iyi şey değil. Tez zamanda bu güvensizliğin giderilmesini ümit etmek istiyorum.

***********************************************

İstihbarat Zafiyeti Var, İstifa Yok, Görevden Alma Yok

Cumhurbaşkanı Erdoğan darbe teşebbüsünü eniştesinden, Başbakan Yıldırım da eş dosttan öğrenmiş. Her ikisi de açık yüreklilikle “istihbarat zafiyeti olduğunu” kabul ettiler. “Doğru istihbarat olsaydı, darbenin önüne geçilebilirdi” dediler.

Fakat başta Milli İstihbarat Teşkilatı (MİT) müsteşarı olmak üzere istihbarattan sorumlu hiçbir bürokratın ve bu birimlerin bağlı olduğu hiçbir bakanın istifa etmemiş veya görevden alınmamış olması ilginç değil mi?

Demek ki istihbarat teşkilatlarımızın yönetimine getirilebilecek mevcutlar kadar güvenilir, mevcutlardan daha ehil kişiler bulunamamış.

Dehşete düşüyorum. Sormadan edemiyorum:

Bu büyük devlet bu hale nasıl geldi?

**************************************************

Kim Kimi koruyacak

Halkın can ve mal güvenliğini, demokrasiyi ve hukuku korumak, kamu düzenini sağlamak Devletin görevidir. Zaten devlet bunun için vardır.

Oysa bugün devleti yönetenler halkı sokaklara çağırarak devleti korumasını istiyor, nöbete davet ediyor.

*****************************************************

Milliyetçiliği Keşfettiler

Darbe teşebbüsü sonrası AKP kanadı adeta Atatürk’ü ve milliyetçiliği keşfetti. “Demokrasi Nöbetleri” adı altında her akşam yapılan toplantılara katılanlar, “ülkücülerin resmi marşı” hüviyetindeki Mustafa Yıldızdoğan’ın “Ölürüm Türkiye”şarkısı ile coşuyor.

“Ölürüm Türkiye” şarkısının söylenmesini “siyasidir” diye polisin yasakladığı, söyleyen gençlerin karakollarda sorguya alındığı bir dönem de böylece bitti.

Türk milliyetçilerinin yıllardır okuduğu Arif Nihat Asya şiirleri Cumhurbaşkanının ve AKP’lilerin dilinden düşmüyor.

Teröre verdiğimiz şehitler için balkonuna Türk Bayrağı asanları, AKP yandaşlarının “bayraklılar” diye küçümsediği günlerin üzerinden çok geçmedi. Şimdi AKP’liler bayraklara sarınıp meydanlara çıkıyor.

Bunlar güzel şeyler… Demek ki “her şerde bir hayır varmış…”

*******************************************************

AKP’nin Atatürk’ü Keşfi

Ak Parti Genel Merkez binasına ilk defa büyük boy bir Atatürk posteri asıldı.

Bütün Türkiye Atatürk’ün “Hâkimiyet Milletindir” sözü ile donatıldı.

Cumhurbaşkanı ve hükümet üyelerinin ağzından Atatürk’ün sözleri ve ilkelerini işitmeye başladık.

Hatta Hürriyet’in muhafazakâr mahalleden transferi, İmam Hatip kökenli Gazeteci Ahmet Hakan bir günah çıkartma yaptı. “Sen ne büyükmüşsün hey Atatürk” başlığı ile çok iyi bir özeleştiri yaptı.

Eskiden Atatürk’e “kızdığı, saydırdığı, itiraz ettiği” bazı temel konularda O’nun ne kadar haklı ve ileri görüşlü olduğunu, son yaşadıklarımızdan sonra, anladığını yazdı. “Artık kadrini, kıymetini bilenlerdenim” dedi.

Ahmet Hakan Atatürk’ün “yüzümüzü Batı’ya döndürmesi, tevhid-i tedrisat, laiklik ilkesi, bir millet oluşturma çabası, şeyhlik, efendilik, müritlik gibi kavramlara, dini cemaatlere, dini gruplara mesafeli duruşu” gibi temel tercihlerinin ne kadar doğru ve iyi olduğunu anlamış. Atatürk’ün büyüklüğünü keşfetmiş.

Darısı Atatürk’ün dinsiz, ahlaksız, ayyaş olduğu propagandaları ile zihinleri tağşiş edilmişlerin başına..

********************************************************

Bizim Kocaeli ve Fetö’den İstihbarat

Kocaeli’nin önemli gazetelerinden Bizim Kocaeli Gazetesi‘nin FETÖ ile irtibatlandırılmış olması ve gazetenin sahibi ve başyazarı Güngör Arslan‘ın gözaltına alınması şaşkınlıkla karşılandı.

İktidara yakın Özgür Kocaeli’de verilen habere göre, Bizim Kocaeli’nin örgütle ekonomik ilişkisine rastlanmamış. Bizim Kocaeli Gazetesi “terör örgütünün devlet ve belediyeler içindeki elemanlarından bilgi almakla” suçlanıyormuş.

İddianame hazırlandığında başka suçlamalar da olup olmadığını anlayacağız.

Ancak haberde verildiği şeklinde “devlet ve belediyelerde çalışan kişilerden bilgi almak” nasıl suç olur anlayamadım.

Eğer Bizim Kocaeli‘nin bilgi almakla suçlandığı kişiler FETÖ üyesi ise, neden devlette veya belediyelerde çalışıyordu? Bir suçlu arayacaksanız onları, bir takım gizli bilgilere sahip olabileceği, bu görevlerde çalıştıranlar içinde aramanız gerekmez mi?

Gazetecinin işi bilgiye erişmek ve kamuoyu ile paylaşmaktır. Kaynağının kim olduğuna bakmaksızın kanunlara ve etik kurallara aykırı olamamak üzere bilgiyi kullanabilir. Medyanın özgür olabilmesi için, demokrasilerde, “kaynakların gizliliği ilkesi” uygulanır. Gazeteci bilgi kaynağını açıklamaya zorlanamaz.

“Gazeteci tüm bilgi kaynaklarına serbestçe ulaşma ve kamu yaşamını belirleyen, halkı ilgilendiren tüm olayları izleme, araştırma hakkına sahiptir. Gazetecinin karşısına çıkarılacak gizlilik ve sır gibi engeller kamusal işlerde yasaya, özel işlerde açık ve ikna edici gerekçelere sahip olmalıdır.”

Hukuken suçlanabilmesi için gazetecinin elde ettiği bilgiyi suç teşkil edecek şekilde kullanmış olması gerekir. Haberde bu konuda açık bilgi yok.

Gazeteler kapatılırken ve gazeteciler tutuklanırken iki kere düşünmek gerekir.

Çünkü ihlal edilen sadece gazetecinin hakları değil, toplumun bilgi edinme hakkıdır.

Gülmemiz Değil, Görmemiz Gerekenler!

Feyzullah Divli

-

2 Ağustos 2016

0

Daha önce de ifade ettim; şimdi de söylüyorum: Devlete paralel her yapının, devleti ele geçirmeyi hedefleyen her hareketin sonuna kadar karşısındayım ve hep karşısında olacağım. Bir gurubun ya da yapının kendi devletini ele geçirme gibi bir sevdaya kapılması kadar tuhaf bir şey olabilir mi? Eleştirebilirsin, ikaz edebilirsin; düşüncelerini ifade edebilirsin; ama bir şebekeye dönüşerek ve yabancı istihbarat servisleriyle ortaklık kurarak böyle bir harekete kalkışamazsın.

Bu devlet ikiliği kabul etmez; demek ki hiç tarih okumamışsınız. Kendi öz kardeşini devletin bekası için gözünü kırpmadan öldüren bir hassasiyettir bu. Birlik olmadan dirlik olmayacağını, bir çatıda toplanmadan devlet olunamayacağını Kurtuluş Savaşı’ndan Moğol istilasına kadar çok acı tecrübelerle öğrendi bu millet. Öğrenmeyenler de şimdi öğrendi.

Evet, 15 Temmuz çok acı; ama çok derin bir tecrübe daha sundu bize. Millet olarak hem ağır bir sınavdan geçtik hem de hayırlara vesile olabilecek fırsatlar yakaladık.

Özellikle yıllardır kutuplaştırılan, hiçbir niyetle bir araya gelemeyen milletimiz, bugün tek yürek ve tek vücut haline gelmiştir. Millet olarak bu gıpta edilesi birlikteliği çok önemli görüyorum.

Yıllardır devletin her kademesinde şebekeleşen ve ülkemizin bekası adına ciddi bir tehlike oluşturan paralel devlet yapılanmasına ağır bir darbe vuruldu ve inşallah bir daha böylesi bir yapının türemesine ve güçlenmesine müsaade edilmez ve göz yumulmaz.

Bir diğer kazanımımız ise Türk milletinin bugün geldiği milli nokta ve Cumhuriyetimizin kurucusu Gazi Mustafa Kemal’i yeniden keşfetmesi…

Şerrin hayra evirildiği cilve-i İlahi’ye şükrediyoruz elbette ve artık bu fırsatları doğru ve yerinde kullanmasını bilen Devlet aklına mutlak surette ihtiyaç duyuyoruz. Sorunları teşhis ve doğru tedavi yöntemleri bundan sonraki sürecin en önemli belirleyicileri olacak kanaati hassasiyetinde bugünlerde alınan bazı kararlardan endişe duyuyoruz.

Mesela askeri bir darbe girişimi görüntüsünde olsa da hadisenin Cemaat ambalajlı Fetö Terör Örgütü tarafından kurgulandığı ortada. Burada darbe aracı TSK’mi, yoksa devleti ele geçirmeye çalışan ve bu noktada darbeci üreten cemaat olgusu mu tartışılmalıdır? Bu elim hadise sonrasında tüm askeri okulları kapatmak, Genelkurmay’ın yapısını değiştirmek; hatta başkanını Cumhurbaşkanlığına, kuvvet komutanlarını Milli Savunma Bakanlığına bağlamak nasıl bir koordinasyon zafiyeti yaratacaktır diye düşünülmüş müdür? Belli ki terör olaylarının daha da fazlalaşacağı şu süreçte Türk Silahlı Kuvvetlerimizin tecrübi ayarlarıyla bu kadar oynamak ne kadar sağlıklıdır? Diye endişe ediyorum

Bir cemaatin saçma sapan bir hayali uğruna ülkemize yaşattığı şu derin acılardan sonra ilk başta dini algılarımızın yeniden değerlendirilmesi gerekmez mi? Mesela cemaat ve tarikatlar için bir düzenleme düşünülüyor mu? Diyanet İşleri Başkanlığı ve Hükümet bu noktada bir çalışma başlatmış mıdır? Diye merak ediyorum.

Hele ki çevremde bazı insanlardan “Oh olsun Askere!” cümleleri duyuyor olmam beni derinden yaralıyor. Ezanlarımızın sedası, hürriyetimizin devamı, sınırlarımızın güvenliği ve ülkemizin bekası için düşmanlarımızın korkulu rüyası Silahlı Kuvvetlerimiz bu kadar rencide edilmemelidir. Tüm bu yaşananların faturası göz bebeğimiz bir kuruma fatura edilerek eğitim ve işletim sistemi paramparça edilmemelidir. Kaldı ki bu ordu kendi içinden beslenen bu darbeyi engellemek için her şeyi yapmış ve nihayetinde başarılı da olmuştur. Ayrıca çok iyi bilinmelidir ki bu ordu, bu ülkenin ve bu milletin ordusudur. Çocuklarımızdan, babalarımızdan, bacılarımızdan; yani hepimizin birinci derece hısımlarından müteşekkil, Peygamber Ocağı bir kurgudur.

Ne güzel ki yıllardır özlenen bir birliktelik yakalanmışken, ne güzel ki içimizdeki fitne fesat odaklarını bir bir temizleniyorken ve maalesef Türk milletine diz çöktürmek için birileri yeni haince planlar hazırlıyorken, birbirimize daha sıkı sarılmalıyız. Hiçbir kurum ve kuruluşumuzu feda etmemeliyiz. Öğretmen paralelci diye Milli Eğitimi; Vali paralelci diye İçişlerini; Defterdar paralelci diye Maliyeyi ve polis paralelci diye Emniyet teşkilatını tasfiye edersek ne olacak bizim halimiz!

Hayır, gülmemiz değil; görmemiz gerekenler var bence. Ve meselelere uzak gözlükleriyle bakmaktan başka çıkışımız da yok. Rabbim düşmanlarımıza fırsat vermesin.

Çevre Mühendisi, Prof. Dr. İdil Arslan Alaton Bütün dünyanın korkulu rüyası olan su kıtlığı ve çevre problemleri ile ilgili sorularımızı cevaplandırdı.

Oğuz Çetinoğlu

-

31 Temmuz 2016

0

Çevre Mühendisi, Prof. Dr. İdil Arslan Alaton Bütün dünyanın korkulu rüyası olan su kıtlığı ve çevre problemleri ile ilgili sorularımızı cevaplandırdı.

Giriş:

İnsanoğlu’nun ve bilumum canlı varlıkların, üretime katkı sağladıkları için canlı varlık sayılan hava, su ve toprağın bulunduğu her yer, çevre olarak kabul ediliyor. Çevremiz giderek kirleniyor. Çevrenin kirlenmesi sebebiyle; insan hayatı ve hayatın devamı için gerekli maddelerin üretimi zorlaşıyor.

Çevre kirliliği, toprağın verimini azaltıyor. Su ve havadan yararlanma imkânlarını kısıtlıyor. İnsan sağlığını tehdit eden olumsuzluklar çoğalıyor.

Yakın zamanlara kadar insanoğlunun amacı, rahat ve çağdaş şartlarda yaşamaktı. Bu amacın gerçekleşmesi için, kaynaklar hiç bitmeyecekmiş gibi sınırsız bir şekilde kullanıldı. Çevre kirliliği denilen oluşum hiç akla getirilmedi. Bu gün gelinen noktada, kaynakların sonsuz olmadığı, tabiatın da kirlenebileceği ve kirlenme sebebiyle kaynakların verimlerinin azalabileceği anlaşıldı. Olumsuzlukların farkına varılınca yeni standartlar, kavramlar ve ilkeler geliştirilmesi gündeme geldi. Bu yeni düzenlemelerin kamuoyuna tanıtılması ve kirliliğe dikkat çekilip önlem alınması şuurunun yerleştirilmesi için bütün dünyada Çevre ile ilgili günler, haftalar ihdas edildi.

Çevre ile ilgili çalışmaların ilmî metotlarla yürütülmesi için üniversitelerde Çevre Mühendisliği bölümleri açıldı. Çevre mühendisleri bir taraftan insanlarda çevre bilincini oluşturmaya çalışırlarken, diğer taraftan çevrenin kirlenmemesi için araştırmalar yapıyorlar, kirlenen çevrenin temizliği için projeler geliştiriyorlar.

Bu hafta, insanlık için hayatî önem taşıyan çevre problemlerini Çevre Mühendisi, Prof.. Dr. İdil Arslan Alaton ile konuştuk.

Oğuz Çetinoğlu: Röportajımıza, ‘Endüstriyel kirlenme’ kavramının tanımı ile başlayabilir miyiz?

Prof. Dr. İdil Arslan Alaton: Otomotiv sanayi, deri, tekstil, kimya ve benzeri sektörlerdeki endüstriyel faaliyetlerden kaynaklanan katı, sıvı veya gaz formunda doğaya deşarj edilen ve çevremizi tehdit eden tüm olumsuz etkilerin toplamını târif eden bir kavramdır.

Çetinoğlu: Endüstriyel kirlenmenin sebepleri ve sonuçlarından da söz eder misiniz?

Alaton: Yukarıda sözü edilen sektörlerden kaynaklanan katı, hava ve sıvı emisyonların, nehirlere, göllere, denizlere ve benzeri doğal ortamlara deşarj edilmelerini engellemezsek, kirlilik kontrolüne ve arıtmaya önem vermezsek bu atıkların tabiatta oluşturdukları olumsuz etkilere şahit oluruz.

Endüstriyel kirlenmeden kaynaklanan çevre ile ilgili problemler sonucunda; küresel ısınma, çölleşme/kuraklık (genel olarak iklim değişikliği), asit yağmurları, tabiattaki bitki ve hayvan türlerinin azalması, ozon tabakasının incelmesi örnek verilebilir.

Çetinoğlu: İhtisas alanınız su arıtımı. Su arıtımı ile atık suların, farklı alanlarda yeniden kullanımı sağlanıyor. Bahçe sulanması ve sokak temizliği dışında hangi alanlarda?

Alaton: İleri derecede arıtılan bir su, içme suyu olarak bile kullanılabilir. Uygulanan arıtma teknolojisine/derecesine göre istediğiniz kalitede, hijyen açısından mükemmel düzeyde su elde edebilirsiniz.

Çetinoğlu: Bu şekilde elde edilen su çok pahalı olmaz mı?

Alaton: Evet çok pahalı olur. Fakat en pahalı mal, bulunmayan maldır. İnsanoğlu mecbur kalınca ne kadar pahalıya mal olursa olsun, arıtma yöntemiyle elde edilen suyu kullanmak mecburiyetinde kalacaktır.

Çetinoğlu: Yine pahalı bir yöntem olmakla birlikte, deniz suyundan da kullanılabilir su elde edilebiliyor. Atıklar tekrar denize veriliyor ve böylece, deniz suyunun arıtılmasının maliyeti gederek artıyor. Bu yöntem zamanla ıslah edilerek geliştirilebilecek mi, yoksa tamamen vaz mı geçilecek?

Alaton: Tüm dünyada, özellikle Akdeniz ülkelerinde kuraklık ve su sıkıntısı çok önemli ve öncelikli bir konu haline gelmiştir. Nüfusun ve dolayısıyla su ihtiyacının hızla artması, temiz/doğal su kaynakların gün geçtikçe tükenmesi sebebiyle suyun geri kazanımını sağlayacak ileri arıtma teknolojileri geliştirilmektedir. Bunlardan membran teknolojilerinde kullanılan malzemelerin geliştirilmesi, işletim ve ilk yatırım maliyetlerinin azaltılması ile ilgili bilimsel/mühendislik çalışmalar yüksek bir ivme ile devam etmektedir. Membran teknolojilerinin maliyetleri giderek azalmaktadır ve deniz suyunun arıtılması pek çok ülke için alternatifsiz bir seçenek haline gelmektedir. Öte yandan, su ihtiyaçlarının giderek artması, temiz su kaynaklarının da buna paralel olarak azalması, arıtma maliyetlerini gün geçtikçe 2. plana atmaktadır.

Çetinoğlu: Membran teknolojileri hakkında kısa bir bilgi mümkün mü?

Alaton: Membran bir nevi filtredir. Halk arasında ‘süzgeç’ olarak anılır. Membranlar, tabiattaki benzerleri gibi, kendisinden geçirilen sıvının içerisindeki istenmeyen partikül ve mineralleri bulunduğu yerde tutarak, suyun diğer tarafa geçmesine izin veren aparatlardır.

Membranlar, geçirecekleri suyun içerisinde bulunan istenmeyen maddelerin en küçüğünü bile tutabilecek bir ölçüye ve düzgün bir yapıya sahiptir. Burada önemli olan husus, membranın ekonomik ve kullanılabilir olması için, yüksek akış değerlerine müsaade etmesidir. Membranlar yalnız su arıtımında değil, saflaştırma ve yalıtım işlerinde, inşaat sektöründe ve dializ işlemlerinde de kullanılmaktadır.

İlk yapılan selüloz-asetat membranları, suya karşı oldukça geçirgen bulundular. Daha sonra çok ince deri şeklinde bir membran, gözenekli bir geçirgen olan ve daha kalın polisulfan destek malzeme üzerine kaplanarak, yüksek akış değerleri ve mukavemet elde edildi.

İkinci jenerasyon olan İnce Film Komposite membranları yapıldı. Bunların ısıya mukavemetleri, kimyevî stabiliteleri organik ve inorganik maddeleri tutabilmeleri ilk yapılan Selüloz-Asetat membranlara göre çok daha iyiydi. 0,001 mikron’un altında filtrasyon kabiliyetine sahiptirler. Böylece suyun içerisinde bulunan mineraller ve bakterilerin giriş suyu kalitesine bağlı olarak %95’in üzerinde oranlarda ayrılmasını sağlarlar.

Günümüzde plakalı ve sargılı tip membranlar kullanılmaktadır. Bunlar, sıcak iklimlerde tercih edilmektedir. Ancak selüloz asetat membranların aksine, klora karşı dayanıksızdırlar.

Çetinoğlu: Çevre mühendisliği, ülkemizde mâhiyeti ve önemi yeterince bilinmeyen bir alan. Okuyucularımızı; çevre mühendisliğinin ilgi ve çalışma alanı hakkında bilgilendirir misiniz?

Alaton: Çevre Mühendisliği; çevre ile ilgili problemlerin çözümünde teorinin ve pratiğin öğretildiği bir mühendislik dalıdır. Özellikle halk sağlığının korunması için temiz, ve yeterli içme suyunun temini, atıksuların arıtılması ve/veya tekrar kullanımı, katı atıkların bertaraf edilmesi veya geri dönüşümü, yeterli miktarda kanalizasyon ve atıksu arıtma tesislerinin yapımı, hava, toprak ve su

kirliliğinin sürdürülebilir kontrolünü sağlamak için teknik çözümlerin üretimi, bu konudaki teknolojik ilerlemeleri yakından izlemek ve araştırmak Çevre Mühendislilerin başlıca çalışma alanları ve görevleridir.

Bunlara ek olarak rekreasyonel alanlarda, kırsal bölgelerde ve şehirlerde sağlıklı ortamların hazırlanması, endüstriyel kaynaklı sağlık tehditlerinin bertaraf edilmesi, böcekler ve hayvanlar tarafından kaynaklanan hastalıkların kontrolü gibi halk sağlığı alanındaki mühendislik problemleri ile ilgilenir.

Öte yandan, bir çevre mühendisi, peyzaj mimarlığı gibi konularla ilgilenmez. Çevrenin veya binaların düzenlenmesi çevre mühendislerinin görevi değildir.

Çetinoğlu: Çevre duyarlılığının sağlayacağı kazanımlar hakkında neler söylemek istersiniz?

Alaton: Günümüzde ilmî, ekonomik, sosyal ve kültürel alanda yapılan herhangi bir faaliyette çevreye karşı duyarlılık/çevre ile ilgili etkilerin değerlendirilmesi ve dikkate alınması ön plandadır. Gelecek nesillerin bu ince anlayışla yetiştirilmesi artık kaçınılmaz/vazgeçilmezdir. Âdetâ bir mecburiyet hâline gelmiştir. Çevre duyarlılığın dikkate alınmadığı bir ülkelerin veya toplumların büyük problemlerle karşılaşması kaçınılmazdır.

Çetinoğlu: Çevre koruması sanayileşmeyi, dolayısıyla zenginliği kısıtlıyor. Çevrenin korunmaması ise verimsizliğe ve dolayısıyla fakirliğe yol açıyor. Sanayileşme ile çevre korunması arasındaki ideal denge nasıl kurulmalı?

Alaton: Sürdürülebilir kalkınma anlayışı, insan ile tabiat arasında denge kurarak tabîi kaynakları tüketmeden, gelecek nesillerin ihtiyaçlarının karşılanmasına ve kalkınmasına imkân verecek şekilde bugünün ve geleceğin hayatını ve kalkınmasını programlama anlamını taşımaktadır. Sürdürülebilir kalkınma sosyal, ekolojik, ekonomik, mekânlarla ilgili ve kültürel boyutları olan bir kavramdır.

Çetinoğlu: Çevre problemleri, ekosistemlerin bozulmasından kaynaklanıyor. ‘Ekosistem’ kavramını açar mısınız?

Alaton: Belirli bir yerde bulunan canlılar ile bunları saran cansız çevrelerinin karşılıklı ilişkileri ile meydana gelen ve süreklilik arz eden ekolojik sistemlere ‘ekosistem’ denir. Ekosistem aynı zamanda bir besin ağı ile şekillenmektedir. Ekosistem, küresel ölçekte bir düzeni ifade etmekle beraber yerel ve korunaklı bir sistemin varlığına da atıfta bulunabilir.

Ekosistem yaklaşımı, bireysel organizmalar veya topluluklardan çok bütün alanın işlevlerinin nasıl olduğuyla ilgilenir. Bir alandaki organizmalar ve cansız çevreleriyle olan ilişkilerine bakar. Bir ekosistem, temel olarak abiyotik maddeler, üreticiler, tüketiciler ve ayrıştırıcılardan oluşur.

Ekosistemlerde hayat, enerji akışı ve besin döngüleriyle sürer.

Çetinoğlu: Ekosistem, tabiat olaylarından ve insanların aykırı davranışlarından bozuluyor. Her iki sebeple meydana gelen bozulmaları önleyici tedbirler olarak tavsiyelerinizi alabilir miyim?

Alaton: Mesela, zengin bir biyolojik çeşitliliğe sahip bir gölün veya akarsu havzasının korunması, iki türlü olmalıdır; ilki suyun içerisindeki canlıların yaşama alanlarının, ikincisi ise biyolojik kaynakların korunması. Herhangi bir ekosistemin korunması denilince, toprak, su, yaban hayatı kaynakları ve yaşama alanlarının rekreasyonu da dahil olmak üzere, tabiatın dengesini bozmayacak

bir şekilde kullanılması anlaşılır. Biyolojik koruma ise, ekosistemin sürekliliği ve kullanılması, gerekirse insan yararına uzun süre hizmet edebilecek durumda tutulması anlamına gelir. Yapılması gerekenler sırasıyla; fizikî koruma önlemlerinin alınması, çevredeki insanların bilgilendirilmesi ve eğitilmesi, ilmî araştırmaların ivedilikle yürütülmesine başlanması, eksik olan türlerin sahaya yerleştirilmesi ve bir bütünleşik yönetim planının uygulanmasıdır.

Çetinoğlu: Nüfus artışı ve sanayileşme, ekosistemleri tehdit eden önemli etkenlerden biri olarak biliniyor. Nüfus artışından, sanayileşmeden ve temiz çevreden vazgeçemeyeceğimize göre çözüm nerede aranmalı?

Alaton: Dünya son 30 yılda hem sosyal, hem ekonomik, hem de çevresel açıdan radikal biçimde değişti. Küresel nüfus artarak 1.500.000.000 kişiden 5.000.000.000 kişiye ulaştı. Küreselleşmenin şekillendirmesiyle küresel ekonomi büyüdü. Aynı zamanda dünyada büyük politik değişimler de yaşandı. Nüfus artışı ve ekonomik büyüme tabîi kaynaklara olan talebi ve dolayısıyla tabîi kaynaklar üzerindeki baskıyı arttırdı. Su kaynakları, ormanlar, balıkçılık, arazi kullanımı da dâhil olmak üzere pek çok kaynağın sürdürülebilir olmayan kullanımı, kişiye ait geçim kaynaklarını tehdit edebildiği gibi mahallî, millî ve milletlerarası ekonomileri de ciddî boyutlarda tehdit edebiliyor. Sürdürülebilir kalkınmanın anahtarı bilinçlendirme ve eğitimdir. Bu anlayış ile sürdürülen kalkınmada, insanların sağlığı ile birlikte tabiatın maruz kaldığı tehditler en düşük düzeye inecektir.

Çetinoğlu: Fosil esaslı yakıtların çevre üzerindeki olumsuz etkileri giderilebilir mi?

Alaton: Fosil yakıtların çevre ve insan sağlığı açısından oluşturduğu olumsuzluklar her geçen gün katlanarak artmaktadır. Fosil yakıtların kullanılması ısıyı absorplayan (soğuran) sera gazlarının açığa çıkmasına sebebiyet verir. Bunlardan en önemlileri karbondioksit ve metandır. Diğer fosil yakıt yanma ürünleri ise kükürt, partikül madde, azotoksit, kurum ve küldür. Fosil yakıtların tüketilmesi ile küresel ısınma ve iklim değişiklikleri meydana gelmektedir.

1900’lerden 2000’lere kadar atmosferin ortalama sıcaklığı 0,5 derece artmıştır ve iklim değişikliğinin zincirleme sonuçları yavaş yavaş hayatı etkilemektedir. Su kaynakları kurumakta, çiçekler erken açmakta, erken yağan karlar tarım ürünlerinde tahribata sebep olmakta, bitkiler zamansız meyve vermekte veya hiç vermemektedir.

Çetinoğlu: Çevre koruması, karbon salımının düşük olduğu enerji girdilerinin kullanılmasını gerektiriyor. Güneş ve rüzgâr enerjisi Türkiye’nin gündemine geç girdi. Hızla mesafe alınması mümkün mü, nasıl?

Alaton: Türkiye yenilenemeyen enerji kaynakların (petrol, doğal gaz, vb.) temini açısından büyük oranda dışa bağımlı bir ülkedir. Ne yazık ki gelir kaynaklarımızın önemli bir bölümünü enerji üretimine/yenilenemez yakıtların ithal edilmesine harcıyoruz. Giderek artan enerji açığı/ kesintileri hayat kalitemizi ve ekonomimizi, daha önemlisi de çevremizi ciddî boyutlarda tehdit ediyor. Oysa rüzgâr ve güneş enerjisi, enerji getirisi sınırsız ve işletme maliyeti sıfıra yakın olan yenilenebilir enerji kaynaklarıdır. Türkiye bu enerji kaynakları açısından büyük bir potansiyele sahiptir ve son yıllarda bu konuda pek çok proje başlatıldı.

Ülkemizde rüzgar ve güneş enerjisiyle ilgili çalışmaların başlangıç tarihi çok eskilere dayanmamaktadır. Bu konudaki çalışmaları ilk başlatan kurum 1980’li yılların ortalarında Elektrik İşleri Etüt İdaresi olmuştur. Başlangıç çalışmaları söz konusu potansiyellerin tespit amacıyla gerçekleştirilen etüt faaliyetlerinden ibarettir. 1990’lı yıllardan başlayarak bazı küçük uygulamalar

Yap – İşlet – Devret Modeliyle gerçekleştirilmiştir. Mesela, Türkiye’de ilk rüzgâr santrali Demirer Holding’in Çeşme’de kurduğu santraldir.

Türkiye’de güneş enerjisinden yararlanma çalışmaları şöyle öngörülebilir;

* Evlerin ısıtılması, sıcak su üretimi gibi küçük çapta uygulamalar

* Yazlık olarak kullanılan yerleşim yerlerinin, dağlık merkezden uzak yerleşim bölgelerinin elektrik enerjisini karşılama çalışmaları,

* Yukarıda sayılan alanlarda güneş enerjisinden faydalanılarak suların ve atıksuların arıtımı ile ilgili çalışmalar… ve benzerleri…

Ülkemizde bu konu ile ilgili kanunların yürürlüğe girmesiyle alternatif, çevreye zarar vermeyen ve ülke ekonomisini zedelemeyen enerji üretim kaynaklarının kullanımı da paralel olarak artacaktır.

Çetinoğlu: Türkiye’nin elektrik enerjisi üretiminde doğal gaza bağımlı oluşunu nasıl değerlendiriyorsunuz?

Alaton: Türkiye’de uzun yıllardan beri kömür ve petrol gibi birincil enerji kaynaklarından üretilen enerji, değişik sebeplerle artan enerji ihtiyacını karşılayamaz duruma gelmiştir. Mevcut enerji kaynaklarının bugüne kadar yetersiz değerlendirilmesi, dışa bağımlı bir enerji politikasının takip edilmesi, uzun vâdeli enerji potansiyelimizin değerlendirilmesi ile ilgili projelere yeterli önemin/önceliğin verilmemesi, teknik/ekonomik imkânsızlıklar ve varolan imkânların istenen şekilde sonuçlanmaması Türkiye’de enerji problemlerinin ana sebepleri sayılabilir.

Çetinoğlu: Doğal gaz havayı hiç mi kirletmiyor?

Alaton: Elbette doğal gazın yapısında bulunan organik karbonun yanması ile meydana gelen karbon monoksitler ve karbon dioksit yanma gazları da hava kirliliği açısından yukarıda sayılan problemlere sebebiyet vermektedir. Fakat fosil yakıtları arasında en zararsız olanıdır.

Çetinoğlu: Türkiye’nin Kyoto Protokolü’ne imza koyması sebebiyle karşılaştığı kazanım ve kayıpları karşılaştırır mısınız?

Alaton: Göz göre göre gelen çevre felaketlerine ve bilim insanlarının, Kuzey Kutbu’ndaki buzulların önümüzdeki birkaç yıl içerisinde önemli oranda eriyeceği ve ekosistemlerin alt üst olacağı uyarısına rağmen, ülkeler çevreyi değil, kısa vâdeli ekonomi dengelerini gözetmeyi tercih ediyorlar. Bu politika, önümüzdeki yıllarda fosil yakıtların temel enerji kaynağı olmaya devam edeceğini gösteriyor.

Kyoto Protokolü, ilk bakışta ülkemizin yetkili mercileri arasında bile Türkiye gibi gelişmekte olan bir ülkeye ciddî problemler, kısıtlamalar altından kalkamayacağımız birtakım yükümlülükler getireceği gibi olumsuz bir önyargı oluşturmuştur. Hâlbuki bu sathî bir yaklaşımdır, bir yanılgıdır. Protokolün yürürlüğe girmesiyle ülkemizde sera gazları emisyonları, iklim değişikliğin önlenmesi konusunda başlanan projelerin daha fazla ciddiyet ve ivme kazanacağı kanaatindeyim. Son yıllarda orman alanlarının artırılması, yeni hidroelektrik santrallerinin kurulması, yenilenebilir enerji kaynakların daha iyi değerlendirilmesi konusunda önemli adımlar atılmıştır. Elbette bu yatırımların ülkemize bir maliyeti da var; Türkiye, Devlet Planlama Teşkilatı’nın hesaplarına göre, Kyoto Protokolünü imzalayarak toplam olarak yaklaşık 38.000.000.000 dolarlık bir faturayla da yüz yüze kalmıştır. Fakat herşeyin bir bedeli vardır.

Çetinoğlu: Bütün gayretlere rağmen çevre tahribatı, her geçen gün artıyor. Çevre mühendislerinin önerdiği ve ilgili makamların uygulamaya koymakta geciktikleri veya yetersiz kaldıkları çözümleri buradan kamuoyuna açıklamak ister misiniz?

Alaton: Kanunlarda gerekli düzenlemelerin yapılması, halihazırda yürürlükte olan çevre kanunlarının uygulanması, yaptırımların/cezaların artırılması, bilinçlendirmeye/eğitime daha fazla önem verilmesi gibi konularda ciddî atılımlara ihtiyaç duyulmaktadır. Kanunlar uygulanmıyorsa, en güzel kanun bile hiçbir işe yarayamayacaktır.

Prof. Dr. İdil Arslan Alaton 18 Ocak 1973’te İstanbul’da doğdu. 1995’te İstanbul Teknik Üniversitesi, Kimya – Metalurji Fakültesi, Kimya Mühendisliği Bölümü’nden lisans derecesini ve 2000 yılında Boğaziçi Üniversitesi, Çevre Bilimleri Enstitüsü, Çevre Teknolojisi Bölümü’nden doktora derecesini aldı. Doktorası sırasında 1998 yılında Finlandya, Tampere Teknik Üniversitesi, Çevre Mühendisliği Bölümü’nde ve 1999 yılında Hannover Üniversitesi’ne bağlı Güneş Enerjisi Araştırma Enstitüsü’nde burslu araştırıcı olarak çalıştı. 2000 yılında Berlin Teknik Üniversitesi, Su ve Atıksu Artıma Teknolojileri Bölümü’nde, 2001 yılında ise University of South Carolina, Kimya ve Biyokimya Bölümü’nde doktora sonrası burslu araştırmacı olarak çalıştı. Kasım 2001’de İstanbul Teknik Üniversitesi, İnşaat Fakültesi, Çevre Mühendisliği Bölümü’nde yardımcı doçent olarak tâyin edildi. İdil Arslan Alaton, bu röportaj hazırlandıktan hemen sonra, 26 Nisan 2010 tarihinde, Profesör unvanının onaylandığı haberini aldı. Prof. Dr. İdil Arslan Alaton’un çalışma Alanları * İçme Sularının Arıtılması (Oksidasyon) * Endüstriyel Atıksuların ve Kirleticilerin Kimyasal Oksidasyonu * Tekstil Boyarmaddelerin ve Boyahane Atıksularının İleri Oksidasyonu * İlaç Endüstrisi Atıksuları ve Antibiyotik Formülasyon Atıksularının İleri Oksidasyonu * Ozonlama, Fotokatalaliz, İleri Oksidasyon Prosesleri ve diğer İleri Arıtma Teknikleri * Ev ile ilgili Atıksuların Ziraî Faaliyetlerde Yeniden Kullanımı, Geri Kazanımı * Hidrotermal Oksidasyon Prosesleri, Süperkritik Su Oksidasyonu