Yenikapı’daki mitinge, iktidarla beraber, muhalefet partilerinden CHP ve MHP seçmeni, liderleriyle beraber katıldılar.

Görülmeye değer bir kalabalık, takdir edilecek bir gönül birlikteliği vardı. Vatan, Bayrak, Demokrasi ve Millet adına yüreklerimiz kabardı.

Gönül isterdi ki HDP de katılabilseydi. Fakat bu partinin, katılmamaktan daha memnun olduğu anlaşılmaktadır. Ancak öyle sanıyorum ki seçmenleri bu mitinge duyarsız kalmamışlardır.

İlk kez, parti liderleri sahneye çıktığında diğer parti seçmenlerince yuhalanmadı, aksine alkışlandılar. Parti liderleri birbirlerinin açığını değil, olumlu taraflarını dile getirerek takdir ettiler.

Sayın Başbakan muhalefet liderlerine ve seçmenine teşekkür etti. Sayın Kılıçtaroğlu, Meclis başkanına teşekkür etti. Sayın Bahçeli saygılı bir dil kullanarak birlik ve beraberliğin önemine, Milletin özverisine vurgu yaptı. Mitinge heyecan kattı.

Sayın Genel Kurmay Başkanımızın konuşması, çoktandır duymaya hasret kaldığımız askerimizin gerçek yürek sesini yansıttı. Bu yüzden, sık sık alkışlarla takdir edildi. Milletle şanlı ordumuz arasında olumlu köprü kurması bakımından fevkalade bir konuşmaydı.

Sayın Cumhurbaşkanımızın, bu rezil kalkışmada, şehit ve gazi olan kardeşlerimize gereken ilgiyi, samimiyeti ve muhabbeti göstermesi, Milletin fedakârlığını önemsemesi çok olumlu ve isabetli olmuştur.

Hoşgörü sınırını genişleterek, davalarından vazgeçmesi de topluma pozitif moral değer olarak yansımıştır. Muhalefet liderlerini mitinge davet etmesi, darbeye karşı dik duran basına teşekkür ederek, bu hizmetlerini unutmayacağını vurgulaması bir vefa örneğidir.

Bu Milletin fikirleri, yaşantısı farklı olsa da, birbiriyle her hangi bir sorunu yoktur. Ancak parti liderlerinin zaman zaman olumsuz tavırları, seçmeni de gerebilmektedir.

Bu musibet darbe girişimi, çoktandır unuttuğumuz hasletlerimizi hatırlamamıza vesile oldu. Ortak, vazgeçilmez değerlerimiz için nasıl fedakârlık yapabileceğimizi gördük.

Sokakta yürüyen insanların zaman zaman birbirine toslayarak gerildiği zamanımızda, bu insan selinin engin hoşgörüyle, muhabbetle, hiçbir olumsuzluk yaşamadan, birçok sıkıntıya katlanarak bir araya gelebilmesi, düşmanları kıskandıran takdire şayan bir hadisedir.

Öyle sanıyorum ki yaşadığımız şok üzüntünün ardından, bu sıralar bir nebze ferahladık. Halk, demokrasi mitinglerinde tatlı bir yorgunluğun hazzını yaşamakta.

Mevzubahis Vatan olunca, gerisi teferruat oluyor neticede. Bu Millet, maruz kaldığı sınavdan, gururla ve alnının akıyla çıkmasını bilmiştir. Üstelik de tüm dünyayı şaşırtarak.

Birbirimizle değil, hizmetle uğraşırsak, koyduğumuz hedeflere ulaşmamız daha çabuk olacaktır.

Sevgiyle kalın…

Bu hafta camilerimizde okunan Cuma hutbesi şu dua ile bitti:

“Bizi din ile iman ile Kur’an ile Peygamber ile aldatanlardan ve aldananlardan eyleme Allah’ım!”

Camide bu duayı duyunca, rahmetli Prof. Dr. Yaşar Nuri Öztürk’ün (bu konudaki kitabının da ismi olan) “Allah İle Aldatmak” kavramını hatırladım.

Yaşar Nuri Öztürk bu kitabında şöyle anlatıyordu: “Kur’an, ‘Allah ile aldatılmayın!’ ihtarında bulunmasına rağmen Türk halkı, dinine olan derin saygısı yüzünden Allah ile aldatılıyor. Allah ile aldatmanın rantından büyük terör örgütleri bile yararlanıyor.”

“Allah ile aldatmak; dini; çıkar, koltuk, baskı, egemenlik aracı yapan bir sanayi koludur.”

“Bu bir Haçlı-İngiliz siyasetidir. Atatürk bu şeytanî siyaseti, ta 1920’de Müslüman dünyaya tanıttı; İngilizlerin siyasetinin ‘İslam’ı İslam’la yok etme siyaseti’ olduğunu ilan etti.”

Yaşar Nuri Öztürk bu beladan kurtuluş reçetesini tek cümlede özetliyordu: “Türkiye’yi Allah ile aldatma zehrinin panzehiri ancak İslam’ın gerçeği içinden çıkarılabilir.”

İşte Diyanetin görevi budur. Yani İslam’ın gerçeğini öğretmektir.

Bilindiği gibi hutbeler Diyanet İşleri Başkanlığı tarafından hazırlamakta ve bütün camilerde aynı metin okutulmakta.

Anlaşılan Diyanet “Allah İle Aldatmak” kavramını birebir kullanmaktansa biraz farklı kelimelerle ifade etmeyi tercih etmiş. Fakat duada güzel bir ekleme yaparak sadece Allah ile din ile aldatan değil, aldananlardan da olmamamız gerektiğini vurgulamış.

İşte Diyanet İşlerinin yapması gerektiği halde bugüne kadar yapmadığı temel hizmet bu idi. Yani birilerinin Allah ile aldatmasına dikkat çekerek, samimi Müslümanların aldanmamasını sağlayacak bilgi ve şuuru vermemesi idi.

*********************************************

Aklını, Vicdanını, İradesini Teslim Etmek

“Mübin” yani “apaçık” olan bir Kur’an önümüzde dururken aracılara mahkûm ve onlara biat ettiren bir anlayış İslami olamazdı.

Şeyh, hocaefendi, kanaat önderi veya siyasi liderine aklını, vicdanını, iradesini teslim etmek İslam’a aykırıdır.

İslam böyle olduğu halde, din adına insanlara biatı ve itaati, hem de “gassalin elindeki meyyit gibi” (ölü yıkayıcı önünde ölü gibi) teslim olmayı tavsiye edenlerin eserleri ortada.

Oysaki Eğitim sistemimiz ve Diyanet’in dinimizin akıllı insanları sorumlu tuttuğunu, Müslüman’ın kendi aklını ve iradesini kullanması gerektiğini öğretmesi gerekiyordu.

Dün, aldığı talimatla masum insanları hunharca öldüren ve cihat ettiğini sanan sözde Müslüman tiplerini üreten, IŞİD, El Kaide gibi örnekler vardı.

Bugün gördük ki FETÖ de, kendi vatandaşlarını öldürebilen, TBMM ve Özel Harekât, Emniyet gibi merkezlere bombalar atabilen robotlaşmış sözde Müslümanlar üretmiş.

******************************************

Biat Kültürü

Koskoca generalleri, profesörleri, yazarları, üst düzey bürokratları (zekâsından şüphe edilemeyecek seviyedeki insanları) böyle bir örgütün emir kulu haline getiren bu biat kültürüdür.

FETÖ de mensuplarını “Allah ile aldatarak” ve iradelerini örgüt lideri “hocaefendi’ye” teslim edecek şekilde itaate alıştırmış. Çok iyi yetişmiş her kademeden askerler ve bürokratlar -sorgulamadan- örgütün ihanet emirlerini yerine getirmişler.

Cumhurbaşkanı Erdoğan ve iktidarın da aynı şekilde aldatıldığı kendi ifadelerinden anlaşılıyor.

Erdoğan “Allah dedikleri için müsamaha gösterdik… Büyümesi dini değerleri öne çıkaran kimliği sayesinde mümkün olmuştur… Ben de bunlara yardımcı oldum. Rabbim de, milletim de bizi affetsin” diye özür diledi.

Demek ki “Allah ile aldatmak” sınırlı sayıda Müslüman görünümlü örgüt liderinin yapabileceği bir şey.

Fakat “Allah ile aldatılmak”, (okumuş, cahil, Cumhurbaşkanı, Başbakan, general, bilim adamı, hâkim, savcı, işçi, belediye başkanı, öğretmen, mühendis vs olmak fark etmiyor) hemen her kademede insanın düşebildiği bir tuzakmış.

***************************************

Devlete Çekidüzen

Herkesin aldatılmasını anlamak mümkün olsa bile Diyanet’in aldatılmış olmasını kabul edemeyiz. Oysaki “paralel yapının Diyanet İşleri Başkanlığında temsil edildiği söylentilerinin” ciddi olduğu ortaya çıktı.

Hükümet yıllarca FETÖ tarafından organize edilen “Dinler Arası Diyalog” toplantılarını destekledi. Diyanet gerekli uyarıyı yapmadı. Yine hükümetin desteği ile “Dinler Bahçesi”, “İbrahimî Dinler”, “Semavi Dinler” kavramlarıyla dinimiz sulandırılırken Diyanet’in sesi çıkmadı. Hatta Cuma hutbelerinde “Allah indinde tek din İslam’dır” ayeti okunmadı veya okutulmadı.

O halde Diyanet’in de kendine çekidüzen vermesi lazım. Hutbelerde “din ile aldatan ve aldatılanlara” dikkat çekilmesinin bir başlangıç olmasını diliyorum.

Diyanet gibi, üniversiteler gibi, medya gibi halka doğru bilgi verecek kurumlar çok önemli. Bağımsız bir birey olarak iradesini kullanabilen, düşünen, eleştiren vatandaşlar olmaya yönlendirebilecek kurumlarımızın gerçek görevlerini yapmasına ihtiyaç var.

Bunun yapılabilmesi için devletin kurumlarının örgüt, cemaat, tarikat ve siyasi parti etkisinden arındırılmış bir yapıya kavuşturulması gerek.

Görevlendirmelerin ve tayinlerin bu tür örgütlerin mensubiyeti sebebi ile değil, ehliyet ve liyakate göre yapıldığı bir devlet düzeni kurmak zorundayız.

Özellikle okulda, camide, kışlada ve adliyede particilik yapılmasını sona erdirmeliyiz.

***************************************

FETÖ İçin Çözüm Tavsiyesi

Şimdiden devlet içinde örgütlenen FETÖ üyesi olduğu şüphesi ile 60 bini aşan kamu görevlisi açığa alındı, işten atıldı. FETÖ’ye yardımdan iş adamları gözaltına alındı, işyerleri, gazeteler, TV’ler kapatıldı.

Bu kadar geniş tutulan yargılamaların bir çıkmaza girmesinden endişe ediyorum.

Öncelikle Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın ifadesiyle “bu cemaatin altı ibadet, ortası ticaret, üstü ise ihanet yapısıdır” tespitini yapıyorsanız, hukuken sadece “ihanet yapısı” olan üst tabaka ile uğraşabilirsiniz.

Bir hukukçu olarak suça bulaştığına dair delil bulunanların cezalandırılabileceğini, bir kısım kamu görevlisinin, yaptıkları idari işlemler sebebiyle, idari soruşturmalarla görevden alınabileceğini biliyorum.

Ama bir hukuk devleti olması iddiasında olan ve uluslararası yükümlülükleri bulunan Türkiye’de, suça bulaştığına dair delil bulunmayanlara ceza verilemeyeceğini, görevden alınamayacağını, mal varlığına el konulamayacağını da biliyorum. Devletin izni ve kontrolü altında olan okullarda çocuklarını okutan veliler de, devletin faaliyetine izin verdiği bankalarda hesabı olan vatandaşlar da cezalandırılamaz.

Peki, bugüne kadar suça bulaştığına dair delil bulunamayan, fakat gelecekte örgütün emir ve kumandası ile ihanet edebilecek mensupları devletten nasıl temizlenecek?

Gerçekten çok önemli bir problemdir bu. Öfkeyle, sokak ağzı ile sövüp sayarak halledilebilecek bir mesele değil.

Devlet aklı ile çok ciddi bir stratejik planla, uzun vadeli bir kısım tedbirlerle risk minimize edilebilir.

Risk oluşturan kamu görevlilerinin istihbarat birimlerince takibi, örgüt üyelerinin birbirleriyle ve merkezleri ile irtibatının koparılması öncelikli tedbir olabilir.

Fakat daha da önemlisi hâlâ bu örgütü dini bir yapılanma sanıp, örgüte gönülden bağlı insanların devlete ihanet edebilecek hale gelmesini önlemek için ne yapılacak?

İşte burada görev Diyanet’in, üniversitelerimizin, yazarlarımızın. “Allah ile aldatılmaya” karşı “İslam’ın gerçeğinin” anlatılması lazım. Öncelikle gönüller ve zihinler fethedilmeli.

Ayrıca iradesini başkasına teslim etmeyen özgür bireyler olmak ve vatandaşlık bilincini geliştirmek konusunda uzun vadeli çalışmaları zarureti var.

Kocaeli Aydınlar Ocağı Başkanı sıfatımla söylüyorum. Biz Prof. Dr. Hasan Onat gibi, Prof. Dr. Mustafa Yıldırım gibi bu konuları çok iyi anlatan ilahiyatçı hocalarımıza konferanslar verdirerek, bir STK olarak görevimizi yapmaya çalıştık, bundan sonra da aynı tarzda çalışacağız.

Kısa vadeli, tepkisel, sapla samanı karıştıran adaletsiz uygulamalar uyuyan hücreleri besler. Allah korusun, bir gün gelir “yine bunlar nereden çıktı?” deriz.

Aydınlar Ocakları için bir bilge, bir rehber, töremize göre bir Aksakal olan Nevzat Yalçıntaş hocamızın hakka yürüdüğü bilgisini aldığımdaki teessürümü anlatamam. Kendisini en son, her ramazan ayında Milli Kalkınma Vakfı’nda verdiği iftarda görmüş, dinlemiştik. 17 Temmuz hafta sonu programıma ise kendisini Çatalca’daki evinde, eşimle ve nikâh şahitliğini yaptığı kızım Zeynep ile ziyaret etmeyi koymuştuk.15 Temmuz günü Cuma namazına müteakiben beklenmedik vefatı bizi ve kendisini sevenleri derin bir üzüntüye boğmuştu. Çünkü engin tecrübesi, birleştirici tavrı, bütünleştirici üslubu ve çok zengin hatıraları ile bulunduğu ortamlarda hala çok faydalı oluyor ve kendisini dinleyenlere o engin ufkundan zenginlikler katmaya devam ediyordu. Aynı günün akşamında yaşanan ”kalkışma hareketi” oluş şekli, devletimize, kurumlarımıza, insanlarımıza hele de dini kutsallarımıza yaptığı inanılmaz tahribatı ile bizi derin teessürlere boğduğu gibi, hocamızın da çok derin üzüntülerine sebep olacak bir olaydı neyse ki hoca bunu yaşamamıştı.Cenazesi bu olaylarda şehit düşen 6 demokrasi şehidi ile birlikte İstanbul Fatih Camiinden çok kalabalık bir cemaat ile kaldırıldı.O bir Demokrasi Hocası idi ve böyle bir tevafuk ile onu yolcu etmiştik.Mekanın cennet olsun değerli hocam.

Kendisi bizleri çok sever ve Kocaeli Aydınlar Ocağını, ocaklar içinde”bir inci”olarak tanımlardı. Çalışmalarımızı hep takdir edip tebrik etmiştir. Yönetim tarzımızı, yönetim kurulu başkanlığının değişmelere rağmen Nihat Gürer -H.İbrahim Kahraman-Ahsen Okyar ve şu anki başkan Ruhittin Sönmez’in hizmet etmedeki samimiyeti, bu durumun getirdiği çalışmalardaki verimliliğimizi her yerde örnek gösterir ve gerçek bir sivil toplum anlayışı için bu durumun önemine işaret ederdi.

12.04.2010 tarihinde, Kocaeli Aydınlar Ocağı, Sn. Ahsen Okyar’ın başkanlığı döneminde, kendisine bir vefa gecesi tertiplemiş ve çok güzel bir toplantı olmuştu. Daha önce, 11.04.2009 tarihinde de, akademik hayatının 50. Yılında, Hocaların Hocası Prof. Dr. Nevzat Yalçıntaş isimli bir programı İstanbul yapmıştı. Her iki programda da çok zengin bir katılımcı olmuş ve Nevzat hocanın ne kadar önemli hizmetlere emek vermiş, değerli bir ilim-irfan ve hizmet adamı olduğu onu tanıyanların dilinden anlatılmış ve değerlendirmelere vesile olmuştu.

Hocayı anlatmak kolay değildir. Ama hoca nasıl biridir derseniz ”O,iyi bir insandı’ demek çok zayıf kalır. İyi bir aile reisi, dikkatli bir yönetici, hoşgörülü, adil, güler yüzlü,samimi ve hayrı bol bir insandır dersek biraz anlatmış oluruz. İlave olarak dava ve ülküleri için kendisini adamış bir hizmet insanıdır dememiz gerekir. Onun ülküsü, Türk milletine ve İslam dünyasına hizmet etmeyi şevk ve heyecanla yapmak ve büyütmektir dersek bu daha uygun olur.

Hoca bizim için bir rehberdi. Bize ‘Arkadaşlar çözüm üretemediğiniz konularda tenkit üretmeyin’ derdi. Bir konuda kanaat belirtirken olumlu ve olumsuz yönlerini birlikte değerlendirir ve mutlaka daha iyisi şöyle olmalıdır, kanaatini ortaya koyardı. O’nun bu özelliğine, ayrıca 3 T dediği (Temkinli bakmak-Tedbirli olmak ve Teenni ile (ilerisini düşünerek) iş görmek) prensiplerle konulara yaklaşımı,hocayı tam bir rehber insan konumuna taşımıştır..

Peygamberimiz Hz.Muhammed ”Âlimler yeryüzünün kandilleridir”der. Evet, Nevzat hoca Türk milleti için bir kandil idi. Önümüzü aydınlatan, bize yol gösteren bu rehber insan Hakka yürüdü. Hatıralarındaki Muahammed Ali ile kucaklaşması ve ona namaz kıldırması,Mekke’de-Kırım’da-

Tataristan’da velhasıl tüm İslam coğrafyasındaki zengin hatıraları bizlere verdiği hizmet etme aşkında hep ışık olacaktır.

Başta eşi ve evlatları olmak üzere, Aydınlar Ocağı Camiası, Türk milleti ve İslam ümmetinin başı sağ olsun. Örnek alanı bol, mekânı cennet olsun.

Adamın birine sormuşlar: “ABD’de neden darbe olmaz?” diye… Verilen cevap ilgi çekicidir: “ABD’de Amerikan Büyükelçiliği yoktur da ondan…”. Aslında bu cevap birçok şeye ve önü açılan devletlere karşı kurulan kumpaslara açıklık getiriyor.

ABD’nin soğuk harp sonrası artık Ortadoğu’da İsrail dışında yeni müttefikleri, hatta bölücü terör örgütünün bir kolu olan PYD’den oluşan kara gücü ve terör örgütleriyle ittifakı vardır. Bu örgütler de zamanla kullanılıp limon gibi sıkılıp atılacaklardır. Önemli olan demokrasi ve insan hakları değil; ABD’nin menfaatleridir. Önce Süleymaniye’de başımıza çuval geçirildi; daha sonra TSK’nın itibarını ve gücünü azaltmak için kumpaslar kurduruldu; FETÖ terör örgütü kullanıldı; askeri vesayeti kırmaya takılanlar da bindikleri dalı keserek bugünlere geldik.

ABD ve AB yetkilileri sık sık TSK’dan rahatsız olduklarını ifade etmişler ve onu ülkemizi dönüştürmede engel görmüşlerdir. Maçın birinci devresinde Ergenekon, Balyoz, Oda TV ve casusluk gibi malum davalarla yüzlerce kaliteli subay düzmece iddialar ve raporlarla devre dışı bırakıldı. Bunların arasında intihar edenler ve çeşitli hastalıklara yenik düşenler oldu. Neticede hak yerini buldu; yıllarca içeride tutulanlar beraat etti ve kumpas bütün çıplaklığıyla ortaya çıktı. Kendilerine özel araçlar tahsis edilen malum savcı ve hâkimler de yurt dışına kaçtılar. Bu malum davalarla asker bir ölçüde yıpratıldı; ama ihanet odaklarınca istenen sonuca varılamadı.

Bundan istenen sonucu alamayan sözde dostlarımız ve müttefiklerimiz ikinci devrede yeni kumpaslar peşine düştüler. Yine hedef askeri bölmek, polisle çatıştırmak, ordu-millet geleneğini yıkmak, halkla askeri karşı karşıya getirmek ve iç savaşı tetiklemekti. Ankara Bağdatlaştırılacak; Türkiye Suriye yapılacak; ülkemiz uysallaştırılacak; Devletimiz ve Milletimiz etnik parsellere bölünecek ve etkisizleştirilecekti. 15 Temmuz 2016 darbe teşebbüsü iktidara karşı yapılmış bir darbeden çok TSK’yı hedef aldı. Yıllarca üzerine gidilmeyen hatta siyasilerce desteklenen FETÖ her kuruma olduğu gibi askerin içine de sızmıştı. Terör örgütünün silahlı unsurları sonu macera ve başarısızlık olan bir darbeye yönlendirilmiştir. Kandırılan ve oyuna getirilen bazı TSK mensupları bu harekete katılarak Türkiye üzerindeki tezgâhın bir parçasını yerine getirdiler ve tasfiye oldular. Hedef aldıkları büyük çoğunluk da yıpratılmış oldu. Kalkışma ve teşebbüs

aslında bir bakıma olumsuzluklar yaratarak hedefine ulaştı. Değişik kurumlar birbirini tamamlar olmaktan çıkıp rakip konuma sokuldular. TSK’nın sivilleştirilmesi bile konuşulur oldu. Asker ve sivil ortak istişare gereken konular çok aceleye getirildi. TC bütün kamu ve özel kurumlarıyla, yasal partileriyle, medyasıyla fonksiyonel ve organik bir bütündür. Aceleci davranmak ve duygusal davranışlar bize zarar getirir.

Bu sonucu önceden belli darbe teşebbüsü milli birlik ve bütünlüğü güçlendirdi. Bayrak asma alışkanlığını da kazandırdı. Kendilerini Türk hissetmeyen bazıları da bayrak asar oldu. Halkımızın büyük dayanışma göstererek köprülerde ve meydanlarda darbeye karşı çıkışı onun bir kalabalık değil; Türk Milleti olduğunu ispat etmiştir. Birçok şehit verdik. TBMM ve polis özel harekât merkezi gibi birçok yer bombalandı; halka ateş edildi. Vaka-i Hayriye’den sonra ilk defa birbirimize kurşun sıktık ve bomba attık. Şehitlerimizi rahmetle anıyoruz. Aslında milletleşemeyen, milli seviyede mutabakatlarını kuramayan toplumlar, ne demokrasiyi işletebilecek olgunluğu ve şuuru gösterebilirler; ne de darbe gibi topluma dönük tehlikelere karşı gerekli tepkiyi ortaya koyabilirler.

Bu bakımdan aksaklıkları da olsa demokratik parlamenter rejimin değerini bilelim; onu güçlendirerek sürdürelim ve demokrasi dışı teşebbüslere karşı milli direnci koruyalım. Demokratik parlamenter rejim dışı arayışlara ve başkanlık sistemine sapma eğilimlerine rağmen demokrasiyi koruduk.

ABD’de oturan terör örgütünün başını bugün tanıyor değiliz. Bu zatın son olarak “Beni Türkiye’ye teslim etmeyin; ben Batıya hizmet ettim” şeklindeki ifadesi Papa’ya gönderdiği ve Papa’nın misyonuna talip olduğunu belirten mektubu birbirinin devamıdır. Her kalıba giren bu cemaat mensupları çok kimseyi kandırabilmiş ve değişik kurumlarda önemli örgütlenme sağlamıştır. Abant toplantıları gözden geçirilmelidir. Aynı patrona bağlı sağ ve sol eğilimli malum zevat mercek altına alınmalıdır. Yerli ve milli olmayan bir yapının ne vatanı; ne de milliyeti olur.

Sayın Başbakanın “… Bu milletin adı Türk Milletidir” şeklindeki ifadesini biz yıllardır bıkmadan ve usanmadan söylüyoruz. Irkçı ve etnik taassuba dikkati çekiyoruz. Hiçbir ülkenin ufalanarak daha iyi bütünleştirilemeyeceğini dile getiriyoruz. Türkiye’de liyakat ve ihtisasa saygı gösterilmelidir. Bu olmadığı sürece kimseden iyi hizmet bekleyemezsiniz. Farklı düşündüklerimiz kadar ortak görüşlerimizi de öne çıkaralım. Hiçbir konuda laubalilik ve gevşeklik geçerli olamaz. Birliğe ve bütünlüğe ihtiyacımız varsa bunun adresi Türk Milleti olarak birleşebilmektir. Aksi çabalar birer sivil darbedir. Etnik, mezhep, hemşerilik, bölgecilik, akrabalık ve meslek taassubunu aşalım. Kısır döngülerin dışına çıkalım. İstişareye önem verelim, istihbarat zaafını ve kamplaştırmaları aşalım. Hukuk devletini parti devletine dönüştürmeyelim. Gelenekleri koruyarak geliştirelim. Türkiye bu önemli krizi de elbirliği ile aşacaktır.

Milletlerin karakteristik özellikleri aynı zamanda genetik şifreleridir. Bu sıra “İngiliz İstihbaratı’na Göre Turancılık El Kitabı”nı okuyorum. I.Dünya Savaşı’nın hemen bitiminde yazılmış. Ne kadar detaylı, ne kadar bilimsel bir bilseniz.. Ne kadar karşılaştırmalı, ne kadar çözümlemeli bir görseniz.. Türk, Moğol, Macar, Tunguz, Samoyet, Tatar, Fin-Ogur demeden tüm akraba toplulukları kılcallarına kadar incelemişler. 25 yıl sonrasında Turancılık Davası’ndan yatan 3 Mayıs Türkçülerinden hocalar, profesörler bile bu kadarına vakıf değildir sanırım.

Türk topluluklarının genel özelliklerinde güven, yardımseverlik, olumsuz şartlara dayanıklılık ve savaşçılık var. Her türlü dini ve inancı benimsemek de. Bir de asimile olma alışkanlığı.. Gavur, senin imkân ve kabiliyetlerini potansiyel alanınla beraber ölçüp biçtiği ve sen daha harekete geçmeden gedeceğin yolun menzil mesafesini hesaplayabildiği için büyük devlet. Kimileri buna strateji, kimileri akıl oyunları diyor. Biz bir şey demiyoruz

Millî Mücadele’de dev güçlerle olan büyük hesaplaşmada halkın önemli bir bölümü seyirci vaziyetinde enterne edildiyse de başarımız engellenemedi. Ama maç bitmedi, sadece raund bitti. ‘Hasta Adam Osmanlı’dan ders alan Atatürk’ün yeni Türkiye’yi “Çağdaş Uygarlıklar Düzeyi” adı altında devlerle dans eder bir hale getirme isteği yine millet olarak içimizdeki İrlandalılarla / Britanyalılarla birlikte içten ve temelden kırılma yoluna gidildi. Sudan yani uyduruktan dinî sebeplerle.

Aslında T.C. tarihi II. Dünya Savaşı’ndan sonra I.Dünya Savaşı öncesindeki kırk katır & kırk satır denklemine dümen kırmıştır: İngiltere’nin yerine amcaoğlu Amerika ve Rusya’nın yerine gömlek değiştirmiş Sovyetler Birliği. Siyasal sistemimizi ikiye böldük ve iki güce partnerler ürettik. NATO’ya girmek için Kore’de öldük. Biz NATO’ya değil NATO bize girdi. Ordumuzun komuta kademesinden millî eğitim müfredatımıza dek.

CHP x DP geleneğimiz ikinci nesilde iç savaşa döndü. Sağ x Sol diyerek hep kendi ayağımıza sıktık. Darbelerle terbiye edilen milletin asayişi hep Coni’lerden soruldu. Ki ne dedilerse yaptılar: Kürtçülükse biz yaparız, İslamcılıksa biz getiririz, Milliyetçilikse ‘En Kahraman Rıdvan’ bizde. İstesek komünizmi bile getiririz; istemediler.

Bizde de hemen inanmak ve ateşlenmek var ya; olmaz olaydı. Bir de okumaz – yazmaz bir sözlü kültür geleneğimiz var. Din – iman deyince akan sular durur. Hele talebelere yardım, Allah için hizmet, cennet-huri de; tamam, dükkân senin. ‘Müslümanlıktan geçinen’ bazı tiplerin savundukları değerleri çevresindekilerle beraber batırma tecrübelerinden şerbetli olduğumuz söylense de Pensilvanya Örgütü kadar sağ gösterip sol vuran, karıncayı incitmeyen ‘muhabbet fedai’sinden kendi milletine tank – top namlusu çeviren suikastçıya evirilen, millet – hizmet diyerek millî varlığa düşman kesilen ikinci bir örnek şimdilik yok.

Cemaat Örgütü uluslar arası bir tehlike olma işlevini sürdürmektedir. Türkiye’de denenen kanlı senaryoların bir Asya ve Afrika ülkesinde denenmesi küresel güçlerin gözetiminde her zaman mümkündür. Bu işin Türkiye ayağının ayıklanmasının haricinde dış politikamız için en az 10-15 yıl uluslararası bir sorun olma durumu var. Bölgesel çıkarları adına Türkiye’nin yerine PYD ve KDP’yi stratejik ortak gören dış güçlerin pragmatizmini hatırdan çıkarmamak gerek.

Tam da bu yüzden üstteki oyunların farkında olmayan ve hayır – hasenat diyerek mevzuya dâhil olanlara 15 Temmuz sonrası için bir sorgulama ve pişmanlık alanı bırakmak gerek. Zira çocuklara miras kalacak bir husumet toplumsal barışı tıpkı PKK meselesindeki gibi uzun yıllar zedeler. Dahası diğer bazı dinî teşekküllerin en büyük rakiplerini ekarte etmenin sevinciyle cadı avı için gaz vermesi sadece çabuk ayrışan toplumsal katmanlarımızın gerilmesini değil kendilerinin de aynı sonu paylaşma ihtimalini kuvvetlendirmektedir. Başta ne dedik; çözülmüş genetik.

Ne demiş zabıtaya yakalanan seyyar şeftalici: “Verdiğin cezaya gülmüyorum da; arkadan kavun-karpuzcu geliyor.”

15 Temmuz darbe girişiminin başarısızlıkla sonuçlanması üzerine, Gülen’in sivil ve askeri bürokrasideki bütün kadroları ile finans kaynağı olduğu düşünülen kişi, kurum ve kuruluşlar tasfiye edilmektedir. Çok geniş kapsamlı yürütülen bu tasfiye hareketi sırasında, kurunun yanından yaşın da yanacağı, cemaatle ilgisi olmayan kişilerin de bu süreçte harcanması, kamuoyunun yaygın bir endişesidir. Şu anda, Ergenekon ve Balyoz davaları sırasında uydurma belgelerle ordunun Atatürkçü ve milliyetçi komutanlarını, siyasi iktidar desteğinde hapse attırarak ordudan uzaklaştırıp bulundukları rütbelere terfi eden darbeciler ve onlarla bağlantılı olanlar, aynı siyasi iktidar eliyle tasfiye ediliyor.

Siyasi iktidarın bu darbeyi bahane ederek, ordunun sosyal statüsünü aşağı çekmek, orduyu itibarsızlıklaştırmak konusunda attığı adımları, ülkemizin geleceği açısından oldukça riskli görüyorum. Türkiye gibi stratejik konuma sahip ülkelerde ordu, en önemli kurumdur. Türkiye Cumhuriyeti’ni, Türk milletinin bağrından doğan Türk ordusu kurmuştur. O yüzden Genelkurmay Başkanlığını Cumhurbaşkanına, Kuvvet Komutanlıklarını Milli Savunma Bakanlığına, Jandarma ve Sahil Güvenlik Komutanlıklarını İçişleri Bakanlığına bağlamak, ordumuzun bütünlüğünü bozarak gücünü zayıflatır. Sivilleştirme adı altında 1840’lı yıllarda kurulan askeri liselerin ve harp akademilerinin kapatılması, kurumsal kültürü, silah arkadaşlığı mefhumunu ve askerlik ruhunu öldürür. Bir güç zehirlenmesi ile kafamızın arka planındakileri hayata geçirmeye çalışırsak, 15 Temmuz sonrasında oluşan milli birlik ve beraberlik ruhunu öldürürüz.

Türkiye bugünlere Atatürkçü geçinerek dindar halkı dışlayan ve küçümseyen devrim yobazları ile Atatürk’ü din düşmanı göstererek Atatürk düşmanlığı yapan dinci yobazlar yüzünden geldi. 15 Temmuz’u yapan darbeciler, devletin ülkenin yoksul ailelerinin zeki çocuklarına sosyal devlet anlayışıyla sahip çıkamaması sonucu, cemaatin kucağına düştüler. Bundan sonra yapılacak olan, ülkemizin insan kaynaklarını hovardaca harcamak değil, onlara milli ve modern eğitim imkânlarını sağlamaktır. Ayrıca toplumdaki kutuplaşmayı ortadan kaldırmak ve milli birliği sağlamak için; muhafazakârlıkla çağdaşlığı, dindarlıkla laikliği, Türkiye Cumhuriyeti ile Osmanlıyı, Atatürk ile padişahları, ulusallıkla evrenselliği, kısacası milletin, devletin ve insanlığın ortak değerlerinin birlikteliğini sağlamaktır.

15 Temmuzda her görüşte vatandaşımızın hem darbecilere ve hem siyasilere verdiği mesaj şudur: Biz demokrasiden ve parlamenter sistemden yanayız. Bunun için, iktidarın da, muhalefetin de bu durumu iyi değerlendirip, demokratik hayata ve parlamenter sisteme layık bir çalışma ile milletin kalkınmasına, birlik ve beraberliğinin güçlenmesine katkıda bulunmaları gerekir.