Türk siyasi hayatına yakın bir süreçte yeni bir parti daha katılacak. Böylece üstü kapalı yürütülen siyasi faaliyetler de aleniyet kazanacak. Doğrusu da budur. Bir parti üzerinden siyaset yapmaktansa çıkar ortaya kendine oy istersin.

Tarikatlerin, Osmanlı – Türk İmparotorluğu döneminde de siyaset yaptıkları, zaman zaman iktidar oldukları bazı siyaset bilimcilerce göre de dönemin siyasi partileri olarak kabul edildikleri bilinen gerçeklerdir.

Cumhuriyet döneminde gelişen ve değişen dünya koşulları çerçevesinde tarikatların siyaset üzerindeki etkisinin önüne geçilmek istenmişse ve bu sebeple bir takım yasaklar getirilmişse de, geldiğimiz nokta itibarı ile bunda başarılı olunamadığı görülmektedir.

Cumhuriyetin kuruluş yıllarında tarikatların  faaliyetlerine resmen son verilmişse de bunlar yaşayan sosyal organizmalar olduğu için yeraltında faaliyetleri devam etmiş ve uhrevi amaçların yanında dünyevi hedeflerin tahakkuku için tarikat mensuplarının siyaset yapması ile günümüze kadar gelinmiştir.

Serbest Fırka uygulamasından bu yana Demokrat Parti ile devam eden tarikatların siyaset yapma gerçekliği, AKP iktidarı zamanında da artan bir kuvvet kazanarak  sürmektedir. Ancak bu siyaset yapma isteğinin ikrarı, her nedense cemaat ve tarikatları yönetenler tarafından pek kabul görmez ve bu gerçek itiraf edilmez.

Demokrat Parti, Adalet Partisi, Milli Selamet Partisi, Demokratik Parti, Anavatan Partisi, Doğru Yol Partisi, Islahatçı Demokrasi Partisi, Refah-Fazilet-Saadet Partilerinin silsilesi, Bağımsız Türkiye Partisi, Büyük Birlik Partisi ve hatta Ecevit’in Demokratik Sol Partisi; cemaat ve tarikatlarla yakın ilişki içinde olmuştur.

Cemaat ve tarikatlar, bu partilere adaylarını yerleştirerek onları meclise göndermeyi başarmış ve destekledikleri partinin iktidar olması halinde bu adamlarını bakanlık ya da bürokrasinin üst koltuklarına oturtmuşlardır.

Bu çalışmalar  devletin bizzat kendisi tarafından da çeşitli nedenler ve zorunluluklar sebebi ile zaman zaman desteklenmiştir. Kenan Evren döneminde olduğu gibi.

Osmanlı dönemindeki hak ve imtiyazlarını, Cumhuriyet ile birlikte kaybeden cemaat ve tarikatlar; bu hak ve imtiyazları yeniden kazanabilmek için olağanüstü bir disiplin, fedakarlık ve çalışkanlık isteyen çalışmaları sürdürmüş ve bu günkü güçlerine ulaşmışlardır. Hatta bu konuda bir çok şey mübah görülmüştür.

Tarikat ve cemaatlerin bu çalışmaları, milli devletten hoşnut olmayan dış güçlerle kesişmiş ve bu gruplar günümüze kadar işbirliğini sürdürerek gelmişlerdir.

Türk devletine ve Türk milletine, düşmanlık besleyenlerin açıktan mücadelesine karşın, bu tarikat ve cemaatlerin içinde yer alanlar, düşmanlıklarını üstü kapalı bir şekilde ve takiye yapmak suretiyle gerçekleştirmişlerdir.

Siyasal manada ümmetçilik kavramına sahip çıkılırken özellikle Türklük kavramı hedef seçilmiş ve her platformda Türk olmayanlar ya da Türk olsa bile kendini Türk görmeyenler desteklenmiştir. Bu gün Türküm diyemeyen bir başbakanın desteklenmesi gibi…

Kanaatimce Türkiye’de faaliyet gösteren cemaat ve tarikatlar son üç yüz yıllık süreçte milli olma fonksiyonunu yitirmiştir. Bunun başlıca sebebi tarikat ve cemaatlerin Türk toplumunun sosyal hayatındaki öneminin başta İngilizler olmak üzere Fransızlar, Almanlar, Yahudiler ve nihayetinde Amerikalılar tarafından anlaşılması ve akabinde bu yapıların saydığımız devletlerin kontrolüne girmesinden kaynaklanmıştır. Milli Mücadele’nin başlangıcı ve devamınca, tarikat ve cemaatlerin tavrı, vurgu yaptığımız hususun en büyük göstergelerinden biridir.

Türkiye’deki cemaat ve tarikatlar, ne yazık ki kendini siyasal İslamcı olarak tanımlayan bölücü Kürtlerle, bunlara maddi ve manevi nedenlerle teşne olmuş ve yabancı güçlerle işbirliği içinde olan insanların elindedir.

Bunlar mütedeyyin insanlarımızı, Allah’la aldattıkları kadar Allah’la da korkutarak dünyevi maçlarına ulaşmaya çalışmaktadır. Nihai ve aynı zamanda birinci hedef; işbirlikçileri ile birlikte önlerindeki en önemli engel olarak gördükleri milli devleti yani Türkiye Cumhuriyeti’ni ortadan kaldırmak ve Türk Milletini yok etmektir.

Siyasetle ilgilerinin olmadığını her fırsatta tuzaklarına düşürdükleri ve şartlı refleks verir hale getirdikleri masum insanlara tekrarlayan, bu cemaat ve tarikatlara; siyasetteki adamlarınıza,Türk yargısında, emniyetinde, bürokrasisinde, eğitim sektöründe, diyanet teşkilatında bu kadar örgütlenme ve Türk Ordusuna sızma çabasına ne lüzum var diye sormak gerekmez mi?

Tarikat ve cemaatler, dünyevi hedeflerini gerçekleştirmek için dış güçlerin desteği ile adam yetiştirmiş ve bunları cumhurbaşkanlığı ve başbakanlık koltuğu başta olmak üzere önemli koltuklara taşımayı başarmıştır. Ancak bütün bunlar, onların nefsine yeterli gelmemektedir. Hep daha fazlası istenmektedir. Daha fazlası ise yukarıda belirttiğim nihai hedeftir.

Türkiye’de son yirmi yıllık süreçte bir cemaat, özellikle dünyanın sahibi olma iddiasındaki Amerika Birleşik Devletleri ve onu oluşturan güçler tarafından desteklenerek bu günlere gelmiştir. Bu cemaatin, ilgi sahasında öne çıkarılışında rahmetli Esad Çoşan’ın başına gelen kaza bile çok manidardır.

Şimdi bu cemaatin önderi kabul edilen zat, Amerika’da, Türkiye Cumhuriyeti ve Türk Milleti’nin kaderini etkileyecek 12 Eylül referandumu ile ilgili çok önemli laflar ediyor. Mezarlıktakilere bile “evet” oyu verdirmek gibi… Mavi Marmara gemisinde yaşananlar hakkında İsrail’den yana tavır alan açıklaması da henüz çok taze. Bu cemaatin gazetesi ve yazarları ise AKP iktidarı döneminde tamamen siyasete soyunmuş durumda. Hoca efendinin gayri resmi sözcüsü Hüseyin Gülerce’de tam bir AKP ve “evet” propagandisti. Öyle ki; Gülen’i 12 Eylül’de Türkiye’ye oy vermeye davet eden Devlet Bahçeli’ye cevap anında Hüseyin Gülerce’den geliyor. Bunlar bana hiç tuhaf gelmiyor. Adamlar kendilerinden beklenileni yapıyor ve karşılığını da alıyor. Yani bedavaya çalışmak yok.

Türkiye’de AKP kurulana kadar birbirini yiyen cemaat ve tarikatlar, AKP kurulurken görünmez bir el tarafından bir araya getirilmiş ve bu birliktelik bu güne kadar çok güzel bir şekilde devam ettirilmiştir. Bu birliktelikten en büyük aslan payını ise Amerika’nın kucağına oturmuş, her şeyden anlayan hoca efendinin cemaati almıştır. Bunu gören şaşar beşer insanoğlu da cemaata kapak atarak oradan aldığı icazetle koltuk kapmaya çalışmaktadır. Bu döngü cemaati inanılmaz bir güce taşımıştır. Hem herkes bilir ki; Amerika’nın ve Yahudilerin icazeti olmasa dünyaya bu kadar yayılmak günümüzde mümkün değildir. Belki de onlarda geçmişte İngiltere Kralını veya Alman İmparatorunu irşad ederek İslam dünyasınının mukavemetini kıran ataları gibi ABD başkanlarını irşad ediyor ya da bu işbirliğini müridlerine böyle anlamlı bir şekilde izah ediyorlardır!

Asla siyaset yapmayız takiyesini ısrarla sürdüren cemaatin, gösterdiği bu kadar siyasi tavırdan sonra biraz samimi davranarak  partileşme zamanının artık geldiğine inanıyorum.Türk Milletini bu kadar aldatmak ve kullanmak büyük bir haksızlıktır. Eğer hoca efendi samimi ise bu haksızlığı gidermek için bir an önce partisini kurarak başına geçmelidir. Yetişmiş kadroları ile bir değil beş parti bile kurması mümkündür. Zaten gazete, televizyon, banka, okullar, müteahit, sanayici ve bil cümle her maddi imkanda hazırdır. Onun için, böyle kaçak dövüşmeye gerek yok.

Eğer benim koyduğum ismi beğenmediyseniz başka bir isimde koyabilirsiniz. Yeter ki inancı kuvvetli, imanı sağlam ve İslam’ın kılıcı olan Türk Milletine karşı biraz samimi olun. Takke düşüp kel görününce, merak etmiyorum Müslüman Türkler sizin hakkınızdan gelir.

Meraklısına son söz; tarihte buna benzer örnekler görüldü ve baki kalan Türk Devleti ve büyük Türk Milleti oldu. Tarih tekerrürden ibaretse yine aynısı olacaktır. Unutmayalım ki; Allah her daim doğruların yardımcısıdır.

Demokrasinin,  insanlığın ve yaşama hakkının yok edilmesine yönelik olan tüm darbeleri lanetle kınıyorum…

Ne maksatla olursa olsun; kalkışmanın, darbenin, ihtilalin asla iyisi olamaz. Devlet ve millet olarak büyük bir badire atlattık. Korktuk, kızdık ve üzüldük…

1-Bu kalkışmanın başarılı olamamasındaki en büyük engel, düşünceleri, ilkeleri ve misyonları farklı olsa da elbette ki basın ve medya kuruluşladır.

Özellikle özel TV kanalları ile bu kanallardaki duyarlı basın mensupları ve yazarlar, darbecilerin halk üzerindeki algı operasyonlarını önlemiş, darbenin “emir komuta kademesi içinde” yapılmadığını deşifre ederek, halkın sıcağı sıcağına haber almasını sağlamış ve moral vermişlerdir.

Bu konuda, CNN, Türk NTV,A HABER vb.kanalların gayreti ve özverisi takdire şayandır.

2-Diğer bir takdir edilecek örnek davranış, halkın demokrasiye sahip çıkarak, darbecilerden büyük bir cesaret ve sorumlulukla hesap sormasıdır. Özellikle TRT işgalcilerden geri alınarak, yeniden yayınına başlamış,“yayımlanan ihtilal bildirisi ve darbe” fiyaskoyla sonuçlanmıştır.

3-Önemli kırılma noktalarından biri de, Başbakan ve Cumhurbaşkanı’nın konuşmalarının TV kanallarından yayımlanarak halka moral vermesidir. Bu fırsatı da yine özel TV’ler cesaretle,  büyük bir sorumlulukla, “kanallarının kapatılması pahasına”özveriyle yapmışlardır.

4-Yine sevindirici gelişmelerden birisi, muhalefet partilerinden MHP ve özellikle CHP den darbe girişimine kınama ve tepki gelmesidir. Bu örnek davranışlar halkın birlik olmasını ve dayanışma halinde hareket etmesini sağlamış, darbecilerin cesaretini kırmıştır.

5-Partilerin dayanışması, mecliste birlik olmalarına, bir arada bulunmalarına, ortak bildiri hazırlamalarına vesile olmuştur.

Darbe sürecinde her türlü tehlikeye rağmen, meclisin açık tutulması, demokrasi adına onur ve gurur verecek bir davranıştır. Bu örnek tavır, darbecilerin umudunu kırmış, başarılarını önlemiştir.

6- Belki de bu menfur kalkışmaya en büyük darbe; vatanperver, kahraman, sorumlu ve “Tam Bir Türk Subayı” diyebileceğimiz 1. Ordu Komutanımızın cesurca ortaya çıkarak darbecilere meydan okuması ve olaya el koymasıdır.

O’nun kahramanca davranışları, sorumluluğu ve gayreti sayesinde İstanbul’daki darbe operasyonları son bulmuş, köprüler ve hava limanı açılmıştır.

Emniyet güçlerimizin gayretini, başarısını, cesaretini ve maharetini de unutmamak gerekir. Kendilerini hararetle tebrik ediyor, şehitpolislerimize rahmetler,yaralılara şifalar diliyorum.

Polisimizin müdahale ve tutuklamalarda gösterdiği hassasiyet, merhamet ve anlayıştan ötürü de kendilerine, amirlerine şükranlarımı sunuyorum. Bu davranışları,masum askerlerin hırpalanmalarını ve nahoş olayları engellemiştir.

Menfur ve alçak darbe teşebbüsü, hepimizi derinden yaralamış ve bağrımızı kanatmıştır. Fakat Türk Milleti, siyasi partiler, meclis ve basın büyük bir sınavdan anlının akıyla çıkmasını bilmiştir.

Böylelikle,kritik durumlarda, dik durmasını beceremeyen, “demokrasi aşkı, vatan sevgisi, evrensel değerler, insanlık onuru, özveri, cesaret, insan hakları, özgürlük, dayanışma“, vb. hususlarında sınıfta kalan dünya milletlerine de büyük bir ders vermiştir.

Darbecilerin hain ve kalleşçe saldırılarında, şehit düşenlere rahmetler, yaralılara acil şifalar ve milletimize başsağlığı diliyorum.

Hepimize geçmiş olsun …

Osmanlı’yı saymazsak Cumhuriyetli yıllarımızın son 55-56 yıllık şeridinde askerî darbeler ve teşebbüsler mevcut. 27 Mayıs Darbesi yani 1960 Askerî İhtilâli malûm; Yassıada ve idamlar..  1962 ve 63 Talât Aydemir’in kamikaze dalış denemeleri.. 9 Mart 1971’de Madanoğlu-Avcıoğlu planlamasındaki ‘ulusal devrim’ teşebbüsü 3 gün sonraki muhtırayla boşa çıkarıldı ama 12 Mart 1971 tarihi de ‘her 10 yılda bir darbe’ klişesindeki yerini aldı.

Ve 12 Eylül 1980. “Our boys have done it” ve Millî Güvenlik Siyaset Belgesinin yeniden tanzimi; yeni eko-politik eksen ve yeni anayasa.. Ondan tam 17 yıl sonra post-modern darbe; 28 Şubat. 10 yıl sonra e-muhtıra; 27 Nisan 2007 ve 9 yıl sonrasında 15 Temmuz Kalkışması.. Onar yıllık serilerin sadece Evren – Özal istisnasıyla 90 başı boş.

5 gündür yaşadıklarımız birçok canlı bombalı terör saldırısının eş zamanlı yapılması kadar kanlı ve korkutucu. 150’ye yakın sivil, 60 kadar polis ve onlarca asker kaybı.. Kaçırılan helikopterler ve vurmak zorunda kaldığımız hava araçları.. Sonrasında da artarak devam eden gözaltılar ve tutuklamalar…

Allah beterinden saklasın! Allah hepimize millet olma şuuru nasip etsin, hepimizi “Ve birbirine hakkı ve birbirine sabrı tavsiye” edenlerden eylesin.

Bu yaşadığımız bu zamana kadarki yaşadıklarımızın dışında bir tecrübedir. Hem darbe kliğinin simülasyonlarıyla hem de halktaki aksülâmeliyle.. Bundan önceki darbeler ya da darbe teşebbüsleri askerî kademelerle devlet erki arasında gerçekleşirken bu defaki teşebbüsün öznesi ilk kez halk oldu. Türk Milleti, siyasî ve dinî yöneticilerinin de yönlendirmesiyle tankların ve silahların karşısında durdu.

Cumhuriyet tarihinde ilk kez Türkiye Büyük Millet Meclisi bombalandı. Cumhurbaşkanlığı Sarayı önüne bomba atıldı. Terörle mücadelenin gözde kurumlarından Özel Harekât Dairesi bile bir anda 50’ye yakın şehit ve 50’ye yakın yaralı verdi. Buna rağmen meydanlar ve alanlar boşalmadı. Tayyip Erdoğan yanlılarından Doğu Perinçek yanlılarına kadar her kesimden insan bir aradaydı. Meclisteki partiler de ilk kez bir konuda tam bir fikir birliği içindeydiler.

Başka ilkler de vardı: İlk kez Genelkurmay Başkanı ve tüm Kuvvet Komutanları enterne edildi. Daire Başkanlığı seviyesindeki ordu istihbaratının  -sıfır- olduğu ortaya çıktı. MİT’in istihbaratı, Emniyet Genel Müdürlüğü ile bazı Ordu Komutanlıklarının kararlılığı ve halkın kitlesel desteğiyle kalkışma bastırıldı. Devlet yöneticileri ilk kez tamamen kendi yandaşlarına yontmadan herkesin hakkını teslim etti, muhalefet-medya demeden başarıyı herkese pay etti.

80 İhtilâlı’ndan bu yana ilk kez halk bu kadar politize oldu. İlk kez Diyanet olayda doğrudan inisiyatif aldı. Kurtuluş Savaşı’ndan bu yana ilk kez “İstiklâl ve bağımsızlığımız için çaba göstermek iman vazifemizdir” sözünü duyduk. İnşallah millî varlığımız ve bütünlüğümüzle ilgili bu zamana kadarki duyarsızlıkları son olur ve darbe teşebbüsündeki hassasiyetleri millî meselelerimizde bundan sonra da devam eder. Belki ben de ondan sonra ‘Din Davasının Milliyetsizleştirilmesi’ yazıma özür şerhi düşerim.

İlk kez ölecekler için selâları peşin peşin dinledik. Fakat depremde okunabilen ezanların darbe hengâmesinde peşpeşe okunması abdestte eli, namazda gözü olanları bile şaşırttı. Ezan-ı Muhammedî, ezan-ı demokrasi oldu. Belediye hoparlöründen meşhur “vatan-millet-devlet” üçlemesini “millet, devlet ve ülke bütünlüğü” olarak duymak;  yollarda ve dört bir yanda – en çok günahını aldığımız – M.Kemal Atatürk’ün “Hâkimiyet Milletindir” düsturunun afişleriyle karşılaşmak; evlerde ve arabalarda gitgide büyüyen Türk Bayraklarını görmek ve hatta marketlerde bile mehter marşlarının çalındığına şahitlik etmek hoş da olsa insanı şaşırtmıyor değil.

Türk askerine yönelik zaman zaman yaşanan linçler, çırılçıplak soymalar görmek istemediğimiz manzaralardı. Asker ile polisin ya da sivil unsurlar ile yarı paramiliter grupların ilerde karşı karşıya gelmesi en çok Allah esirgesin diyeceğimiz durumdur. Ve inşallah bu intihar saldırısı şeklindeki darbetik deneme, dış güçlerin Türkiye’yi istikrarsızlaştırmak ve iç savaşa zorlamak hedefine hizmet etmez. Çok usturuplu gitmekte ve zor bela sağlanan millî birlik ve beraberliği seçim veya referandum testlerine kurban etmemekte büyük fayda var.

Tam yol demokrasi diyoruz; âcil, âcil!

Ne acayip ve ne uzun bir Cuma yaşadık! Köprüler kapatıldı; Cumhurbaşkanı’nın tatil yaptığı otel, Emniyet Genel Müdürlüğü ve Milli İstihbarat Teşkilatı kendi uçak ve helikopterlerimizce bombalandı; insanlarımız acımasızca tarandı. Genel Kurmay Başkanımız ve Kuvvet Komutanlarımız esir alındı.

Milletimiz gerçekten çok büyük; hemen ayağa kalkmasını bildi ve tankların üstüne ölümü pahasına yürüme cesaretini gösterdi. Muhalefet Partileri, özellikle CHP ve MHP’nin, ilk andan itibaren bu alçakça girişime karşı koyduğu net tavır da gerçekten takdire şayan. Velhasıl bir anda birlik ve beraberlik içerisinde omuz omuza, gönül gönüle ayağa kalkıverdik. Rabbim bir daha böyle fitnelerle bizleri imtihan etmesin.

Bu tehlikeli badire atlatıldıktan sonra,bu nasıl bir psikolojik ruh halidir; bu nasıl bir dinî bakıştır; bu nasıl bir vicdandır ve bu nasıl bir adanmışlıktır diye saatlerce düşündüm. Kendi devletine ve milletine namlu doğrultmak, yıkmaya çalışmak, ülkede kaos yaratıp iktidarı ele geçirmeye tevessül etmek nasıl bir öfkenin, kinin ya da inanmışlığın sonucudur!

Ben böyle bir inancı tanımıyorum; kendi milletine kurşun sıkacak kadar gaddarlaşan bir kalpte Allah korkusunun ve Peygamber sevgisinin olabileceğine inanmıyorum. Polisle askeri, orduyla milleti birbirine kırdıran böylesi bir hain pusuyu kuranlara, alet olanlara ve uygulayanlara lanet olsun!

Evet,”Onlar tuzak kurdular, Allah da tuzak kurdu. Ve Allah, tuzak kuranların en hayırlısıdır.” (Âli İmran/54) tecellisi içre bir olaya şahit olduk Cuma günü. Yaradan’ın adeta oyunları bozan gücünü ve kudretini hissettik. Bu işe kalkışanların eline yüzüne bulaştırması sonucu heveslerin kursaklarda kaldığı bir sahne yaşadık. Ve keşke yaşamasaydık.

Darbeye tevessül edenlerin ilk hedef olarak Genelkurmay kadrosunu seçmiş olması, acaba hedef TSK mıydı düşüncesini de akıllara getirmiyor değil. Nihayetinde en çok yıpranan ve zarar gören Silahlı Kuvvetlerimiz oldu. Millet nezdinde yaklaşık altmış yıldan beri var olan “darbeci algısı” yeniden tazelendi. Önce Ergenekon süreci şimdi de bu vahim hadise, Peygamber Ocağı Silahlı Kuvvetlerimizi fazlasıyla mağdur etti.

Biliyorum, yaşadığımız travma daha taze; ama bazı uyarıları da mutlaka yapmalıyız diye düşünüyorum:

Öncelikle Genelkurmayı etkisiz hale getirilerek kendi içindeki bir gurup tarafından yapılan darbeye taraf olmayan, ilk andan itibaren karşı koyan ve milletine bunu sosyal medya aracılığıyla tüm gücüyle haykıran Türk Silahlı Kuvvetlerimizin hakkı teslim edilmelidir. Eğer üç günden beri bayram havası içerisinde meydanlarda Milli İrade diye haykırıyorsak, siyasi iktidarı alkışladığımız kadar bu noktaya gelmemizde emekleri çok büyük Silahlı Kuvvetlerimizi ve Emniyet Mensuplarımızı da alkışlamalıyız.

Ayrıca bu hain kalkışmanın kandırılmışları olan erlerimiz, halkına kurşun sıkmamak için teslim olmayı tercih eden askerlerimiz mutlaka ayrı tutulmalı; onlara yapılan hunharca muamelenin; kafasını kesmenin, öldüresiye darp etmenin, linç etmenin hesabı mutlaka sorulmalıdır.

Yine bu hadise de gördük ki, kimi zaman en ağır eleştirilere maruz kalan CHP ve MHP; sendikası ya da siyasi düşüncesi vesilesiyle ötekileştirilen kesim ve darbeci zihniyet olarak itham edilen bazı medya kuruluşları mevzubahis vatan oldu mu yek yürek oluverdi. Milli iradeye sahip çıktı ve demokrasi sınavını ziyadesiyle verdi. Şimdi iktidara düşen herkesi kucaklayıcı bir dil ve tavır ortaya koymaktır. Ayırıcı değil, birleştirici bir yönetim sergilemektir.

Cumhurbaşkanı Sayın Recep Tayyip Erdoğan’ın ve siyasi iktidarın sürekli olarak meydanları boş bırakmayın ikazı, tehlikenin devam ettiği endişesini de akla getirmiyor değil; ama bu işi bir şova dönüştürme gayreti ya da bu işten oy devşirme hesabı ise, gerçekten çok üzücü bir durum demektir.

Ve son olarak şunu söylemek gerekir ki, Türk Milleti gerçekten çok büyük bir millet olduğunu; binlerce yıllık tecrübesine dayanan ferasetini ve basiretini bir kere daha göstermiştir. Rabbim milletimize ve devletimize kardeşi kardeşe kırdıracak böylesi hadiseler bir daha yaşatmasın. Ülkemize bu acıyı yaşatanların, hangi kurum ve kuruluşta olursa olsun, en kısa sürede bulunup adalete teslim edilmesi; hak ettikleri cezaya çarptırılmaları dilek ve temennisiyle…

ABD’nin 2000 Yılı başında hayata geçirmek üzere piyasaya sürdüğü Büyük Ortadoğu Projesi Türkiye ayağı, 15 Temmuz’da ikinci defa başarılı olamadı.

BOP Türkiye ayağı ilk darbeyi, 1 Mart Tezkeresinin Meclisimizin basiretli kararıyla reddedilmesi ile yedi. 15 Temmuzda süper gücün desteğinde darbe girişiminde bulunanları, ellerinde çok büyük güç olmasına rağmen,Allah başarılı kılmadı. Çünkü 1 Mart Tezkeresinin kabulü halinde yurdumuza askeri güçleri ile girip Sevr anlaşmasına göre dizayn etmek isteyen süper güç, 15 Temmuz darbe girişimi başarılı olsaydı,büyük ihtimalle BOP’un Türkiye ayağını yeniden gündeme getirecekti.

İşte BOP melanet projesinin Irak ve Suriye’de oluşturduğu tablo önümüzde. Irak, (Sünniler-Araplar-Kürtler) üçe bölündü, Barzani yönetiminde Kuzey Irak Kürt özerk devleti kurduruldu. Suriye’de ise Esad karşıtı örgütlerin kalkışması ile başlayan kaosta ortalık toz duman. Bizim IŞİD, bazılarının DAEŞ dediği nevzuhur terör örgütü de, Irak ve Suriye’de bir egemenlik alanı oluşturarak (Irak-Şam İslam Devleti) adıyla yeni bir devlet kurmak için savaşıyor ve acımasızca müslüman kanı akıtıyor.

Suriye’de bir taraftan El Nusra ve Esad karşıtı diğer örgütler, bir taraftan Esad güçleri ve yandaşıHizbullah örgütü, bir taraftan da PKK uzantısı PYD, sonucu meçhul bir savaşın içinde. Suriye’nin bölünme sürecinde bu yerel örgütlerin dışında Esad’ın yanında Rusya, PKK/PYD bölücü Kürt örgütü yanında ABD ve AB ülkeleri,savaşın aktif aktörleri. Suriye savaşı şu anda uluslararası bir savaş görünümünde. Şimdi başta ABD desteğinde PKK uzantısı PYD’ye Suriye’de bir Kürt devleti ve Akdeniz’e ulaşan bir Kürt koridoru kurduruyor.Rusya, Esad’ın yönetiminde kalacak Suriye topraklarında güçlü üsler kurma ve Ortadoğu’da söz sahibi olma savaşında. Kısacası, BOP’unIrakve Suriye ayağında yürütülen savaşta milyonlarca Müslüman hayatını kaybetti. Her iki ülke de, paramparça oldu.

Bize göre BOP projesinde sıra Türkiye’de de bir özerk Kürtkurdurulmasına geldi. Fakat Allah Türk milletini her halükarda koruyor. Allah, bu darbe girişiminde bulunanları, bugün bulunduğu noktalara getiren siyasi güç eliyle etkisiz hale getiriyor. Ergenekon ve Balyoz davaları sırasında uydurma belgelerle ordunun Atatürkçü milliyetçi komutanlarını, siyasi iktidar desteğinde hapse attırıp ordudan uzaklaştıranlar, 15 Temmuz darbecileridir. Şimdi de aynı iktidar eliyle kendileri tasfiye edilmektedirler.

Bu kimsenin değil, yüce Allah’ın takdiridir ve Allah’ın tokadıdır. Inanın,  zamanı gelince kibire ve gurura mahkum olmuş her muktedir, mutlaka bu ilahi tokadı yiyecektir. Bu millet, her zaman demokratik yoldan istediği iktidarı seçme hakkına ve gücüne sahiptir. 15 Temmuzda her görüşte vatandaşımızın hem darbecilere ve hem siyasilere verdiği mesaj şudur: Biz demokrasiden ve parlamenter sistemden yanayız. Bunun için, iktidarın da, muhalefetin de bu durumu iyi değerlendirip, demokratik hayata ve parlamenter sisteme layık bir çalışma ile milletin kalkınmasına, birlik ve beraberliğinin güçlenmesine katkıda bulunmalıdırlar.

“Allah Biz Bilan. Allah bizimledir. ” Milletimize büyük geçmiş olsun.

Türkiye 15 Temmuz 2106 saat 21’den itibaren sabaha kadar süren kapkara bir gece yaşadı.

TSK içinde bir cuntanın başlattığı darbe teşebbüsü bastırıldı.

Fakat bilanço ağır oldu. “161 şehit, 1440 yaralı ve 20 darbecinin öldüğü” kanlı çatışmalar, “6 bine yakın kişinin tutuklanması” ve hem de tarihimizde görülmemiş şekilde TBMM’nin TSK mensuplarınca bombalanmış olması gibi acıların yaşandığı kapkara bir gece idi.

Bu elim olaylar milletçe içimizi kanatmıştır. Ayrıca Türkiye’nin dış itibarını son derece olumsuz etkilemiştir.

Türk milletine ait silahların TBMM’ne, devletin önemli kurumlarına, Türk vatandaşlarına karşı kullanılması vahimdir. Ordumuz içindeki bir grubun darbe planlamasının TSK yönetimi ve istihbarat teşkilatları tarafından önceden öğrenilememiş olması da devletimizin zafiyetidir.

Devletin bu kadar zafiyeti ve darbenin bu kadar acemice yapılmış olması, darbe teşebbüsünün bir “mizansen” (yani bir tiyatro oyununun sahneye konulması) olduğu algısına yol açmıştır.

Polisimiz ile askerimizin, askerlerimizin birbirleri ile çatışmaları, polise teslim olan askerlerin çıplak ve yere uzatılmış haldeki fotoğrafları rencide edici idi. IŞİD usulü kafası kesilen askerin resmi de Türkiye’ye zarar vermiştir.

Türk Silahlı Kuvvetlerinin kurumsal yapısının darbeye karşı olması, iktidar ve muhalefeti ile tüm seçilmişlerin, medyanın ve milletin darbecilere destek vermemesi, demokrasiye sahip çıkmaları ile çok şükür ki darbe teşebbüsü başarısızlıkla sonuçlandı.

Hukukun üstünlüğü ilkesinin yaşandığı, anayasa ve yasaların rafa kaldırılamadığı, kuvvetler ayrılığı ilkesinin yürürlükte olduğu, yürütme ve yasama organlarının seçimle gelip, seçimle değiştiği, devletin bütün kurumlarının demokrasi kuralları içinde ahenkle çalıştığı, demokratik bir Türkiye istemeye devam edeceğiz. Bu ilkelerin hayata geçirildiği ülkelerde darbe olmaz, olamaz.

Darbelerin panzehiri milletin bu temel demokratik ilkelere, değerlere ve kendi iradesine sahip çıkmasındadır.

Bu kapkara gecenin aydınlık sabahlara başlangıç olması dileğiyle Milletimize geçmiş olsun diyoruz.

Not: Bu yazı darbe teşebbüsünün başlangıcından itibaren sadece 16 saat geçtikten sonra 16 Temmuzda yazılmıştır. Şimdi iki tam gün geçti. Yazının kalan bölümünü yeni bilgiler ışığında yazdım.

****************************************

Cemaatten FETÖ’ye

Gazeteci Ruşen Çakır‘ın ifadesiyle, “Cemaat, AKP ile ittifak yaptığı dönemde Ergenekon, Balyoz, Askeri Casusluk gibi davalarla TSK’da çok ciddi bir tasfiye yaptı ve kendisine bağlı subayların önünü hızlı ve ciddi bir biçimde açtı. Bu bağlamda 15 Temmuz darbe girişiminde AKP iktidarının vebali çoktur.”

Cemaatin HSYK ve yüksek Yargıda hakim hale gelmesi de bu ittifak döneminin eseri idi.

17/25 Aralık sürecinden sonra hükümet ile cemaat arasında ipler koptu. “İşbirliği” yerini karşılıklı savaşa bıraktı. Hükümet Fethullah Gülen cemaatinin devlet organizasyonlarından temizlenmesi için harekete geçti. Savcılar bir suç örgütü gibi çalıştığı gerekçesiyle cemaat hakkında Fethullahçı Terör Örgütü (FETÖ) adıyla iddianameler hazırladı.

Fakat “silahlı terör örgütü” adı verilen bu yapılanmanın bugüne kadar silah kullandığı herhangi bir olay bulunmuyordu.

“Darbe teşebbüsü” başladığı andan itibaren Başbakan ve diğer yetkililer bu hareketin FETÖ veya diğer adıyla Paralel Devlet Yapılanması (PDY)’nın bir kalkışması olduğunu vurguladılar.

Her ne kadar darbeye karışan kişilerin bu örgüt yapılanması içinde olduğuna, bu örgütün liderinden aldığı emir ve talimatla darbe yaptığına dair delil vasfında herhangi bir belge henüz medyaya yansımadı. Ama olaylar çok sıcak. Muhtemelen yetkililerin elinde bizim vakıf olmadığımız bilgiler olmalı ki bu kadar kesin konuşuyorlar.

Gözaltına alınan darbeciler arasında Cumhurbaşkanı ve Genelkurmay Başkanının başyaverlerinin, en yakınındaki kişilerin; AKP Genel Başkan Yardımcısı Şaban Dişli’nin Tümgeneral olan kardeşinin de olması “sızıntının” boyutunun bir göstergesi.

Hukuk açısından bakınca.. Adil bir yargılama için somut deliller ortaya konulabilirse bundan sonra cemaat -haklı olarak- “silahlı terör örgütü” olarak tanımlanabilecek. TBMM’ni bombalayan, kendi vatandaşına, polisine kurşun sıkan, bomba atan, bir düşman ülkeye helikopterle kaçıp sığınma isteyerek Türk askerinin şerefini yok eden aşağılık mahlûklarla aynı hiyerarşik yapıda yer alan herkes terör örgütü üyesi olarak cezalandırılabilecek.

Böyle olursa Fethullah Gülen’in iadesi,  cemaat mensuplarının suç örgütü üyesi olmak sebebiyle devletten tasfiyesi süreçleri süratlenebilecek.

Nitekim ABD Dışişleri Bakanı Kerry, “FETÖ elebaşı Gülen’e” yönelik “Türk hükümetinden gelecek resmi kanıtları değerlendireceklerini” belirtti. “Bize kanıtlarınızı sunun. Bizim de bununla ilgili iadenin şartlarını karşılayacak sağlam yasal bir zemine ihtiyacımız var” dedi.

Çünkü yargılama kanaatlere değil, somut delillere dayanmak zorundadır. Eğer darbecilerin cemaatle bağı açısından yeterli ve inandırıcı somut deliller ortaya konulamazsa beklenen sağlam yasal zeminin olmadığını gösterir. Böyle olursa cemaat mensuplarının devlet organlarından tasfiyesi hareketi hukuksuz bulunabilecektir. Böyle bir hata gerçek suçluların da kamu vicdanında aklanmasına yol açabilir.

Cemaatin yargıdaki uzantılarıyla, hükümetin ortak operasyonu olan Ergenekon, Balyoz ve Casusluk davalarındaki hukuksuzlukların benzerleri FETÖ dosyalarında tekrar edilirse sonuç önceki davalardaki gibi fiyasko olur.

Bu bakımdan suça gerçekten bulaşmış olanlar ile cemaat mensuplarıyla ahbaplık eden, çocuğunu cemaat kurs veya okullarında okutan, bunlara kurban parası, zekât veren insanları aynı kefeye koymak büyük hata olur.

Tanıdığım hâkim ve savcılar içinde özel sohbetlerimizde cemaatin adaletsizlik ve hukuksuzluklarını eleştiren, cemaat mensubu olmadığından emin olduğum bazılarının önce açığa sonra da gözaltına alındığını görüyorum.

Bu kişiler sadece kaliteli eğitim verildiği düşüncesiyle “çocuklarını cemaat okullarında okutmuş” diye veya “HSYK seçimlerinde hükümetin işaret ettiği listeye oy vermedi” diye bu ağır yaptırımlara muhatap oluyorsa kamu vicdanı bunu kaldırmaz.

Türkiye’deki bütün hâkim ve savcıların yüzde 23’ünü teşkil eden 2745 kişilik bir hâkim- savcının suçlanması bana çok abartılı geliyor.

Gerçekten bir paralel yapılanma içinde olup, bu yapının yöneticilerinden aldığı emir ve talimatla adalet sistemini zafiyete uğratanlar muhakkak ayıklanmalı ve tasfiye edilmelidir. Çünkü adalet ancak ve ancak bağımsız ve tarafsız hâkim ve savcılarla sağlanabilir. Resmi olmayan bir emir komuta zinciri içinde olan hâkim ve savcılar devletin temeli olan adaleti çökertir.

Bu ayıklamada gözetilecek kriter bana göre şudur: Hakim ve savcılar yaptıkları soruşturmalarda, kovuşturmalarda ve diğer yargılama işlemlerinde bir paralel yapının/ suç örgütünün etkisi altında kalmış mıdır?

Yalnızca hukuka ve vicdanına göre karar veren hâkim ve savcıların herhangi bir gruba sempati duyması, bazı arkadaşlıkları olması sebebiyle tasfiye edilmesi doğru olamaz.

*****************************************

Sorular

Ölen bunca insana, bombalama, çatışma ve ölümlere rağmen toplumun geniş kesimlerinde olayın bir tiyatro oyunu sahnelenmesine benzetildiğini görüyorum.

Bu tiyatro oyununu kimin sahneye koyduğu konusunda kafalar karışık. “Kaybetmek üzere kurgulanmış” bu tiyatroyu oynayan failin kimliği için kimisi Tayyip Erdoğan, kimisi “üst akıl”, kimisi “küresel çete” tanımlamaları yapıyor.

Her ne kadar tank üstünde tişörtle resim çektirip “Erdoğan’ı yedirmeyiz dedik, gördünüz mü yedirmedik” diye darbeyi önlediklerini sanan safdiller de var. Ama bir tiyatro olduğuna inananlar çoğunlukta gibi.

Bu görüşü “darbe teşebbüsündeki tuhaflıklar” destekliyor. Fakat bana göre öncelikli olarak cevabını aramamız gereken soru şudur:

Darbe “kaybetmek üzere kurgulandı” ise bu işin kazananı kim olacak?

Darbe yaptığını zanneden askerler ile darbe bastırdığını zanneden siviller oyunda ilk feda edilen piyonlar mıydı?