Kurban Bayramınızı tebrik ederek satırlarımıza başlayalım. Dini ve milli bayramlarımızı bir bütün olarak düşünerek gereğini yapalım. Türk tarihinde yer alan zirve şahsiyetleri de birbirine sanki rakip gibi görme yanlışından kurtulalım. Milli tarihimizde Osmanlı – Cumhuriyet çekişmesine yer olmadığını da fark edelim. Her dönem içinde artılı ve eksili yıllar bulunabilir. Bunları öne çıkararak milli tarihimizin her bir safhasını bütünden ayrı düşünmeyelim. Müstemlekecilerin ekmeğine yağ sürmeyelim.

Türk milletine mensup olma şerefini taşıdığımız gibi İslam ümmetine de mensup olduğumuzu unutamayız. Haklı olarak İslam ümmeti var mı, yok mu sorusu tartışılabilir. Eğer gerçekten farklı milli devletlerin İslam ümmetine ait olma şuuru gerçekleşmiş olsaydı; bir dönem yeşil kuşak hareketiyle Müslümanları kullananlar bugün Yemen’den Ortadoğu’ya Müslümanı Müslümanla savaştırabilirler miydi? Müslüman kardeşini korumak ve kollamak yerine; ABD – İsrail ittifakının uşaklığına soyunanları acaba ümmetin neresinde yer vereceğiz? Artık İslam ümmeti denince akla Türkiye ve Uzakdoğu’da birkaç ülke geliyor. ABD Müslümanlarla adeta çelik çomak oynuyor. Bu böyle olmakla beraber ümmeti sadece TC vatandaşlarıyla sınırlamak hatta daha da ileri giderek iktidar partisinin mensuplarıyla özdeşleştirmek büyük bir yanlıştır. İktidar partisinin içinden dış destekli yeni partileştirme çabaları görülüyor. Ancak AKP’yi bölücü bu çabalar karşısında bulunanları “ümmeti bölecekler” şeklinde garip bir suçlamayı anlamak da zordur. Herhalde ümmet bazı siyasilerin anladığı gibi sadece iktidar partisi teşkilatı ve onun taraftarları değildir. Ümmeti bölecekler diye yeni partileşmelere karşı çıkanlar; acaba kendi dışlarındaki partileri ve vatandaşları İslam dışı mı görüyorlar? Siyasiler kullandıkları kavram ve benzetmelere çok dikkat etmeliler.

Suriye’de çözüm ülkenin toprak bütünlüğünden geçmekte idi. Aynen Türkiye gibi. Ancak biz ABD’den fazla Suriye düşmanı olduk. “İhvan” mantığı ve “Müslüman Kardeşler” bakış açısı ile diplomasinin yönetilemeyeceğini geç öğrendik. Suriye ve Irak’tan ülkemize yönelen planlı ve maksatlı göç dalgasına da sadece gelenleri ümmetçi bir bakışla ele alanlar bugün değişik tedbirler almak zorundadırlar. Ülkemizin nüfus yapısını karmaşık ve çok etnikli kılmayı hedef alıp bizi milli ve üniter devlet olmaktan uzaklaştırma çabalarının bir parçası olarak mültecilerden medet umanlar az değildir.  Hedef, anayasa ve rejim değişikliğine gerekçe sağlamak, sözde dostlarımızca Türk – Arap – Kürt Federasyonunun altyapısı hazırlanmaktır.  Mültecileri Türkiye’de kalıcı kılabilmek için ABD ve Batılı sözde dostlarımızın büyük çabaları vardır. Bilhassa AB ile anlaşmalar bile yaptık.  Üniversite ve çeşitli araştırma merkezlerine para akıtılarak bu sözde mültecilerin toplumla sosyal bütünleşmelerinin sağlanması teşvik edilmektedir. Yaklaşık 90.000 kişiye siyasi amaçlarla vatandaşlık bile verilmiştir. Aslında TC vatandaşlığı açık artırmaya çıkarılmış; maalesef 250.000 dolar getirenlere vatandaşlık sunulmaktadır. Oysa Ortadoğu ülkelerinde bile vatandaşlık verme şartları çok ağırdır. Suriye ve İran en az beş yıl oturma şartından sonra vatandaşlık vermektedir.  Aslında bize sığınanlar tam mülteci statüsünü de taşıyamazlar. Bunların önemli bir bölümü dini bayramlarda ülkelerine dönebilmekte, canları istediğinde de geri gelerek Türkiye’deki imkânlardan faydalanmaktadırlar. Geçici koruma altındaki bu Müslüman kardeşlerimizin içinde her türlü terör örgütüne üye ve istihbarat elemanları bulunmaktadır. İleride PKK’nın yerini alacak ve dıştan kumandalı Türkiye ile savaştırılacak iç unsurlar ortaya çıkacaktır. Mafyasından fuhuş yapılanmasına kadar birçok suça karışan bu sözde mülteciler, asıl yarın Türkiye’nin başına çok tehlikeli bir iç güvenlik sorunu olarak çıkacaklardır. Nitekim, daha bugünden Temmuz 2019’da İstanbul Saraçhane’de malum bazı sözde İslamcı derneklerin desteğiyle bir miting yapılmış, mültecilerin geri dönmesine karşı çıkılmış ve “asıl Türkler defolsun” kışkırtmaları yapılabilmiştir.

Ülkemiz etnik tuzağın merkezine çekilmek istenirken, milli kimliği Türk olan insanlarımız birbirine yabancılaştırılırken, olup bitenden uzak gaflet içindeki bazı siyasilerimiz 31 Mart 2019’da tekrarlanan İBB seçim propagandasında vatandaşlara “mahalli kimliklerinizle gurur duyunuz ve iftihar ediniz” telkinlerinde bulunmuş öğrendiği mahalli dile ait kelimeleri sırıtarak kullanmışlardır. Mahalli kimliklerini unutmayanlar, milli kimliği ne yapacaklardır? Oysa mahalli sıfatlar ve diller hiçbir zaman milli kimlik ve devletin diline rakip olamaz. Ama Türkiye’de bölücü silahlı terörün yanı sıra yapay bir kimlik terörü de yaratılmıştır.

Ülkemizde terör çeşitlidir. Silahlı olanı kadar, silahsız olanı da milli ve üniter yapıya saldırmakla, dün Osmanlı’yı bugün ise TC’yi hedef alan psikolojik harekât yapmaktadırlar. Nitekim akademisyen oldukları çok tartışmalı bir grubun dolaylı olarak terörü destekleyici barış bildirisi bu cümledendir. Aslında 15 Temmuz işgal ve saldırı eylemi sürmektedir. Bize Türk milleti olduğumuz unutturulmaya çalışılmaktadır. Sanki Anadolu’da tarih boyu mezhebi gayri sahih bir kalabalık veya sürü yaşamıştır ve yaşamaktadır. Hayatları boyunca TC ile kavgalı farklı etiketler altında silahsız eylemler yapan ve akademisyen diye yutturulmaya çalışılan malum grupları fikir ve düşünce özgürlüğü kapsamında düşünmek, bazı hukukçularımızın dün ve bugün devam eden zaafıdır.

Unutulmamalı ki; 30 Ağustos Zafer Bayramı dâhil milli bayramları vatandaşla ilgili görmeyenler, TC ibaresini, Milli Mücadeleyi, Mustafa Kemal Atatürk’ü, Cumhuriyeti, Lozan’ı ve TSK’yı içlerine sindiremeyip dün olduğu gibi bugün de dışarıyla işbirliğine soyunmuş olanlar da “silahsız terör“ün bir parçasıdırlar ve bunların hedef itibariyle 15 Temmuz saldırı ve işgal hareketi ile paralellikleri vardır.

Türk Ceza Kanunu İKİNCİ BÖLÜM (Çevreye Karşı Suçlar Çevrenin Kasten Kirletilmesi)

Madde 181 – (1) İlgili kanunlarla belirlenen teknik usullere aykırı olarak ve çevreye zarar verecek şekilde, atık veya artıkları toprağa, suya veya havaya kasten veren kişi, altı aydan iki yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır.

(2) Atık veya artıkları izinsiz olarak ülkeye sokan kişi, bir yıldan üç yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır.

(3) Atık veya artıkların toprakta, suda veya havada kalıcı özellik göstermesi halinde, yukarıdaki fıkralara göre verilecek ceza iki katı kadar artırılır.

(4) Bir ve ikinci fıkralarda tanımlanan fiillerin, insan veya hayvanlar açısından tedavisi zor hastalıkların ortaya çıkmasına, üreme yeteneğinin körelmesine, hayvanların veya bitkilerin doğal özelliklerini değiştirmeye neden olabilecek niteliklere sahip olan atık veya artıklarla ilgili olarak işlenmesi halinde, beş yıldan az olmamak üzere hapis cezasına ve bin güne kadar adlî para cezasına hükmolunur.

(5) Bu maddenin iki, üç ve dördüncü fıkrasındaki fiillerden dolayı tüzel kişiler hakkında bunlara özgü güvenlik tedbirlerine hükmolunur.

(Çevrenin taksirle kirletilmesi) Madde 182 – (1) Çevreye zarar verecek şekilde, atık veya artıkların toprağa, suya veya havaya verilmesine taksirle neden olan kişi, adlî para cezası ile cezalandırılır. Bu atık veya artıkların, toprakta, suda veya havada kalıcı etki bırakması halinde, iki aydan bir yıla kadar hapis cezasına hükmolunur.

(2) İnsan veya hayvanlar açısından tedavisi zor hastalıkların ortaya çıkmasına, üreme yeteneğinin körelmesine, hayvanların veya bitkilerin doğal özelliklerini değiştirmeye neden olabilecek niteliklere sahip olan atık veya artıkların toprağa, suya veya havaya taksirle verilmesine neden olan kişi, bir yıldan beş yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır.

Sn. Akşener’in Kazdağları’na gidip protestoya katılması çok güzel ve çok anlamlıdır. Ama bir siyasi Parti Lideri olarak çözüm önerilerini somut olarak ortaya koyabilmeliydi. Benim önerim kapsamında bu, baştan aşağıya bambaşka bir siyasi duruş ve peşi sıra eylemler gerektirir.

Büyük Atamızın, Gençliğe Hitabesi’nde büyük bir öngörüyle “Cebren ve hile ile aziz vatanın, bütün kaleleri zaptedilmiş, bütün tersanelerine girilmiş, bütün orduları dağıtılmış ve memleketin her köşesi bilfiil işgal edilmiş olabilir” diye işaret ettiği felaket aslında Özal döneminde başlamıştı. Özal; ABD, AB, İsrail, Dünya Bankası, IMF programını uygulamaya başlamıştı (Bkz: “Morgan Guaranty Trust Company of New York”).

O zamanlar özelleştirmeye karşı çıkanlara sözüm ona kanaat önderleri liberal dümbelek yazar takımı tarafından neredeyse dayak atılıyordu. Ama bu dönemde, 2002 yılından 2012 yılına kadar kurucu değil de kuruluş üyesi olarak görev yaptığım Bağımsız Cumhuriyet Partisi’nin kurucu lideri Mümtaz Soysal, kurduğu bir STK olan KİGEM’le özelleştirmeye ve yağmalanmaya karşı büyük bir hukuk mücadelesi veriyor ancak bu yaptığı vatanseverlik liberal dümbelekler tarafından adeta bir meczup gibiymiş gibi yerin dibine sokuluyordu.

Evet İYİ Parti, Özal şakşakçılığını bırakıp bu dönemle yüzleşebilmelidir. Yukarıdaki Anayasa ve  Orman Kanunu özüne göre 3213 sayılı Maden Kanununda değişiklik yapan 5177 sayılı yasanın iptali için Anayasa Mahkemesi’nde dava açılmalı ve bu madde iptal ettirilerek bu kapsamda bütün Maden Arama Ruhsatları iptal edilmelidir. (Aslında ormanlarımız ne kadar çok korunmak istenmiş değil mi?)

Şimdi büyük harflerle yazıyorum; BÜTÜN MADENLERİMİZ DEVLETLEŞTİRİLMELİDİR. Türkiye’mizin bütün bunları yapabilecek bir partiye ihtiyacı vardır. Türkiye’mizin kurtuluşu böyle bir partidedir. Milletimiz bunu bekliyor(um). Ortak Ses’te yayınlanmış olan, 1 Eylül 2018 tarihli  “İYİ Parti” üzerine başlıklı son makalemin son cümlesi şöyle idi: “İYİ Partimiz aydınlanmacı, ahlaki idealist, demokratik milliyetçi, toplumcu ve vatansever bir parti olmalıdır.” Buna şunu da eklemek istiyorum: “İyi Parti inkılapçı bir parti olmalıdır.” Evet, CHP’nin kullanmadığı, çöpe attığı Büyük Atamızın bu vasiyetine sahip çıkmalıdır. Türkçesini söyleyeyim; “Devrimci”. Durun, hemen itiraz etmeyin. Lütfen, ‘devrimci’ nitelemesini ‘statüko yıkıcı’ anlamında değerlendirin.

İyi de bu iktidarın siyasi, sosyal, ekonomik büyük yıkımına karşı yapılacak işler baştan aşağıya zaten bu nitelikte işler olmayacak mı? Mesela  vatansever ve milli kalkınmacı rahmetli Süleyman Demirel’in 25 Temmuz 1975’te İncirlik dâhil 21 Amerikan Üssünü kapattığı gibi. İşte asıl o zaman İYİ Parti; vatan satıcısı mikro milliyetçi ya da bunun sempatizanı sahte solcuları ve buna sempatiyle bakan partileri, vatan satıcısı liberal dümbelekleri, TBMM’nde Kazdağları için verilen araştırma önergesine ret oyu veren sahte milliyetçileri, hepsini tarihin çöplüğüne atıp iktidara yürür.

Yoksa Quo Vadis? CHP’nin MHP’si olmaya mı?

Doğup büyüdüğüm Bucak (Burdur) ilçesine çok yakın, Ağlasun ilçesi sınırlarında, eski medeniyetlerin önemli tarihi şehirlerinden birinin kalıntıları var.

Bayram vesilesiyle geldiğim memleketimden sadece 36 km mesafedeki Sagalassos isimli bu muhteşem antik kenti ziyaret ettiğimde derin duygulara kapıldım.

Sagalassos MÖ 6500 yıllarında bile yerleşik düzenin olduğu bir kent imiş. MÖ 3000-2000 yılları arasında daha sonra Pisidia adını alacak olan bölgeye Hititlerin bir kolu olan Luwi’ler yerleşmiş. MÖ 333′ de Büyük İskender bölgeyi kendi topraklarına katmak istemiş. Bu dönemde bölgeye Helen kültürü hâkim olmuş.

Daha sonra antik Grek ve Roma etkisi altında yerel kültür gelişmiş. Doğu Roma İmparatorluğu’nun egemenliği altına girerek en parlak dönemini yaşamış. O dönemde “Pisidia’nın birinci kenti” unvanını almış. MS 4. Yüzyıldan itibaren Hıristiyanlaşan bölge, MS 13 yüzyılda Selçuklu Türklerinin hâkimiyetine girmiş.

***

İnsan Fani, İzleri Kalıcı

SAGALASSOS antik kentinde Roma dönemine ait bulunan kalıntılar muhteşem. Şimdi de Helenistik döneme ait eserlerin çıkarılması için çalışılıyor.

Kalıntılara ait açıklamaların yer aldığı panolardaki bilgiler insanı tarihin bu parlak medeniyetinde yaşananlarını hissetmeye zorluyor.

İnsanların suya verdiği önemin bir göstergesi olan anıt pınarın mimari güzelliğini seyretmek ve en az 2000 yıldan beri insanların içtiği pınardan su içmenin hazzı bir başka.

Milattan önce 50-25 yılları arasında yapılmış Dor Tapınağı gibi yapılar, MS 1. Yüzyılda yapılmış Heroon denilen anıt yapılar, bu yapılar içerisindeki mermer heykeller ve anıt mezarlar insanların sonsuza kadar kalma duygusunun birer yansıması gibi.

Muhteşem Kent Meclisi binasının asırlar içinde yaşadığı değişim, soylu ve zenginlerin yaptırdığı kent konakları ve bunların geçmişine dair verilen bilgiler uzun zaman içerisinde yaşanan tarihi ve sosyal değişimlere dikkat çekiyor.

Sagalassos Kent Meclisi binası MS 400 civarında kullanılmaz olmuş. Taşları surların inşasında kullanılmış. Meclis’in bulunduğu alan bir kilise avlusuna dönüştürülmüş. Sonra bu alana Başmelek Mikail Bazilikası yapılmış ama uzun ömürlü olmamış. MS 500’den kısa bir süre sonra deprem, MS 540’lı yıllarda veba salgını, MS 600 civarında yine bir büyük depremle yıkılmış.

Ortalama 70-80 yıllık insan ömrü içinde zaman zaman kapıldığımız, “yaşadığımız bunca olumsuz şeyler sona ermeyecek mi?” gibi duyguların anlamsız olduğunun bir göstergesi bu eserler.

Hayatımıza hükmeden ve “asla gitmez” dediklerimizin de gideceklerine, “değişmez” zannettiğimiz kaderin değişkenliğine, “hırsları ile yere göğe sığmaz” zannettiklerimizin de bir avuç toprak haline geleceğine işaret eden ibret verici örnekler bunlar.

Bu eserleri görmek bende psikolojide uygulanan terapi yöntemlerine benzer bir etki bıraktı.

Yaşadığımız dünyaya, ülkemizdeki bütün olumsuzluklara ve insanlarda gördüğümüz geçimsizlik, didişme ve kavgalara baktığımda öfkeye kapılamıyorum.

Bütün bu olumsuzluklara karşı, artık daha kolaylıkla, “bu da geçer Ya Hu” diyebiliyorum.

***

Bin Yaşındaki Anıt Çınar

Antik kentin yerleştiği dağın eteklerinde kurulmuş olan Ağlasun ilçesinin merkezinde 1000 yıllık olduğu söylenen tarihi bir çınar var. Çınar’ın dört bir tarafından, gövdeden, dallara ve yapraklara doğru, neresine bakarsanız bakın, etkileyici bir ihtişam görüyorsunuz. 3,5 metre çapında ve 9 metre yüksekliğinde olan bu anıt ağaç Türk hâkimiyetinin tarihçesini gösteren canlı bir belge gibi hala dimdik ayakta.

Çünkü Türkler nereye gitmişse önce yerleştikleri yerin meydanına bir çınar dikermiş. Çınar en az 500 yıl yaşayan bir ağaç olduğu için yerleşen Türkler hem kendi soylarına ve hem de düşmanlara “en az beşyüz yıl ben bu topraklarda kalacağım” mesajını verirmiş. Bu yüzden Türk folklor kültüründe çınar hâkimiyet, süreklilik, sahiplik ve gücün sembolüdür.

Bu Anıt Çınar’ın yaşı bölgede Selçuklu hâkimiyeti sağlanmadan, hatta 1071 Malazgirt Zaferi’nden önce gelip yerleşen Türklerin olduğunu bir kere daha anlamama sebep oldu. Bucak ilçesinin de tarihinin 1000 yıllık olduğunu biliyoruz.

Bu bölgenin bir çocuğu olarak Anadolu’nun bugüne kalan en eski yerleşik Türklerinin soyundan olmaktan gurur duydum.

Osmanlı’da Gümüş Madenciliğinin 1797 yılına kadar gittiği görülmektedir (Bkz: Gümüşhacıköy Maden-i Hümayunu). Etibank Gümüş Tesisleri 1980 yılında kurulduğundan beri aynı altın gibi soy metal olan gümüşü içinde bulunduğu çamurdan arındırmak için siyanür kullanmakta idi. Ancak kamusal bir milli kuruluş olduğu, kâr amacı gütmeden ve gerekli önlemleri aldığı, gerekli teknolojik yatırımları yaptığı için 2004 yılında Eti Gümüş adıyla özelleşinceye kadar tesiste bir siyanür kaçağına rastlanmamıştı. Ne olduysa ondan sonra oldu. Aslında Etibank Gümüş tesislerini özelleştirme yoluyla değil bedavaya, yağma yoluyla alan şirket özelleştirme bedelinin yarısı olan ilk taksitin neredeyse tamamını Etibank’ın kasasında bulunan nakit ve stokunda bulunan gümüşle ödemişti. Sonra şişkin ego, kâr hırsı ve bilime saygısızlık; hepsi bir araya gelince siyanür sızıntısı başladı, çevre harap oldu, sonra da işletmeden vazgeçip o güne kadar çuvalladığı binlerce ton gümüşle birlikte çekip gittiler.

Sonrası “Bad-el Harab-ül Basra”. Çevre katledilmişti artık (Bkz: 07.08.2019 Gerçek Gündem).

İşte sorun tam burada.. Türkiye’mizde altın, gümüş ne varsa tabi ki çıkarılacaktır. Asla “istemezük” denilemez. Ama bunu yabancı ve yerli, asla bir özel kuruluş yapamaz, yaptırılamaz. Mesela Kazdağları’nda çıkarılacak olan altın bir Kanada şirketi tarafından gümüş soy metaline çok benzer bir yöntemle siyanür kullanılarak çıkarılacaktır. Elin oğlunun rezervin tamamını en kısa zamanda alıp  götürme niyetinde olduğu şu ana kadar yapılmış olan çok geniş bir çevre tahribatından anlaşılmaktadır.

Bunlar altının tamamını en kısa zamanda götürüp ulufe % 4’ü verdikten sonra geriye tamamen zehirlenmiş, yok olmuş Kazdağları’nı bize kapak olsun diye bırakacaklardır. Bergama’da, altın madeni işleten yabancı şirketin tüm dünyada yaptığı çevre katliamının fotoğrafları çarşaf çarşaf yayınlanmıştı.

Üstüne üstlük, altınlarımızın % 96’sını yabancılara niye veriyoruz. Uzun sözün kısası bu iş ancak kamusal bir milli kuruluş olan Etibank’a yaptırılabilirdi, yaptırılmalıydı. Başkasına el sürdürülmezdi (Bkz: www1.mmo.org.tr/resimler/dosya_ekler/487315b1286f907_ek.pdf?dergi=101).

Etibank, rezervi epeyi uzun bir vadede işlemeyi planlayarak ve elbette ki olabilecek tahribatı onara onara, bir miligram siyanür sızıntısı olmayacak şekilde gerekli en teknolojik önlemleri alarak bunu pekâlâ yapabilirdi ve yapmalıydı. Çünkü kamusal bir milli kuruluş olarak kamunun, yani milletin ve Türkiye’mizin menfaatlerini ön plana alabilecekti. Hem de altınlarımızı bir yabancı şirkete peşkeş çekmemiş olacaktık. Ben de çok eski bir Etibank’lı (Seydişehir Alüminyum Tesisleri 1974 – 1976) olarak; Osmanlı’nın mirası üzerine biriktirdikleriyle, madenciliğin kitabını yazmış olan Etibank’ın altın madenciliğini de pekâlâ ve kolayca yapabileceğini bütün Etibank’lılar gibi biliyorum. Şimdi aşağıdaki Anayasa ve Kanun metinlerine bir göz atalım:

T.C. Anayasası (A. Ormanların Korunması ve Geliştirilmesi) Madde 169 – Devlet, ormanların korunması ve sahalarının genişletilmesi için gerekli kanunları koyar ve tedbirleri alır. Yanan ormanların yerinde yeni orman yetiştirilir, bu yerlerde başka çeşit tarım ve hayvancılık yapılamaz. Bütün ormanların gözetimi Devlete aittir.

Devlet ormanlarının mülkiyeti devrolunamaz. Devlet ormanları kanuna göre, Devletçe yönetilir ve işletilir. Bu ormanlar zamanaşımı ile mülk edinilemez ve kamu yararı dışında irtifak hakkına konu olamaz.

Ormanlara zarar verebilecek hiçbir faaliyet ve eyleme müsaade edilemez. Ormanların tahrip edilmesine yol açan siyasî propaganda yapılamaz; münhasıran orman suçları için genel ve özel af çıkarılamaz. Ormanları yakmak, ormanı yok etmek veya daraltmak amacıyla işlenen suçlar genel ve özel af kapsamına alınamaz.

Orman olarak muhafazasında bilim ve fen bakımından hiçbir yarar görülmeyen, aksine tarım alanlarına dönüştürülmesinde kesin yarar olduğu tespit edilen yerler ile 31/12/1981 tarihinden önce bilim ve fen bakımından orman niteliğini tam olarak kaybetmiş olan tarla, bağ, meyvelik, zeytinlik gibi çeşitli tarım alanlarında veya hayvancılıkta kullanılmasında yarar olduğu tespit edilen araziler, şehir, kasaba ve köy yapılarının toplu olarak bulunduğu yerler dışında, orman sınırlarında daraltma yapılamaz.

6831 Sayılı Orman Kanunu (III. Ormanların muhafazası) Madde 14 – Devlet ormanlarında: A) Yetişmiş veya yetiştirilmiş fidanları kesmek, sökmek, ekim sahalarını bozmak, yaş ağaçları boğmak, yaralamak, tepelerini veya dallarını kesmek veya koparmak veya ağaçlardan yalamuk, pedavra hartama çıkarmak; B) Dikili yaş veya kuru ağaçları kesmek veya bunları kökünden sökmek veya bunlardan kabuk veya çıra veya katran veya sakız çıkarmak, yatık veya devrik ağaçları kesmek veya götürmek, kök sökmek, kömür yapmak; C) (Değişik: 3/11/1988 – 3493/1 md) Palamut, ıhlamur çiçeği, her çeşit orman örtüsü, mazı kozalağı tıbbi ve sınai nebatları veya orman tohumlarını toplayıp götürmek; D) (Ek : 3/11/1988 – 3493/1 md.) Ormanlardaki göl, gölet, baraj ve derelerde dinamit atmak veya zehir bırakmak suretiyle avlanmak; E) (Ek : 3/11/1988 – 3493/1 md) Ticaret amacıyla olmaksızın kendi ihtiyacı için toprak, kum ve çakıl çıkarmak; Yasaktır.

Madde 1. 4.6.1985 tarihli ve 3213 sayılı Maden Kanununun 2’nci maddesi aşağıdaki şekilde değiştirilmiştir.

6 Ağustos 2019’da binlerce gencin yaşamı için dolu dolu bir sayfa kapandı, yenisi açıldı. ÖSYM, üniversite yerleştirme sonuçlarını açıkladı. 1 senelik üniversite imtihanı dönemi kapanmış oldu. Ankara Üniversitesi, Dil ve Tarih – Coğrafya Fakültesini kazanmak nasip oldu. Cumhuriyetimizin bilim merkezi olan, memleketimize onlarca aydın yetiştirmiş olan bu çatının altına gidiyor olmaktan onur duyuyorum. Bu yeni sayfayı üniversitemizin adına, fakültemizin mazisine yakışır şekilde doldurabilmek ve ülkemize hayırlı hizmetler kazandıracak işinin ehli bir Dilbilimci olarak tamamlayabilmek temel gayem. Bu yeni sayfa tüm akranlarıma hayırlı olsun, ulusumuzu ileriye taşımak vazifesi bizlere aittir. Bu vazifenin icabını yerine getirebilmeyi diliyorum.

Bugün bayram…

Hasretini gönlünüzde taşıdığınız insanlarla bir arada keyifli bayramlar geçirmenizi diliyorum. Ailenizle, dostlarınızla görüşmenizi, gülüşmenizi ve sıkı sıkı sarılmanızı temenni ediyorum. İnsanoğlunun geçmişe özlem duymaya meyilli fıtratından olsa gerek son yıllardaki bayramlar bana küçüklüğümdeki lezzeti vermiyor. Buna rağmen bayramlar bana hala vuslatı, muhabbeti, hasbihal etmeyi ve kucaklaşmayı çağrıştırıyor. En çok da bir çocuğun 10 lira harçlıkla veya bir çikolatayla kayıp kıtalara hâkim olmuşçasına iliklerinde hissettiği sevinci çağrıştırıyor, o masum coşkuyu çağrıştırıyor. Evvela o manzarayı gözümün önüne getirip pervasızca tebessüm ediyorum. Biraz zaman geçince de yaşadıklarımız, duyduklarımız, okuduklarımız zihnime düşüyor ve üzülüyorum.

Bebeklere tecavüz edenler, kendi evladına işkence edip sonra canına kıyanlar. Kendi öz kardeşinin kanına para için girenler sırf mal, mülk için can yakıp ah alanlar daha nicesi! Bunları yapanların çoğu da seneler önce bir bayram sabahında şeker yediğinde dağlar, deryalar ayaklarının altına serilen çocuklardı. Seneler akıp gittikçe teknoloji gelişiyor, endüstri gelişiyor, bilişim gelişiyor ve hayat müthiş süratli hale geliyor. Bilgiye ulaşmak, aşa ulaşmak, suya ulaşmak, enerjiye ulaşmak bırakın bunları başka gezegenlerden görüntülere ulaşmak mümkün hale geliyor. Geliyor lakin vicdanlara ve ruhlara dokunmak giderek namümkün hale geliyor.

Topuklarımızı sürdüğümüz toprak gitgide grileşiyor, yeşiller kuruyor; giderek duyarsızlaşıyoruz. Giderek robotlaşıyoruz ve pragmatikleşiyoruz. Üçüncü arabayı almak için, 3 kuruş fazla kar etmek için, 2019 kreasyonu stilettoyu giyebilmek için, performans puanından 4 5 puan fazla almak için her yolu mubah görüyoruz. Maddi olanları avuçlarımıza kondurabilmek için, manevi zenginliği çarçur etmekten hiç imtina etmiyoruz. Bunun neticesinde doyumsuz nesiller yetiştiriyoruz, her ne kazanırsa kazansın, her ne başarırsa başarsın hazza ulaşamayan huzurdan yoksun hastalıklı bireyleri topluma katıyoruz. Sonra bu hastalıklı bireylerin eserlerine hep bir ağızdan lanet okuyoruz. Şahsen belli değerleri kazanamamış ve belli kavramları iç dünyasında anlamlandıramamış bireylerin işlerinde yahut akademik serüvenlerinde her ne kadar başarılı olurlarsa olsunlar yaşamlarında topluma faydaları kadar zararları da olacağını düşünüyorum.

Toplumumuzdaki çözülmeye sağır sultan dahi vaziyet etti, bu konuda nitelikli bir plan oluşturulması ve bu planın hakkıyla uygulanması gerekiyor. Yetişme çağındaki bireye değerler de, ahlak da gösterilmeli. Aman yanlış anlamayınız; değerler kazandırmak din derslerini artırmakla boş bulunan yere imam hatip dikmekle türeyen abuk subuk sohbetler değil ve ahlak örneklemek öğrencileri geliştiriyoruz ayağına iktidarın oy hesabına çalışan organizasyonları okullara istiflemek hiç değil. Öğrencilerimiz işin uzmanlarınca kurgulanmış kaliteli eğitim programlarıyla yetiştirilmeli bununla birlikte de toplumumuzun hakikatleriyle ve kültürümüzün öğeleriyle buluşturulmalı. Felsefe başta olmak üzere sosyal bilimler alanındaki derslerin matematiğin yanında para etmez oluşu ortadan kaldırılmalı, öğrencilere basmakalıptan çıkma idealar benimsetmeye çalışmak yerine kendi fikir dünyalarını nasıl inşa edebilecekleri öğretilmeli. Derste çıt çıkarmadan tahtadakini not alan değil sorgulayabilen, yorumlayabilen ve irdeleyebilen öğrenciler hedeflenmeli.

Bugün bayram…

Hasretini gönlünüzde taşıdığınız insanlarla bir arada keyifli bayramlar geçirirken ailenizle, dostlarınızla görüştükten, gülüştükten ve sıkı sıkı sarıldıktan sonra koltuğunuzun arkasına yaslanıp söylediklerimi biraz düşünmenizi istirham ederim. Zira bu cennet bizim, bu cehennem bizim!

”Dörtnala gelip Uzak Asya’dan

Akdeniz’e bir kısrak başı gibi uzanan

bu memleket, bizim!

…
Kapansın el kapıları, bir daha açılmasın,

yok edin insanın insana kulluğunu,

bu davet bizim !”

Herkese mutlu bayramlar!

Bu sene de Kurban Bayramına eriştik. Kurban Bayramının ilk saatleri her sene belli klişelerle geçer. Güneş ufukta belirdikten kırk beş dakika sonra bayram namazının vakti gelir. İmam efendi yılda sadece iki kere kılındığı için unutulmuş olma ihtimaline binaen bayram namazının kılınma usulünü her bayram olduğu gibi bir kere daha tarif eder. Formül çok basittir aslında, “iki salla bir bağla, üç salla bir eğil”. Derken huşu içinde namaza durulur ancak bazılarının aklı birkaç günden beri başka yerdedir. Zira selam verilip namazın ilk kısmının bitmesiyle birlikte bu aklı başka yerlerde olan telâşe müdürleri dokuz tekbirin okunmasını beklemeden apar topar camiyi terk etmeye başlarlar. İşleri çok mühimdir, çok acildir, 5 dakika daha beklemeye gelmez!

Kurban Bayramının en önemli klişelerinden biri de acemi kasaplardır. Bu acemi kasapları ya kurbanlığı sevk ederken ellerinden kaçırıp kurbanlığın da trafiği birbirine katmasıyla hatırlarsınız ya da kurban kesmeye çalışırken kendi ellerini / ayaklarını kesmeleriyle…

Bir Acemi Kasabı Nereden Tanırsınız?

Henüz kendini kesmeden önce bir acemi kasabı nereden tanırsınız yahut sizin kasap diye itimat ettiğiniz şahsın acemi olduğunu nasıl anlarsınız? Cevabımız çok basit; yürüyüşünden.. Acemi kasap, eline bıçağı alıp da kurban kesim alanına yaklaşmaya başladığı anda yürüyüşü değişir ve her yeri ayrı oynamaya başlar. Acemi kasap bıçağı eline aldığı zaman öyle kasılır, öyle efe efe yürür ki zannedersiniz kurban kesmeye değil de cenge gidiyor. Çağrı filminde atının üzerinde omzuna astığı aslanla birlikte gelen Hz. Hamza (Anthony Quinn) havası görürsünüz acemi kasabımızda! Lakin sıra icraata geldiği zaman o havadan, o çalımlardan eser kalmaz. Az önce toprağa adım attığı zaman küre-i arzı titrettiği hissine kapılan acemi kasabımızı az sonra kâh bir sedyenin üzerinde acil servise yetiştirilmeye çalışılırken; kâh kolları, omuzları hatta kafası beyaz sargılara sarılmış adeta bir mumya haline dönüşürken görürsünüz. Az öncesi çehresini kaplayan destansı (!) bakışlar, yaramazlık yaparken düşen saf bir çocuk edasına dönüşür. Düşene gülmek bizim töremize de karakterimize de yakışmaz ama acemi kasaba gülersiniz.

Acemi Kasaplara Can Kurban!

Acemi kasapların her biri en basit gibi görünen bir işin bile ehline emanet edilmesi, iş yapılmasından liyakatin önemi gibi konularda şahane hayat dersidir. Üstelik bu ders her kurban bayramında o kadar çok tekrar eder ki! Geçen sene 7 binin üzerinde acemi kasap kendini yaralamış mesela. Dün yani kurban bayramının birinci günü bu camiaya yüzlerce yeni acemi kasap katılmış. Ancak önümüzde bu kadar çok örnek olmasına karşın millet olarak biz bu olaydan ders almıyoruz.

İşin ehline emanet edilmesi konusu her kurban bayramında yüzlerce kez karşımıza çıkmasına rağmen, memleket yönetimini bir türlü ehline emanet etmiyoruz. Baksanıza ülkenin başında öyle bir acemi camiası var ki on yedi yıldır ellerine yüzlerine bulaştırmadıkları iş kalmadı. Ülkenin eğitim sistemini mahvettiler, yargı sistemini mahvettiler, ekonomisini mahvettiler, dış politikada itibarını mahvettiler, güvenlik sistemini mahvettiler, siyasi etik kurallarını mahvettiler. Üstelik ülkenin başındaki acemiler hava atma ve caka satmada acemi kasapları yüze katlarlar.

Daha da önemlisi acemi kasaplarımız sadece kendilerine zarar verirken, ülkenin başındaki acemiler ülkeye zarar veriyor ortalığı yerle yeksan ediyorlar.

Yok azizim yok, memleketin başındaki acemileri göz önüne alınca bizim acemi kasaplara can kurban!!

İyi bayramlar diliyorum…