Bu sene de Kurban Bayramına eriştik. Kurban Bayramının ilk saatleri her sene belli klişelerle geçer. Güneş ufukta belirdikten kırk beş dakika sonra bayram namazının vakti gelir. İmam efendi yılda sadece iki kere kılındığı için unutulmuş olma ihtimaline binaen bayram namazının kılınma usulünü her bayram olduğu gibi bir kere daha tarif eder. Formül çok basittir aslında, “iki salla bir bağla, üç salla bir eğil”. Derken huşu içinde namaza durulur ancak bazılarının aklı birkaç günden beri başka yerdedir. Zira selam verilip namazın ilk kısmının bitmesiyle birlikte bu aklı başka yerlerde olan telâşe müdürleri dokuz tekbirin okunmasını beklemeden apar topar camiyi terk etmeye başlarlar. İşleri çok mühimdir, çok acildir, 5 dakika daha beklemeye gelmez!

Kurban Bayramının en önemli klişelerinden biri de acemi kasaplardır. Bu acemi kasapları ya kurbanlığı sevk ederken ellerinden kaçırıp kurbanlığın da trafiği birbirine katmasıyla hatırlarsınız ya da kurban kesmeye çalışırken kendi ellerini / ayaklarını kesmeleriyle…

Bir Acemi Kasabı Nereden Tanırsınız?

Henüz kendini kesmeden önce bir acemi kasabı nereden tanırsınız yahut sizin kasap diye itimat ettiğiniz şahsın acemi olduğunu nasıl anlarsınız? Cevabımız çok basit; yürüyüşünden.. Acemi kasap, eline bıçağı alıp da kurban kesim alanına yaklaşmaya başladığı anda yürüyüşü değişir ve her yeri ayrı oynamaya başlar. Acemi kasap bıçağı eline aldığı zaman öyle kasılır, öyle efe efe yürür ki zannedersiniz kurban kesmeye değil de cenge gidiyor. Çağrı filminde atının üzerinde omzuna astığı aslanla birlikte gelen Hz. Hamza (Anthony Quinn) havası görürsünüz acemi kasabımızda! Lakin sıra icraata geldiği zaman o havadan, o çalımlardan eser kalmaz. Az önce toprağa adım attığı zaman küre-i arzı titrettiği hissine kapılan acemi kasabımızı az sonra kâh bir sedyenin üzerinde acil servise yetiştirilmeye çalışılırken; kâh kolları, omuzları hatta kafası beyaz sargılara sarılmış adeta bir mumya haline dönüşürken görürsünüz. Az öncesi çehresini kaplayan destansı (!) bakışlar, yaramazlık yaparken düşen saf bir çocuk edasına dönüşür. Düşene gülmek bizim töremize de karakterimize de yakışmaz ama acemi kasaba gülersiniz.

Acemi Kasaplara Can Kurban!

Acemi kasapların her biri en basit gibi görünen bir işin bile ehline emanet edilmesi, iş yapılmasından liyakatin önemi gibi konularda şahane hayat dersidir. Üstelik bu ders her kurban bayramında o kadar çok tekrar eder ki! Geçen sene 7 binin üzerinde acemi kasap kendini yaralamış mesela. Dün yani kurban bayramının birinci günü bu camiaya yüzlerce yeni acemi kasap katılmış. Ancak önümüzde bu kadar çok örnek olmasına karşın millet olarak biz bu olaydan ders almıyoruz.

İşin ehline emanet edilmesi konusu her kurban bayramında yüzlerce kez karşımıza çıkmasına rağmen, memleket yönetimini bir türlü ehline emanet etmiyoruz. Baksanıza ülkenin başında öyle bir acemi camiası var ki on yedi yıldır ellerine yüzlerine bulaştırmadıkları iş kalmadı. Ülkenin eğitim sistemini mahvettiler, yargı sistemini mahvettiler, ekonomisini mahvettiler, dış politikada itibarını mahvettiler, güvenlik sistemini mahvettiler, siyasi etik kurallarını mahvettiler. Üstelik ülkenin başındaki acemiler hava atma ve caka satmada acemi kasapları yüze katlarlar.

Daha da önemlisi acemi kasaplarımız sadece kendilerine zarar verirken, ülkenin başındaki acemiler ülkeye zarar veriyor ortalığı yerle yeksan ediyorlar.

Yok azizim yok, memleketin başındaki acemileri göz önüne alınca bizim acemi kasaplara can kurban!!

İyi bayramlar diliyorum…

İstanbul gibi mahza / sırf tarihle içiçe ve tarihle yoğrulmuş bir beldede insana daha çok sorumluluk düşmekte, nerde nasıl bir kentte yaşadığının bilincinde olması gerekmektedir.

Çünkü insanın, özellikle görevi şehadettir. Yani gördükleri eser ve yapıtların birer nişan, işaret ve alâmet olduklarını bilmek. Eserden ustaya, fiilden faile yol bulmak. Yapılanda yapanı görmek. Eserde ustayı keşfetmektir. Ki asıl görüş budur. Madde ve Manaya bu açıdan bakmaktır.

Çünkü insanın, özellikle görevi müşahadedir. Görüp seyrettiklerinden bir mana, bir anlam çıkarmak ve ibret almaktır. Seyrettiklerinde mânevî bir seyir takip ederek asıl maksada ulaşmaktır. Demek ki İstanbul da yaşamak beraberinde bir de sorumluluk getirmektedir insana.

İşte bu sorumluluğu duymayanlar, İstanbul da yaşamakta fakat İstanbul’u yaşayamamaktadırlar.

Sonuç olarak deriz ki ey kaari!

İstanbulu hakkıyla yaşamak tam bir anafor

Kolay mı sanırsın ey arkadaş zor üstüne zor

İstanbulda yaşamak hakikaten güzel ama nasıl

İstanbulu yaşamak ise işte istenen bu asıl

Bununla beraber yine de sen:

İstanbulda ara tara İstanbulu bul

İstanbulda İstanbulu yaşa be oğul

Çünkü:

İstanbulda İstanbul saklı bir hazîne

İstanbulda İstanbul yol verir mazîne

Çünkü:

İstanbulda manevî İstanbul gerçekten tam bir okul

İstanbulda asıl İstanbulu bulan ne bahtiyar kul

Ancak bundan sonra bir köşeye keyfince kurul

Gök kubbenin altında inan başka yok İstanbul

Velhasıl:

İstanbulda yaşıyor olmak gerçekten de çok güzel

İstanbulu mânaca yaşamak ise çok daha özel

Yine de Bülbül; gül dalında, dudağı güle buseler kondururken, güle karşı firkat ve ayrılık acısını dile getirmesi gibi, insanın İstanbul’dayken bile İstanbul’a hasret ve hayret içinde kalmaması mümkün mü? Nitekim “Ben sana daha senin yanındayken bile hasretim!” demiyor mu şarkılar?

Olmasa katında değeri hiç

Söz ettirir miydi O Habîbe

Kur’an der miydi İstanbul için

Güzel şehir “Belde-i Tayyibe”

3 Ağustos tarihinde yapılan İYİ Parti Olağanüstü Kurultayı, kurultaydan evvel çok konuşuldu, kurultay yapıldıktan sonra daha da çok konuşulacağa benziyor.

Kurultaydan önce konuşuldu; her görüş ve düşünceden insanların büyük heyecanla geldikleri İYİ parti tabanının beklentilerinin karşılığını, atanmış il ve ilçe yöneticilerinden göremeyince, kendilerini ve partilerini sorgulamaya başladılar ve az da olsa dikkat çekici kopuşlar olmaya başladı.

Partinin kuruluşundan bu güne gelişine kadar çaba harcayan üyeler, haklı olarak olanlardan ve yapılan hatalardan endişe duyarak, parti genel merkezini mercek altına aldılar. Yapılan hatalar bariz bir şekilde açık olarak belli oluyordu. Genel Başkana rağmen yapılan bu hataların bir veya birkaç müsebbibi olmalıydı ve onlarda tabanın gözünde belliydi.

Bundan sonra yapılacak olan, parti üst kurul delegelerinin olaya el koyması ve MYK’ya daha çalışkan, her zaman tabanın sesini dinleyen liyakatli kişileri seçmek olacaktı. Bunun için en demokratik sistemin blok liste değil de çarşaf liste olarak seçime gidilmesiydi. Genel Başkan tabanın sesini duyarak kararını vermiş olacak ki, 3 Ağustos seçim günü öyleden önce il başkanlarıyla yaptığı toplantıda, il başkanları blok listede ısrar etmelerine rağmen, kesinlikle çarşaf listede ısrarcı olduğu duyumlarımız arasındaydı.

“Han susar töre konuşur!”

Divan seçilip kongre başladığında kürsüye gelen Sayın Genel Başkan Meral Akşener, salonu dolduran İYİ Partili üstkurul delegeleri ve taraftarlarına demokrasinin gereği çarşaf liste müjdesini verirken, salondaki alkışı görmek gerekirdi. Salonu dolduran kalabalık cumhuriyet tarihinde şahit olmadıkları demokrasinin en güzel müjdesini bizzat Akşener’in kendi ağzından şu sözleri duyuyorlardı: “Han susar, töre konuşur!” Evet bundan sonrası kongre divanına ve üst kurul delegelerine kalmıştı. Kongre divanı, MYK üyeliği için önce kadın adayları çağırdı, sonra herkes sırayla gidip ismini yazdırıp kayıt oldu.

Çarşaf liste hazırlanırken, ya kayıt sırasına göre olmalıydı ya da isimlerin alfabetik sırasına göre. Ama gelin görün ki, oylama başlayıp ta çarşaf listeyi eline alanlar büyük bir şokla karşılaştılar. Görüldü ki liste ne öncelik sıralamasına göre yapılmış, ne de alfabetik sıraya göre.

Beklenen esas şok, oy sayımları başladıktan sonra yaşandı. Listelerde görülüyordu ki, 110. Sıradan 160. Sıraya kadar blok olarak işaretlenme yapılmıştı. Hâlbuki MYK ‘ya adaylık için gelenlerin içinde pırıl pırıl liyakatli gencecik insanlar oraya gelenlerden millete hizmet etmeleri için kendilerine fırsat verilmesini bekliyorlardı, ama olmadı.

Buda gösteriyor ki, yönetim şekillerinden en iyisi demokrasi olsa bile içerisine hile ve aldatmacılık girdiğinde en berbat yönetim şekline dönüşebiliyor. Bu gibi hallerde Monarşi; demokrasiye tercih edilebilir tezini seçenek olarak akla getirilebiliyor, zira eğer baştaki kral ve ya başkan her kimse öngörülü liyakatli biri olduğunda kuşkusuz daha seçici davranıp, yönetimine ehil olan insanları getirecektir.

Selamlarımla

Kurban bayramınız kutlu olsun, Türk Milleti için hayırlara vesile olsun

“Levlâke Levlâke…” /

“Eğer Sen, eğer Sen olmasaydın kâinatı yaratmazdım!”

Sırrını nazara veriyor.

İşte bu maksat, bu mana için insanın harekete geçmesini;

Bıkmadan, usanmadan hep bekliyor.

Çünkü bunda kutsal bir gaye gözetiyor.

Nasıl ki, Ressam; görünmek ve görmek ister.

Yaptığı resimlere iki şekilde bakmak ister.

Biri: Ressamlığını, ressamlık kabiliyet ve istidadını yansıtan

Ayna hükmünde çeşitli resimler yapar.

Sonra bunları seyre dalar.

Bundan tarifsiz haz alır.

Sanki, “Meğer ben neymişim be dostlar!” diye haykırası gelir içinden.

Diğeri: Resim sergisini gezen, resme âşık, resme meftûn kişilerin seyrinden,

Bakış ve beğenilerinden doyumsuz bir zevk alır.

Onların; resimlerine bakması, beğenmesi, hayretlerini dile getirmesi,

Ressamın resimlerinin baha biçilmez en büyük karşılığı olur.

Sergiyi gezenlerin bu şekilde resimlerine bakması;

Ressamın bizzat kendisinin kendisine bakması gibidir.

Âdeta, sergiyi gezenlerin gözlerinden resimlere bakan, Ressamın ta kendisidir.

Seyircilerin her birinin gözünden, Ressam bakmış gibi olur.

Ve tabii ister ki, bu seyirciler, bu sergiyi gezenler;

Sergi devam ettiği sürece burada hep bulunsunlar.

Resimlerini seyre doymasınlar.

Ne sergi kapansın, ne de sergi seyircisiz kalsın.

İşte her sanatkâr böyledir.

İster Bestekâr olsun ister Mimar.

Neyin sanatkârı ise her biri, sahip olduğu meçhul kalmış,

Bilinmez olmuş gizli ve örtülü olan beceri ve yeteneklerinin görülmesini,

Anlaşılmasını, bilinmesini ve farkına varılmasını ister.

Ve tabii kendisi de görmek ister.

Yani kendi kabiliyetine iki şekilde bakmak ister.

Biri: Becerisine ayna olacak eserler yaparak kendi yapıtlarının bizzat kendisi;

Kendisinin seyircisi olur.

İkincisi: Eserlerine; başkalarının seyrinden hoşnut olur.

Onların gözleriyle de -aslında- kendisine kendisi bakmış sayılır.

Kendini onların yerine koyarak, onların gözleriyle eserlerini seyreder.

İşte Yüce Allah da böyledir be dostlar!

Yunus’un:

“Ete kemiğe bürünüp, Yunus diye görünmesi” gibi, Allahın güzel isimleri de, taşa toprağa,

Bitki ve canlılara bürünerek; bu güzel dünya, bu büyük kâinat olarak görünüyor.

Özellikle kâinatın tüm güzellikleri; kâinatın biricik incisi insanda, ete kemiğe bürünmüş olarak

Hepsi birden tecellî ediyor.

İnsanda yansıyor.

İnsanda görünüyor.

İnsanda göz oluyor.

Sonra dönüp

O gözden kendisi bakmış oluyor.

” Yalanla yaşarken gerçek dünyada

Doğrudan bıkmışız haberimiz yok

Vicdanla yüzyüze geldik aynada

Ahlâkı yıkmışız haberimiz yok”

Derdi mağfur Ser-i Beyzâgillerden Nefs-i Fısdık karyeli Ebâ-yı Müslim Hazretleri. Pîr-i fâni dedemiz Lâzutî Kıpçak Hoca da işbu Halfetengiz Baba’ya bağlı idiler.

Biz dahi o Savt-ı Kesif’e merbutuz. Gür-ses’li birini dinlemekten damar yollarım genleşebiliyor ve bazen dilini merkep arısı sokmuş gibi beyân-ı lisanda bulunabiliyoruz. Hâlbuki güzel Türkçemizde ne duru, ne sade deyimler ve anlatımlar var.

Misal: “Yalanın bini, bir para.” Yani o kadar ucuz..

Misal: “Yalanın kemiği yok ki boğazına bata.” Di mi yani, Allah vergisi..

Misal: “Bin yalan söyle, bir kuruş kaybetme!” Emriniz olur efêm, partimizin mottosudur.

Misal: “Doğruluk minarede kalmış, onun da içi eğri.” Meğer ki neymiş; herkes yamuk..

Misal: “Bana yalan söyleyenlere kızmıyorum, yeter ki inandırsınlar.” Tabiî üstad, sanata saygımız sonsuz..

Misal: “Yeterince büyük bir yalan söylerseniz ve bu yalanı sürekli tekrar ederseniz insanlar sonunda buna inanmaya başlayacaktır.” İmza; Goebbels Reis..

Misal: “Sultan Süleyman öldü, yalan öldü mü?” Başiskele versiyonu: “Atatürk öldü, yalan öldü mü?” Cevap veriyorum: Yalan ölümsüzdür, yalancılıktan kim ölmüş?!

Bahçecik deyince aklıma geldi; Gürcü kökenli bir abimiz bilardo oynadığımız kahvede hep onu derdi: “Eyda, benum çok pis bi huyum var; yalan soyliyemuyorum, dilum donmuyor.” (Not: Harfler doğru yazılmıştır, ‘r’leri vurgulu okuyabilirsiniz.)

Valla, biz de öyleyiz. ‘Yalan Dünya’ falan diyoruz ya; aslında tek gerçeğimiz dünyalıklarımız.. Ahiretmiş, Mahkeme-i Kübra’ymış; eldeki somut verilere göre varsayım.. Ne demişiz atalar boyu: “Bugünkü tavuk yarınki kazdan iyidir.”

‘Para, elinin kiriymiş’; pöh! Para günahları yıkayan en iyi sabundur. Parayı bulursanız bu dünyada cenneti yaşayabilirsiniz; muhtemelen öbür dünya için de cennette, denize nazır ve lâtif bir köşkte ebedî yaşamı satacak bir din bulacaksınızdır. Helbet paranız yetiyorsa..

Ne çok severiz yalancıktan Yunus’u ve 7’den 77’ye herkesin gevişlediği o sözleri:

“Mal sahibi, mülk sahibi / Hani bunun ilk sahibi?

Mal da yalan, mülk de yalan / Var biraz da sen oyalan”

Hadi oradan! Oyalanma beşikten mezara kadar.. “Mal, canın yongasıdır” kardeşim. Mülkler ise devremülk, özel mülk diye ikiye ayrılsa da çoğumuz ikisine de sahip olmak isteriz. Bi de “Mülk” Sûresi var ki onu da ‘Tebâreke’ diye okuyu üfleyip geçelim.

Türk’ün iş zihniyetinde “Doğru söyleyeni dokuz köyden kovarlar”. Dolayısıyla eğer varsa onuncu köye mülteci olmaktan başka şansı yok doğru sözlü olanın. Bu arada TUİK verilerine göre 9 köy ülke nüfusunun yüzde 90’ını oluşturuyormuş. Ben istatistik ilminin yalancısıyım.

Yalan deyince aklıma geldi: “Yalancılık artık meslek dalı olarak ilan edilmeli çünkü çok fazla ustası var.” Balzac Emice ancak söyler ama biz tatbik ederiz hamdolsun.

Sivrikayalardan bir arkadaşım çizgisinde çok ilkeli (!) ilerleyen bazı tipleri görünce “Yalana hiç doğru katmıyor” derdi. ‘O tipleri ölene kadar görmekle cezalandırma beni Tanrım’ diye arak ve muharref bir mısra kurmayı denesem de ölüm kurtuluş değil; cenaze namazına da, defin merasimine de gelirler.

Offf! Sıkıldım bu mevzudan… “Yalan da olsa mutluyum ya, bu bana yetiyor.”

Bugün (7 Ağustos) tarihli Resmi Gazete’de yayınlanan 43 Numaralı Cumhurbaşkanlığı Kararnamesi’nin 1’inci maddesinde, ‘1 sayılı Cumhurbaşkanlığı Teşkilatı Hakkında Cumhurbaşkanlığı Kararnamesinin 217 nci maddesinin birinci fıkrasının (ğ) bendine “yapmak” ibaresinden sonra gelmek üzere “ve Hazinenin Cumhurbaşkanı kararı ile yurt içindeki ya da yurt dışındaki şirketlere iştirak etmesini sağlamak” ibaresi eklenmiş ve sonraki bentler buna göre teselsül ettirilmiş…’ hükmü getirilmiştir.

Bu hüküm, “Cumhurbaşkanı’nın tek başına vereceği bir kararla” Hazine’nin özel şirketlere ortak olabileceği anlamını taşımaktadır.

Bu hüküm, ister hukuk penceresinden ister ekonomi penceresinden bakıldığında açıkça kafa karışıklığına neden olmaktadır. Çünkü Ak Parti iktidara geldiği 2002 yılından bu yana “devlet ticaretle uğraşmaz” mottosuyla hareket ederek kamuya ait teşebbüsleri özelleştirme yoluna gitmektedir. Devlete ait varlıkları satma konusunda bu kadar iştahlı olan Ak Parti hükümetinin hazineyi yani devleti özel şirketlere neden ortak yapmak istediği ve devletin özel şirketlere ortak olmasında kamunun nasıl bir menfaati olduğu konularında akıllara bir takım soru işaretleri getirmektedir.

Ak Parti’nin genel siyasi zihniyetini göz önüne alarak bu Cumhurbaşkanlığı kararnamesinin aslında ne anlama geldiğini izah etmeye çalışalım.

Ekonomik Durumu Bozulan Yandaş Şirketlere Sahip Çıkma

Bu kararnamenin ilk amacı ekonomik durumu bozulan yandaş şirketlere sahip çıkmaktır. “Yahu yandaşın ekonomisi nasıl bozulur? Bunlar devletten her türlü yardımı almıyorlar mı zaten?” şeklinde sorular sorarak vatan hainliği (!) yapmayın. Yandaşın, devletin sınırsız yardımına rağmen şirketlerini beceriksizce yöneterek zarar etme hakkı vardır (!) Onların bu hakkına göz dikmemenizi tavsiye ederim. Bir diğer husus da geçtiğimiz sene, kamu bankalarının kredi imkânları tamamen yandaş firmalara aktarılarak ekonomik olarak zorda olan yandaş şirketler kurtarılmaya çalışıldı. Hatta ekonomik sıkıntıyla boğuşan ve binlerce kişiye istihdam sağlayan devasa firmalar “yandaş olmadıkları için” bu kredilerden mahrum bırakılıp yok olup gitmeye mahkûm edildi. Uzun yıllar avukatlığını yaptığım firma da bunlardan biri olduğu için bu ifadeyi bir iddia olarak değil somut bilgiye dayalı bir isnat olarak kabul etmenizi rica ediyorum. Bugün geldiğimiz noktada ise kamu bankalarının artık firmalara büyük çaplı krediler kullandırmaya mecali kalmadı. Şimdiye kadar, yandaş firmaların imdadına kamu bankaları vasıtasıyla yetişen devletimiz, artık aracısız olarak doğrudan doğruya kendisi olaya müdahale etme noktasına gelmiştir.

Yandaş Olmayan Firmalara Çökme

Bu kararnamenin aslında yandaş olmayan firmalara ortak olma perdesi altında “çökme” amacıyla çıkartıldığını rahatlıkla söyleyebiliriz. Hazine yani devlet, muhalif gördüğü firmalara çok düşük bedellerle ortak olacak hatta vergi borcu yüksek olan firmaları muhtemelen hiçbir bedel ödemeden alacağına mahsuben kendi mülkiyetine alacaktır.

Ak Parti’nin iktidar olduğu günden bu yana zihniyeti hep kamu mallarını organize bir şekilde yağmalamak olmuştur. Bugün gelinen noktada artık yağmalanacak bir kamu malının kalmamış olması, Ak Parti’nin ve Ak Partili piranhaların özel sektörün malvarlığına göz dikmeleri sonucunu meydana getirmiştir. Yani şimdiye kadar vatandaşın kamudaki ortak hakkına el uzatıp yağmalayan bu güruh bundan sonra vatandaşın şahsi haklarını yağmalamaya başlayacaktır. Bu da şu şekilde gerçekleşecektir. Hazine ortak olma bahanesiyle özel şirketlere çökecek, daha sonra da Hazinenin o özel şirketteki hisseleri yandaşlara ihale edilerek özelleştirilecektir.

Nasibini (!) Alacak Olan İlk Şirket İş Bankası

Bu uygulamadan nasibini (!) alacak olan ilk şirketin İş Bankası olacağını düşünüyorum. İş Bankası’nın %27’lik hissesi CHP’ye ait ve Ak Parti’nin çok eskiden beri gözü bu hisselerde. Bu kararnameyle birlikte artık bu %27’lik hissenin yeni sahibinin Hazine olacağını söylemek sürpriz olmaz.

Aynı şekilde Koç Holding, Zorlu Holding, Sabancı, Tekfen, Doğuş, Ülker Grubu ve emsali şirketlerin bir kısım hisselerinin Hazine’ye geçmesi sürpriz olmaz.

Hazine bu hisseleri özelleştireceği zaman yeni sahibinin kim olacağını ise kestirmek güç. Cengiz-Limak-Kolin üçlüsü şu an itibariyle favori. Onlara gitmezse zaten Katarlılara gidecektir.

Mülkiyet Hakkının Sonu

Mülkiyet hakkı, vatandaşın sahip olduğu en temel ve en kutsal haklardan bir tanesidir. “Ortak olma” adı altında şirketlerin hisselerine çökülmesi hile-i şeriyye yani kanuna karşı hiledir. Bu yöntem devlet ciddiyetine yakışmayan mafyatik bir yöntemdir. Birileri biraz daha semirecek diye mülkiyet hakkı gasp edilmeye kalkılırsa ortada ne devlet kalır ne de ülke.

Ne hazin bir manzara!  Günlerden beri televizyon ekranlarından izliyoruz; zümrüt yeşili ormanlarıyla Kaz Dağlarının tam da böğrüne saplı duran emperyalizmin o zehirli hançerini, içimizi yakıp kavuran o ağaç katliamını…

Ne acımasız bir uygulama!   Bir gram altına kurban edilen bir ağaç…

Gün geçmiyor ki, ülkemizin son kalan yeşilinde yeni bir kıyım yaşanmasın! Yeni bir doğa katliamı olmasın!

Giderek bozulan doğal yaşamın felç olduğu bu süreç, ülkemizin gelecek nesillerine adeta nefes alabilecekleri bir doğa parçası kalmamacasına doludizgin devam ediyor!

Değil bir yıl, bir gün öncesine kadar yeşiliyle, doğal güzellikleriyle öne çıkan bir doğa harikasının o doyumsuz güzellikleri yok ediliyor! Her sabah kuş cıvıltılarıyla uyandığınız, yapraklarının hışırtısıyla serinlediğiniz belki de yaşadığınız beldenin yaşamı ile özdeşleşmiş o son yeşil, asırlık o son çınar bir de bakmışsınız artık yok!

Yurdumuzun her köşesinden doğanın sessiz çığlıkları geliyor!

Ya o doğada yaşayan doğal canlıların yok edilen yuvaları?

Yol açma, maden arama, fabrikalaşma, havaalanı, diğer betonlaşma faaliyetleriyle ormanlarımızın arasına dalan her iş makinasıyla; kesilip sökülen ağaçların üzerinde, arasında yaşayan kuşların, ceylanların, tavşanların kısacası ormanların süsü o yaban hayatını da yok ediyoruz.

Bakın çevrenize, çevrenizde kalan son yeşile!

Kaç günlük ömrü kalmış dersiniz?

Şehirlerimizdeki yapılaşmanın ortaya koyduğu beton yığınlarına, her yanı camlarla süslü gökdelenlere bir bakın! Hiç çevresinde, içinde kalan bir yeşil alan var mı? Yok! Çünkü o son yeşilin böğrüne o beton yığınlarını sapladılar da ondan!

Şehirleşmenin getirdiği bu kıyım yetmiyormuş gibi, bir de buna Anadolu’nun o doğa harikalarının yok edilmesini eklediler!

O yörelerde yaşayanlar çaresizce umutsuzca direniyorlar, ellerinde kalan son yeşili de, son su kaynaklarını da emperyalizmin doymak bilmeyen o acımasız yaptırımlarına kaptırmak istemiyorlar. Ama eninde sonunda onlara, onlara olduğu kadar çevresinde de hayat veren o güzellikleri birer, birer kaybediyorlar!

Bu acımasızlıklara insanlarımızın tepkileri çığ gibi büyürken; ne ülke yönetimden, ne de o doğa katliamını yapanlardan insanlarımızı tatmin edici bir açıklama gelmiyor!

Yapılan kimi açıklamalar ise birbirini tutmuyor!

Örneğin; Kaz Dağlarında işletmeye açılacak altın madeni için ÇED raporuna göre 45.000 ağaç kesilmesi gerektiği bildirilirken, ilgili bakanlık 13.400 ağaç kesildiğini açıklayıp ama o Kanadalı şirketin 195.000 ağaç kestiği adeta görmezden geliniyor!

Kaldı ki, bu altın madeni için çevredeki su kaynaklarının ne kadarı kullanılacak? Ya altını ayrıştırmak için kullanılacak siyanür miktarı? Siyanürün yer altı su kaynaklarına, çevrenin tarımsal alanlarına verdiği zarar ne olacak? Yeterli bir açıklama yok…

Bakın, inceleyin üstü de altı da zengin maden yatakları, doğal kaynak sularıyla dolu bu güzel vatanımızda bu zenginliklerin büyük bir bölümü yabancı şirketler tarafından işletiliyor!

Neden?

Kaz Dağlarında çıkarılacak altın madeninin tahmini rezervi 338 ton. Bu rezervin sadece %4’ü ülkemize kalacak. Kalan rezerv değerinin ise Kanadalı şirkete kazandıracağı meblağ, milyarlarca dolar…

Kaz Dağları’nın yörede yerüstü, yeraltı su kaynaklarını oluşturan, besleyen ve onların sürekliliğini sağlayan, barındırdığı bitkilerle, hayvanlarla, temiz havasıyla ve sularıyla can verdiği tarım alanlarıyla yüzyıllardır tüm yörenin yaşam kaynağı olduğunu artık bilmeyenimiz kalmadı.

Pekiyi doğa zenginliği böylesine önemli bir bölgeye neden yabancı bir şirketin o acımasız eli değecek?

Sadece Kaz Dağlarına mı?

Vatanımızın pek çok yöresi bu tür acımasızlıklarla karşı karşıya?

Kaz Dağlarından Salda Gölüne,  Cerrattepe’den Hasankeyf’e,  Munzur’dan Alpu Ovasına, Akkuyu’dan İğne Adaya, İstanbul’un Kuzey Ormanlarından Atatürk Orman Çiftliğine parsel, parsel pazarlanan bu vatan bize atalarımızdan miras en kutsal varlığımızdır.

Vatan;

Özgürce soluduğumuz hava, bahçemizde kokan çiçek, lezzetle yuttuğumuz lokma, minarelerimizdeki ezandır.

Vatan;

Uğruna can verdiğimiz candır, ay yıldızla gölgelenen ecdat diyarıdır.

Vatan;

Bedenlerimizi sarıp sarmalayan,  bizlere canından can katan anamızdır, babamızdır. Sevdiceğimizin gülen yüzüdür, yavuklumuzun sesidir, gönlümüzde taht kuran eşimizdir.

Geleceğimizin izidir, çocuklarımıza kucak açandır. Bizleri koruyup, kollayandır; atalarımızdan emanet olan.

Vatan;

Ocağımızdaki aştır. Her doyuşta; önce Yüce Yaratana, sonra ona şükredilendir.

Vatan;

Kültürümüzdür, kimliğimizdir, 4000 yıllık tarihimizi unutanlara anlatır bizi.

Özgürlüğümüzdür. Bağımsızlığını, canımızdan aziz bildiğimiz yerdir,

Kalplerimizdeki sonsuz sevdadır,

Bağrında doğduğumuz, koynunda toprak olduğumuz anadır…

Özgürlüğümüzün simgesi bayraklarımızla donanmış yurdumuza dam olmuş mavi kubbenin sarıp, sarmaladığı; çağıldayan tertemiz sularıyla, ılık ılık esen rüzgârlarıyla yüreklerimizi serinleten yemyeşil ormanlarıyla, nice haşmetli dağlarıyla, yalçın kayalarıyla, yiğitlerin harman olduğu ovalarıyla canım yurdumun şehitlerimizin kanlarıyla yoğrulmuş aziz toprakları; can beldesi vatanım:

Seni şahin bakışlarıyla gözetleyen, kartal kanatlı pençeleriyle kavrayan, canları pahasına koruyup, kollayan ülkemizin can insanları senin sinende var olduğu sürece; sana kem gözle bakan, seni bizden almanın türlü oyunlarını oynayan tüm şer odakları yerle yeksan olmaya mahkûmdur.

Ey beyler, ağalar:

Kıymayın bu toprakların yeşiline, verimli topraklarına. Geleceğimizin zenginlikleridir onlar, bizden sonraki nesillere kalacak…

Kıymayın doğamızın rengine renk katan doğa canlılarının yuvalarına.

İşitiyor musunuz? Her balta inişinde gövdesinden çıkan hıçkırıklarını ağaçların…

İşitmiyor musunuz? Katledilen binlerce ağaçla birlikte yok edilen ceylanların, kuşların çığlıklarını…

Ya şırıl, şırıl akan nehirlerimize karışan siyanürle, bağrı yanan suların ağlaşan seslerine eşlik eden rüzgârın feryadını duyuyor musunuz?

Yazıktır kıymayın bu toprakların yeşiline, o yeşil ki ecdadımızdan bize yadigârdır.

İYİ Parti 4. Olağanüstü kurultayına dair eleştirilerim çok yankı buldu. Umduğumun üzerinde olumlu ve olumsuz tepkiler aldım. Zannederim benim bu eleştirilerim ile benim gibi düşünen arkadaşlarımın dile getirdiği hususlar İYİ Parti içerisinde bir muhasebe fırsatı yaratacak.

Çok sayıda tanıdığım ve tanımadığım kişiden takdir ve teşvik edici geri bildirimler aldım. Bunun yanında beni seven ve siyasette belli makamlarda görmek isteyen bazı dostlarım “aman ha böyle köşeli eleştiriler seni yıpratır, bazı güçlü kişilerin sana karşı tavrını olumsuz etkiler” diye ikaz ettiler.

Bir de İYİ Parti’li olup da, benim eleştirilerimin partiye zarar verdiği düşüncesiyle öfkelenenlerin tepkileri var.

“Senin bu yaptığını rakip partililer yapmaz”, “Böyle alenen eleştiri doğru değil, kol kırılır yen içinde kalır” benzeri cümleler sarf ettiler.

Biraz daha sert olanlar ise “sen kim oluyorsun da bunları yazıyorsun?”, “Sen seçimi kazansaydın böyle yazar mıydın?” diye saldırdılar.

Anlaşılıyor ki ülkemizde fikirleri, ilkeler ve olaylar üzerinden tartışmak çok zor. Çoğunluk, yazılanları üstünkörü okuyup kafasından atamadığı soruyu soruyor: “Bunu yazanın yazdığından menfaati ne?”

Öncelikle belirteyim ki menfaat penceresinden bakan beni anlayamaz. Böyle olanlar yazının devamını okumasın.

************************************

Ben Kim Oluyorum?

Kendimden bahsetmek bana çok zor geliyor. Ama bir defalık okuyucularımdan mazur görülmemi dileyerek, “Sen kim oluyorsun?” Sözüyle başlayan cümlelerle beni eleştirenler için birkaç not düşeyim:

Partimizin Genel Başkanı Meral Akşener benim “kardeşim” diye hitap ettiğim, ailecek görüştüğüm yaklaşık 35 yıllık dostum. Genel Başkan’ın ağabeyi Nihat Gürer ve eşi Tuncer Akşener’in kurucusu olduğu ve içinde hep beraber yetiştiğimiz Kocaeli Aydınlar Ocağı’nın 7 yıl Başkanlığını yaptım. Bu görevim esnasında en büyük desteği merhum Nihat Ağabey’den aldım.

Benim İYİ Parti’nin kuruluş sürecinde yaptıklarımı yapmak, yazdıklarımı yazmak ve partinin kurucusu olmak çok riskli bir şeydi.

MHP içinden kopanların arasından Meral Akşener’in liderliğini kabul ettiren Anayasa Referandumu sürecinde yaptığı mitingler oldu. Herkesin korktuğu ve Meral Akşener’in yanında gözükmekten çekindiği bir dönemdi. Parti kurulmamıştı, mitingler STK’lar üzerinden yapılabiliyordu.

Meral Akşener’in memleketinde O’nu toplantıya davet edebilecek bir STK bulunamıyordu. Kocaeli mitinginin sorumluluğunu Kocaeli Aydınlar Ocağı Başkanı olarak ben ve ekibim üstlendik. 6 bin kişinin katıldığı bir miting oldu. Mitingi partimizin kurucularından Cumali Durmuş ile birlikte organize ettik. (Kurultayda GİK üyeliğine seçilen Cumali Durmuş arkadaşımızı da kutluyor, görevinde başarılı olmasını diliyorum.)

Partinin kuruluşunda, tüzüğün hazırlanmasında 22 kişilik ekipte yer aldım. Parti programına da fikri destek verdim.

Partimizin 200 kişilik Kurucusundan biri oldum. Merkez Disiplin Kurulu Üyeliği yaptım. Kocaeli’de 4. sıra milletvekili adayı oldum. Halen Kurucular Kurulu üyesiyim. Gazete ve internet sitelerinde yayımlanan köşe yazılarımla partimizin tanıtımına ve sevilmesine katkı sağladım.

“Sen kim oluyorsun da” diye başlayan cümleleri kuranlar zannederim benim parti içindeki olayları eleştirme hakkımın olduğunu ve hatta eleştirmenin benim görevim olduğunu anlamıştır.

Bana haddimi bildirmeye kalkanların hiçbiri Partinin tüzel kişiliğine zarar verecek, Genel Başkanın şahsiyetine leke sürecek söz ve fiiller konusunda benden daha hassas olamaz.

Ama benim ilkem şudur: “Dost acı da olsa doğruyu söylemeli, ancak acı gerçeği bile tatlı ifade etmeli.”

Bazı dostların endişelerini anlıyorum. Zannediyorlar ki benim eleştirilerim Partiye ve Genel Başkana zarar verir. Ben aksi kanaatteyim.

Esas zarar verici olan “tozu halının altına süpürmek”, “kol kırılsa da yen içinde kalsın” diye çabalamaktır.

Parti içi demokrasi uygulamalarını içselleştirmeden, Türkiye’ye demokrasi getirme vaadinize kimse inanmaz.

Bu tür eleştirileri düşmandan duymadan, dosttan duyup gerekli tedbirleri alan liderler başarılı olur.

****************************************

Neden Eleştirdim?

1- İYİ Parti kurultayında eleştirdiğim husus diğer partilerin kongrelerinde yaşanan ve olağan karşılanan taktik ve ayak oyunlarından sadece biri. “Biz İYİ Parti’yiz diğerlerinden farklıyız” diyorsak bunları normal karşılayamayız.

2- Genel Başkan Meral Akşener kurultay öncesi müthiş bir hamle yaptı. Genel İdare Kurulu (GİK) Üyelerinin çarşaf liste ile seçilmesine karar verdi ve yetkisi olduğu halde anahtar liste çıkarmayacağını bildirdi. Tamamen delegelerin iradesini yansıtacak böyle bir seçim Türkiye demokrasisinde bir ilk olacaktı.

Fiilen uygulanabilseydi hem partiye bir ivme kazandıracak ve hem de diğer partiler de bu yöntemi uygulamak zorunda kalacaktı. Bu fırsat heba oldu.

3- Müsavat Dervişoğlu partinin kuruluşunda en büyük emeği olan arkadaşlarımızdandır. Koray Aydın partinin teşkilatlanmasında çok büyük emekleri geçmiş, bu meşakkatli işi yaparken Genel Başkanın da güvenine mazhar olmuş bir şahsiyettir. Benim her iki tecrübeli yöneticimizle de, karşılıklı saygıya dayanan bir ilişkim oldu ve bu iki arkadaşımızın partimize hizmetlerini takdir ediyorum.

Ancak son kurultayda yapılan gizli anahtar liste söylendiği gibi bu iki parti yöneticimizin eseri ise onları eleştirmeme mani olamaz.

4- Eğer bu “gizli anahtar listeyi” yapanlar açık bir anahtar liste çıkarsalardı bu onların hakkıydı. “Genel Merkezin / Genel Başkanın listesi” diye oy istemeselerdi bile kazanma şansları yüksekti.

Tanınmış olmaları ve teşkilat yapısını iyi bilmeleri listedeki birçok kişinin şansını yüksek tutuyordu. Zaten ben dâhil bu listede olmayan diğer adaylar ve bağımsız delegeler de bu listeden birçok aday arkadaşımıza oy verdik.

Anlaşılan “listenin tamamı seçilsin ve bazı isimler asla seçilmesin” kaygısı, “şeytanın bile aklına gelmeyecek” (bu tabir benim değil) böyle bir yöntemin uygulanmasına sebep olmuş.

5- Uygulanan yöntem tüzüğe (hukuka) ve etik kurallara aykırı oldu. Öğrendiğime göre bu operasyon Genel Başkanın bilgisi dışında gerçekleştirilmiş. Genel Başkana saygı duyan herkesin buna itiraz etmesi gerekir.

Biz buna itiraz etmez isek görevimizi yapmamış oluruz. İYİ Parti’nin diğer partilere benzemesini önleyemeyiz.

Bilmem anlatabildim mi?