Yazının başlığını, “Ancak tekeller kâr eder” de
yapabilirdim.

Hemen kızmayın. Bakın açıklayayım. Tekel olmanın iki yolu
vardır. Adaletsiz yol ve adaletli yol. Adaletsiz yol, genellikle siyasî güce
dayanarak piyasadaki alanına başkasının girmesine engel olmaktır. Mesela hak
etmediği halde, torpille, rüşvetle ihale almaktır. Başka bir alanda kazandığı
para ile bir piyasada maliyetin altında satış yaparak rakipleri batırmak da
adaletsiz tekelciliktir. Hukuksuz tekelcilik, tıpkı dolandırıcılık, hırsızlık
gibi bir suçtur. Burada dolandırılan, parası çalınan bütün mecbur
müşterilerdir. Seçenek bırakılmadığı için mecbur müşteriler. Genellikle de
kamu. İşte rekabet kurulları, tekele karşı kanunlar bu suçu önlemek için
vardır.

Bunları lanetledikten sonra adaletli tekele gelelim.

Tekelin helali

Önce kısa bir ekonomi hatırlatması: Bir alanda kâr iyiyse,
oraya sermaye ve teşebbüs akar. İyi kâr ne demektir? Paranın bulunduğu güvenli
ve zahmetsiz yeri terk edip, riskli yatırıma karar verdirecek büyüklükteki kâr
“iyi” kârdır. Alana ilk giren başlangıçta rakipsizdir. Tekel konumundadır. Ve
kâr eder. İşte Cuma yazımda bid’atçılar dediğim, dünyanın inovasyon dediği şeyi
yapanlar hep bu cins tekellerle başladılar ve zengin oldular. Amazon’un Jeff
Bezos’u, Tesla’nın Elon Musk’ı, Google’ın Sergei Brin ve Larry Page’i ve
diğerleri…

Sonra ne olur? Sonra, icatçıların, bid’atçıların,
inovasyoncuların kârını gören başka girişimciler ve para o sahada yatırıma
başlar. Rekabet doğar. Fiyatlar aşağı çekilir. Kâr azalır. Nereye kadar?
İktisatçılar, risksiz yatırımın getirisine kadar geriler diyorlar. Mesela
devlet tahvili faizinin getirisine kadar. O noktada risk demek olan yatırım
yerine para tahvile veya aynı derecede güvenli görülen başka bir yere
kayacaktır. İşte on yılda bir dünyanın en zenginleri listesini, en büyük
şirketleri listesini değiştiren bu mekanizmadır. Bu anlattığım, 20. asrın
ikinci yarısının ve 21. asrın hikâyesidir.

Nefes nefese yenilik yarışı

Ender birkaç şirket, lider konumunu uzun yıllar koruyabildi.
Veya kuruluşundan yıllar sonra lider konuma yükseldi. Bunlar bir şekilde az
önce anlattığım mekanizmayı kırmayı başardılar. Intel bunlardan biridir.
1980’lerde hafıza çipi ve mikro-işlemci yapan bu şirket önce stratejik bir
kararla hafıza işinden çıktı. O alan hemen tamamen Tayvan’a bırakıldı. Bütün gücünü
mikro işlemcide yoğunlaştırdı ve “Intel inside” (İçerde Intel var) sloganının
hakkını verdi. Peki, arkadan gelenler. Arkadan gelenler yok muydu? Hem de nasıl
vardı. Intel, her yıl yepyeni bir teknoloji yenilemesiyle yarıştaki yerini
korudu. Nefes nefese… Hani sürekli devrim sloganı vardı ya. Bu
da sürekli inovasyon. Arkadan gelenler bir yana önünde Motorola vardı. Onu da
yeniliklerle geçti. Şirketin kurucusu ve efsane CEO’su Andrew S. Grove
hâtıralarında bu bitmeyen yarışı anlatıyor. Felsefeyi anlamak için kitabın
başlığını okumak yeterli: Sadece Paranoidler Hayatta Kalır. Intel
kırk yıldır koşuyor. Eski rakipleri yarışı bıraktı. Fakat AMD adlı bir başka
şirket onun da tekelini kırdı. O yüzden Intel’i artık liste başında
göremiyorsunuz.

Ya inovasyon, ya vasatlık

Evet, kâr tekelle; tekel, yenilikle elde ediliyor. Peki
sermaye? Bu güzel bir soru ve bu asrın yapısını anlatıyor. Bir zamanlar
mucitler, yatırımcı peşinde koşardı. Bugün kovalayanla kaçan yer değiştirdi.
Para, mucit arıyor. Silikon vadisine gidin. Teknoloji meraklısı gençlerin devam
ettikleri kahvelere sermayenin ajanları geliyor. “Unicorn” (Mitolojik tek
boynuzlu at) arıyorlar. Olağanüstü buluş arıyorlar. Kuluçka denilen, yeni
teşebbüslere çok ucuza ofis hizmeti veren merkezler var. Tohum sermayeyi
sağlayan, sonra diğer adımları destekleyen risk sermayesi şirketleri var.
Mucit, yönetim bilgisine sâhip olmayabilir. Sermayeyi sağlayan onun yanına bir
yönetim uzmanı katıyor. Hatta “melek” denilen, kendisi de bizzat şirkette
çalışmak isteyen yatırımcı tipi var.

Kâr tekeldedir. Kanunsuz kâr da, helal kâr da. Birincisi
hukuksuz ortamların, hırsız siyasîler sayesinde meydana gelir. Kamuyu soyar.
Ülkeyi fakirliğe mahkûm eder. Ve bir gün o siyasî iktidardan indiğinde, yanaşma
şirketler geri dönmemek üzere ortadan kaybolur. Çünkü hiç birinin başarısı
icada, inovasyona, yönetim ustalığına dayanmaz.

Helâl tekele, icatla, inovasyonla ulaşılır. İcat, yönetim
bilgisi ve yatırımla birleşince zenginlik doğar. Bu teşebbüsler uzun ömürlüdür.
Hayatları mucidin ömrünü aşar. Ülkelerine refah getirirler.

Ya inovasyon ya vasatlık. Ya inovasyon, yahut orta gelir
tuzağı.(Alıntı: Milli Düşünce Merkezi)

     Hakikati, damdan
düşer gibi hemen sunmamak, hakikati göz önüne birden koymamak lâzım. Önce
temsil ve örneklerle hikâye yollu açıklamak gerek. Hakikat ve gerçeğe ulaşmakta
temsil yolunu seçmeli. Zaten temsil metot ve usûlü, aslında Kur’an’ın tercih
ettiği / seçtiği bir yol. Nitekim Kur’anı Kerim’de peygamberlerin kıssalarına
yer verildiğini herkes bilir.

     Bazen olur ki,
görmek duymaktan daha önemlidir. Mâlûm olduğu üzere, toplumda havas denilen
münevver, aydın ve bilginler sayıca azdır. Avam / halk ise çoğunluktadır. Avam
/ halk; çocuk hükmündedir. Çocuk ise, duyduğundan çok gördüğüne inanır. Bir
bakıma gördüğünü daha çabuk anlar. Gördükten sonra anlatılanı daha kolay
kavrar. Havas / aydınlar, anlatılanı görmese bile anlayış ve kavrayışlarında
eksiklik olmaz.

     Bundan ötürü,
kutsal kitaplar seslenişlerinde, öncelikle halkı göz önüne almışlar. Çünkü,
halka  hitaptan aydın tabaka anlar. Fakat
havasa / aydına hitaptan halk anlamayabilir. Burada tenezzülü İlâhî söz
konusudur. Yâni Allah, insanın seviyesine inmiş ve ona göre hitap etmiş. Geniş
kitleyi nazara almıştır. Bu üslûp insanlar için zordur. Çünkü anlayışı yüksek
kimselere karşı konuşmak kolay.

     Lâkin bir bakıma
çocuk hükmünde olan halkın seviyesine inerek, onun anlıyacağı tarz ve üslûpta
konuşmak çok zordur. Ama asıl maharet de budur. İşte İlâhî mesajlar bu zoru
başaran, harika metinlerdir. Büyük insanlar da, halkı irşat etmek, halka yol
göstermek için, aynı yolu seçmişler. Kutsal kitaplar temsil yolunu seçtikleri
gibi, onlar da temsil yoluna sık sık başvurmuşlardır.

     Nitekim mâneviyat
büyükleri eserlerinde, bu yolu izlemişler. Çünkü başta Kur’anı Kerîm olmak
üzere kütübü mukaddese, yâni kutsal kitaplar, İlâhî mesajları hep bu şekilde
vermişler. Kaldı ki, günümüzde bile her çeşit yayın ve neşriyatta, görselliğin
ne kadar önde ve geçerli olduğu hepimizce mâlûm. Kitap ve gazetelerin
inandırıcılıklarını resimlerle, fotoğraflarla takviye edip desteklemeleri,
bunun en büyük kanıtı. Televizyon ise bu hususta, inkârı kabil ve mümkün
olmayan bir etkinliktir.

     Demek ki, hakikat
ve gerçekleri çıplak ve soyut olarak kavramak zor. Gerçeklere bir kılıf
giydirmek lâzım. Hakikatleri görünür hâle getirmek icap eder. Hakikatleri, elle
dokunur duruma sokmak gerek. Çünkü eğitim ve öğretim dâvasının selâmeti, sonuç
alması buna bağlıdır.

     Üstelik bugünün
insanı, “Ben ancak, gördüğüme inanırım” hükmünün etkisi altındadır. Elbette, bu
sözün gerçekliği inkâr edilemez. Bununla beraber mutlak olmadığı da bir gerçek.
Çünkü bu söz her şeyi içermez. Zira bugün ilim bize kanıtlamıştır ki, biz var
olan her şeyi gözümüzle göremiyoruz. Hatta gözümüzle göremediklerimiz,
gördüklerimizden kat be kat fazladır. Kaldı ki, bir şeyin görülmemesi,
varlığının reddini gerektirmez. Tıpkı bir şeyin mahiyetini / içyüzünü
bilmememiz; varlığını inkâr etmemizi gerektirmediği gibi.

     Ama yine de, ilk
bakışta büyük haklılığı olan gözle görmek isteyişi, bir kenara atamayız.
Nitekim, ne kutsal kitaplar, ne de büyük yol göstericiler bu hususu göz ardı
etmemişler. Vizyon ve görmenin önemini, göz önünde bulundurmuşlar. Vizyon ve
görmeyi yol göstericilikte baş unsur olarak görmüşler. Vizyon ve görme hususunu
daima hesaba katmışlardır.

     Görmek ve
göstermenin yolu ise müşahhas / somut temsil ve örneklerden, mes’ele, problem
ve sorunları minyatür hâline getirmekten geçer. Nitekim çocuğa “Dünya
yuvarlaktır.” derken, çocuğa dünyanın yuvarlak olduğunu kavratmak isterken, ne
yaparız? Bir futbol topu büyüklüğündeki oval dünya atlasını getirir önüne
koyarız. İşte dünya budur deriz.

     Nasıl ki gölge
asıldan haber verir. Nasıl ki damla denizi gösterir. Nasıl ki parça bütünü
hatırlatır. İşte bu küre, bu top şeklindeki dünya atlası da, dünyadan haber
verir. Dünyayı gösterir. Velhasıl çocuğun dünyayı kavraması, zihninin dünyayı
kapsaması böylece sağlanmış olur. Büyük mürşit / yol gösterici zâtlar sözlerine
“Nefsimle beraber dinle.” diyerek başlar. Çünkü bu cümlede yâni “Nefsimle
beraber dinle.” ifadesinde, rehber olmanın en güzel yolu gösteriliyor. Bu
başlangıç sözünde, sözün en güzeli söyleniyor. Bir işte sonuç almanın en büyük,
en etkin yoluna işaret ediliyor. Bu hükümde; etkili olmanın, peşine takmanın en
sihirli, en büyüleyici rûhu nazara veriliyor.

Son
yazımda vatana ihanetten yargılanan ABD’nin 3. Başkan Yardımcısının
hikayesini anlatmıştım. ABD’nin bağımsızlık savaşı kahramanlarından ve
kurucu babalardan Aaron Burr ABD topraklarının bir bölümünde kendi
devletini kurmak için harekete geçtiği sırada tutuklanmıştı. ABD Başkanının
infaz edilmesi için yaptığı baskılara rağmen Mahkeme, 1807 yılında
yapılan yargılama sonunda, dosya kapsamında “yeterli delil olmadığı”
gerekçesiyle beraat kararı vermişti.

Bu
olayın bir benzeri sayabileceğimiz bir yargılama da bizim tarihimizde 1935
yılında yaşanmıştı.

Atatürk’e
karşı düzenlenen 11 suikast girişiminden en ciddisinin sorumluları yakalanır.

Yakalanan
ve suikasttan sorumlu tutulanlardan biri Millî Mücadele kahramanlarından Ali
Saib Ursavaş’tır.

Dönemin
Adalet Bakanı Şükrü Saraçoğlu, Cumhuriyet Başsavcısı ise Baha Arıkan’dır.

Dokunulmazlığı
kaldırılan Ali Saib’in yargılanması esnasında çok ağır bir baskı vardır. Adalet
Bakanı her duruşmadan sonra Gazi’ye dava hakkında bilgi vermektedir.

Ali
Saib iddiaları reddeder ve suçsuz olduğunu söyler.

****

Olayın
en önemli kısmını Elif Çakır’ın (Karar Gazetesi) köşe yazısından alıntı
yapalım:

Bir gün
Atatürk’ün yaveri Başsavcı Baha Arıkan’ı arar, Gazi’nin Karpiç
lokantasında kendisini beklediğini söyler. Başsavcı Karpiç’e gider, lokantaya
birazdan kopacak fırtınanın sessizliği hakimdir.

Atatürk
direkt sorar:

“Ali
Saib davasının sonu ne olacak?”

Başsavcı
Arıkan,
“Mahkemenin
kararını beklemek gerek” deyince Atatürk hiddetlenir ve “Mahkemenin
kararı ne demek? Mahkemeni de kapatırım, hakimleri de atarım, seni de atarım!” der.

Başsavcı
önce ne diyeceğini bilemez, heyecanlanır, kendisini toparlar ve Atatürk’e şöyle
der:

“Mahkemeyi
de kapatabilirsiniz, hakimleri de beni de atarsınız efendim. Ama
adınız tarihe Mustafa Kemal olarak geçmez.”

Görüyor
musunuz? Yıl 1935. Tek Parti Dönemi, bir başsavcı çıkıyor ve Atatürk’e bunları
söyleyebiliyor. “Buyurun efendim” demiyor, “dava sizin
hoşnut olacağınız şekilde sonuçlanır” demiyor.

İnsan
okurken nasıl da heyecanlanıyor değil mi?

Nitekim
dava sonuçlanıyor, Ali Saib beraat ediyor, mahkeme kararın temyiz
edilmesini kabul ediyor ve milletvekilliğinin devamı için Meclis’e tezkere
gönderiliyor. (Kemal Arıburnu, Atatürk ve Çevresindekiler, Türkiye İş
Bankası Kültür Yayınları, 1994)

*************************

Sağlam
Temelleri bile Çökerttiler

ABD’de
Burr davası bugün emsal vaka olarak değerlendiriliyor. Bugün dahi ABD
vatandaşları Birleşik Devletlerin mahkemelerine güveniyorsa Burr
Davasının Hâkimi John Marshall’ın ve jürinin tavrının attığı temel
sayesindedir. ABD yargısının bağımsız ve tarafsız olması, onların bağımsız
yargı düzenine inancı ve kendilerini sadece yasalarla bağlı
hissetmesinin sonucudur.

Atatürk
de
duygusal olarak bir milletvekilinin kendisine suikast olayına karışmasından
etkilenmiştir. “Suikastçı” olduğuna inandığı milletvekilini cezalandırmaları için
yargıya baskı yapmıştı.

Fakat
O’nun yaptığı baskıya direnen hukuk adamlarımızın olması Türkiye’nin şansı
idi. Kendisine hukuk ve adalet adına direnen yargı mensuplarına saygı duyan
Atatürk’ün devlet başkanımız olması da şansımızdı.

Başsavcı
Baha Arıkan’ın ve mahkeme hakiminin bu davranışı göstermesinde,
Cumhuriyet dönemi öncesinden hukuk tarihimize geçen başka örnekler cesaret
vermiş olmalıdır.

Mesela,
Abdülhamit’in emrini dinlemeyerek, “Hürriyet Kahramanı” Namık Kemal
hakkında beraat kararı veren Mahkeme Reisi Abdüllatif Suphi Paşa’nın manevi
mirası etkili olmuş olabilir.

Mahkemelerin
devlet başkanının beklentilerini karşılama endişesini taşımaksızın, elindeki
delillere, kanunlara ve vicdanlarına göre karar vermesinin kolay olmadığını
bugün daha iyi anlıyoruz.

Birinci
Cumhurbaşkanımızın talimatına karşı tam bir hukuk adamı gibi davranan Başsavcı
Baha Arıkan savcılarımız ve beraat kararı veren gibi hakimlerimizin
olması, uzun yıllar “Ankara’da hâkimler var” sözüne sebep oldu.

Bu
ve benzeri vakalar vatandaşlarımızın “adaletin kestiği parmak acımaz” ve
“adalet devletin temelidir” sözlerine inancı yerleştirdi.

Bu
ne kutsal bir inanç, bu inancın yarattığı güven ne güzel duygudur.

Günümüzde
“Ankara’da hakimler var” sözüne inanan vatandaşlarımız ne kadar azaldı.

Yargı
bağımsızlığına böylesine güvenebilmeyi nicedir unuttuk. Bu güzel duyguyu
kuruttuk.

“Vicdanları
ile cüzdanları (ve korkuları) arasına sıkışmış”
olan yargı mensuplarından kaç tane Baha Arıkan çıkabilir?

Muhalif
gazetecilere ve siyasetçilere saldıran, iktidar veya iktidar ortağı
partinin mensubu olduğu anlaşılan magandaların hiç cezalandırılmaması tesadüf
değil. Siyasi davalarda mahkemelerin sürekli iktidarın beklentilerini
karşılayan kararlar vermesi yargının siyasallaştığının işaretleri olarak
görülüyor.

Zaman
zaman AİHM standartlarında karar verilen Anayasa Mahkemesi kararlarının alt
mahkeme tarafından uygulanmaması hukuk devletinin çöküş belirtileri olarak
algılanıyor.

Şimdi
de İstanbul Başsavcısı İrfan Fidan çok zorlama ve sıradışı bir seçim
yöntemiyle önce Yargıtay hemen akabinde de Anayasa Mahkemesi üyeliğine
seçtirildi. Bu operasyon yüksek yargının da “iktidara müzahir” veya
yandaş hale getirildiği şeklinde değerlendiriliyor.

Kendi
içinden birini Anayasa Mahkemesi üyeliğine seçerken, 107 Yargıtay üyesinin
kendilerine empoze edilen şahsa oy vermesi bağımsız ve tarafsız yargıya
güveni dibe vurdurmuştur.

İstiklal Marşı Yazarı Mehmet Akif Ersoy bir Osmanlı Cihan
Devleti vatandaşı ve bu medeniyet hareketinin bir ferdiydi. Bir cihan
devletinin hem ihtişamını görmüş bir âlim, hem çözülmesini yaşamış bir muzdarip
şair, bir sanatçı ve nihayet yeniden dirilişin bir oluşumu Türkiye
Cumhuriyeti’nin de entelektüel çıtası yüksek bir aydını, bir yurtseveriydi.

İsyan Bastıran Müellif

Dolayısıyla hem 19. Asrı, hem de 20. Asrı görmüş ve
yaşamıştı. Asya’nın tecrübeli aklıyla, Avrupa’nın taze fikirlerinin
farkındaydı. Hep kendisi oldu. Hiçbir zaman kimlik ödünç almadı. Olduğu gibi
göründü. İrfanı, imanı ve inancıyla ters düşmedi. Memleket severliği samimi,
ilkeli, pazarlıksız ve bütüncüldü. Bu vatana ve insanımıza ait her güzellik,
zenginlik ve değerler Akif’in şahsında ve eserlerinde mevcuttur. İşini her
zaman en iyi yapan dürüst bir insandı.

Arnavut bir ailenin çocuğu olmasına rağmen, Türkçülerden
fazla Türklüğünü seven bir milliyetçiydi. Ata dedelerinin toprakları olan
Balkanlardaki parçalanmaları, göçleri, ihanetleri, yangınları ve katliamları
yüreği kanayarak yaşamıştı. İstanbul’un batılı müttefik devletlerce işgal
edildiğini görmüştü. Dört bir yandan kuşatılmış son vatan parçası Anadolu’nun
İngiliz, Fransız, Yunan ve İtalyanlar tarafından işgal edilmesi üzerine
başlayan İstiklal savaşımıza katılmıştı. Kara kışın ortasında İnebolu üzerinden
Kastamonu ve Ankara’ya ulaştı. Köy köy, kasaba kasaba dolaşarak halkı İstiklal
Mücadelesine davet etti. Camilerdeki vaazlarında, ev ve kahvelerdeki
sohbetlerinde halkı milli mücadeleye çağırarak onları yüreklendirdi. Hiçbir
zaman ümitsiz olmadı, hep ümit var idi. Güven verir ve itimat edilirdi. Konya’da
konuşmasıyla bu nedenle bir isyanı bastırdı. Bütün cephelere dağıtılan
Sebilürreşat Dergisindeki şiir ve yazıları da aynı etkiyi yapıyordu. Çünkü
Milletin ona inancı tamdı.

Neden Korkma?

Türk yurdu işgal edildiğinde, milletin istiklal ve istikbali
için bütün yürekler bir araya toplanmış, hep birlikte atıyordu. Şahsi ve indi
husumetler ayaklar altına alınmış, meydanda sadece kardeşlik, dostluk,
samimiyet bayrağı dalgalanmaya başlamıştı. Anadolu batılı işgal kuvvetlerine
karşı tek bir yumruk olmuştu. Milli mücadele böylece kazanıldı. Mehmet Akif
Ersoy Büyük Millet Meclisi’nin kurucu milletvekili olarak Burdur’dan mebus
seçildi. Maarif Bakanlığı teklifini aşırı mütevaziliğinden dolayı kabul etmedi.
İrşat Komisyonu Başkanlığına getirildi. Çünkü halkın, sokaktaki insanımızın
eğitimini çok önemsiyor, cehaletle mücadele edilmesi gerektiğine inanıyordu.

Yarışmaya katılan onlarca şiirden, İstiklal Marşı dizeleri beğenilmemişti.  Akif, İstiklal Marşımızı onca ısrarlara karşı
telif almamak üzere yazmayı kabul etti. Ortaya öyle bir metin çıkmıştı ki
TBMM’nde defalarca ayakta alkışlanarak okundu. “Korkma” diye başlıyordu. Bu bir ayetti “La Tahzen İnne Maal Asri Yüsran”. Kur’an Kerim’de Yüce Yaradan “
Üzülme, her zorlukta, birlikte bir kolaylık vardır. Kolaylık zorluğun içinde
saklıdır” diyordu İslam Peygamberine. Nebi, Hazreti Ebubekir ile birlikte
müşriklerden uzaklaşırken takip edilmiş, Hıra Mağarasında izine rastlanmıştı.
Tam bu sırada bir güvercin yumurtası üzerine oturmuş, bir örümcek de mağaranın
kapısına ağını sermişti. İz sürenlere ve müşriklere göre böylesi bir durumda İslam
Peygamberi ve Hazreti Ebubekir’in mağaraya girmelerinin imkânı yoktu! Akif “Korkma” derken buna vurgu yapıyordu. Bütün
yüreğiyle haykırıyordu. Ayrıca bilgisini, ilmini, birikimini, marifetini
sergiliyordu.

İstiklal Marşımızdaki tema milli bağımsızlığımız,
özgürlüğümüzdür. İnsanımızın ve ülkemizin temel düşünce ve kavramı bu marşta
yatmaktadır. Mesela bayrak, mesela hakkı savunmak, iman ve vatan duyarlılığı,
istikbale ümit ile bakmak, tarih şuuru ve fedakârlık. İşte bunun içindir ki en
zor şartlar altında çeşitli cephelerde onca savaştan çıkmasına, yılgın ve
yorgun olmasına rağmen, ümidini kaybetmeyen, yarınına güvenle bakan Türk
Milletinin neler yapabileceğini hatırlatıyor İstiklal Marşımızda Mehmet Akif
Ersoy.

Mazlum ve Mağdur Milletlerin
Marşı

Kor ateşin her zaman şafak şafak nasıl yakacağını göstermek mevcuttur
İstiklal Marşımızda. Emperyalist Batılı Efendilere ve hempalarına insan ve
medeniyet fotoğraflarını hatırlatmak vardır İstiklal Marşımızda. İstiklal
Marşı’nda mey’us olmaya karşı meydan okumak vardır, sömürgeci Avrupalı ülkelere
hürriyet ve “sömürüye hayır” dersi vermek vardır. İstiklal Marşı Milli
Mutabakat metnidir. Türk milletinin bir uzlaşma kitabesi örneğidir.

İstiklal Marşımız İslam Coğrafyasının aynı zamanda bir manifestosudur.

Mehmet Akif Ersoy Fikir ve Sanat Vakfımız İstanbul’da Mehmet
Akif Ersoy ve İstiklal Marşı Uluslararası Sempozyumu (10 Mart 2012) tertip
etmişti. Kahire Şems Ayn Üniversitesi’nden genç akademisyen dostumuz Doç. Dr.
Hazem Said Muhammet Montazir tebliğinde öyle bir husus hatırlattı ki hepimizin
tüyleri diken diken oldu, ayakta selamladık bu delikanlı akademisyeni. Şöyle
diyordu;

–Türk İstiklal Marşı
sadece Türkiye’nin değil, bütün mağdur ve mazlum İslam coğrafyasının da İstiklal
Marşıdır. Benim de İstiklal Marşımdır. Belki siz unuttunuz ama bugün Mehmet
Akif Ersoy’un yazdığı bu İstiklal Marşında hala Mısır’da kullandığımız onlarca
kelime var, bunlarla günlük hayatımızda sürekli iç içeyiz. Birkaç örnek vermek
gerekirse, mesela istiklal, mesela hürriyet, mesela şafak, mesela şüheda,
mesela vatan, mesela millet.

İstiklal Marşı’nın kıtalarını kentlerimizin yönetimleri,
aydınları mesela Eskişehir, Edirne, Kütahya, Uşak, Yeşil Bursa, Güzel İzmir,
Balıkesir, Aydın ve İstanbul grafik ve resimlerle, kara kalemle çerçeveleyerek
her biri ayrı ayrı bilgi ve belge taşıyan kart postal yaptı, özel günleri öyle
kutladı. İstiklal Marşımızın 12 kıtasının konu edildiği son kart postal ise
“Yadigar-ı Misak-ı Milli” adıyla arşivlerimize girdi (Mehmet Rüyan Soydan
Arşivi).

Türkçeyi Yüceleştiren
Sanatçı

Taklitten uzak, yeniliğe açık, sosyal gözlemci, medeni
kalkınmacı, milleti için fedakâr Akif’in kullandığı Türkçe, dilimizi yüceltiyor
esasında. Dramalarında olsun (Meyhane, Kocakarı ve Ömer, Küfe, Hasta vs),
destanlarında olsun ( Çanakkale, Asım vs) Türkçenin en güzel örneklerini
bulabiliriz. Buna tasavvuf, sokak, üniversite dâhil 7 ayrı mekanda konuşulan
Türkçemiz dahildir. Bulabiliriz diyorum çünkü bu Türkçe ile Akif’in Başyazarı
olduğu önce Sıratımüstakim, sonra Sebilürreşat Dergileri aynı zamanda Yeni
Delhi, Bakü, Kazan, Kırım ve Balkanlarda da hem yazarlara ve hem de okuyuculara
sahipti. Hac Farizasını yerine getirmek üzere Mekke-Medine’ye doğru yola çıkan
aydınlar önce İstanbul’a gelerek Eyüp Sultan’ı ziyaret ediyor, ardından hemen
Cağaloğlu’ndaki Sebilürreşat Yazıhanesini. Sonra da güneye aşağıya doğru
iniyorlardı. Bu Hac yolculuğu aylarca sürüyordu. Eğer Akif’in Türkçesine
yeniden sahip çıkılsa Türk Dilini okuyan ve anlayanların sayısı da artacak.
Tercüme faaliyetleri hızlanacak. Bugün UNESCO raporlarına göre; değişik şive ve
lehçeye sahip olsalar da Türkçe konuşan insan sayısı 250 milyon, sıralamada da
5 veya 6.

İskenderiye’de İngilizlerin
Müslüman Esir Kampı

Her mısraı milletin hafızası olan İstiklal Marşı’nın Yazarı
dürüst, ihlaslı, merhametli, vefalı, dost canlısı, cömert, cesur, inançlı,
vatan sevgisi ile dolu, sır tutan, adil olan, itimat edilen, ilim, irfan ve
iman sahibi, birkaç doğu ve batı dilini bilen Mehmet Akif Ersoy bir sene sonra seçime
gidildiğinde ikinci dönem milletvekili olarak atanmadı! Üniversitedeki işine
son verildi. İşsiz, parasız kaldı, karısı İsmet Hanım astım hastası idi ve Akif
ayrıca sürekli tarassut altında takip ediliyordu. Kadim dostu Mısır Hidivi
Abbas Halim Paşa’nın daveti ile Kahire’ye gitti, (1925) Hilvan’a yerleşti, Türk
lobisi kurdu, üniversitede Türkçe öğretti talebelere. 11 yıl kaldı Mısır’da. Daha
önce de (1912 ve 1924) iki defa Mısır’a gitmişti. Kahire Üniversitesi’nde ilk
dersinde öğrencilerine şöyle diyordu;

-Sevgili Gençler.. Mısır’da 15 bin Osmanlı askerinin
tutulduğu bir esir kampı vardı. Adı İskenderiye Seydülbeşer Kuveysna Osmanlı
Usera-i Harbiye Kampı. 16. Tümen 48. Alay Osmanlı askerleri burada esirdi.
Kampın komutanı İngiliz. Hekimi Ermeni. Bir müddet sonra Ermeni Doktor, İngiliz
Komutana uluslararası arenada hiç dikkat çekmeyecek biçimde yağdan kıl çeker
gibi bu kampın esirlerini halledeceğini belirtiyor! Bit ve mikrop kırma
bahanesiyle krizol maddeli dezenfekte havuzu yapılıyor. Türk askerleri bu
havuzlara sokuluyor. Başını suya sokan askerin gözü kör oluyor. Bunu fark eden
diğer askerler havuzdan çıkmak isteseler de dipçiklerle yeniden başları suya
sokuluyor. 15 bin asker görme özürlü oluyor ve sonra serbest bırakılıyor!. Aç,
sefil, perişan bir vaziyette “Nereye giderseniz gidin!” deniliyor. Bu Milletlerarası
esir hukukuna aykırı bir husus. Bunu unutmayın. Ülkenizi ve insanlarınızı sevin
ve koruyun.

Akif Meselenin Peşini
Bırakmıyor! Arakan Müslümanları da Ne?

Mehmet Akif Ersoy ilk defa Mısır’a gittiği yıllarda
öğreniyor bu vahşeti. Milletvekili olarak parlamentoda görev yaptığı yıllarda
diğer mebus arkadaşları Faik Bey, Edirne Saylavı Şerif Bey ve kendisi meclise
bir araştırma önergesi veriyor (25 Mayıs 1921). Ancak İstiklal Savaşı ve yeni
kurulan bir cumhuriyetin kurumlarının henüz oturmaması dolayısıyla bu araştırma
önergesi kadük kalıyor.  Napolyon’un bu
katliamı bildiği halde seyirci kaldığı, İngiliz General Sir İan Hamilton’un
bölgedeki 135 bin kadar diğer esirleri de katarlarla Hindistan bölgesine Kalküta
ve Yangon’a gönderdiği biliniyor. O yıllarda Pakistan yok, Hindistan var ve
tamamen İngiliz işgali altında. Bölgeye İngilizlerce gönderilen 12 bin Osmanlı
askerin de şehit olduğu sanılıyor. 1500 askerimizin mezarı bulundu. Bunların
bir kısmı yavaş yavaş da olsa ortaya çıkarılıyor. Mektica’daki Türk
Şehitliğinde 700 mezar olduğu arşivlere girdi. Bu gelişmeleri esir Tabip
Binbaşı Necip Bey ortaya çıkarıyor. Bir mektup yazıyor. Mektuplar o dönemde
önce Londra’ya gidiyor, sonra Kızılhaç aracılığı ile İstanbul Kızılay’a,
buradan da eğer mümkünse ailesine ulaştırılıyor. Er Koşikavaklı İsmail de
Balkanlardaki evine yazdığı mektuba cevap gelmeyince şüphe üzerine olay ortaya
çıkıyor. Durumu İstanbul’a bir vesileyle bildiriyorlar. Merkezi hükumet böylece
durumdan haberdar oluyor. Bu mektuplar hala İstanbul’da devlet arşivinde
muhafaza ediliyor. Öte yandan başta Hindistan olmak üzere bölgeye getirilen
Osmanlı esirlerine İngiliz komutan “Artık ülkenize döndünüz. Ancak savaşlar
dolayısıyla her şey birbirine girdi. Aileler kayboldu. Sizler burada verilen
toprakları işleyin, ürünlerinizi bizler satın alacağız. Evlenin, çoluk çocuğu
kavuşun” diyorlar. Büyük bir bölümü de öyle yapıyor. İşte bunlar bugün yurtsuz
ve vatansız olarak yaşamalarını acılarla sürdüren Arakan-Nyanmar
Müslümanlarıdır. Nerede; merak ediyorum araştırmacılarımız, tarihçilerimiz,
sinemacılarımız, romancılarımız, öykü yazarlarımız?

Hasta Yatağında Ankara’dan
Ziyaretçileri Var

Bütün şiirlerinin ve çalışmalarının özeti olan İstiklal
Marşı’nı Akif Safahat kitabına almadı. “Bu milletin malıdır.” dedi ve Kahraman
Ordumuza ithaf etti.

“15 Gün daha vatanımdan uzakta gurbette kalsaydım,
çıldırabilirdim” diyen Sanatçı Mısır’dan 16 Haziran 1936 günü Türkiye’ye döndü.
İstanbul Karaköy rıhtımına yanaşan gemiden inen Akif’in sırtında uzun bir pardösü
ve başında bir fötr şapka vardı!. Dostları karşıladı, dostları yerleştirdi. Her
kesimden ziyaretçisi eksik olmuyordu.

Ankara hükumetine yakın önemli yazarlardan Hakkı Tarık Us ve
Ruşen Eşref Ünaydın bir müddet sonra Akif’i hasta yatağında ziyaret ediyorlar.
Hakkı Tarık Us diyor ki “Üstat, Gaziyle birlikte idim. Sizden sevgi ve
sitayişle bahsetti. Güzel sözler söyledi. Ve hatta dikkat buyurun sözlerime “Kendilerine
hissi bir adavetim yoktur. Eğer olsaydı, Türkiye’ye dönmesine müsaade etmezdim.
İstiklal Marşı’nı da kaldırırdım.” Bu sözler karşısında Akif heyecanlanıyor ve
Hakkı Tarık Us’a dönerek;

-Demek öyle.. Hakkı Bey hatırlar mısınız? Biz Gaziyle harp sahalarında
ön saflarda beraber gezdik, beraber yürüdük. Meclis’te kendilerini sonuna kadar
destekledik. Bu böyle iken Gazi Hazretlerinin “adavet” kelimesini telaffuz
etmesine hayret ettim. Beni memlekete sokmayabilirlerdi. Lütfettiler.
Kendilerine minnettarım. 

Mehmet Akif biraz dinleniyor, derin bir nefes alıyor ve sonra
devam ediyor “İstiklal Marşına gelince onu kimse kaldıramaz! Nasıl kaldırılabilir
ki? Meclis’te ilk okunduğu gün Tunalı Hilmi hariç herkes ayakta dinledi.
Kendileri de dahil. İstiklal Marşı bir daha yazılamaz. Kimse de bir daha
İstiklal Marşı’nı yazamaz. Allah bir daha bu millete İstiklal Marşı
yazdırmasın.”

 Ortalık biranda buz
kesiyor.

2021, On Yıl Öncesine
Benzememeli

Hamasetimiz, şehametimiz ve feragatimiz, gururumuz, yüksek
seciye ve fazilet sahibi, insan-ı kamil İstiklal Marşı yazarı Akif!.. Dilerim
2021 İstiklal Marşı’nın TBMM’nde kabulünün yüzüncü yıldönümü 2011 Mehmet Akif
Yılı’nda görülen hovardalığa, yalnızlığa, kısırlığa, bitmişliğe, yetersizliğe
benzemez; ulusal ve uluslararası boyutta ses getirecek, yansıması güçlü olacak,
her tarafta ve özellikle İstanbul’da İstiklal Marşı Yazarının hatıralarına
sahip çıkılacak, Safahat’ın dünya dillerine tercümesi katlanarak artacak,
dramaları sahnelenecek, Mehmet Akif Ersoy’un idealizmine ve karakterine uygun
nesillere yatırım yapılacak bir yıl olur.

Değerli
Cumhurbaşkanımız, 18 yıl gecikmeyle de olsa, 20 Ocak 2021 tarihli
beyanatlarında lisan ile alakalı olarak ezcümle:

– “Diline sahip çıkmayan milletler tıpkı
kökleri kuruyan ağaçlar gibi esen rüzgârlar karşısında devrilmeye mahkûmdur.”

            – “Maalesef kültürümüzün taşıyıcısı
olan dilimizi ihmal ettik”

            – “Dilde sadeleştirme niyetiyle
çıkılan yolda Türkçemiz tarihin en büyük katliamına maruz bırakılmıştır”

            – “Şayet millet olarak bizim bir
kültür davamız varsa, öncelikle Türkçeden başlamamız gerekiyor”

            – “Kültür ve sanat adamlarımız başta
olmak üzere, bütün kalem ve kelam erbabından dilimize sahip çıkmalarını
istiyorum” demek suretiyle, harika tespitlerde bulunmuşlardır.

            Ancak muhterem Başkanımızın lisanımıza
bu kadar ehemmiyet veren konuşmasına mukabil, halen vazife yapmakta bulunan
Milli Eğitim Bakanı Ziya Selçuk ise, 14 Eylül 2019 tarihli gazetelerde
yayımlanan beyanatında aynen, şu cümle yer almaktadır. Bu konuşmasında “60 bin özel gereksinimli bir bireyin hizmet
aldığından” bahsetmektedir. Öğretmelerin amiri Milli Eğitim Bakanı olduğuna
göre, öğretmenler haliyle ve hiç şüphesiz, Milli Eğitim Bakanının dediğini
yapacaklar ve onun yolundan gideceklerdir.

            Ayrıca muhterem Cumhurbaşkanımız
daha önce Trump Tower’in açılış merasiminde; AVM’ler, mağazalar,
işyerleri, markalar ve lüks sitelerdeki yabancı isimlerden rahatsız olduğunu da
açıkça söylemişlerdi. Ancak buna rağmen, bu güne kadar bir tek AVM’ de, tek bir
sitede isim değişikliği olmadığını görmek bizi ziyadesiyle üzmektedir.

****

Ak Parti İktidarında Yerli ve Milli Olmayan Eğitim

AK PARTİ 19 yıldır iktidarda olduğu halde,Müslüman
Anadolu halkının kimyasına uymayan fen kitaplarının hemen her sayfasında, materyalist
ve ateist fikirlerin empoze edildiği görülmektedir. 2019 – 2020 eğitim öğretim
döneminde okutulan 3, 4 ve 5. sınıf fen kitaplarında, canlı varlıkların
yaratıcı olmaksızın kendiliğinden olduğu, yaratıcı dememek için akıl ve
mantığı hiçe sayan ifadelere yer verildiği görülmektedir.

İlim adamlarının tanıtıldığı Fen 4. sınıf
kitabında,Türk-İslam alimlerinin hayatlarının olmadığı, Mimar Sinan gibi
bir dehanın dahi yer almadığı tespit edilmiş bulunmaktadır.

Millî
Eğitim Bakanlığı ders kitaplarındaki materyalist bakış açısına son vermelidir.

Bir mühim mesele de şudur ki, okullarda
okutulan ders kitaplarında halen “yaşam
koşullarından” bahsedilmektedir. Bugün artık yaşam, amaç, neden, yanıt,
kanıt, tanık, olanak, olasılık, anımsamak,
önlem gibi nesebi gayri
sahih kelimeler her tarafı işgal etmiş bulunmaktadır.

Bu ve buna benzer kelimelerin
yaygınlaşmasında maalesef devlet kurumu olan TRT ve okullarda öğretmenler
başı çekmektedir. 18 yıldır bu kurumlar, AK PARTİ Hükümetinin tayin ettiği
idareciler tarafından yönetilmektedir. TRT kurumu ile ders kitaplarına
sahip çıkmak suretiyle, meseleyi esastan halletme imkânı yok mudur? Bu
kurumların düzelmesi için hangi partinin iktidara gelmesi beklenecektir?

Bu gün, devlet ricalinden çok azı hariç, sebep kelimesini kullanan neredeyse
kalmadı. Ağzını açan konuşmasına o
nedenle diye başlamaktadır.  Ayrıca çok
calibi dikkattir ki, hâkimlerin yazdığı mahkeme kararları da aşırı derecede uydurma
olarak tabir edilen kelimeler ile yazılmaktadır.

****

Okullarda En Temel Dini Bilgiler Neden Öğretilemiyor?

Bir mesele daha var ki, yürekler acısı bir
durum arz etmektedir. O da şudur: Bundan birkaç gün önce internette bir sokak
röportajı seyrettim.  Röportajı yapan
karşısındaki muhatabına soruyor, Müslüman mısınız? Bu soruya muhatap olan ve en
az 25 – 30 yaşlarında olduğu tahmin edilen vatandaş, hiç tereddüt etmeden evet
Müslümanım diyor.  Verilen bu cevap
üzerine,“peki Öğle Namazı kaç rekâttır?” diye sorulduğunda ise alınan cevap 4 rekâttır
oluyor, Arkasından “gusül aptesti almayı biliyor musunuz?” sorusuna da “bilmediğini
ve bu güne kadar hiç gusül aptesti almadığını” söylüyor. Bu vatandaş muhtemelen
evli ve çoluk çocuk sahibi birisi olabilir. Hatta öyle ki, bazıları da bu arada
ateist olduklarını, hiçbir dini inançlarının olmadığını söylüyordu.

Bildiğim
kadarıyla Orta Öğretimde talebelere Din Kültürü ve Ahlak Bilgisi Dersleri
mecburi ders olarak okutulmaktadır. Mecburi olarak okutulan bu dersler, bir
talebeye temel bilgi olarak, Öğle Namazının kaç rekât olduğunu ve gusül abdestinin
nasıl alındığını öğretemiyorsa, başka hangi bilgileri öğretiyor, doğrusu çok merak
ediyorum.

****

 Netice itibariyle, lisanımızın yapısına uymayan
uydurma kelimeler güzel Türkçemizin ahengini bozmakta ve aynı zamanda da dede
ile torunu birbirini anlayamaz hale getirmektedir. Hâlbuki, Türkçemiz dünyanın
en güzel ve ahenkli lisanlarının başında gelmektedir. Üzülerek ifade edeyim ki,
Türkçe ’de yapılan lisan katliamı dünyanın başka hiçbir ülkesinde yapılmamıştır.

Değerli
Cumhurbaşkanımız Recep Tayyip Erdoğan’ın ifade ettikleri gibi, başta kültür ve
sanat adamlarımız olmak üzere, bütün kalem ve kelâm erbabının lisanımıza sahip
çıkması icap etmektedir.

     Demek ki,
kardeşlerin birbiri üstündeki haklarından biri de, nasihat ve öğüt isteme
hakkıdır. Bu hak, tabii ve çok doğal bir haktır. Çünkü insan, yaratılıştan
medenî ve uygardır. Yani birbirine muhtaçtır. Toplu yaşamak zorundadır.
Birbirlerinden her konuda yararlanmak en doğal haklarıdır.

     Öyleyse hakkı
bilmekte, hakkı bulmakta ve hak için neler yapmak gerektiğini öğrenmekte
birbirlerine başvurmaktan asla çekinmez olmaları gerekir. Hakkı öğrenmek
hususunda başkalarına muhtaç olmak bizi utandırmamalı. Bunu bir izzeti nefis
meselesi yapmamalı. Çünkü öğrenme sırasında, her şeyimizi ayaklar altına
almaktan çekinmemeliyiz. Öğrenmenin önemi karşısında, başka her şey değerini
kaybeder.

     Nitekim büyük bir
âlime sorarlar: “İlminizi neye borçlusunuz?” Hiç çekinmeden cevap verir:
“İlmimi der, bilenlerin peşini asla bırakmaz oluşuma borçluyum. İlmimi onların
her türlü nazına katlanmaya borçluyum.” Yâni demek ister ki, ne yaparlarsa
yapsınlar, bilginlerin peşinden hiç ayrılmamak lâzım. İlim için, gerekirse
haysiyet, şeref ve izzetini ayaklar altına almaktan kat’a çekinmemek gerekir.
İlim konusunda bütün bunlara katlanmaya, büyükler zaten cevaz vermişler, caiz
görmüşler. Bu hususta her türlü eza ve cefa çekmeyi doğru bulmuşlardır.
Nitekim: “Hikmet, ilim ve fen mü’minin / inananın kaybolmuş malıdır. Nerede,
kimde ve ne zaman olursa olsun, hemen onu almalıdır.” meal ve anlamındaki
Peygamber buyruğu da, bir bakıma buna işaret ediyor.

     “Nasihat” deyince
“Bir dokun, bin âh dinle kâse-i fağfurdan.” misali neler gelmiyor ki akla. Yüce
Peygamberimizin “Din nasihattir, din nasihattir, din nasihattir.” diye tekrar
tekrar, üzerine basa basa Dinin nasihatten, bir öğütten ibaret olduğunu
söylemesini hepimiz biliriz. Evet “Din nasihattir.” diyoruz. Nasihatten ise,
şunu anlamak istiyoruz: “Akla kapı açmak, ihtiyarı / istek ve tercihi eline
vermek.” Veciz ifadesiyle, insanı tehdit değil, insana teklif etmek. İnsanı
tenkit değil, insana tebliğde bulunmak.

      İnsan ise bir
bakıma “asker” hükmündedir. Çünkü “asker” sözcüğünü deşmeye başlarsak; bitip
tükenmez bir konu çıkar karşımıza. Sadece ana hatlariyle biraz değinelim yeter.
Askerde insan yer, içer, yatar, kalkar. Bazen de eğlenir. Ama kimse askere
yemek, içmek, yatmak, kalkmak ve eğlence için gitmez. Bütün bunlar tâlim
terbiye ve silâh eğitimi içindir. Kısaca, gerektiğinde vatan ve yurdun müdafaa
ve savunmasını yapabilecek kapasitede yetişmek içindir. Tıpkı yemek için
yaşamadığımız; yaşamak için yediğimiz gibi. Demek ki, askerin kışlada yemesi,
içmesi, yatması, uyuması; tâlim için gereken sıhhat ve kuvveti kazanmak
içindir. Askerde, asker akşam yatacağı yeri düşünmez. Ne yiyeceğini mes’ele /
problem etmez. Çünkü o, devletin işidir. Yersiz olarak bunları düşünüp de,
tâlimden geri kalan cezalandırılır.

     Askerliği
lâyıkıyla bitirenler oradan ayrıldığına biraz üzülse de, aslında sevinçleri
daha çoktur. Çünkü bütün sevdikleri dışarıda kışla hâricindedir. Onlara
kavuşacaklardır. Geride kalanlar da, daha sonra, nasılsa tezkere alıp
geleceklerdir.

     İşte dünya da, bir
kışladır. İnsan da bu kışlada askerdir. Günü gelince tezkere alacaktır. Ya
lâyıkıyla görevini yapmış olmanın sevinciyle, sevdiklerine kavuşacak veya
gereken şekilde davranmadığı için hapse atılacak, sevdiklerinden mahrum bırakılacak.
Ta ki askerliğin gereğini yapana kadar. Ancak ondan sonra salıverilecektir.

     Evet askerde kayıt
kuyut altında olduğumuz gibi, dünyada da, din denen bir çerçeve içinde kayıt
kuyut altındayız. Kışla nasıl ki, ücret yeri değil, vatana hizmet yeridir.
Dünya da ücret yeri değil, hizmet yeridir. Kışla nasıl ki devlete hizmet
yeridir. Dünya da insanın Allah’a kulluk edeceği bir kışla hükmündedir. Nasıl
ki askerde hizmet, tezkere alana kadar. İnsanın da kulluğu, teklif karşısında
kalışı, dünyadan ayrılana kadardır. Evet asker kışlada nasıl ki sadece
askerdir. İnsan da dünya kışlasında, sadece kuldur. Öyleyse kul gibi davranmak,
yani ibadet etmek, emir almak ve emri yerine getirmekle mükellef ve yükümlüdür.

     İşte “Lâ râhate
fi’d – dünya.” Yâni “Dünyada rahat yoktur.” denilmesinin bir hikmeti de budur.
Rahat yok deyip rahat edecek. Rahatlığı hizmette, kullukta ve emre âmâde
olmakta, yâni gerçek insan olmakta, sözde değil öz de insan olmakta bulacak.
Meseleyi böyle bilecektir.

Türk tasavvufuna farkında olmadan giren ve bilmeden çok katkı veren mutasavvıf Müslüm Gürses hazretleri bir
sözünde der ki:  “Ölüm herkesi bulacaktır ve toprak altında düz yatmak için üstünde dik
duracaksın.”

            Tasavvufta
var olan iman iştiyakı, inşirah duygusu, belli zikir kalıpları üzerinden sağlanan konsantrasyon, bazı maddî motifler
üzerinden kazanılan manevî arınma
eğitimi gibi temel özellikleri bağrında barındıran Müslümcülük de başlangıçta koyu bir tarikat ve teo-politik
bir klan hüviyetinde idi.

            O
zamanlar Müslümcü Hareket’in en çok
eleştirilen jilet–damar–acı üçgeni en çok mürit/müşteri toplayan
en bâriz farklılığıydı. Zira jilet, insanın
doğallığına vurulmuş bir darbe olarak sakal da kesebilir insan da. Jilet
çekmek aslında jiletin fonksiyonuna
bilinçsiz bir isyandır. Uzayan kılların karşılığı olarak üretilen soğuk cismin uzayıp giden acıların sıcak karşılığına tahvil edilmesi
olayıdır.

            Jilet çekme seansı da bir güç gösterisi ve meydan okumadır. Teknolojiyi ve onun kapitalizmini küçümseme, onu farklı bir anlayışla yenme arzusudur.
Akan kan sizin bakışlarınızdaki korkudadır, damlayan bedende değil.
Bir kesiğin vereceği acı, ruhu ızdırap
cenderesine alınmış insanlar için önemsizdir. Kendine jilet atan biri
zaten dünyaya tümden tekme atmış demektir. Ve kendisine böyle davranan
birine feleğin kötülükleri ne yapabilir?!

            “Damar” ise Müslümcülük’te yüreğin ham borusudur. Damara hitap etmek yüreğe
hitap etmektir, kalbi titretmektir.
Kansa akıcılığı yani hayatı simgeler. Jilet
& damar kardeşliği Müslümcülüğün yaşamsal ünitesidir. Hayatına son
verecek bir itikatsızlığa asla düşmez Müslümcü.
Ancak ‘Acı çekme özgürlüğü’ne,[1] ‘Acıların bize umudu
buldurması’na[2]
ve “Acılar ülkesinde yolcusuz yolları
bekleme”[3]
terapisine taliptir.

            İşbu
mevzu da nereden çıktı? Olay nasıl gelişti? diye televizyonunuzun ya da
telefonunuzun medya ayarlarıyla
oynamayınız ey halkım. Hâsılı kelâm; Türk
Milleti ritmini aramaktadır. Ve bir müddet/mühlet daha arayacaktır.

            Çer-çöpten
ibaret piyasa müziğini
kastetmiyoruz. Millet sosyolojisi bazen
ırmaklar bulup akmak ister. İşte o
dikey hareketlilik toplumsal ruhun
nabzıyla buluştuğunda milletin
damarlarında aynı duygu–düşünce–davranış
da müsellesen akmaya başlar.

            Toros Yaylalarındaki Karacaoğlan estetiği ve Türkmen
töreli Dadaloğlu delikanlılığı, Viyana önlerine yürüyen Mehterân
cesareti ve Cumhuriyet coşkusunun marşlarına yansıyan saflığı, zûlme karşı Pir Sultan Abdal kararlılığı ve millet sevgisindeki Âşık Veysel duyarlılığı ve
dahi 60-70-80’lerin karmaşasına arabesk
temelli halk isyankârlığı işbunun tezahürlerindendir.

            Popüler kültür Türk’ün ritim bozukluğudur.
Pop müzik ve klip emperyalizmi Haçlı belâsı, Moğol istilâsı,
mezhep tasallutu, devşirme şiddeti, yokluğun yakıcılığı, cahilliğin cazibesi ve kardeş kavgasından daha hafif, daha masum
değildir.

            Mevzuya
mübareğin bir virdiyle şimdilik son verelim:

“Aşktan yüzümüz gülmedi diye

 Tanrıya bu
isyan bu sitem niye?

 Hepimize canı o
verdi ise

Kul günahkârsa Tanrı ne yapsın?”  [4]

– 1 –

     İkaz etmek /
uyarmak istenilen birine: “Ey kardeş!” hitabı ve sözüyle başlamalı. Çünkü böyle
sesleniş; iki kişi arasında köprü kurmaya yarar. Bu hitapla karşılaşan kimsenin
kalbi yumuşar. İki kişi arasında yakınlaşmayı sağlar. Bu hitapla seslenen,
karşısındakine: “Sana seslenmeye hakkım var. Çünkü biz kardeşiz..” demek ister.

     “Ey kardeş!”
seslenişi, karşısındakinden kendisini bir kardeş olarak kabul etmesini
istemektir. Aynı zamanda “Ey kardeş!” hitabı, hitap edenin, hitap ettiği
kimseyi kardeş olarak görüp kabul ettiğini bildirir. “Ey kardeş!” tarzında
sesleniş, seslenene, seslenme hakkı verir.

     “Ey kardeş!”
şeklindeki sesleniş, iki tarafı da hukuk sahibi kılar. Bu durumda artık
seslenen seslendiği üzerinde hak sahibidir. Bunun gibi kendisine seslenilen de
seslenen üzerinde hak sahibidir.

     Çünkü
kardeştirler.

     Çünkü artık
kardeşlik hukuku içindedirler.

     Çünkü artık
birbirleriyle söyleşmeye, hakları vardır.

     Çünkü artık
birbirleriyle bilişmeye hakları vardır.

     Çünkü artık
birbirlerini sevmeye hakları vardır.

     Çünkü artık
Hakk’ın hatırı söz konusudur.

     Çünkü artık
Hakk’ın hatırı her şeyin üstündedir.

     Çünkü artık
Hakk’ın hatırı hiçbir şeye feda edilmez.

     Evet, bu hitap
tarzı yani “Ey kardeş!” seslenişi, aynı zamanda bir âyetin de gereğinin yerine
getirilmesidir.

     Çünkü bizzat âyet
mealen: “Mü’minler / İnananlar, ancak kardeştir.” (Hucurât: 10) demiyor mu? O
hâlde kardeşler birbirlerine lâkayt / kayıtsız kalamazlar. Kardeşler
birbirlerine sırt çeviremezler.

     Bir göz hatırı
için, çok gözler sevilir. Öyleyse Yaratan’ın hatırı için yaratılanlar da
sevilir. Yaratan’ın hatırı için yaratılanlar da birbirlerini sevmekle mükellef
ve yükümlüdürler. Yaratan’ın hatırı için yaratılanlar da birbirlerini
kollamakla, birbirlerini yalnız bırakmamakla yükümlüdürler.

     Nitekim Yunus
Emre: “Yaratılanı severiz Yaratandan ötürü.” derken bu gerçeği çok güzel bir
şekilde ifade etmiştir. Çünkü Hz. Ali’nin cihanşümul / evrensel mesajından
şüphesiz haberdardı. Ne demişti Hz. Ali, tayin yerlerine uğurlarken yeni kadı,
hâkim ve yargıçlara: “Müslümanlara âdil / adaletli davranın. Çünkü onlar sizin
din kardeşleriniz. Müslüman olmayanlara da âdil davranın. Çünkü onlar da sizin
insan olarak kardeşlerinizdir.”

     Bir zamanlar,
İsrailoğulları Firavun ve kavminin zulmü altında inim inim inliyorlardı. Erkek
çocukları öldürülüyor, kadınları sağ bırakılıyordu. İsrailoğulları Mısır’da bu
çok kötü durumdayken Hz. Musa onlara bir vaatte bulunmuştu. Allah, düşmanlarını
helâk ederse kendilerine bir kitap getirecekti. Yüce Allah İsrailoğullarını
denizden geçirerek onları esenliğe çıkarmış, düşmanlarını da sulara garketmiş /
gömmüştü.

     Vakta ki, Hz.
Musa, kardeşi Hz. Harun’u yerine halef / vekil olarak bırakmış. Güzel hareket
etmesini, fesat ve bozgunculuk çıkaranlardan olmamasını hatırlatmış. Tâyin
edilen zamanda da istenen yere gelmişti. Böylece Yüce Rab, kelâmiyle onu
muradına erdirmişti.

     Ne yazık ki,
İsrailoğulları, Hz. Musa’nın arkasından; süs takılarının eritilmesiyle yapılan
ve içine girip çıkan hava akımından dolayı, böğürür gibi ses çıkaran bir buzağı
heykelini put edinmişler, ona tapmaya başlamışlardı. Bu durumu Yüce Allah, Hz.
Musa’ya bildirmişti. Bundan dolayı Hz. Musa çok büyük bir öfkeyle geri dönmüş.
Gelir gelmez kavmine şu yolda seslenmişti:

     Sizi ben
şirk ve küfürden uzaklaştırmamış mıydım? Sizi ben tek Allah inancına bağlamamış
mıydım? Sizi ben Allah’a nasıl ibadet edileceği hakkında aydınlatmamış mıydım?
Bütün bunlara rağmen benim yokluğumda, benim ahdime riayet etmeyerek arkamdan
ne fena şeyler yaptınız, buzağıya taptınız!

– 2 –

     Sonra da Hz. Musa
levhaları yere bırakmış. Öfkeyle kardeşi Hz. Harun’un saçından sakalından
tutup, şiddetle sarsmaya başlamıştı. Bunun üzerine kardeşi, yumuşak bir sesle:

     -Ey anamın oğlu
(yani ey kardeşim)! dedi.

     Ona böyle
seslenmekle şefkat ve merhamet damarlarını kabartmıştı. Yani demek istemişti
ki:

     -Ey, anam gibi
merhametli olman gereken sevgili kardeşim. Gerçekten bu kavim, neredeyse beni
öldürecekti! Öyleyse bana, düşmanları sevindirecek bir şey yapma. Beni o
zalimlerle bir tutma. Çünkü ben onlardan da, yaptıkları işlerden de uzağım.
Yaptıklarına katılmadım. Onları önlemeye çalıştım. Fakat ne çare, onlara söz
geçiremedim. Velhasıl onların hak ettikleri hesaba çekilmeyi, ben müstehak
olmuş / hak etmiş değilim.

     İşte Hz. Harun’un
kardeşine, kardeşçe davranması, kardeşçe seslenmesi; Hz. Musa’nın öfkesinin
sönmesine, dinmesine en büyük etken olmuştur. Hz. Harun’un kardeşliğe yakışır
şekildeki hitap tarzı, Hz. Musa’nın sâkinleşmesine yetmiştir.

İnsanoğlu ne tuhaf; sadece tuhaf
değil oldukça da vefasız desem fazla abartmış sayılmam herhalde. Çocukluk
çağından başlayarak, bizlerin yetişmesinde anne ve babalarımızın haricinde
büyük emekleri olan öğretmenlerimiz, gazetelerdeki köşe yazılarını ve
kitaplarını okuyup kişiliğimizi kazanmamızda bize yön veren yazar ve
düşünürlere karşı ilgisiz kalmak, vefasızlıktan da öte bir şey olsa gerektir.

Kocaeli Aydınlar Ocağımızın
değerli yazarlarından Sayın Oğuz Çetinoğlu, Ordinaryüs Prof. Dr. Reha Oğuz
Türkkan’ın vefatının 11. Yılında bir vefa örneği olarak hem kendisini anıyor,
hem de son kitabının tanıtımını yapıyor. Yazının giriş bölümünden kısa bir
alıntı: “  Tanınmış Türk Milliyetçisi, 3 Mayıs 1944
Hâdiselerinin mağdurlarından Ord. Prof. Dr. Reha Oğuz Türkkan, Türkçülüğün Yeni
Esasları isimli kitabının ikinci cildine, alt isim olarak Hedefe Doğru
ibâresinin tercih edilmesini; “Birincinin adı ‘Yükselen Milliyetçilik’ idi,
ikincisi daha çok 21. Yüzyıl milliyetçiliğini anlattığı için, ‘Hedefe Doğru’
oldu” sözleriyle açıklıyor.”(Oğuz Çetinoğlu)

Hâlbuki bizler daha henüz
gençliğimizin ilk çağlarında Nihal
Atsız’ın “Bozkurtlar” ve Reha Oğuz Türkkan’nın “Tabutluktan Gurbete”
kitaplarıyla tanıştık. Nihal Atsız’ın
“Bozkurtların Ölümü” romanı, Tokat’ın en küçük ilçelerinden Artova Ortaokulu
kütüphanesinden rasgele seçip okuduğum ilk romandı.(O yıllarda Artova’da lise
yoktu, lisede okumak isteyenler, Tokat’a gitmek zorunda kalıyorlardı.)

Reha Oğuz Türkkan’ın “Tabutluktan Gurbete” isimli kitabını
ise, Turhal’da liseli yıllarda okumak kısmet oldu. Burada ifade etmek isterim
ki, gerek Nihal Atsız’ı gerekse Reha Oğuz Türkkan’ı bir köşe yazısına sığdırmanın
imkânsızlığının tabii ki idrâki içindeyim bu iki koca dev adam, ancak romanlara
sığar.

Reha Oğuz Türkkan: “Nihal Atsız ismini ilk defa Türkiye Büyük
Millet Meclisi kütüphanesinde Atsız Mecmua koleksiyonuyla tanıdım. O yıllarda
Türklük ve Türkçülükle Ziya Gökalp ve Atatürk’ten başka ilgilenen kimse yoktu.”
Diyor ve devamla: “Mecmua koleksiyonunu
inceledikten sonra baktım güzel yazılar ve şiirler var tanımak istedim
kendisini. Şiirlerini, Ergenekon dergisinde yayınlamak istedim kabul etti.”

Reha Oğuz, Atsız’la tanışmadan Fransa’ya Sorbonne Üniversitesi’ne tahsile
gider. Ancak 1944 Türkçülük hareketi
vesilesiyle tanırlar birbirlerini. O
arada Ergenekon dergisi bazı yazılar dolayısıyla kapatılır. Daha sonra, Nihal
Atsız’ın yazı ve şiirleri Reha Oğuz Türkkan’ın ağabeysinin çıkardığı “Bozkurt” dergisinde yayınlanmaya
başlar. Dergiye son yazısını gönderdiğinde zamanın içişleri bakanı Faik
Öztrak’ı hedef seçer Atsız: “Ey tek
ciğeri alınmış bakan! Sen kendini şahin sanıyorsun ama bir sürüngenin tekisin,
biz adamın gözünü çıkarırız.” Diye bir sürü hakaret ve tehdit dolu yazısı
yayınlanır. Bu yazıdan sonra Bozkurt dergisi de kapatılır. Sonra dergi, araya
hatırlı adamlar girer tekrar yayın hayatına başlar. Reha Oğuz Türkkan, Atsız’a
gider ve ricada bulunur: “Yazıları önce
bana gönder biraz yumuşatayım sonra yayınlayalım.” Dediğinde Atsız birden köpürür:
“sen kim oluyorsun ki benim yazılarımı
denetliyorsun” der ve bir daha Bozkurt dergisine yazı göndermez ve sonra: “Hesap öyle görülmez böyle görülür” başlığı
altında Reha Oğuz Türkkan’ı kasteden köşe yazısıyla daha önce kapatılmış olan Orhun Dergisini tekrar yayın hayatına
başlatır.

Nihal Atsız Orhun dergisinde Reha
Oğuz Türkkan’a “belaltı”
vuruşlarıyla devam eder. Hele bir yazısında: Reha Oğuz Türkkan için: “Seni gidi Gürcü, Rum dölü, Yunan Tohumu, Selanik dönmesi, Arnavut p..i” gibi
hakaretlerde bulunur. Buna cevaben Reha Oğuz Türkkan: “Yahu bu kadar hakaret yeter zaten bu yazdıklarına kimse inanmıyor, söyle
ben bu saydıklarından hangisiyim?” demek zorunda kalır.

Daha sonra Nihal Atsız’ın hocası Zeki Velidi Togan bu ikisini yan yana
getirir, barıştırır ve aralarındaki kavga son bulur.

Reha Oğuz Türkkan, yine de her
fırsatta Nihal Atsız’ın roman, şiir ve çıkardığı dergiler konusunda hakkını
vermekten kendini alamaz: “Biz,
genellikle dergi köşelerinde fikri yazılar yazarken, Atsız roman ve şiirleriyle
Türkçü gençlerin ruhuna hitap ederek etrafında toplamayı başardı.” Der.

Gene tarihçi Murat Bardakçı: “Nihal Atsız’ın tarihçiliğini aşan bu güne
kadar başka kimse gelmedi.”

Reha Oğuz Türkkan hakkında bir
Amerikan enstitüsü onu: “Müslüman-Türk,
Fransız-Avrupa ve Anglo-Sakson, Amerikan gibi, tek kişide bulunması zor üç
kültürle yoğrulmuş olan Dr. Türkkan, gerçekte katıksız bir Türk’tür.
Rönesans’tan beri az görülen türde çok yönlü, fakat o yönlerinde derinliğe
varabilmiş başarılı bir şahsiyettir.” Diye takdim etmiştir.(Alıntı: Oğuz
Çetinoğlu)

Faydalanılan Kaynaklar:

1-     
HT tv. Teke tek: https://www.youtube.com/watch?v=0WGx8RePTQ4

2-     
Oğuz Çetinoğlu: http://www.kocaeliaydinlarocagi.org.tr/Yazilar/YaziDetay/11838