Oğuz Çetinoğlu: İstanbul
Sözleşmesini kısaca özetler misiniz?

Süleyman Kocabaş: İstanbul Sözleşmesi,
kadına yönelik şiddetle mücâdele kapsamında kabul edilen, milletlerarası bir
sözleşmedir. Sözleşme metni İstanbul’da imzaya açıldığı için ‘İstanbul Sözleşmesi’ olarak anılıyor. Sözleşmeye
ilk imzayı koyan ülke Türkiye oldu.  1
Ağustos 2014’de yürürlüğe girdi. Maksadı; kadınları her türlü şiddete karşı
korumak ve kadına yönelik şiddet ve ev içi şiddeti önlemek, kovuşturmak ve ortadan
kaldırmaktır.

Çetinoğlu: İlk
nazarda fena bir maksadı olmadığı anlaşılıyor. Kaldırılmasının sebeplerine
geçmeden önce bir sorum daha olacak. Sözleşmenin kapsamında neler var?

Kocabaş: Kadınların ayrımcılıktan
korunması, kadınlarla erkekler arasında eşitliğin yaygınlaştırılması maksadı
var. Ayrıca kadınlarla erkekler arasında târihten gelen eşit olmayan güç ilişkilerinin
bir tezahürü olduğu ve bu eşit olmayan güç ilişkilerinin, erkeklerin kadınlara
üstünlüğüne, kadınlara karşı ayrımcılık yapmalarına ve kadınların tam anlamıyla
ilerlemelerinin engellenmesine yol açtığı iddia ediliyor ve kadınların
ilerlemesine engel olan hususların kaldırılması hedef alınıyor.

Çetinoğlu: Bunlar
da faydalı düşünceler, uygulamalar gibi görülüyor. Fakat işin nereye varacağını
kestirmek de mümkün değil gibi…

Kocabaş: Teşhisiniz doğru. Zaten bu
sebeple Cumhurbaşkanı, bir karanâne ile sözleşmeyi iptal etti.

Çetinoğlu: Müslüman
Türk toplumunun kendisine has âile anlayışı vardır. Aile müessesesi, onu
meydana getiren fertlerden daha saygın, daha mukaddes bir yapıdır. Evet,
kadınlar şiddete mâruz kalmamalı, korunmalı. Fakat, aileyi yok ederek, aile
müessesesini yıkarak korunacaksa, bu pire için yorganı değil, yorgan ile
birlikte bütün evi yakmak olur.

Kocabaş: Haklısınız. Başka mahzurları
da var.

Çetinoğlu: Nelerdir?

Kocabaş: Kadınlarla erkekler arasında
eşitliğin yaygınlaştırılması ve bu amaçlar için kapsamlı bir çerçeve, politika
ve tedbirler tasarlanması ve bu konularda milletlerarası işbirliğinin
yaygınlaştırılması hedefleniyor.

Çetinoğlu: Cenâb-ı Allah tarafından
kadınla erkek eşit yaratılmamıştır ki… Biyolojik eşitlik mi hukûkî eşitlik mi
söz konusudur?

Kocabaş: Tasrih edilmemiş. ‘Sosyal eşitlik’ diye bir kavram var.
Biyolojik eşitliği de kapsayabilir.

Çetinoğlu: ‘Karaman’ın koyunu, sonra çıkar oyunu…’
özdeyişini hatırlatıyor.

Kocabaş: Başka oyunlar da söz konusu: Önce
şu ‘eşitlik’ kavramını irdeleyelim. Kadın
ve erkek hukûkî ve fırsatlar yönünden eşittir. Bunun için sözleşme imzalamaya
gerek yok. Anayasamızda hüküm var. Meselâ eşit işe eşit ücret verilir. Bilfarz
erkek öğretmen ile kadın öğretmen aynı ücreti alır. Burada bir eşitsizlik
olamaz. Fakat kadın öğretmen, erkek öğretmenle aynı işi yaptığı halde daha
erken emekli olabiliyor. Çünkü kadının biyolojik şartları öyle gerektiriyor.

Çetinoğlu: ‘Sosyal eşitlik’ kavramı da muğlak…

Kocabaş: Haklısınız: Kadınların duygu
gücü yüksektir. Çoğunlukla akıl ve mantıklarıyla değil, duygularıyla hareket
ederler. Bunu üstünlük olarak kabul etiğimi belirteyim de ‘kadınları aşağılıyor’ demesinler. Sevgi izharında daha cömerttirler. Uzmanlar, kadın ve erkek
beyinlerinin farklı çalıştığını belirtiyorlar. Buradan bir suçlama çıkaran
olursa, muhatap ben değilim, ismi bende mahfuz uzmanlarındır. gerektiğinde
belgesini ibraz ederim.

Kadınlar şefkat konusunda da üstündür.
Eşit olacaksınız diyerek bu üstünlüğü ellerinden almak kimsenin hakkı değildir.
Aynı şekilde empati yaparken de kadınların erkeklere göre üstünlüğü vardır.
Entel tâbiriyle kadınların duygu ile alâkalı okur-yazarlığı klâsik ifâdesiyle
hissî yönleri kuvvetlidir. Çabuk hislenirler. Çabuk ağlarlar, sık sık ağlarlar.
Bâzen sevinçten bâzen kederden…

Çetinoğlu:
Başka
farklılıklar da olmalı…

Kocabaş: Meselâ kadınların korkuya karşı
dirençleri daha zayıftır. Buna karşılık, estetik algıları çok üstündür. Pek
çoğunun ikna kabiliyeti yüksektir. Hemen hemen hepsi çok konuşkandır.
Erkeklerle aralarındaki farklar saymakla bitmez.

Çetinoğlu:
Müzik, resim
ve diğer sanat dallarında üstün oldukları söyleniyor.

Kocabaş: Kadınlarımızın acıma hisleri daha
kuvvetlidir. Müşfiktirler…

Çetinoğlu:
Daha
sabırlıdırlar. Analık hissi, doğurma özellikleri… Kadınların olmadığı bir dünya
ve hayat düşünülemez. Onların üstünlükleri de saymakla bitmez. Biz konumuza
dönersek efendim… Sözleşmede, kadın cinayetlerinin önlenmesi hususuna da yer
verilmiş. Nasıl olacak?

Kocabaş: Keşke mümkün olsa… Mümkün olabilmesi
için sosyal yapımızı bozacak tâvizler vermeden yapmalıyız.

Çetinoğlu:
Ne gibi
tâvizler veriliyor?

Kocabaş:
Mükemmel insan yerine göre vagon, yerine göre lokomotif olabilendir. Vagon da
lokomotif de tek başına kendisinden beklenen hizmeti veremez. Bizim
kültürümüzde lokomotif erkektir. Fakat kadın lokomotif görevini daha iyi
yapıyorsa, erkek buna rıza gösterir. Fakat sözleşme ile eşitlik var, ikisi de
aynı zaman ve mekânda lokomotif olsun denilirse sürtüşme çıkar, sürtüşmeler
çatışmaya dönüşür. Dul erkekler, dul bayanlar toplumu oluruz. Ailenin kudsiyeti
korunmalıdır.

Çetinoğlu: Sizce İstanbul Sözleşmesi, aile kudsiyetini tehlikeye atıyor mu?

Kocabaş: Hem de nasıl…

Çetinoğlu: Meselâ?

Kocabaş:
Sözleşme evli çiftlerde rekâbet ortamı oluşturuyor. Eşitlikte, haklarda… Kadına
hukuken güç veriliyor, hak veriliyor. Kadın gücünü kendi kabiliyeti ile elde
etmeli. Bizim güçlü kadınlarımız târihte vardı, günümüzde de var. Onlar
güçlerini kanunlarla değil, meziyetleriyle elde etmişlerdi. 

Asıl
büyük tehlike; 18 yaş altındaki kız ve erkek çocukların da kanundan
faydalanmalarına imkân verilmesiyle oluşuyor. Bizim ahlâk anlayışımıza
aykırıdır.

Çetinoğlu: Nikâh kavramı açısından baktığımızda durum nedir?

Kocabaş: Sembolik konuma düşürülüyor. Evli kadın, erkeğinin eşi, hanımı,
eskilerin tâbiriyle zevcesi, kaba ifâdesiyle karısı değil, partneri, yol
arkadaşı, hayat arkadaşı konumuna düşünülüyor. ‘Eskort’ da diyebilirlerdi. Bilindiği gibi, nikâh olmaksızın aynı
evde yaşayanlar ‘hayat arkadaşı’
olarak anılıyor. Sanat dünyasında çokça var. Onlara özenenler vardı, İstanbul
sözleşmesiyle bu çarpıklık, hak olarak tanınmıştı. Çok şükür o çukurdan
kurtulduk.

 Çetinoğlu: Evle kadınlara kanunla bir takım haklar tanımak, evlilik
müessesesini de zedeler…

Kocabaş: Hatta denilebilir ki tamamen ortadan kaldırır. Evlilik takım
çalışmasıdır. Yetkiler de sorumluluklar da karşılıklı anlayışla sağlanır.
Eskiden de vardı: ‘Pederşâhî âile’, ‘Mâderşâhî aile’ deniliyordu. Gül gibi
geçinip gidiyorlardı. Kadın kocasını ikna edip, ailenin yönetiminde daha fazla
söz sâhibi olabiliyordu. Kocası râzı olursa ne âlâ, râzı olmaz ise, tâbi
oluyor, nadiren de ayrılıyordu.  Güç ve
kişilik çatışmasını hızlandıran feminizm öğretisi ailenin en büyük düşmanıdır.

Çetinoğlu: İstanbul Sözleşmesi yürürlükte kalsa idi, kadına
karşı şiddet eylemlerini önleyebilir miydi?

Kocabaş:
Kanaatime göre önleyemezdi. Çünkü kadınlar, ‘Kanun beni koruyor’ düşüncesiyle daha bir âsi olacaktı. Hiddeti
kabaran erkek de şiddete başvurmayı kendisine hak sayacaktı.

Çetinoğlu: Sözleşme
hakkındaki genel hükmünüz nedir?

Kocabaş: İstanbul Sözleşmesi, detaylı olarak
incelendiğinde toplumun temel dinamiklerini tahrip eden bir yapıya sâhip olduğu
rahatlıkla görülecektir.

Çetinoğlu: Cinsiyete
dayalı şiddet kavramının fâili, yalnızca ve dâima erkekler midir?

Kocabaş: Sözleşmede böyle bir
düşüncenin varlığı hissediliyor. Bu düşünce kadınları korumak adı altında erkek
düşmanlığını desteklemektetir. İftira şeklindeki şikâyetlerle erkekler, haksız
yere cezalandırılabilir. Kadın hakları kavramının bu kadar yüceltildiği bir
ortamda, bir avukat, bir hâkim veya savcı şikâyeti haksız bulursa, feministler
ve onların destekçisi medya tarafından linç teşebbüsüne mâruz kalır.

Çetinoğlu: Sorularla
sınırlı kaldığınız için veremediğiniz mesajınız var ise, birkaç cümle ile
lütfeder misiniz?

Kocabaş: Önce şunu söylemek isterim:
Her türlü şiddet… kimden gelirse gelsin… kime yönelik olursa olsun… mutlaka
önlenmelidir. Erkekler kadına yönelik şiddete başvurmanın ağır suç olduğunu
idrak edecek şekilde eğitilmelidir. Mübalâğalı ve özel bir kanun adâletsizliğe
yol açar. Mevcut konunlar ilâvelerle mesele çözümlenmeli.

………………………

SÜLEYMAN KOCABAŞ:

     1950’de Kayseri ili Develi ilçesi
Sindelhöyük Kasabası’nda doğdu. İlkokul tahsilini burada bitiren Kocabaş, orta
tahsiline, Pazarören Mimarsinan İlköğretmen Okulu’nda başladı ve bu tahsilini
İstanbul Yüksek Öğretmen Okulu Hazırlık Sınıfında tamamladı. 1970 yılında
Ankara Üniversitesi Ziraat Fakültesinde yüksek tahsiline başlayan Kocabaş,
1975’de bu fakülteden ‘Ziraat Yüksek
Mühendisi’ unvanı ile mezun oldu. Aynı yıl Kayseri Tarım İl Müdürlüğünde
memuriyete başladı. 2002’de bu müdürlükten emekli oldu. Evli ve üç çocuk
babasıdır.

     Târih ilmine özel bir ilgi duyan Kocabaş,
okudukça yazma ihtiyacı duydu. İlk yazıları, okul dergi ve gazetelerinde
yayınlandı. Kocabaş, bilgisini artırmak için İngilizce ve Osmanlıcayı kendi
gayretleri ile öğrendi. Çeşitli gazeteler ve dergilerde makaleler ve dizi
yazılar yazdı. 1983’de Vatan Yayınları’nı kurarak kitaplarını bu yayınlar adı
altında yayınladı. 11 kitabı Mısır’da, 2 kitabı Azerbaycan’da basıldı.

     Kocabaş, emekli olduktan sonra Kayseri’de
iki dairesinden birisini ‘Süleyman
Kocabaş Özel Kütüphânesi’ adıyla şehir halkının hizmetine tahsis eti. 15
bin ciltlik târih kitapları ve 70 yıllık gazete ve dergi koleksiyonunu
araştırmacıların hizmetine sundu.

Dedim,
niçin korkmazsın? Dedi; tanrım var.

Dedim,
ya başka? Dedi; halkım var.

Dedim,
daha yok mu? Dedi; ruhum var

Dedim,
ya mücadele? Dedi; yolumdur.

(Abdülkerim
ÖTKÜR – Abdurrehim HEYİT )

“Çin Milletinin
sözü tatlı, ipek kumaşı yumuşak imiş. Tatlı sözle, yumuşak ipek kumaşla aldanıp
uzak milleti öylece yaklaştırırmış. Yaklaştırıp konduktan sonra, kötü şeyleri o
zaman düşünürmüş. İyi, bilgili insanı yürütmezmiş. Bir insan yanılsa kabilesi,
milleti, akrabasına kadar barındırmazmış. Tatlı sözüne, yumuşak ipek kumaşına
aldanıp çok çok Türk Milleti öldün.”

Bilge Kağan; Çin’in yaptığı
siyaseti, düşman gördüğü Türk Devletine
karşı olan politikasını, manevralarını 1.300
yıl önce apaçık bir şekilde taşa yazmış taş kafalar bunları unutmasın
diye.

            Doğu Türkistan’da gökbayraklı Uygur Türklerine yapılanları elin ‘gâvur’
ları soykırım olarak kabul ederken yerli
ve millî unsurlarımızın üç maymunu oynaması yukarıda Bilge
Kağan’ın hangi sözüne karşılık gelmektedir. Kürşatlar öldü yaşasın Perinçekler noktasına nasıl geldik.

            Çin Duvarını yıkacaktık hani! Biz
kendimize ördüğümüz siyasal duvarları yıkamıyoruz daha.

Bütün Türkler bir gün ‘Kaşgar’da’ buluşacaktık, Karanlıkları
yırtacak, âleme nizam verecektik; daha biz kendi vicdanlarımıza nizam
verememişiz.

Gök kubbemiz, yeryüzü çadırımız olacak ve acuna
adalet dağıtacaktık; ikinci bir
emre kadar kaldırdık mı bu ilkeleri yoksa günlük siyasete kurban mı verdik?

            Yüce Türk Milleti dediğimiz bu millet
dünyadaki zalimliklere karşı ne ara bu kadar vurdumduymaz oldu. Yoksa bu millet
hep böyle miydi, diyemiyorum çünkü tarihsel
hafızamız öyle olmadığımızı gösteren örneklerle dolu.

            Siyasi
bölünmüşlük ve körlüğümüz tarihin
hiçbir döneminde böyle olmamıştı.
Vicdanlarımızın sesini nasıl bastırır olduk? Abdürrehim Heyitleri unutturan, Çalışma Kamplarında 14 yaşından 80 yaşına
kadar tecavüze uğrayan Gülbaharları, Mihrigülleri unutanlar / unutturanlar; vicdanlarınızı nereye
koydunuz? Yabancı haber ajansları da olmasa bu kardeşlerimizin sesini duyamayacak,
insan hakları ihlâllerinden haberimiz bile olmayacak. Çünkü bizim haber
ajanslarımız Perinçeklerin sesini vermekle meşgul.

Bu televizyonlarda ilerde bir gün Kıbrıs gibi bir de Uygur
dizisi çekeriz; fonda mehter, tanıtım yazısında da Orhun Abideleri, Bilge
Kağan yazıları akar. Bu yapılan diziye laf söyleyenler de ‘vatan haini’ olarak
damgalanacaktır vesselâm. Sonra da sosyal paylaşım sitelerinde en erken ve en çok paylaşım yapanlar arasında yarışması düzenlenir; birinciye Genel Müdürlük ya da Türk
Dünyasına en çok hizmet ödülü verilir.

35 milyon Türk’ü
görmememizin nedeni Çin’in Kuşak Projesi
mi, sıcak para vereceğiz demeleri
mi, siyasî yalnızlığınızda yanınızda
olacağız demeleri mi, ticarî
ilişkilerimiz mi, Amerika’ya karşı

müttefik olma ihtimali mi, ülkemizde ucuz
işgücünden faydalanıp açacağız dedikleri yatırımlar
mı?

Eğer yukarıdakilerden birine ‘evet’ dediyseniz o zaman yüksek perdeden Kürşat nâraları atmayın; atmayın ki Kürşat’ı da ‘yalancı çoban’a çevirmeyelim. Yazının
başındaki Bilge Kağan’ın uyarısını
tekrar tekrar okumaya ve mazlumun sesi
olan İslam’ın mensuplarını, ‘Müslüman’ları Allah oku’maya ilk âyetinde davet etmiş ama onlar gelmemekte ısrar
ediyorlar. Bu sebeple hiç olmazsa imanın en zayıf halkası olan buğzetmeye çağırıyorum.                                                                                                                                                                 

Tarihsel süreçte devlet olgusu, toplumların sosyo-ekonomik gelişmişlik
düzeylerine göre süreklilik taşıyan bir evrim geçirmiştir. Sanayi toplumu,  modern ulus ve devlet yapısını ortaya
çıkarmıştır. Modern devlet, geleneksel devletten, “egemenlik, pozitif hukuk, rasyonelleşme, bürokrasi” gibi özellik ve
değerler bakımından farklılık göstermektedir.

Kentleşmenin ortaya çıkmasıyla, kentlerin nüfus bakımından fiziki, kültürel
ve sosyo-ekonomik açılardan yoğunlaşması sonrasında, kentsel alanlarda huzur,
güvenlik ve asayişi sağlamak için Polis teşkilatları ortaya çıkmıştır.

Nitekim modern devletin ortaya çıkmasıyla kırsal bölgelerden kentlere
göçler başlamış,  kentlerde yoğunlaşan
farklı kültüre ve yaşam tarzına sahip kitleler arasında huzursuzluklar ve suç
olayları patlak vermiştir.

Bu bağlamda, kamu bürokrasisinin önemli bir sacayağını meydana getiren polis
teşkilatı, modernleşmenin ve modern devletin bir parçası olmuştur. Modern devlette
egemenliğin getirmiş olduğu sınırların varlığı, bir yandan ordunun varlığını
daimi kılarken, öte yandan polisin mevcudiyetini de meşrulaştırmıştır.

Türk tarihine bakıldığında birçok devlet kurmuş olan Türklerin, toplum
içerisinde “huzura, güvenliğe ve refaha” önem verdikleri görülmektedir.
Türkler, toplumda güvenliği ve asayişi sağlamak için çeşitli adlar altında
polis teşkilatları kurmuşlardır. Türk tarihinde ilk kez Osmanlı Devleti’nde,
Tanzimat döneminde, günümüzdeki anlamıyla bir polis teşkilatı kurulmuştur.
Osmanlı Devleti’nden Cumhuriyete geçişte ve günümüze kadar devam eden süreçte
Türk Polis Teşkilatı’nda da pozitif gelişmeler devam etmektedir.

Tarihsel
süreç içerisinde Türk Polis Teşkilatı, dosta güven, düşmana korku vermektedir.
Halk için gece gündüz çalışmasını sürdüren, güven ve huzuru tesis eden, ihtiyaç
duyduğumuz her anımızda yanımızda olan emektar polislerimize ne kadar teşekkür
etsek azdır. Vatandaşın can ve mal emniyeti ile kamu huzurunu korumak amacıyla
24 saat görev başında kalan en önemli kamu görevlisi elbette ki değerli
polislerimizdir.

Türk
Polisi, “devletimizin, ülkesi ve milletiyle bölünmez bütünlüğünü, halkımızın
can ve mal güvenliğini sağlamak, huzur ve asayişi temin etmek, suç işlenmesini
önlemek ve suçluları adalete teslim etmek” gibi önemli görevleri başarıyla
yerine getirmektedir.

Kahraman
Türk Polisi, geçirdiğimiz zor günlerde fedakârca mücadele etmekte, vatanımızın,
milletimizin güvenliği için mesai mefhumu gözetmeksizin gece gündüz gayretle
azimle çalışmaktadır. Kurulduğu 10 Nisan 1845 tarihinden bugüne kadar ülkemizde
huzur ve düzenin bozulmaması ve bizlerin güvenli bir şekilde yaşamını
sürdürebilmesi için fedakârca görevini ifa etmektedir.

 Devletimizin emrinde, milletimizin gönlünde
taht kuran kahraman Türk polisi; can ve mal emniyetimizin teminatı, huzurumuzun
da güvencesidir.

Görevini
layıkıyla yerine getiren bütün polislerimize, canla başla, canını dişine takıp
uykudan ve hayatından feragat eden emniyet güçlerimize şükranlarımı sunuyor,
vatanı uğruna gözlerini kırpmadan şehadete yürüyen aziz şehitlerimizi rahmet ve
minnetle yâd ediyorum.

Sevgiyle
kalın.

Kuşatma
altındaki Bizans’tan farkımız yok. Düşmek üzere olan
devletin aydınları, din adamları ve yöneticilerinin tartıştığı konu meleklerin
cinsiyeti yani erkek mi, dişi mi olduğu imiş.

Her
yönüyle, ekonomik buhran, dış politika, terör, salgın, eğitim vd sorunlarla
kuşatılmış, “beka problemi” olan ülkemizin gündemine bakınız.

104
EMEKLİ amiral bildiri yayınlayarak “darbe imasında” bulunmuş da “bunları
lanetlemeyenler hain sayılsın mı, sayılmasın mı” diye tartışıyoruz.

Akıl,
mantık bir tarafa bırakılmış koca koca insanlar, saraydan atılan işaret fişeği
ile aynı şablon cümlelerle, sözde yorumlar yapıyor.

Daha
düne kadar “Mavi Vatan” savunmasının mimarı gördüğümüz hatta bu kavramın
isim babası olmuş komutanlar “hain”, FETÖ ile mücadelenin sembol
isimleri “FETÖ’cü” oluvermiş.

“Askerin
emekli olanı da olmayanı da darbeci olabilir” diyene, “ne ile hangi silahla,
hangi silahlı birlikle? diye sormak bile mümkün değil.

“Türkiye
darbelerden çok çekti, amiral emekli de olsa Millete seslenen bildiri ‘darbe
iması’ barındırır” deniyor.

“İyi
de Türkiye tarihinde, hatta dünya tarihinde, denizcilerin yaptığı (bırakın
emekli olanı muvazzaf denizci komutanların yaptığı) bir tane darbe var mı?”
diye düşünmek abes, bu düşünceyi dile getirmek suç sayılıyor.

********************************

Meseleleri
Mesele Edin

Saçma
sapan gündemle oyalanırken, bizi kuşatan meseleler kuşatmayı iyice
daraltıyor.

Ekonomik
krize
teslim olmak üzereyiz. Ekonomistler “moratoryum” (devletin ödeme
süresi gelmiş borçlarını ödeyemeyeceğini duyurması) riskinden bahsediyor.

Salgın
kontrolden çıktı, günlük vaka sayısında dünya birincisi olduk. Koronavirüse
teslim olmak üzereyiz.

ABD,
Ege Denizi ve Trakya’dan, 80 bin askeri ile bizi kuşattı. Yunanistan
18 adamızı işgal etti. Suriye ve Irak’ta PKK terör örgütü ve Barzani’nin
garnizon devletleri, ABD ve Rusya gibi emperyalist devletlerle kuşatıldık.

ABD
Halkbank davası ve R.T. Erdoğan’ın malvarlığı soruşturması tehdidi ile
ümüğümüzü sıkmakta.

Bütün
bu meseleleri çözmek sorumluluğu altında olanların gündemine bakın lütfen.

9.
Cumhurbaşkanı rahmetli Süleyman Demirel’in unutulmaz sözlerinden
biridir: “Meseleleri mesele etmezseniz, mesele olmaktan çıkar.”

Bu
cümle Demirel’in kendine has üslubu ile meseleleri çözmek gibi bir kaygısı
olmayan ve meseleleri görmezden gelenlere ironik bir eleştiridir. Yani
öncelikle devleti yönetenlere “asıl meselelerin ne olduğunu görün”
tavsiyesidir.

Yoksa
içinde bulunduğunuz tünelde karşıdan gelen treni görmemeniz veya “tünelin
ucu göründü” sanmanız akıbetinizi değiştirmez.

********************************

İnsan
Gücümüzü Heba Etmeyin

Sorumluluk
mevkiinde olanlar, meleklerin cinsiyetinin ne olduğuna,
amirallerin bildirisinin mahiyetine ya bir an evvel karar verin veya böyle
saçma sapan tartışmalarla oyalanmayı bırakın.

Kafa
kafaya verin. Sadece kendi aklınızı değil, ortak aklı kullanın ve asıl
meseleleri çözün.

Bu
milletin yetişmiş kadrosu, devlet umuru görmüş, bilgili,
tecrübeli, vatansever insanlarının sayısı zannettiğiniz kadar çok değil.
Elinizde olan malzemeyi iyi değerlendirin.

Bir
milletin en değerli sermayesi insan gücüdür. Türkiye’nin insan gücünün en
seçkin zümrelerini cömertçe harcamayın.

Dertlerini
anlatamadıkları için sevmediğiniz yöntemleri kullanan insanları da dinleyin.

Muhtarları
ve esnafları dinlediğiniz gibi… Boğaziçi Üniversitesi
öğretim üyeleri ile öğrencilerini, emekli büyükelçileri ve emekli komutanları
da dinleyin.

Birilerini
aşağılamak, hakaret etmek, onlar gerçekten kıymetli insanlarsa,
değerlerini eksiltmez. İnsanlar kıymetli insanların değerlerini görmezden
gelenlerin değerini sorgular.

Birbirimize
hakaret ederek, aşağılayarak, suçlayarak sadece düşmanları sevindiririz.

Bu
ülkeye hizmet etmek istiyorsanız veya başarılı olup daha uzun süre iktidarda
kalmak istiyorsanız, ortak akıl ve milli birliği sağlayıcı bir davranış
modeli geliştirmek zorundasınız.

Mustafa
Kemal Atatürk’ün önce Türk Milleti ve sonra bütün meslek
sahipleri için övücü, cesaretlendirici, özgüven aşılayan, saygılı, moral ve
motivasyon yükleyen üslubunu benimseyin.

Kalıcı
olmak ve yıllar sonra da saygıyla anılmak istiyorsanız Atatürk’ü örnek alın.

“Yol
varsa budur, bilmiyorum başka çıkar yol!”