Yazının
başlığını her ne kadar, muhalefetin olanca gücüyle karşı çıktığı Kanal İstanbul olarak koydu isem de bu
yazımda kanalın faydalı mı, yoksa lüzumsuz bir yatırım mı olduğu meselesine
girmeyeceğim. Sadece şu kadarını ifade edeyim ki, bu memleket de hiçbir yatırım
lüzumsuz değildir. Hiçbir eser çalakalem yapılmamaktadır. Zira planlı döneme
girildikten sonra yapılacak olan bütün işlerin mutlaka, önceden planı programı yapılıp,
ödeneği de ayrıldıktan sonra o işe başlanmaktadır. Nitekim Kanal İstanbul da uzun
zamandan beri kamuoyununun gündemini işgal etmektedir.

Ak
Parti döneminde büyük yatırımlar için, KÖİ (Kamu Özel İşbirliği) veya eski
tabirle YİD (Yap- İşlet- Devret) finans modeli tercih edilmiştir. Devletimizin
kaynakları kısıtlı olduğu için tercih edilen bu finans modeli uygulanan
yatırımların milletimize maliyetlerini menfi bir şekilde etkilemiyorsa yani
yatırımların daha pahalıya mal olmasına sebep olmuyorsa faydalı bir sistem olarak
kabul edilebilir. 

Ancak
geçmişte CHP’li bir belediyenin bu modelle yaptırdığı “Yuvacık Barajı”nın
maliyetinin devletin kendi imkânları ile yapması halinde olabilecek maliyetin
çok üstünde olduğu biliniyor ve hiçbir zamanda unutulmuyor. Ak Parti, uzun
zaman bu konuyu tenkit ederek iktidar oldu. Mutlaka bu konudan ders çıkarmış ve
milletimize maliyetlerinin en az olması için gereken hassasiyeti göstermiş
olmalıdır.

****************************

Büyük
Yatırımların Finansman Modeli

Ak
Parti dönemlerinde,“İstanbul- İzmir Oto
Yolu, Gazi Osman Paşa Köprüsü,
Üçüncü Boğaz Köprüsü, İstanbul 3. Hava Limanı, Marmaray, Avrasya Tüneli, Şehir
Hastaneleri” gibi büyük yatırımlar,
“geçiş/ yolcu/ hasta garantisi” verilerek, Kamu Özel İşbirliği (KÖİ)
eski tabirle “Yap- İşlet- Devret” usulüne göre yapılmıştır.

Öyle
tahmin ediyorum ki, “Kanal İstanbul”
da daha önce yapılmış bulunan bu büyük yatırımlarda olduğu gibi aynı esaslar
dahilinde geçiş garantisi verilerek YİD modeliyle yapılacaktır.

Muhalefet
partileri ise, memleket hayrına olduğu hususunda hiçbir şek ve şüphe bulunmayan
adı geçen eserler ile buna benzer bütün eserlerin yapılmasına, evvelden beri
muhtelif bahaneler ile karşı çıkmışlardır. Şöyle ki:

1965
yılında yapımına başlanan Keban Barajı’nın yapılmasına da o günün Ana Muhalefet
Partisi şiddetle karşı çıkmıştı. Hatta öyle ki, üretilen enerjinin
kullanılmayıp toprağa verileceğini dahi iddia etmişlerdir. Bu iddialar, o günün
bütün günlük gazetelerinde haber olarak yayımlanmıştır. Hâlbuki Keban Barajının
kurulu gücü 1330 Megawatt olup, yılık enerji gücü 6 milyar KWh’dır. Türkiye’nin
geçen yılki elektrik tüketimi 290,4 milyar kilolvat saat.

Bilindiği
üzere daha sonraki yıllarda Atatürk
Barajı, Hirfanlı Barajı, Derinöz Barajı,
Artvin Yusufeli ve Deriner Barajları ve
son yıllarda yapılan, Prof. Dr. Veysel
Eroğlu Barajı ile burada ismini sayamadığım daha birçok baraj yapılmış
olmasına rağmen, halen üretilen elektrik miktarı memleketimizin ihtiyacına kâfi
gelmediği için yurt dışından ithal edilen doğalgaz ile elektrik üretilmektedir.

Diğer
taraftan muhalefet, daha evvel de 1. Köprüye karşı çıkmış, 2. Köprüye karşı
çıkmış, 3. Köprüye zaten karşı çıkmış, Avrasya Tüneline karşı çıkmış.
Zira bu tünel zaten çökecekmiş. Marmaray’a karşı çıkmış. Çünkü bu tünel
de tarihi yapıyı bozuyormuş. İstanbul Havalimanı’na da karşı çıkmışlar. Çünkü
bu havaalanı da Atatürk Hava Limanı’nın ismini silmek için yapılmış. İzmir
Otoyoluna karşı çıkılmış. Bu yol doğayı bozuyormuş. Kuzey Marmara Oto
Yoluna karşı çıkmışlar. Çünkü bu yola lüzum yokmuş. Çanakkale Köprüsüne
karşı çıkmışlar. Kim geçecekmiş bu köprüden demişler. Her ne hikmetse vakti
zamanın da Osman Gazi Köprüsüne de karşı çıkmışlar. Buradan da
anlaşılacağı üzere, memleket hayrına yapılmış ne kadar eser varsa hepsine muhalefet
etmişler, karşı çıkmışlar.

Bu arada biraz da 1. Boğaz Köprüsünün yapıldığı
yıllardan bahsetmek istiyorum. Zira o yılları yeni nesil pek hatırlayamayabilir.
1. Boğaz Köprüsü’nün temeli 15 Şubat 1970 tarihinde atılmış olup, 30.10.1973
tarihinde açılışı yapılmıştır. Ne garip tecellidir ki, temeli Adalet Partisi
Genel Başkanı ve Başbakan Süleyman
Demirel tarafından atılan köprünün
açılışı, köprünün yapılmasına şiddetle karşı çıkan ve o tarihte Başbakan olan
Bülent Ecevit tarafından yapılmıştır. Bülent
Ecevit, Köprüye o kadar muhalefet etmiştir
ki, bu işi o tarihlerde partisinin en mühim bir meselesi haline getirmiştir.
Şöyle ki:

1970 yılında İstanbul’da yapılan ara seçimde boş
bulunan bir senatörlük için ara seçim yapılmıştır. Bu seçimde Adalet Partisinin
adayı, 1971 Mart muhtırasından sonra kurulan Askeri Sıkıyönetim Mahkemesinde
Sıkıyönetim Başsavcılığı görevini ifa eden Faik
Türün, Cumhuriyet Halk Partisi’nin
adayı da Besim Üstünel olmuştur. Seçimde CHP’nin yegâne propaganda malzemesi “Köprüye hayır”olmuştur.
Öyle ki, “Köprüye hayır” afişleri, İstanbul’un bütün sokaklarını işgal etmiş ve
bu arada bazı CHP’liler de yapılan köprüden geçmeyeceklerini ifade etmişlerdir.
Yapılan seçim neticesinde, Besim Üstünel o tarihte İstanbullulardan 750 bin oy
almak suretiyle senatör seçilmiştir. Şu hususu da ifade edeyim ki, muhalefet o
zamanlar 1. Boğaz Köprüsünden ziyade, Zap Suyunun üzerine köprü
yapılmasını istiyordu.

****************************

Muhalefetin
Kanal İstanbul’a Karşı Çıkış Sebepleri

 Maalesef, Ülkücü kardeşlerimizin vermiş olduğu
oylar ile İBB Başkanı olarak seçilmiş bulunan Ekrem İmamoğlu da yapmış
olduğu bir konuşma da “Kanal İstanbul Projesinin içinde kim varsa, (imzalayan, yapan, ihaleyi alan ve saire)
basit şekilde bu süreçten sıyrılamazlar. Hukukun önünde hesap vereceklerdir”
demek suretiyle, yapılacak olan kanala bütün öfkesiyle karşı olduğunu çok açık
bir şekilde ifade etmektedir.

İBB Başkanı Ekrem İmamoğlu ve diğer muhalifler Kanal İstanbul yapıldığı takdirde şu mahzurların doğacağını iddia ediyorlar:

“Terkos Gölü’ne karışacak tuzlu su ile göl, ebediyen
su kaynağı sıfatını kaybedecek. Kanal beklenen deprem riskini tetikleyecek. Kanal
çevresindeki yapılaşma, kısa zamanda sıcaklık-nem-rüzgâr rejimini değiştirecek.
İstanbul’a 1,2 milyon yeni nüfus eklenecek. 8 milyonluk nüfusu bir adaya
hapsetmek durumuna yol açacak. Karadeniz balıklarını ve balıkçılığını yok
edecek. Çevre faciasına yol açacak. Marmara Denizi Karadeniz’den gelen su ile
kirlenecek, burada balıkçılık bitecek.”

İleri
sürülen bu iddiaların çoğunun hakikati ifade etmemesine rağmen, yinede devletin
bu iddiaları incelettirdiği, ÇED raporları hazırlatıldığı ve bu riskleri
ortadan kaldırıcı tedbirlerin alındığı kanaatindeyim.

Ayrıca muhalefet, İstanbul Boğazından geçişi
düzenleyen ve Türkiye için hayati ehemmiyete haiz olan Montrö Sözleşmesinin delineceği, Kanal’a
verilen geçiş garantisinin hiçbir zaman tutmayacağını ve bütçede bir kara delik meydana getireceğini de
ifade etmektedir.

 Şayet doğru
ise, şu anda “garanti
edilen kanaldan geçecek gemi sayısının, İstanbul Boğazından geçen gemi
sayısının iki katı olduğu”
söylenmektedir. İstanbul Boğazının kapatılması uluslararası sözleşmeye göre
mümkün değildir. İstanbul Boğazının kapatılması ve bütün gemilerin Kanal’a
yönlendirmesi mümkün olsa bile verilen garantinin yüksek olduğu görülmektedir.
Ümit ediyorum ki, Bakanlık bu hesapları gözden geçirecek, gemilerin bedava olan
İstanbul Boğazı yerine ücretli Kanal’dan geçmesini teşvik edecek sebepleri
açıklayacaktır.

Yukarıda
yapılan açıklamalardan da anlaşılacağı üzere, Muhalefet Partisinin 1950’ li yıllarda
sahip olduğu muhalif olma ve her şeye karşı çıkma zihniyeti ne ise bugünde
aynen devam etmektedir. Allah’a şükürler olsun ki, karşı oldukları bütün
yatırımlar, iş başında bulunan hükümetlerin kararlı iradesi sayesinde vaktinde
tamamlanmak suretiyle, Milletin istifadesine sunulmuş bulunmaktadır. Bu
cümleden olarak da Kanal İstanbul da Allah’ın izniyle, planlanan süre zarfında
yapılacaktır. Kanalın yapılması halinde ise, bundan başta İstanbul halkı olmak
üzere, bütün vatandaşlarımız faydalanacaktır. Muhalefet ise, her zaman olduğu
gibi yine karşı çıktığı ile kalacaktır.

Bu
meyanda, şu hususu da ifade edeyim ki, böylesine büyük bir yatırım için toplum
mutabakatını sağlamak çok mühimdir. Bu itibarla, kanal projesini yürüten
devlet yetkilileri, tereddütleri bertaraf etme bakımından, sorulara cevap
vermeli, endişeleri gidermelidir.

****************************

Kanal
İstanbul İsmi Yanlıştır, Doğrusu İstanbul Kanalı Olmalı

Esas
yazımızın konusu olan “KANAL İSTANBUL”meselesine
gelince, ben şahsen kanala verilen bu ismin yanlış olduğu kanaatinde
bulunmaktayım. AK PARTİ Gençlik Kollarının 6. Kongresinde yapmış oldukları
konuşma da “Tarihte dinini, dilini, kültürünü ve değerlerini kaybedip de
varlığını devam ettiren bir topluluğun olmadığını” ifade eden Değerli Cumhurbaşkanımız
Recep Tayyip Erdoğan’a böyle bir ismi nasıl kabul ettirdiklerini anlamakta
zorlanıyorum.

Kanalın
isminin İSTANBUL KANALI olmasının daha
doğru olacağına inanıyorum. Çünkü Kanal
İstanbul Türk dilinin tamlama kurallarına uymamaktadır.“Türkiye
Türkçesinde son yıllarda iyelik ekinin atılarak kullanıldığını
görüyoruz. Bunun neticesinde meydana gelen tamlama şekilleri, Türkçe isim ve
sıfat tamlaması yapısını büyük ölçüde tahrip etmiştir.”

“Kanal
İstanbul” ismi de bu konuda kötü bir emsaldir. Doğrusu İstanbul Kanalıdır.

Kanal
İstanbul’un yanı başında ki boğaza İstanbul
Boğazı denildiğine göre, bu kanala niçin İstanbul Kanalı denilmesin ki. Nitekim Başkanımız Recep Tayyip
Erdoğan 14 Nisan 2021 tarihinde Millet Kütüphanesi’nde gençler ile bir araya
geldiği toplantı da yapmış oldukları konuşmada, İstanbul Kanalı İfadesini kullanmışlardır

Mühim
bir mesele olarak telakki ettiğim bu hususu, siz değerli okuyucularım ile
paylaşmak istedim. 15.04.2021

Nadiren de olsa eğitim konuları gündeme gelince, ya zamane
çocuklarına, gençliğine, öğretmenlere, ya sisteme ya da siyasete ezberden
birkaç suçlama gönderildikten sonra bu sıkıcı konu hemen kapatılır. Daha
heyecanlı, dedikoduyla çeşnilendirilmiş diğer “sıcak” konulara jet hızıyla
geçilir.

Kavga edinceye kadar futbol, sonra yine kavganın eşiğine gelinceye
kadar siyaset, borç harç varsa ekonomi, ne kadar da sevimli kul olduğumuzu
kullara ispatlamak fırsatını yakalamışken cehalet perdesi aralanıncaya kadar din
de konuşuruz. Hatta hava durumu ya da trafikten bahsetmek bile eğitim
konularını düşünmek ve konuşmaktan daha eğlencelidir.

Konuşması bile bu derece sevimsiz bir konuyu okumak mı? Düşünün
bir de bu konuda yazanlar var.

Öğretmen, öğrenci, veli değilseniz ya da “sektörün” paydaşlarından
biri değilseniz, eğitim öğretim işlerinin nasıl yürüdüğünü bilmemeniz, bunları
ciddi sorunlar olarak görmemeniz belki de normaldir.

Bir yılı tamamladığımız uzaktan eğitim süreci içerisinde biz eğitimcilerin
içine dert olan meselelerden biri de benim “kayıp çocuklar” diye
isimlendirdiğim,  sürece hiçbir şekilde
dâhil olmamış ve son bir yıldır okuldan tamamen kopmuş çocuklarımız. Maalesef
bu çocukların eğitim öğretim yaşamlarında yaşadıkları kayıp, başta kendi
aileleri olmak üzere toplumun diğer kesimleri tarafından da pek önemsenmiyor.

Milli Eğitim Bakanlığının ilk üç aylık deneyim sonrasında yaptığı
ve ilgili raporu Haziran 2020 de kamuoyuyla paylaştığı bir anketin sonucuna
göre öğrencilerin %13’ü (yaklaşık 2 milyon) hiçbir şekilde uzaktan eğitime
katılamamıştı. Tabi bu konu geçtiğimiz şubat ayında gazetelerde klasik kopyala
yapıştır haberciliği şeklinde yeniden gündeme getirilince bakanlık, bahsi geçen
raporun Haziran 2020’de açıklandığını sayıların o döneme ait olduğunu hatırlatmak
zorunda kaldı.

Yeni bir çalışma bu günlerde sürmekte; öğrenci ve velilerin
“internet üzerinden” düzenlenen ankete katılmaları için, bakanlığın tüm eğitim
çalışanları çaba göstermektedir.

Anketleri ve raporları yok sayamayız. Çünkü anketler, özellikle
yöneticiler için ciddi göstergelerdir ve ona göre önlemler alınmaktadır. Tabii
her anketin kabul edilebilir hata payı vardır ki bu da belirli bir sayının
altındaki “değerleri” ihmal edebilmemize imkan verir. İstatistiğin ruhsuz
yüzüyle tanışın.

Yeni raporun açıklanmasını bekleyip mevcut durumu göreceğiz. Ancak
kendi okullarımızda yaptığımız gözlemler, meslektaşlarımızla ve velilerimizle
yaptığımız paylaşımlar gösteriyor ki geçtiğimiz bir yıl içerisinde hiçbir
şekilde sürece katılamayan, ya da bile isteye katılmayan öğrenci sayısı
maalesef hala ciddi sayılardadır.

Bu çocukların bir kısmı gerekli teknolojik altyapıya sahip
olmamakla birlikte; azımsanmayacak bir kısmı da denetlenemez olmanın ve
ailelerinin farkındalığının düşük olmasının rahatlığından faydalanmaktadır.
2020-2021 Eğitim Öğretim yılının ilk döneminde sınavların geçersiz sayılması ve
her öğrenciye tatmin edici düzeyde not verilme hamlesi, özellikle kendi
isteğiyle öğrenme faaliyetlerine katılmayan öğrencileri bir anlamda
ödüllendirmiş ve rahatlatmıştır. Bu durum başından beri özveri ile derslere
katılım sağlayan çocuklarımızın motivasyonlarını da olumsuz etkilemiştir.

Sistemin dışında kalmış çocuklar için ciddi adımlar atılmalı,
kendileri ve aileleri farkında olmasa da eğitim ve öğrenme hakkından mahrum
bırakılmamalı ve bir şekilde acilen sisteme dahil edilmelidir.

Bu amaçla ülkemizin ve çocuklarımızın geleceği için kaygılanan ve
sorumluluk hisseden her birey, çözümü başkasına havale etmeden en yakınından
başlayarak, altyapı eksikliği olanlara el uzatmalı; imkânları yeterli olmasına
rağmen yaşadığı kaybın farkında olmayan anne baba ve çocukları da sürece
katılma konusunda ikna etmelidir.

Zaman aleyhimize işliyor. “Benim çocuğum derslerini dinliyor bana ne?”
diyemezsiniz. Unutmayın bu çocuklar da sizin çocuklarınızın yaşadığı toplumun
bir parçası, belki de sorun üreten bir parçası olacaklar. Eğer onları
kazanamazsak hepimiz kaybederiz.

Özellikle temel eğitim seviyesinde, Ulu Önder Atatürk’ün şu sözü
önemlidir:

“Eğitimde feda edilecek tek bir fert dahi yoktur.” 

Aşağıdaki analiz çalışmamı çok iyi incelemenizi ve de
okumanızı tavsiye ederim. Çünkü önümüzdeki zaman süreçlerinde DÜNYA
insanlığının anılan bu sorunlar ve küresel / emperyal gizli, sinsi planlarla
karşılaşması mukadder hale gelecektir.

Dünya ölçeğinde bulaşıcı salgın hastalık (PANDEMİ) küresel
ve emperyal güç desteği olmadan asla ve asla uygulamaya sokulamaaaaz.

Açıkçası; dünya hakimiyeti hayali ile yatıp / kalkan bazı
emperyal güçlerin perde arkası sinsi, gizli ve kendinden olmayanların
sermayelerinin çoğunu ele geçirmek ve tek kutuplu bir dünya devletine giden
yolda onlara göre engel teşkil eden bazı ülkelerin öncelikle ekonomik saha ve
askeri alandan ellerini, kollarını bağlamaya yönelik (geçmişte olduğu gibi) şu
yaşadığımız düzende GRİP + BRONŞİT + SITMA + ZATÜRRE v.b. hastalıklara bazı
BİYO-KİMYA takviyesi ile labaratuvarik çalışmaları kullanarak anılan
hastalıkların genleri ile oynayarak çok daha etkisi ve bulaşıcı kapasitesi
yüksek CORONA VİRÜS (Covit-19) v.b. hastalıkların dünya insanlığına musallat
edilmesi çerçevesinde anılan bu hastalığın yayılmasında en aktif rol alanlar
her kimler ise; işte o anılan güçlerin bazı İSTİHBARİ çalışmalarının analizi
sonucu tedaviye yönelik AŞIYI bulduklarını ve stoklamaya hız verdiklerini biraz
daha panik ve yaygın telaş sağlayarak elde ettikleri AŞIYI piyasaya çok yakında
sürerek MİLYARLARCA DOLAR para kazanacaklarını ömrü vefa eden her dünya insanı
bizzat yaşayacaktır.

Yukarıda çok kısa çerçevesini çizdiğim mevcut durum
karşısında Ülkeler arası sıcak savaşların yavaş yavaş sonuna gelindiğini, son
çare olarak sadece aşırı teknoloji kullanılarak NÜKLEER bir genel dünya
savaşına zemin hazırlamak için bundan sonra bazı PANDEMİ içerikli hastalıkların
geri kalmış ülkelerin insanlarına reva görüleceğini, asıl en önemli küresel
saldırıların DİJİTAL içerikli SİBER saldırıları uygulamaya sokarak hedef
seçilen ülkelerin Merkezi ekonomik sistemlerine, bankalara, kişisel banka
mevduat ve kartlarına yönelik çok kapsamlı bazı istihbari bilgi sistemlerinin,
verilerinin depolandığını çok kuvvetle ön görenlerdenim.

İşte bahse konu bu teknolojik çalışmaları ön göremeyen
ülkeler yok olmaya mahkûm olacaklardır.

Ülke olarak kendi tasarımımız (Dizaynı) olan marka sanayi ve
son teknolojik üretimleri çok İVEDİ olarak sahaya sürmeli ve Üreten bir toplum
kimliğini ülkemizin her alanına hakim kılarak öncelikle tarımda kendi kendine
yeten bir ülke olmayı ve de kapasite artırımı çok yüksek üretim ile ihtiyaç
fazlası tarımsal gıda ürünlerimizi dışa ihraç etmeli ve yine çok İVEDİ olarak
tasarrufu dikkate alan; israftan, şatafattan, gösterişten v.b. uzak bir ülke
yönetim kadrolarının hakimiyetinde ÜRETİM toplumuna geçemez isek; çok acı ama
gerçek şu kiiiii…yukarıda bahse konu anılan süper güçlerin oyuncağı,
ağızlarından midelerine inen lokma ülke olmaktan asla ve asla kurtulamayacağız.

Sonuç olarak; son zamanlarda atmosfer marafeti ile bilhassa
yüksek oranlı CEVİZ ekili yerlere ve de ORGANİK TARIM içerikli arazilerimizin
üzerlerine paraşütlerle bazı genleri ile oynanmış tozlar, böcekler atıldığı ile
ilgili yazılı ve görsel medyada çok ciddi veriler dolaşmaktadır.

İşin ciddiyetle üzerine gidilmeli, devletin tüm ilgili birimleri
ülke hava sahamızı çok iyi kontrol etmelidir.

Bahse konu böyle bir girişimi kimler yaptırmaktadır, kimler
ise maşa olarak kullanılmaktadır..? Milli bir refleksle ele alınarak konunun
üzerine çok ciddi olarak gidilmelidir.

Bir kere daha ülke yönetiminde söz sahibi olan (Asker +
Sivil) herkese sesleniyorum. Ülke insanımızı bölmeye, ötekileştirmeye,
kutuplaştırmaya yönelik her türlü söz, söylem ve eylemden kaçınınız.

Bu devran hep böyle asla gidemeeez. CHP’ de Kılıçdaroğlu ile
MHP’ nin başında Bahçeli varlığı sizlere her türlü dolaylı ve dolaysız destek,
imtiyaz sağlıyor ama bir gün anılan her iki partide de sağ duyu, milli
refleksler hakim olduğunda ve anılan her iki parti başkanı değiştirildiğinde
haliniz nice olacak hiç düşünmüyormusunuz..?

Sizlerin tercih ettiği yolda yürüyen geçmişteki bazı
Cumhuriyet hükümetlerinin akıbeti ne olduysa sizlerin de sonunuzun onlar gibi
olacağına asla zemin hazırlamayınız.

Ülke insanımızı birleştirici, bütünleştirici, milli
hislerimizi, milli duygularımızı kuvvetlendirici uygulamaları çok acil
yürürlüğe sokunuz.

Bakınız bu gittiğiniz yol yanlıştır. Sizin tercih ettiğiniz
bu yol FRENİ boşalmış bir arabanın yokuş aşağı hızla yol almasına
benzemektedir. Gittiğiniz yol çıkmaz ve karanlık bir sokaktır.

Son sözüm şudur; Yaşamımın hiç bir döneminde asla ve asla
CHP’ li olmadım ancak sizlerin her türlü etik dışı, genel ahlak dışı, genel
kural dışı, evrensel genel hukuk normlarına aykırı olarak çalıştırmamak için
her türlü engeli çıkardığınız ve yine sizlerin her türlü engellerinize rağmen
çok dürüst, namuslu, liyakat içerikli bir çalışma ile ANKARA’ da Rol -Model
olabilecek bir yerel yönetim çalışması sergileyen Mansur YAVAŞ’ ın ve de ona
yakın bir çalışma arzusu ve hedefi koyan Ekrem İMAMOĞLU üzerindeki kirli
ellerinizi çekiniz.

Asil ve Yüce TÜRK Milletinin sade bir T.C.vatandaşı olarak
ülkemi seviyorum.

İşte bu kapsamda sizleri de vatandaşlık görevlerim
kapsamında bir kere daha uyarıyorum.

Gidişat hiç iyi SİNYAL vermiyor; Haberiniz Olsun.

Yapmadığını söylemek yada söyleyegeldiğini yapmamak yalancılık veyahut yalanı dava kılmaktır. İnandığı ile
yaptıkları arasındaki mesafenin kapanıklığı mümin olmanın gereğidir. Yani eylem
ve söylem birlikteliğidir. Dahası Yunus’un
“Neyi
seversen imanın odur / Nice sevmeyesin sultanın odur” mısralarından
hareketle ‘Neyi seviyorsan onun
müminisin’ ve ‘Sultan
(hiyerarşi, statü, itibar) ise
sevmediklerindir’; diyor Kenan Göçer
Yunus’u tevhidin ekonomi-politiği olarak resmettiği ‘Yunus Emre Aslında Ne Dedi?’ kitabında.

Ve bu birlemeyi 5 birikim noktasını dağıtarak yapar: Benlik olarak birikimini dağıtır Yunus; kendiliğinin önünde en büyük engel olan
benliğini. Kendi adını dağıtarak başlar
ve bu feragat sonrasında Yunus ismini alır.

Maddî olarak birikimin
dağıtılmasındadır sıra. Hesâbîliğe
varmayan bir hasbîlik muhasebesi içinde “Mülke suret bezemegil”
diyerek geçinmek için herkes kadar mülke ‘evet’ ama birikime varmaya
başladığı zaman ‘hayır’ der. Özgürlük
ve sevgi gibi biriktirilemeyen
şeyler haricinde insanlar arasında eşitsizliğe
yol açan her türlü ayrıma, yatay ve
dikey mesafeliliğe ve otoriteye karşıdır.

“Çıktım erik dalına / Anda yedim üzümü” ve “Canlar canını buldum / Kovanım yağma olsun”
şiirleriyle anlam ve mantığı dağıtır,
birikmesine izin vermez. Sâde o değil; her şeyi dağıtıp yağma edebilecek bir karakterdedir.

Statü ve
itibarın dağıtılmasından yanadır. İtibarla azgınlık arasında bağ kurar; “Ar-namusu
bıraktım / Külümü suya attım” der. Ak budundan değil kara
budundandır; itibârî olarak soyluluğa
da karşıdır ve “Padişah olan kişiye / Sekban (köpekçi,
köpek bakıcısı) olmak olmaya” diyerek hiyerarşik ve toplumsal çevre ile
mesafesizliği savunur.

Dilsel mesafeyi dağıtmak için Farsçanın Anadolu’daki buyurganlığına karşı çıkar Yunus ve Türkçe Yunus’la çıkmıştır ortaya. Hem
gönüllere hitap eder hem de konuş-mayı
bir yere kon-uş ve konduğu yerdekilerle kon-şuluk sayar; konmadan komşu olunmaz.

Yunus Emre ne dedi, nasıl dedi, iletmek istediği aslı mesaj
neydi gibi sorulara böyle cevaplar verdi Kenan
Hoca. Ve Yunus’u ünvanında özetledi: MİSKİN. Sakinlik ve sükûnet
bildiren, ‘varlığa sevinmemek ve yokluğa
üzülmemek’ meyanında arzunun
dağıtıldığı bir bilgelik hâlidir miskinlik.

 Ve mesleklidir miskin, tembellikten ve
pasifimizden uzaktır; sanıldığının tersine. Uysal sanılırlar. Oysa tüm fazlalıklara direnmektir kanaatkârlık.
Kanaatkâr olmayanı harâmî olarak görür Yunus.

Yunusça baktığı ve Yunus
gibi görmeyi gösterdiği için Kenan
Bey’e müteşekkiriz. “Türk’ün İş
Zihniyeti” kitabından sonra bu da ikinci
bir devrim olmuş; bakış, görüş ve
anlayış, anlamlandırış açısından. Küçük
ebatlı kitaplarla toplumsal algılarımıza büyük darbeler vurmaya devam ediyor.

‘Şâir burda ne
demiş’ faslında Yunus’tan Kenan’a, ordan Süleyman’a ‘sözü eğri – büğrü söyleme ’den ve ‘Molla Kasım’lardan önce son son ne diyebiliriz: Biriktirilemeyen şeyler iyidir (erdemler),
biriktirilebilen şeyler kötüdür (kavramlar).

Ülgener’e göre “Osmanlı’nın
kapitalizme geçememesinin en büyük engeli bâtınî tasavvuf”; bize göre Türkiye Cumhuriyeti’nin kapitalizme geçebilmesindeki en
büyük destek önce siyâsî ve sonra dinî teşekküllerdir.

Bir’i iki
yapmak ikincinin hakkına girmektir.
Birikim başkalarının etini yemektir ve arkalarından geğirmektir. Kuran’da 100’e yakın yerde geçen ‘salât’ kelimesinin ‘zekât’la birlikte zikrolunan 30’a yakın
yerinde (akîm’üs-salât ve âtû’z-zekât ) dayanışma ile yardımlaşmayı ayakta tutarak ikame etme ve dağıtarak arınma, dünyalık biriktirmeme mesajlanır. Yani Yunusça
miskinlik ve imece..

Korona
krizinin gitgide derinleştiği bir hengâmede ve teravihten
çok açlığın, yokluğun; gelir
dağılımındaki dengesizliğin konuşulması gereken Ramazan ayında sağlam sahur
yaparak ve akşam iftar garantisini görerek
yememek değil asıl marifet; yiyorsa “Sen sana ne sanırsan / Ayruğa (Başkasına)
da onu san” ilkesinde başka gönüllerle ortaklaş; ritüellerle değil mesajı
özümseyerek Allah’a yaklaş.