Yıllardır hep yazdığım, ifade ettiğim ve Asil TÜRK
Milletinin bilgisine sunduğum gibi çevremizde, ülkemizde ve de dünyada her
hangi bir olay, gelişme meydana geldiğinde anılan olayın failleri elbette ki
önemlidir.

Ancak; bahse konu olayın gündeme taşınmasında aslında perde
arkasında kimler var..? veya bu olayın çok kurnazca, sinsice ve de adeta bir
halı gibi dokuyarak sahneye konmasında, azmettirmesinde kimlerin parmağının
olduğu, kimlerin nemalandığı, kimlerin değirmenine su taşındığı, kim ve kimlere
mağdur elbisesi giydirilerek hizmet edildiği çok iyi düşünülmelidir.

Bakınız bir amiral rütbesiyle hiç çekinmeden bir tarikat
veya cemaat evine giderek adeta T.C. Devletine, kanunlarına meydan
okuyabilmekte, bir cami imamı açıkça Cumhuriyete başkaldırmakta,   birçok
siyasi yine T.C. Devletini hiçe sayarak bitmiş, yok olmuş, İngilizler başta
olmak üzere; bir çok küresel ve emperyal ülkelerin işgaline uğramış
Osmanlıcılık oynayarak ülke insanımızın milli hislerine, milli reflekslerine
karşı taarruz edebilmekte.

Bir asker, bir amiral veya general ibadeti için camiye
gidebilir, hatta zorunlu ise elbise değiştirme zamanı yoksa üniformayla da
camiye giderek ibadetini yapabilir; buna hiç kimsenin itirazı olmamalı, olamaz
da.

(RİYAYA yol açmamak, gösterişte bulunmaya sebebiyet vermemek
için sivil olarak camilere gitmesinde bence hiç bir kısıtlayıcı sebep olmaz,
olamaz. Ancak bir amiral veya general hele hele rütbeyle bir cemaat ve tarikat
evine asla ve asla gidemeeeeez. Bu ülkenin ilgili gerçek Cumhuriyet Savcıları bakalım
ne yapacak, veya ilgili askeri kurumların anılan bu amiral hakkında çok ivedi
harekete geçerek görevden el çektirmeleri ve bununla irtibatta olan hangi
subaylar, astsubaylar mevcut ise çok acil araştırmaları ve gerekli, zorunlu
katmerli ceza-i müeyyide yaptırımlarını uygulamaları gerekmez mi?)

Ülkemiz içte ve dışta birçok olumsuzluklar yaşarken,
özellikle ekonomik, iktisadi alanda Cumhuriyet tarihinin en kötü verileri
mevcutken, karşılaşmışken v.b. daha pek çok siyasi sahada tıkanıklıklar ile
karşı-karşıya kalmışken,

YARGININ aşırı derecede siyasallaştığı şüphe ve endişeleri
her geçen gün hızla artış gösterirken; acaba bahse konu bu amiralleri çok
kurnazca birileri tuzağa düşürerek anılan bu kamuoyu açıklamasını gündeme
taşımalarını sağlamış ve bahse konu tüm olumsuzlukların üstünü örtmek için bu
olayı kamuflaj malzemesi yapmalarının önünü açmış olamazlar mı..?

Peki bahse konu bu amirallerin iyi niyet ve aşırı vatan
sevgisi kapsamında hazırlayarak kamuoyuna açıkladıkları bildiri kime
yaramıştır..?

Mevkisi, makamı her ne olursa olsun her kes aklını başına
almalıdır. Attığı taşın nerelere hangi camları kıracağını çok iyi hesap
etmelidir.

Yukarıda çerçevesini çizdiğim konu kapsamında; bendeniz
odalardaki anahtarlarla asla uğraşmam; benim alanım daima ana sigortalardır,
ana trafolardır ve de ana şebekelerdir.

Yazın paltoyla, kabanla gezilir mi..? kışında kısa kollu
gömlek giyilir mi..? eğer dikkat etmezseniz ZATÜRRE olursunuz. ZATÜRRENİN
sonucu da genellikle TAHTALI KÖYDÜR.

Doktor Mühendisin işine; Mühendisinde Doktorun işine burnunu
sokmamalı ve karışmamalıdır.

Bilmem anlatabiliyor muyum…?

Hala anlamadınız mı yoksa..?

Tarih, 20.07.1974.

    Mersin Ovacık Sahilleri…

     Günün ilk ışıkları Akdeniz’i henüz
aydınlatmış, yaz sıcağının ıslak nemli havası bölgeye iyice sinmiş, nefes
almayı dahi zorlaştırıyordu.  Çevrede
sadece cır, cır böceklerinin gevezeliği duyuluyor, tabiat ana büyük bir
suskunluk yaşıyordu. Yaşam, az sonra büyük bir olaya tanık olacağını nerden
bilebilirdi ki?

     Savaşa katılacak askerler, kaderin onlara
neyi, nasıl sunacağını bilmeden büyük bir heyecanla komutanlarından gelecek
emri bekliyorlardı…

    Güneş bir mızrak boyu yükselmişti ki bu
büyülü ortamı, o ölüme benzeyen, o görülemeyen sessizliği, transistorlu bir
radyonun sesi bozuverdi!

    Takvimlerdeki zaman 1974’ün 20 Temmuzunu
gösteriyor; saatler ise altıyı on dakika geçiyordu…

      Radyodan duyulan Başbakan Bülent Ecevit’in sesi
biraz daha yükseldi… Sadece onlar değil sanki yer, gök bu sesi dinliyordu:

 
‘’ Türk Silahlı Kuvvetleri, Kıbrıs’a indirme ve çıkarma
harekâtına başlamış bulunuyor. Allah milletimize, bütün Kıbrıslılara ve
insanlığa hayırlı etsin. Bu şekilde insanlığa ve barışa büyük hizmette bulunmuş
olacağımıza inanıyoruz. Öyle umarım ki, kuvvetlerimize ateş açılmaz ve kanlı
bir çatışmaya yol açılmaz. Biz aslında savaş için değil, barış için; yalnız
Türklere değil, Rumlara da barış getirmek için Ada’ya gidiyoruz.’’ Artık geçen her dakika onları savaşa biraz daha
yaklaştırıyordu!

   Komutan; bölük telsizinin mikrofonunu eline
aldı, harekete hazır bekleyen bölüğüne seslendi:

 – Haydi, arkadaşlar vatan bizden görev
bekliyor, İstikamet Kıbrıs. Gazamız mübarek olsun, dedi.

    Helikopterlerin motor sesleri, askerlerin;
‘’Allah, Allah’’ seslerine karışmış, savaşın görünmeyen yüzü Akdeniz’in üzerine
düşmüştü…

    Saatler tam 08.00’i gösteriyordu.

    Helikopterlerin motor homurtularına,
pervanelerinin sesi karıştı! Bir anda binme bölgesi toz duman olmuş, toz
bulutundan sıyrılıp, kalkışa geçen her bir helikopter, göreve gitmenin
coşkusuyla havalanmaya başlamıştı.

   Gidiyorlardı… Savaş bu ya! Ölüm
ne kadar yakınsa, yaşamak o kadar uzaktı…

    Sabahın ilk ışıklarıyla
parıldayan Torosların allı morlu görüntüsü, yavaşça kaybolmuş! O heybetli
sıradağlar yerini Kıbrıs adasının bilinen sivri burunlu görüntüsüne, denize
paralel sıradağlarına, uzun sahil şeritlerine bırakmaya başlamıştı… Görünen o
ki, Kıbrıs’a yaklaşıyorlardı…

   
O sabah Kıbrıs sahillerinde bir İngiliz Çifti…

    Günün ilk ışıklarıyla aydınlanan Kıbrıs,
yine çok sıcak nemli bir sabaha uyanmıştı. Larnaka’da yaşayan Elizabeth-William
çifti, bu yaz tatilini de adada geçirmeye karar vermişler; adanın özellikle
Girne sahillerinin el değmemiş doğal güzellikleriyle birleşen, adeta bir
kanaviçe gibi süslü kıyı şeridindeki yine aynı koya gelmişlerdi…

       Doyum olmaz yeşil örtüsüyle, kıyı
şeridini tam da üzerinden kavrayan Beşparmak dağlarının o muhteşem görüntüsüyle
Kıbrıs, gerçekten de bir masal diyarıydı.

      O sabah William ve Elizabeth
erkenden uyanmışlar, kaldıkları otelin bungalovundan fırladıkları gibi soluğu
denizde almışlardı.  Aşkla dolu, ıslak,
nemli Girne gecelerinden sonra sabahın erken saatlerinde denize girmek,
adalıları gün boyunca dinç tutuyordu. Onlar, bunun ne kadar keyifli olduğunu bu
adada evlendikleri günden beri çok iyi biliyorlardı…

    Güneş iyice yükselmiş, Temmuz
ayının cehennemi nemli sıcağı Girne’nin her yanına sinmişti.  Kıbrıs’ta geçirdikleri balayı günlerinden bu
havayı iyi biliyorlardı. Güneş az biraz yükselir yükselmez, artan sıcak yaşam;
adayı derin bir sessizliğe, insansızlığa bürüyor, cehennemi sıcak akşam
saatlerine kadar bütün adayı ele geçiriyordu. Anlaşılan bugün de öyle bir gün
yaşayacaklardı…

   Etraftan sadece cırcır
böceklerinin sesiyle, onlara eşlik eden dalgaların sesi duyuluyordu. Zaten
onları cezbeden şey, burada William’la birlikte sadece ikisinin baş başa
kalabilmesi, istedikleri her şeyi özgürce yapabilmeleriydi. Uzandığı yerden
ahenkli bir melodiyi oluşturan o zarif dalgaların sesiyle birleşen çakıl
taşlarının, deniz kabuklarının çıkardığı sesleri dinlemeye, hayaller kurmaya
başladı…   

    Elizabeth tam da bu ateşli
duygular dünyasına dalmışken; hiç beklenmedik bir gürültü, bu düşüncelerini
paramparça etti. Adeta gökyüzü de paramparça olmuş, o büyük gürültünün altında
ezilip kalmıştı…

    Neye uğradığını şaşırmıştı! Çıplaklığına
aldırış etmeden çığlık, çığlığa otele doğru koşmaya başladı.  Bir taraftan da;

 – Oh My God! 
William, William help, help… Diye bağırıyordu. 

  
 Bungalovuna ulaşmaya on, on beş
metre kalmıştı ki, Beşparmak dağlarını yalarcasına geçen üç savaş uçağının
alçak uçuşla adanın derinliklerine doğru kaybolduğunu gördü! Başının hemen
üzerinden geçen uçakların çıkardığı ses; adeta yer kabuğunu çatlatmıştı…

   Birkaç dakika geçmemişti ki,
ada büyük bir patlama sesiyle sarsılıverdi… Bu esnada Beşparmak dağlarından topların,
patlayan bombaların sesleri geliyor, otel lobisinden görülebildiği kadarıyla
denizden adaya doğru yanaşan savaş gemileri görünüyordu. Çevredeki yerleşim
merkezlerinden de silah sesleri gelmeye başlamış, adanın tamamından keskin
siren sesleri duyuluyordu.

     Evet, Kıbrıs’ta savaş
başlamıştı…

     Otel müdürü, lobide toplanan
uğultulu kalabalığa seslendi:

  – Lütfen telaş etmeyiniz! Ordumuz, adaya
gelme cüretini gösteren bu barbar Türklere gereken dersi verecek, onlara gününü
gösterecektir. Şimdi lütfen beni takip ediniz, bizler için en emniyetli yer
otelimizin şarap mahzenidir. Haydi, oraya gidiyoruz…

    Kalabalık bir anda buz kesmiş, gürültülü
ortam ölüm sessizliğine bürünmüştü! Otel müdürü önde, İngiliz misafirleri
arkasında hızlı adımlarla otelin şarap mahzenine indiler.

   Bundan sonrasını tatil hayalleri değil,
savaşın getirdikleri belirleyecekti…

   Değerli Okur:

   Bundan 47 yıl önce 20 Temmuz 1974’de Kıbrıs
Adasında yaşanan savaşı, savaşta geçen çok çarpıcı olayları kaleme almış
olduğum ‘’O GECE’’ isimli kitabımdan
alıntı yaparak anlattığım yukarıdaki
olaylar; aslında 38 yıldan bugüne adada yaşayan KKTC devletinin kuruluşuna
giden yolda yaşananlardan sadece birkaçıdır.

   Tarihe iz bırakan gerçekler, hiçbir zaman
unutulmayacaktır.

Bu
fırsatı kaçırmayacaklarını zaten biliyorduk. Her şeyi denediler yine de oylar
düşmeye devam ediyor. Tencerelerde et değil, dert kaynıyor ve devleti
yönetenler vatandaşın halini anlamaktan çok uzak. Böyle olunca müjdeler,
paketler fayda etmiyor. Kör nefislerine mâni olup, vatandaşa koydukları
yasaklara kendileri uymadığı için insanlar öfke içinde.

Anket
firmaları on beş gün içinde bile iktidara destek oranlarında ciddi kayıplar
olduğunu ölçüyor.

104
Emekli Amiral Montrö Sözleşmesine dair görüşlerini açıkladılar ya!
“Oh!” dediler… Can simidi bulmuş gibi oldular.

“Darbe
imasında bulundular, eski Türkiye özleminde olanlar, askeri vesayet isteyenler”
gibi sözlerle “haddinizi bilin!”, “göze alabilene hodri meydan!” gibi ifadelerle
sözde meydan okudular.

Bu
yazı kapsamında bildirinin ve tepkilerin siyaseten kime yarayacağı,
zamanlaması, arka planında hangi güçlerin olduğu gibi hususlar değil, olayın
hukuki çerçeveden değerlendirmesi yapılacaktır.

Bu
amiraller muvazzaf olsa gösterilen tepkiyi haklı bulur ve tepkileri biz de
gönülden desteklerdik. Çünkü muvazzaf subayların görüşlerini
rapor sunarak bildirme imkanları ve hatta görevleri vardır.

Ama
emekli amirallerin ellerinde silah yok yani emir ve komutası altında
darbe yapabilecek askeri güçleri yok. Bizim gibi sade vatandaşlar. İsteseler
bile darbe yapamazlar.

********************************

Gece
Yarısı

Yandaş
kanallar emekli amirallerin bildirisini “darbe imasında
bulunan” diye verdiler ve saatlerce sözde uzman kişilere yorumlattılar.

Bildiriyi
yayımlayan emekli amiralleri cahillikle, bilgisizlikle, darbeci olmakla,
ihanetle ve akla gelmesi muhal olan sıfatlarla suçladılar. Bu suçlamaları
yapanların açıklanan metni tartışmak yerine, “gece yarısı yayımlandı”,
“grup olarak açıklamaları anlamlı” gibi “darbe bildirisi” niteliği
kazandırma gayretinde olduklarını gördük.

Sanki
bu ülkede gece yarısı kararnameleriyle alınan Merkez Bankası Başkanları
sebebiyle TL şok değer kaybı yaşamamış gibi.

Sanki atanmış
saray çalışanları gece yarıları muhalefete ayar veren mesajlar paylaşmamışlar
gibi.

Cumhurbaşkanı
Yardımcısından, bakanlara ve saray danışmanlarına kadar, hepsi
atanmış olan bu memurlar, gece yarıları “seçilmiş siyasileri muhatap
alan” hakaret ifadeleriyle dolu siyasi paylaşımlar yapmamış gibi.

Sanki
Anayasa’da ve kanunlarda “gece yarısı ve toplu olarak bildiri yayımlanamaz”
diye bir hüküm varmış gibi…

********************************

Tekkedeki
Amiral, Ayasofya İmamı vs

Emekli
amirallerin bildirisine karşı şiddetli tepki gösteren makam sahipleri son
günlerde hangi olayları görmezden geldiler, bir bakalım.

Muvazzaf
bir amiralin makam aracıyla bir tarikat mescidine gidip, resmi kıyafetinin
üstüne sarık sarıp namaz kılması konusunda bir tek laf etmediler.

Hem
de şeyhinin önünde el pençe divan duran amiral ve generallerin neler
yapabileceğini 15 Temmuz tecrübesiyle görmelerine rağmen, tekkedeki amirali
görmezden geldiler.

Aynı
kişiler Ayasofya imamının bile uluslararası bir sözleşme hakkında söz
söylemesi ve siyasilere ayar vermesi konusunda da sustular. Bazıları,
bir devlet memuru olan, İmamın mesajlarını söz ve ifade hürriyeti kapsamında
değerlendirdi.

Aynı
makam sahipleri, zerre kadar “milli irade ve demokrasi” anlayışları olsa, “Anayasa
Mahkemesini kapatalım” diyen MHP Genel Başkanı Bahçeli için de birkaç söz
söylemeliydi. Kalleşçe saldırılarla dövülen muhalif gazeteciler hakkında
da… Tek kelime etmediler.

Peki,
aynı kişiler emekli amirallerin uzmanı oldukları konuda söz söylemesinden niye rahatsız
oldular?

Kaldı
ki, bildiride ifade edilen konular muhalif kesimde yapılan eleştirilerin
tekrarından ibaret.

********************************

Başsavcılık
Çok Hızlı, Çünkü…

104
Emekli Amiralin bildirisinden saatler sonra Cumhuriyet Başsavcılığı hemen “resen
soruşturma” açtı.

Başsavcılığın
bu sürati karşısında herkesin gözleri yaşarmıştır, sanıyorum. Savcılarımız
seçimler sırasında terör örgütü liderinin mesajının TV kanallarında canlı
yayınlanması, Osman Öcalan’ın TRT’de yayına çıkarılması gibi olaylar
hakkında soruşturma açma ihtiyacını duymadılar.

Muhalif
gazetecileri dövenler, dövülenlerden önce karakollardan serbest
bırakıldı, çoğunun hakkında soruşturma bile açılmadı, haklarında ceza verilen
olmadı.

Başsavcılık
bu defa çok hızlı. Çünkü …

Bu
kısmını içinizden düşünün ve vicdanınıza sorun. Adalete ve yargıya olan güvenin
neden bu kadar aşağılarda kaldığının gerekçelerini zihninizde berraklaştırın.

“Özellikle
siyasi davalarda yargının tarafsız ve bağımsız olmadığına dair iddialar doğru
mu” diye bakın.

Türk
Ceza Kanunu’nda “yargı görevi yapanı hukuka aykırı olarak etkilemek
amacıyla alenen sözlü veya yazılı beyanda bulunmak” suç olarak
düzenlenmiştir.

Bunlar
galiba her vatandaş için geçerli değil. Bakın yandaş kanallara ve sosyal
medyaya, hepsi de “bu amiraller suçludur, cezalandırılsın” deme yarışında.

CB
İletişim Başkanı (Propaganda Başkanı) da “sadece imzacılar değil,
cesaretlendirenler de hukuk önünde hesap verecek” diyerek yargıya yol
gösterdi.

****

Bu
emekli amiraller belki de hiç istemedikleri siyasi sonuçlara sebep
olacaklar. Ama nihayet hayatlarını verdikleri ve en iyi bildikleri bir milli
konuda bildiri yazmışlar. Türkiye için hayati önemde gördükleri bir konuda
kamuoyu oluşturmak suretiyle ilgililerin dikkatini çekmek istemiş olabilirler.

Bildiride
“Türkiye’nin bekasında önemli bir yer tutan Montrö Sözleşmesinin
tartışma konusu yapılmasına, masaya gelmesine neden olabilecek her türlü söylem
ve eylemden kaçınılması gerektiği” vurgulanmış. “Atatürk’ün çizdiği
çağdaş rotadan uzaklaşmış gösterme çabaları” kınanmış.

Bunları
muhalefet de dile getiriyor ama galiba yeterli görmemişler.

T.C.
Anayasası Madde 26’ya göre, “Herkes,
düşünce ve kanaatlerini söz, yazı, resim veya başka yollarla tek başına veya
toplu olarak açıklama ve yayma hakkına sahiptir.”

Emekli
amiraller de bu anayasal haklarını kullanmışlar.

Ben
de Ceza Hukukçusu Prof. Dr. Ersan Şen gibi düşünüyorum: T.C. kanunlarına
göre, içeriğinde suç teşkil eden bir ifade bulunmayan bir mesajla bu hakkını
kullandı diye imzacıları yargılama imkânı bulunmamaktadır. Yapılan tartışmalar
hukuki değil siyasidir.

Halk içinde muteber bir nesne yok devlet
gibi,

               Olmaya
devlet cihanda bir nefes sıhhat gibi.. Kanuni
Sultan Süleyman 

Dünya Sağlık Örgütü (WHO) Anayasası’nın yürürlüğe girdiği “7 Nisan”
günü, tüm dünyada Birleşmiş
Milletler kararı ile 1945 yılından itibaren; “7 Nisan Dünya Sağlık Günü” olarak kutlanmaktadır.

Sağlık; Ruhen,
bedenen ve sosyal yönden tam bir iyilik hali olarak tanımlanmaktadır. Sağlık, insan yaşamı üzerinde etkili olan en
önemli kavramların başında gelir. İnsan, sağlık dışındaki tüm imkânlara sahip
olsa dahi, bunları kullanabilmek için sağlığa ihtiyaç duyar.

Sağlık, kaybedildikten sonra değeri anlaşılan bir
kavramdır. Tüm dünya bireyleri,  nerede olursa
olsun kaliteli sağlıklı bir yaşam hakkına sahiptir.

Dünya
sağlık günü, “korona virüs” salgını nedeni ile bir süredir buruk kutlanmaktadır. Hepimiz,
korona virüs nedeniyle; sağlığın kıymetini, sağlıklı kalmak için
uymamız gereken kuralların ne kadar önemli olduğunu, sağlık çalışanlarının
değerini çok daha iyi anladık.

Bu sağlık
ordusu, hayatlarını hiçe sayarak, ailelerini, çocuklarını ihmal ederek özveriyle
bizleri tedavi etmeye, kurtarmaya çalıştılar. Kar soğuk demeden, en ücra
köylere ulaşabilmek için yaya yürüdüler, üşüdüler, yoruldular, hayatlarını riske
attılar. Evlerine gitmediler, tatile çıkmadılar, sevdiklerinden uzak kaldılar.
Birilerini kurtarmak azmiyle ölmekten korkmadılar. Denizyıldızlarını kurtarma
çabası içinde, “işte yine bir canı
kurtardık” sevincini yaşayabilmek adına canlarını hiçe saydılar

.

Doktorundan
hemşiresine ve diğer personeline kadar, tüm sağlık çalışanlarımıza minnettarız.
Onlara, hayatlarımızı kurtardıkları için büyük şükran borçluyuz. Bu uğurda canlarını
kaybedenlere binlerce rahmetler diliyorum. Bu bağlamda sağlık çalışanlarına
karşı saygılı, anlayışlı, değer veren bir tavır içinde olmak, onları rencide
edici her türlü davranış ve söylemlerden uzak durmak vefa borcumuzdur.

Sağlıktan
büyük zenginlik yoktur. Her şey, sağlıkla güzeldir. Sağlıklı yaşayan, sağlıklı
yaşlanır. Hayallerimiz, hedeflerimiz, hayatta bizi ayakta tutan her ne varsa
hepsinin ana kaynağı sağlıktır. Toplumun sağlığı, bireylerin sağlıklı olmasıyla
mümkündür. Mutlu bireyler ve toplumlar olmamız için gereken ilk şart sağlıklı
olmaktır.

Sağlıklı olmada;
bilinçli beslenme, temizlik, egzersiz, zararlı alışkanlıklardan uzak durmak,
temiz hava, yaşama sevinci ve stressiz hayat, zararlı ortamlardan uzak durmak vb.
önlemler çok önemlidir. Sağlığın kıymeti, onu kaybettikten sonra daha
iyi anlaşılmaktadır. Çekilen sıkıntılar bizi ve sevdiklerimizi mutsuz etmekte,
bazen telafisi imkânsız zararlara, acılara neden olmaktadır.

Bizim ve sevdiklerimizin mutluluğu, sağlıklı
olmamıza bağlıdır. Sağlam kafa, sağlam vücutta bulunur. Vücudumuz sağlıklı
olduğunda, beynimiz de sağlıklı çalışmaktadır. Gençken yaptığımız her yatırım bize
sağlıklı bir yaşlılık getirir. Hastalıklara yakalanma riskimiz azalır. Daha
uzun ve huzurlu bir yaşam sürme ihtimalimiz artar.  Bu da mutlu bir yaşlılık demektir. Sağlıksız
uzun bir ömür, acı hüzün ve ıstırap demektir.

Vücudumuz bizim kafesimizdir. Biz bu kafesin
içinde yaşamak zorundayız. Bu yüzden onu en iyi şekilde beslemeli, en iyi
önlemleri almalı, en güzel şekilde korumalıyız. Böyle davrandığımızda vücudumuz
bize büyük bir mutluluk bahşederek teşekkür edecektir. Hayat, bizlere çok
değerli bir hediyedir. Kendimize sık sık hatırlatmamız gereken en önemli şey
budur.

Sağlıklı ve sevgiyle kalın.

Kültür ve Turizm
Bakanlığı, Güzel Sanatlar Müdürlüğü’nün 23.03.2021 tarih ve 1178470 sayılı Bakanlık
onayı ile ülke genelinde koro ve topluluklarda birleştirme ve isim değiştirme
bahanesiyle “Türk” kelimesi koro isimlerinden kaldırılmış
bulunmaktadır.

Bundan
sonra “Türk Halk Müziği Korosu, Türk Sanat Müziği” denilmeyecek, diyenlerin
diline herhalde acı biber sürülecektir.

         Daha “Andımız” tartışması nihayete ermeden, neden
“Türk’üm, doğruyum, çalışkanım” demeyi kaldırdığımız izah edilememişken ve
durup dururken bu nereden çıktı? Bir taraftan MHP’yi tahrik etmek, diğer
taraftan Türk kimliği ile alakalı olarak herhangi bir problem varmış gibi bir
algı oluşturmak. Böyle netameli bir kararı Kültür ve Turizm Bakanı nasıl
imzalayabiliyor?

Türk
halkından %50 den fazla oy almış bir parti sayesinde, atanmış bakan olarak,
koltuğunda hasbelkader oturan Mehmet Nuri Ersoy’un Türklük ile alakalı bir
sıkıntısı mı var yoksa?

Bakan
Bey şunu iyi bilsinler ki, ben halis muhlis Türkoğlu Türk’üm. Türk
olmaktan da daima şeref duyarım, gurur duyarım. Zira ta ilkokula başladığım
tarihten itibaren, yıllarca “Ne Mutlu
Türk’üm Diyene”diye bangır bangır bağırdım. Bu sebeple “cinsim, özüm
Türk” olduğu gibi ayrıca Türklük ruhuma da işlemiş bulunmaktadır. Bu Türklük
ruhunu ben ölmeden oradan kimse söküp atamaz.

Kısaca
ifade etmek icap ederse, Ziya Gökalp’in deyişi ile “Türk Milletindenim, İslam Ümmetindenim, Garp Medeniyetindenim.” Ayrıca Kayı Boyundan gelme, Türkoğlu Türküm ben. 1970’li yıllarda
Milliyetçi ve Muhafazakâr Gençliğin meydanlarda slogan olarak kullandığı “Hıra Dağı kadar Müslüman, Tanrı Dağı kadar
Türk’üm” ifadesini canı gönülden benimseyenlerden birisiyim ben. Bu
memleketin insanlarının kahir ekseriyetininde benim gibi düşünmekte olduğu
hususu da izahtan varestedir.

Mehmet
Nuri Ersoy’un o koltukta oturmasında benim verdiğim oyun bir rolü varsa ki,
olduğuna inanıyorum, bu sebeple ben hakkımı hiçbir zaman helal etmiyorum.

Birde
şu hususu merak ediyorum: Şair Mehmet Emin Yurdakul “Cenge Giderken” isimli şiirinde,

“Ben bir Türk’üm; dinim, cinsim uludur
/ Sinem özüm ateş ile doludur”diye haykırmaktadır. Bakan Bey acaba buradaki “Ben bir Türk’üm” ifadesini değiştirebilecek
mi?

          Bu cümleden olarak, üzülerek
ifade edeyim ki, muhalefet partilerinin Değerli Başkanımız Recep Tayyip
Erdoğan’a yapamadıklarını, Erdoğan sayesinde koltuklarında oturanlar pervasızca
yapmaktadır.

         AK PARTİ Lideri, Başkan Tayyip Erdoğan’ın kılı kırk yaran
hassasiyeti ve dikkati maalesef ki, bazı kademelerde gerekli karşılığı
bulamamaktadır. Bu durumda helal rızkının peşinde koşan, ticaret yapıp helalinden
kazanan, sabah evinden rızkı için çıkıp, ücreti karşılığında çalışan ve evine
huzuruyla geri dönen milyonlarca insanın hayalleri karşısında böyle küçük
hadiseler can sıkıcı bir durum arz etmektedir. Fakat bunlarla mücadele etmek,
en başta partili Milletvekilleri olmak
üzere, samimi AK PARTİ’lilerin en önde
gelen vazifelerinden birisi olmalıdır.

*********

            Yozlaşma Alametleri

Şatafat, haksız kazanç, rant dağıtma,
kolay yoldan zenginleşme, her iktidara gelen partinin en büyük imtihan vesilesidir.
Bu
itibarla, iktidar olan partiler bu ve buna benzer problemler ile alakalı hususlarda
yaptıkları mücadelede ne kadar başarılı olurlarsa, halkın teveccühüne de o
kadar çok mazhar olurlar. Bunu yapamayan siyasi partiler ise hiçbir zaman seçmenden
kâfi derece de itibar göremezler.

Nitekim
yılların ana muhalefet partisi, hiçbir zaman oyunu artıramamaktadır ve 20
yıldır girmiş olduğu bütün seçimleri de kaybetmiştir. Bu partinin hataları ve
halkla bütünleşmesine mâni olan problemleri AK PARTİ’yi rehavete sürüklememeli;
teşkilat mensuplarının ve yöneticilerin yozlaşması ve partinin içeriden
çürümesine gerekçe olmamalıdır.

Abdurrahman
Dilipak’ın AK PARTİ’nin sosyolojik tabanı hakkında yaptığı
tespitlere kulak vermeliyiz. “Fuhuş, uyuşturucu, marka ve lüks tutkusu derken,
bizim ‘modern muhafazakârların’ geldiği nokta, dudaklarınızı uçuklatacak
hale geldi” diyerek yazdığı rezaletler içimizi yakıyor. “Siyasilerimiz,
bürokrasimiz, ahlak zafiyeti içinde” tespiti keşke yalan olsa.

“Kimileri
Lale Devri sosyetesinin yaptıklarını Osmanlı zannediyor, kimileri mevlitleri
bile party’lere dönüştürüyor. Artık ilahiyatlarda bile namaz kılanlar yüzde 50.
İnandığımız gibi yaşamayınca, yaşadığımız gibi inanmaya başladık.”

Dilipak,
Muhafazakâr camiadaki bu yozlaşmanın temelindeki gerçeğe dikkat çekiyor: “Haram
para, cüzdanda durduğu gibi durmuyor. Bu işlerin içinde siyasilerin, bürokratların
yakınları var. Bunlar biliniyor” diyor.

         Tıpkı Kürşat Ayvatoğlu rezaleti gibi. Daha 20 yaşında
iken, üstelik tahsil durumu da müsait olmadığı halde, Kastamonu Belediyesine
kapağı atıp bir süre orada çalıştıktan sonra, AK PARTİ Genel Merkezinde
çalışmaya başlaması bir talihsizliktir. Zira buralarda çalışırken kısa sürede
zengin olmuş, 7 yılda şirket sahibi olmak suretiyle, milyonluk lüks arabaların
alım ve satımını yapmaya başlamıştır.

Bu
haram paralar nasıl bir mekanizmanın parçası olarak kazanılmıştır? Bu haram
paralarla yaşadığı sefih hayata rağmen bu şahsa referans olanlar kimlerdir?  açıklığa kavuşturulmalıdır.

Kürşat
Ayvatoğlu, “Daha fazla nüfuz sahibi
olma, olduğundan faklı görünme çabasıyla gücün yanında görünme, Hükümetteki,
güçlü insanlar ile fotoğraf vererek kendime yeni kapılar açmak düşüncesi ile AK
PARTİ’ye kapağı attım” diyor.

Bu
yozlaşmış mekanizma nerede varsa derhal ıslah edilmelidir.

Bu
arada şu hususu da ifade edeyim ki, AK PARTİ’nin rakibi CHP, İYİ Parti veya
başka bir parti değil, AK PARTİ’nin rakibi, partinin içinde olup Başkan Recep
Tayyip Erdoğan’ın yanında olmayan AK PARTİ’lilerdir.

Şimdi
burada insanın aklına iki soru geliyor:

         -AK PARTİ içinde bu ve buna benzer daha kaç kişi vardır?

         -Bu gibi kimselere kimler referans olmaktadır?

         Bu iki sorunun peşine düşüldüğü ve bu işte parmağı olanlar ortaya
çıkarılırsa, AK PARTİ eski hüviyetine ve gücüne kavuşabilir. Aksi takdirde, hem
büyük ölçüde AK PARTİ zarara uğrayacak, hem de AK PARTİ’ye gönül vermiş olan
vatandaşlar hüsrana uğrayacaklardır.

Benden söylemesi.