27-29 Nisan 2021 tarihinde BM öncülüğünde Cenevre’de başlayacak olan 5+1
Garantör ülkeler ve taraflar arası gayrı resmî Kıbrıs konferansı öncesinde;  50’li yıllardan beri adada yaşananlara bakarak
kısa bir analizle Kıbrıs gerçeklerini hatırlamak gerekir:

 
 Türkiye’nin Kıbrıs Konusundaki Tutumu:

  
Türkiye Cumhuriyeti Devletinin 50’li yıllardan, bugüne görev yapan
tüm hükümetleri; Türk Milletinden almış olduğu destekle her dönemde Kıbrıs Türk
Halkının yanında olmuş, 1974’te Kıbrıs Türklerinin adada neredeyse topyekûn
ortadan kaldırılmasına ramak kala garantörlük hakkını kullanarak adaya çıkmış, 15
Kasım 1983’de KKTC’nin kurulmasını takiben ekonomik, sosyal, mali konularında
yaşanan her türlü sıkıntıya destek vermiş; adada yaşayan kardeşlerimizin yaşam
geleceklerine daima olumlu katkılarda bulunmuştur. Hiç şüphesiz, bundan sonra
da bu desteğin artarak devam edeceği gerçeği de unutulmamalıdır.

  
 Kıbrıs konusuyla ilgili unutulmaması
gereken çok önemli bir hususu bir kez daha ifade etmem gerekirse; bu stratejik
ada, bize atalarımızdan emanettir. Türkiye’de milletimizin iradesini hangi
siyasi partimiz temsil ederse, etsin; ülkemizin bölgesel menfaatleri ada
üzerindeki kazanılmış tarihi, hukuki haklarımızın yılmadan savunulmasını
gerektirmektedir. Bu önemli husus, bugüne değin hep böyle gerçekleşmiş, hiç
kuşkusuz bundan sonra da böyle gerçekleşecektir.

    Güney Kıbrıs Rum Yönetimi ve
Yunanistan’ın Kıbrıs Konusuna Bakışı:

 
  Rum tarafının Kıbrıs konusunda üreteceği
hiçbir çözüm, vereceği hiçbir taviz yoktur! Rumlar halen AB’ye üye olmanın,
adanın sözde resmi hükümetiymiş gibi tanınmanın avantajını taşımakta, her
platformda bu avantajı kullanmaktadırlar.

 Aslında Rumlar; adanın yarı buçuğunda
‘’Enosisi’’ gerçekleştirmişler, şimdi aynı şeyi adanın kuzeyinde başarmak
istemektedirler!

 
   GKRY uluslararası platformda en önemli gücü,
dün olduğu gibi bugün de Yunanistan’dan almaya devam etmektedir.

   Rum tarafı hala Kıbrıs anlaşmazlığının 1974’te
Türkiye’nin adayı işgal etmesiyle başladığını, adada taraflar arası bir anlaşma
olacak ise; bunun ancak Türkiye’nin adada garantörlüğünün olmadığı, Türk
askerinin adayı terk ettiği temelinde gerçekleşeceğini öne sürmekte; AB ve BM çatısı
altında yer alan devletler de, bu gerçek dışı dayatmaya destek vermektedir!

    Rum-Yunan
ikilisi bugüne kadar, kendi menfaatleri adına uluslararası arenada yürütmüş
oldukları dış politikada daima kazanan taraf olmuştur. Çünkü Avrupa’nın bu
şımarık çocuklarının arkasındaki güç Hıristiyan âlemidir. Bu gücün varlığı,
desteği daima bizim ulusal çıkarlarımızın karşısında olmuştur, bundan sonra da
olmaya devam edecektir.

    Rum Ortodoks Kilisesi ve Rum Ulusal
Konseyinin Kıbrıs Konusuna Bakışı:

    Bugüne değin Kıbrıs konusunda bir çözüm
sağlanamadıysa eğer, bunun yegâne nedeni adanın güneyindeki bu iki yapının Rum
toplumu üzerindeki güçlü etkisindendir.

  Çünkü
ne Kilise, ne de Ulusal Konsey Kıbrıs adasının yönetimini hiçbir şekilde Kıbrıs
Türkleri ile paylaşmaya yanaşmamakta, Kıbrıs Türk’üne ada yönetiminde azınlık
haklarından bir fazlasını dahi kabul etmemektedir.

    Kıbrıs Türk Halkının Adadaki Yaşam Hakkına
Güncel Bakışı:

 
  Kıbrıs Türk Halkı; 1974’ten beri kazanmış
olduğu egemenliğini görmezden gelenlere, yıllardır adada ‘’Türk Halkı’’
kimliğiyle yaşayan insanlarımızı, ‘’Kıbrıslı’’ kimliği içerisinde eritmek
isteyenlere, Kıbrıs’ta barışın teminatı olmaya devam eden Kahraman Türk
Askerini ‘adadaki yabancı güçler’ statüsünde görerek adadan gitmesini isteyenlere,
‘Türkiye benim vatanım değildir’ diyebilen zihniyetin temsilcilerinin bu
taleplerine ezici bir çoğunlukla karşı çıkmıştır.  

   Önümüzde ki dönemde de Kıbrıs Türk’ü;
kendisini temsil eden siyasilerden; adada ki, kazanılmış tüm haklarını koruyan,
anayasal, hukuksal, tarihsel haklılığımızı ortadan kaldırabilecek her türlü
çözüm tuzağından uzak duran bir siyasi başarıya imza atmalarını beklemektedir.

   
 Bu başarının gerçekleşebilmesi
için Kıbrıs Türk Halkının tüm gücüyle liderlerini desteklemesi, KKTC’nin
yaşatılması yönünde irade beyanında bulunması, bu uğurda mücadele eden tüm
sivil toplum kuruluşlarının her vesileyle bunu dile getirmesi çok önemlidir. Bu
kritik süreçte KKTC Cumhurbaşkanlığı makamında Sn. Ersin Tatar’ın bulunması
büyük bir şanstır. Çünkü Sn. Tatar çözüm olsun da nasıl olursa olsun demeyecek
kadar milliyetçi, Rum’un her istediğine boyun eğmeyecek kadar tecrübeli ve
donanımlı olup, Türkiye’deki yönetim ile çok uyumlu çalışmaktadır.

     BM’nin Kıbrıs konusuna bakışı:

     BM
adanın yasal hükümeti olarak hala GKRY’ni tanımakta, Kıbrıs müzakerelerini bu
bakış açısıyla ele almaktadır. BM, 1959 Londra ve Zürih anlaşmaları adeta yok
sayılmakta, 1960 da kurulan Kıbrıs Cumhuriyetinin anayasal iki kurucu
ortağından birisi olan Kıbrıs Türklerinin yasal haklarını, tarihsel özgeçmişini
göz ardı ederek,, Türkiye’nin 1974 yılında adayı işgal ettiği yalanını ön plana
çıkarmaya devam etmektedir.

    AB,
Türkiye İlişkilerinde Kıbrıs Konusu:

    Türkiye’nin AB ile başlayan müzakerelerin
ardında uzun yıllar kalmıştır! Geride kalan bu süreçte, 13 başlık açılmış,
açılan bu başlıkların içerisinde sadece 1 tanesi kapatılabilmiştir!

   AB ile yapılan müzakereler sürecinde Türkiye,
hiç de hak etmediği uygulamalar ve dayatmalar ile karşı karşıya kalmasına
rağmen görüşme sürecini yürütmeye devam etmektedir. Bu uzun süreçte yapılan
müzakerelerde, hiç de hak etmediği uygulamaların, dayatmaların başında Kıbrıs
konusu gelmektedir!

  Her
müzakere başlığının görüşülmesi öncesinde; Kıbrıs konusunu hallet baskısının
ülkemizin önüne konulması; bu süreci yönetenlerin tarih boyunca bize
oynadıkları oyunların bezerlerinden hiç de farklı değildir! 

 
 AB’nin her müzakere öncesinde olmaması
gereken Kıbrıs konusunda bu sürece dâhil edilmesiyle yaşananlar herkesçe
malumdur. Annan Planı aldatmacası ile GKRY’nin AB’ye üye yapılması bunun en
çarpıcı kanıtıdır.

  
AB’ye giden yolda Türkiye’nin ‘Kıbrıs Milli Davamızdan’, Kıbrıs Türk
Halkının adadaki tüm kazanımlarından vazgeçilmiş gibi bir duruma sürüklenmesi, Kıbrıs’ın
elimizden çeke, çeke alınabilmesi dayatmasından başka bir şey değildir!

  
27-29 Nisan arasında Cenevre’de yapılacak görüşmelerden hiçbir şekilde
Kıbrıs Türklerinin lehine ve Türkiye’nin adadaki yasal haklarını koruyacak bir
sonuç çıkmayacaktır.

 
Taraflar arası diyalog, müzakereler tabii ki her zaman önemlidir. Ancak
taraflar konuya olumlu ve çözüme odaklı yaklaşırsa sonuç alınır. Ancak Rumların,
BM’nin, AB, İngiltere ve Yunanistan’ın Kıbrıs konusundaki 1968 yılından beri
takındıkları tutum göz önüne alındığında bu görüşmelerden de bir sonuç
çıkmayacağı açıktır.

  Ama bu
görüşmelerin Türkiye açısından önemi ve kazanımı büyük olacaktır. Çünkü bundan
böyle adanın kuzeyinde 38 yıldan beri yaşayan, kendi ayakları üzerinde dimdik
duran KKTC’yi uluslararası arenada tanıtmasının önünün açılmış olacaktır. Hiç
şüphesiz bundan sonra Kıbrıs konusunun çözümü için ne Türkiye, ne de KKTC bir
63 yıl daha beklemeyecektir.

T.C. Merkez Bankası’nın 128
Milyar dolar rezervinin kaybolması elbette çok önemli. Muhalefetin devletimizin
bir yıllık bütçesi kadar muazzam bir paranın ne olduğunu sorması da çok
kıymetli.

Ancak bu soruların gündeme
gelmesine yol açan afişlerin yasaklanması ve devamında yaşananlar çok
değerli başka kayıplarımızın olduğunu da
gösterdi.

Önce savcılar afişlerin fonunda bulunan “Saray” silueti sebebiyle
“Cumhurbaşkanına hakaret” iddiasıyla
soruşturmalar açtılar.

“128 milyar dolar nerede?” sorusunun muhatabı CB sisteminde bellidir. Sistem “tek kişilik
hükümet sistemidir.” Bakanlar da Merkez
Bankası Başkanı da Cumhurbaşkanı tarafından atanan ve istediğinde kolayca
görevden alınabilen teknisyenlerdir.

O halde muhalefetin
böyle bir soruyu soracağı en doğru kişi Cumhurbaşkanıdır.

Muhalefetin yürütmenin başı
olan Cumhurbaşkanına milletin parası hakkında soru sorması, bırakın suç olmayı, yapması gereken
görevidir.

Muhalefet bu defa saray
silueti olmayan afişlerle aynı soruyu sormaya başlayınca, daha da utanç
verici uygulamalara şahit olduk.

Bazı valiler afişleri
kaldırmak için “korona tedbirleri kapsamında” gerekçesiyle talimatlar verdiler.

“Lebalep kongreler” ve
binlerce kişilik cenaze namazlarında virüs tehlikesi görmeyen valiler birkaç
metrelik bez afişlerdeki virüs bombalarını
keşfettiler. Sağlığımızı korumak için (!)  itfaiye, özel kuvvet, zabıta bütün
kaynaklarını harekete geçirip afişleri indirme gayretkeşliğine girdiler.

Yaptıkları bu gülünç işlerle,
en az 128 milyar dolar kadar önemli olan, değerlerimizi yok ettiler: Devletimize,
demokrasiye ve hukuka olan inancımızı buharlaştırdılar. İdaresi, yargısı ve kurumlarıyla tam bir parti devleti görüntüsü verdiler.

“Muhalefetsiz bir Türkiye”
özleminin eseri olarak, CHP’nin “Kanal İstanbul”, “FETÖ’nün siyasi ayağı” ile
elektrik ve doğalgaz zamları hakkında halkı bilgilendirmek için bastırdığı kitapçıkları toplattılar. CHP Genel Başkanı dahil parti yöneticileri ve milletvekilleri
hakkında dokunulmazlıklarının kaldırılması için fezlekeler hazırlandı.

Bunlar demokratik ülkelerde
normal sayılması mümkün olmayan işler.

İktidarın bu tavırları koltukları
kaybetme korkusunun eseri. “Halkın gönüllerine
girerek oy alma” imkânları kalmadığını görüp, korkutarak iktidarlarının
devamını sağlamak telaşı içindeler.

Ama Türk milleti her zaman zor
tepki verse de bu kadarına tahammül etmez. Çünkü Türkiye bir kabile devleti
değil. Demokrasi tecrübesi çoğunluğun genlerine işlemiştir. Gittikçe
otokratlaşan yönetim tarzı insanlarımızı ürkütmekte ve endişeye sevk
etmektedir.

Ak Parti “128 milyar dolar
nerede” sorusuna verdiği gülünç tepkilerle kendi ayağına sıktığını görmelidir.

******************************

Bugünün Uğruna Yarını Feda Etmek

Prof. Dr. İskender Öksüz iki
köşe yazısı
ile hem Türkiye’de ve hem de küresel çapta işlenen bir suça dikkat çekti:

“Bugünün uğruna yarını feda etmek. Bugünün menfaati için
gelecek nesillere ipotek koymak.”

Prof. Öksüz’ün verdiği
örnekler hepimizin bildiği konular. Ama sorduğu sorular tokat gibi:

“Türkiye’nin nefes
borularından Balıkesir ve Çanakkale’nin Kaz Dağları’nda, bu övülerek yaratılmış ormanların yüzölçümünün
%70’ine maden arama ruhsatı verilmiş! Bu
ruhsatlardan azımsanmayacak bir kısmı maden işletmesine dönüşmüş. Bunlar
arasında geriye dönülemez tabiat tahribatı
yapanlar çoğunlukta.

Bugün birileri kazanıyor.
Belki bugünün Türkiye’sinin de kazançları var. Ya yarının Türkiye’si? Çocuklarımız, torunlarımız? Onlardan izin
aldık mı?”

İskender Öksüz Hoca işte bu
noktada en kritik soruyu sorup, cevabını veriyor:

“Millî iradeye dayanan iktidar dilediğini yapabilir mi?”

İktidarlar milletten aldığı yetkiyi, belli sınırlar içinde kullanabilir, milletin geleceğine zarar
verecek şekilde kullanamaz!

****

Bugünün iktidarının “getirisi götürüsünden az olan gösterişli
yatırımlarla” gelecek nesilleri de borçlandırma hakkı var mıdır?

Mesela 1,7 milyar dolar yapım
maliyetli Osmangazi Köprüsü’ne, Hazine
garantisi kapsamında, sadece bir yılda 3,3 milyar lira ödedik. Çünkü her sene için dolar üzerinden gelir
garantisi verilmiş. Araç sahiplerinden tahsil
edilen, fahiş geçiş ücretleri bile yetmediği için ödenen fark bu. Mevcut
iktidardan sonra da yıllarca, garanti edilen bu paraları ödemeye devam
edeceğiz.

“Kanal İstanbul” projesinin
yapım maliyetinin 74 milyar dolar olacağı bildiriliyor.  Bugün İstanbul Boğaz’ından geçen gemi
sayısının iki katı kadar geçiş garantisi verilecek. “En az 300 milyar
dolarlık Kanal İstanbul’un Hazine garantisini” çocuklarımız
ve torunlarımız da ödeyecek.

İbrahim Kahveci’nin
ifadesiyle, “ecnebi ülke gemileri için evlatlarımızın geleceğini ipotek
ediyoruz.”

Böyle bir borçlandırmaya “iktidarın
hakkı vardır” diyebilir misiniz?

Hadi biz “oy verdik,
katlanalım” diyelim. Fakat “çocuklarımız, torunlarımız da size oy verdi
mi?”

****

Toplumsal vicdanın kabul
etmediği böyle bir yetki aşımı olduğunda
sistemin bir sigortası olmalıdır.

Bu sigorta “anayasal demokrasiyi” benimsemek ve tavizsiz uygulamaktır. Çünkü anayasal demokrasi “iktidarın milletin geleceğini ipotek altına
almasını engelleyen, demokrasiyi ve hürriyetleri ortadan kaldırmasını
engelleyen demokrasi cinsidir.”

CB Sistemi, bizi “Anayasal Demokrasi”den
uzaklaştırıyor ve iktidarın yetki aşımına karşı sigortadan mahrum
ediyor.

Cuma yazımda, gelecek nesilleri yükümlülük altına sokan
icraatın, kanunen mümkün olsa da vicdanın ve bilgeliğin bunu reddedeceğini
yazmıştım. Uzun vadeli borçlarla, hazine garantileriyle çocuklarımızı,
torunlarımızı borçlu kılmanın…

Bugünkü çıkar uğruna gelecek nesillerin sağlığını, refahını,
yaşayacağı ortamı ipotek altına alan bir başka davranış çevreye karşı
duyarsızlıktır. Birçok örnek bulunabilir. Bir tanesinden bahsedeyim,
Türkiye’nin nefes borularından Balıkesir ve Çanakkale’nin Kaz Dağları’ndan. Bu
övülerek yaratılmış ormanların yüzölçümünün % 70’ine maden arama ruhsatı
verilmiş! Bu ruhsatlardan azımsanmayacak bir kısmı maden işletmesine dönüşmüş.
Bunlar arasında geriye dönülemez tabiat tahribatı yapanlar çoğunlukta. Bugün
birileri kazanıyor. Belki bugünün Türkiye’sinin de kazançları var. Ya yarının
Türkiye’si? Çocuklarımız, torunlarımız? Onlardan izin aldık mı?

 Çevresel Etki Değerlendirme – kısa adıyla ÇED- mevzuatının
yirmi küsur kez değiştirildiği söyleniyor. İhale kanunu da yüz küsur defa
değiştirilmişti. Ne için? İhale kanunu hangi maksatla değişiyorsa, ÇED mevzuatı
da tıpa tıp aynı maksatla değişiyor.

Gelecek nesilleri mahkûm eden başka bir haksızlık,
milletlerarası ekonomi tavsiyelerinde, ekonomi teorilerinde de gizlidir.
Mesela, “Mukayeseli Avantajlar Teorisi”… Bu teoriye göre her ülke en iyi
ürettiği ürünlere odaklanmalı, başkalarının daha verimli şartlarda ürettiklerinin
yerlisini üretmeye kalkmamalıdır. Bu teoriye uymanın, toplam değeri arttırdığı
matematikle de ispatlanabilir. Üniversite birinci sınıf iktisat kitaplarında
ispatını bulabilirsiniz.

Merdiveni Tekmelemek

Bu teori, bazen gönüllü, bazen güç kullanılarak uygulanmış.
Cambridge Üniversitesi gelişme ekonomisi hocası, Güney Koreli Ha-Joon Chang,
“Merdiveni Tekmelemek” kitabında, İngiltere’nin o zamanki kolonisi Amerika’nın,
dokuma endüstrisi kurmasını yasakladığını anlatıyor. İletişim Yayınevi, bu
kitabı, herhalde eyice anlayalım diye, “Kalkınma Reçetelerinin Gerçek Yüzü”
diye çevirmiş, İngiliz gemilerinin Afrika’dan taşıdığı köleler sayesinde
Amerika’da pamuk üretmek ucuz ve avantajlıydı. Bu pamuklar, koloninin değil,
hızla büyüyen İngiliz tekstil sanayiinin yararına kullanılmalıydı. Bu muhakkak,
mukayeseli avantajlar teorisine de bire bir uygundu. Pamuğun Amerika’da üretimi
daha ucuzdu. Tekstilin İngiltere’de üretimi de. İşte size, çok sık duyduğumuz
“kazan-kazan, win-win” düzeni.

Amerika, mukayeseli avantajlar teorisine devam etseydi, hâlâ
Avrupa’nın ham madde tedarikçisiydi. Amerikan ihtilalinden sonra İngiltere
pamuk üretme işini Mısır’a kaydırdı. Osmanlı’nın ekonomik sıkışıklıktan, askeri
ve idari zafiyetten İngiltere’ye teslim ettiği Mısır’a… Ödünç verdiğimizi
sanıyorduk; Kıbrıs’ı ödünç verdiğimiz gibi.

 Ha-Joon Chang’ın kitapta fısıldadığı birkaç gerçek daha var.
Şimdi uluslararası serbest ticareti, ideolojik bir asabiyetle savunan
ülkelerin, kendileri kalkınırken ithal ikameciliği, koruyucu gümrükler ve genç
endüstrilerinin teşviki yönünde her şeyi yaptıkları. Endüstrileşme merdiveninin
basamaklarını çıkıp, sanayi ülkesi konumuna yerleştikten sonra sıfır gümrük,
koruma aleyhtarlığı ve diğer tezlerin savunucusu oluyorlar. Chang’ın deyimiyle
oralara çıkarken kullandıkları merdiveni, başkası kullanmasın diye tekmeleyip
atıyorlardı.

Bugün için yarını feda etmek

Mukayeseli avantajlar gibi, matematik ispatı olan bir
teoriyi, dünya ekonomisine yararı belli serbest ticareti kötü yapan nedir?
Bunların sadece bugüne bakıp yarını hesaba katmamalarıdır. Bugün kazan-kazan
olan bir davranış, yarınlarda, kalkınmakta olan taraf için kayıp olabilir.
Yarının kaybı.

ABD-İngiltere ile kazan-kazan oynasaydı hâlâ siyahlara pamuk
toplatıyordu. Serbest ticaretin, sıfır gümrüğün baş savunucusu ABD’nin bugün
Çin’le tutumları değiştirmesi de aynı gerçeğin çarpıcı bir örneğidir. Sanayi
üretimi, ucuz işçilik ve telif gibi, lisans gibi fazla endişeleri olmayan Çin,
bugün uluslararası ticarette liberal, ABD ise Çin’e karşı korumacıdır. Ne
günlere kaldık!

 Bu arada bir hakkı da
teslim edeyim: Bundan 11 yıl önce, Prof. Dr. Konuralp Ercilasun, şu öngörüde
bulunuyordu: “Bugünün en büyük ekonomisi olan ABD’nin yerini 2020’de Çin’in
alacağını düşünürsek, önümüzdeki yıllarda bu ülkeyi küreselleşme ve liberalizmin
en ateşli savunucusu olarak görmek bizi şaşırtmamalıdır.“(21. Yüzyıl, Haziran
2010, 18. sayı, sayfa 35-40) Gerçekten de satın alma gücü paritesiyle Çin,
ABD’yi geçti ve serbest ticaret ve liberalizm savunuculuğunda ABD ile yer
değiştirdi.

İki yazı boyunca hep aynı hatayı anlattım. Bugünün uğruna
yarını feda etmek. Bugünün menfaati için gelecek nesillere ipotek koymak. Bu
suç bazen bir ülke içinde, bazen dünya çapında işleniyor.

Kapitalizm işte deniyor. Şimdi son icat “Karma Kapitalizm”.
Bu karma ekonomi gibi bir şey değil. Hint alt kıtasının “karma”sı. Alev
Alatlı’nın tercümesiyle, “bıldırda yediğin hurmalar, bugün mideni tırmalar”
veya etme-bulma kapitalizmi. Bugün odaklılıktan kurtulup, bugünle yarını
birlikte düşünebilen kafalara ihtiyacımız var. Bugünkü nesillerin size verdiği
yetkilerle gelecek nesilleri yükümlülük altına sokarken iki defa düşünün, hatta
düşünmekle yetinmeyip vicdanınıza, ahlakınıza da bir danışın.

 Bugün yaşayan ahaliye halk denir. Bu halk, dününün
şuurundaysa, yarının sorumluluğunu da duyuyorsa, ancak o zaman millet olur. (https://millidusunce.com/yarinlari-calmak/)

Ölüm üzerine büyük laflar edip aforizmalar üretebiliriz.
Bunların hiçbiri, ölüm hakikatini ne izah edebilir ne de değiştirebilir.

Dayım, ölüm gerçeğiyle yüzleşti. Seksen yıllık dünya
yolculuğunu nisan ayının üçüncü cumasında sonlandırdı. Arkasında gözü yaşlı
insanlar bıraktı. Istırabı vardı; kurtuldu, diyenler oldu. Kimine göre vakti
gelmişti. Kimse gibi, belki o da ölmek istemedi. Ama öldü.

Hiçbir canlıyı üzmezdi, karıncayı dahi incitmek istemezdi
rahmetli. Varsa bir kötülüğü, kendisineydi. Annemin yarısıydı, hatta ötesi.
Küçüklüğümde “Dayday” derdi bana, biraz daha olgunlaştığımda “Yeğenim” oldum
onun lisanında. Büyüklenmez,  her cuma
arardı beni. İyiliğim, onun iyiliğiydi; mutluluğum, mutluluğuydu. Dünyası
küçüktü, ilişkileri samimiydi. Evlatlarına, akrabalarına düşkündü. Komşu
hukukunu bilir, vatanseverdi.

Vefatından iki gün önce yoğun bakım ünitesinde kendisini
ziyaretimde anlamıştım, dönülmez yolun yolcusu olduğunu. Tanımadı beni, duymadı
sözlerimi, bir boşluğa bakıyordu, belki gideceği mekânı temaşa ediyordu.
Helalleşemedim kendisiyle. Hakkım helal olsun.

“Öldü“ sözcüğü dağlıyor içimi, “vefat etti” demek istiyorum.
Daha sıcak geliyor bana bu kelime, “istirahat etmek” gibi. İnşallah istirahate
erenlerden olmuştur.

Ölüm, ancak vefat ile öldürülür. İstirahate çekilmek durumu…
 Bir dönüm noktası… Düğün gecesi gibi…  Gecenin öncesi ve sonrası… Yeni hayat, eski
hayat..  Ama gecenin adı, düğün… Düğün
gecesine hiç “ölüm” denir mi?

“Ölüm varken ben yokum, ben varken ölüm yok.” mantığı ile
ölümü öldürmek istemiş bazı felsefeciler, ama Mevlana kadar sempatik
kılamamışlar. Ölüm, ruhun, adına “beden” denen dünya elbisesini çıkarıp yeni
bir libasa bürünmesi olarak düşünüldüğünde hiç de kaçınılacak tebdil-i mekân
değil. Bu seyahatte yolcuyu korkutan, gidilecek yerle ilgili bilinmezlik;
geride kalanları da üzen, onsuz kalmanın verdiği çaresizlik ve yalnızlık.
Bilinmezlik, çaresizlik ve yalnızlık korkusu olmasa ölüm, belki bu kadar
sevimsiz olmayacak. Ölüm, emeğimizi de beklentimizi de sıfırlıyor.

Ateş, düştüğü yeri yakar, acı nerdeyse can ordadır,
şüphesiz. Çektiği biyolojik acılarının derecesini kendisinden başka birilerinin
bilmesi mümkün değil. Her ıstırabının, sevap defterini süslemesini diliyorum. Dünya
serveti çok, bağımlılığı kuvvetli olmadığı için dünyadan ayrılma ıstırabı
çekmediğini sanıyorum. Huzurun, muhabbetin, verici olmanın tarafında yer aldı
dünya hayatında. Karşılığını alacağına eminim. Dünya, ahiretin tarlası değil
mi?

Yeğen, dayının, tanımlı yasalara göre, üçüncü dereceden
yakını sayıldığı için cenazesine katılamadım, kara toprağının üzerine birkaç
damla su ikram edemedim, kabrinin başında duamı edemedim. Kovid tedbirleri
kapsamında engele uğradım, kısıtlandım, talebime ret cevabı geldi. Soy esasına
göre birinci dereceden yakın olmam gerekiyormuş. Gönül yakınlığı kıstas olsaydı
mutlaka katılırdım. Gönlün ne değeri var ki şu kurulu düzende?

İnsan, dünyadaki yaşamı toplumsal, ahiretteki hesabı
bireysel varlık. O, artık kendi hesabıyla baş başa. Biz, kendimize bakmalıyız,
kendimizi gözden geçirmeliyiz.

Kendimize bakmamızın ilk şartı, merhumun hatıralarına,
emanetine sahip çıkmak, değer vermek; arkasından iyi dilekle dualarda bulunmak.

Her vefat, geride kalanlar için bir ibrettir. Her hayat,
okumayı bilenler için bir kitaptır, seyretmeyi bilenler için bir filmdir.
Babamın, annemin, dayımın vefatlarında bu filmleri seyrettim, kendi kitabımın
son sayfalarını okudum. Hayalleri vardı, söndü; hevesleri vardı, yıkıldı;
ümitleri vardı, kırıldı. Para, iktidar, itibar sahiplerinin filmleri
“son”landı. Güç gösterisiyle mutlu olanlar, iktidarıyla tahakküm edenler,
servetiyle zulmedenler, emeksiz kazananlar, kibirle küçümseyenler, hakkını
azımsayanlar; şimdi dünyada yazdıkları senaryonun aktörlüğünü yapıyorlar.
Bizler de onları seyrediyoruz.

Bir uyanıştır ölüm; hem ölen hem geride kalanlar için.
Kimseye toleransı yoktur, torpil geçmez ona. Kaçamayız ondan, istemesek de
gelecek. En iyisi, yaşarken sevmektir onu, dost olmaktır ona. Bir bakıma
köprüdür o, dostu dosta kavuşturan. İdrak edebilen kişi için özgürlüktür, ölüm.
Madem ölümle, vezir ve piyon aynı kutuya konacak; mal, mülk, makam için kavga
etmeye, kalp kırmaya değer mi? Bunlara esir olmamaktır özgürlük.

Bütün bu dünyacı değerlerden kurtuldu dayım. Evini hakkıyla
yapmayan müteahhitle, kapısının önüne sorumsuzca arabasını park eden komşusuyla
karşılaşmayacak. Miras meselesini de konuşmayacak, akrabalarıyla huzursuzluk
yaşamayacak. Ne terör belası ne enflasyon canavarı ne kovid-19 salgını esir
edebilecek onu. İşte özgürlük bu, diyecek.

Rabb’imden merhum dayıma rahmetiyle muamele etmesini
diliyorum. İhtiyacı olan duayı yapmak insani ve hukuki görevimiz.

Kabri rahat, ruhu şad, mekânı Cennet olsun. 

Ahlâk
ve güven bir milletin fertlerini birbirine bağlayan en temel tutkaldır. Sosyal
sermayemizi oluşturan insani ilişkilerde ters giden olumsuzluklar varsa önce
ahlakımızı sorgulamamız gerekir.

Yazar
ve tarihçi Yuval Noah Harari, Home Deus adlı eserinde: yakın akrabalık
bağlarının dışında sosyal sermayesini oluşturan ahlak ve güven değerlerini
yitirmiş topluluklarda, yüz elli kişilik gurupların aşılması durumunda artık yakın
otoritenin etkisini yitireceğini, insani ilişkilerde çözülmeler başlayacağını söyler.
Ancak ahlak ve güvenin hâkim olduğu ortamda 150 kişilik gurup eşiği aşıldığında
ise milletleşme sürecinin başlayacağı anlatılır.

Ailelerimizden
aldığımız ahlâkımız, kültürümüz, ortak sembollerimiz yıllar boyu tarihi süreçte
genlerimize işlemiştir. Bu değerler bizi biz yapan öz kavramlardır. Bunun
içindir ki Türk Milletinin tarihin en eski sayfalarına dayanan kökleri günümüze
kadar kendini taşımıştır.

Ne
zaman ki toplumun ortak değerlerinde kopmalar, çözülmeler, bozulmalar başlarsa nelerimizi
kaybettiğimizi yeniden sorgulamamız gerekir.

Tarihi
süreç içerisinde milletimizi ayakta tutan kutsal değerlerimiz vardır. Bunlar
toplum ahlâkı, örf, anane, vatan, bayrak, dini inanç, destanlar ve “mit”lerimizdir.

 İnsanlığa getirilen bütün dinler güzel ahlâkı
tamamlamak için indirilmiştir. Eğer çıkarınız için dini kaideleri kendinize göre
uyarlarsanız burada ahlaki çöküntüye yol açmış olursunuz ki bunu maalesef 17/25
yolsuzluk vakalarında ünlü! din âlimlerimizin(Hayrettin Karaman) gibi
açıklamalarında yaşadık. Hatırlayın o günkü olayları, ayakkabı kutularındaki
milyar dolarlar, bakan çocuklarının yatak odalarındaki para sayma makinaları,
bakanların kollarındaki 750 bin liralık saatler vs…vs… Bütün bunlar dindar ve
kindar nesil yetiştireceğim diyen bir iktidar zamanında yaşanmış ve hiçbir
kanuni işleme uğramamış vakalardır.

Son
yıllarda Deizm’in artma sebebinin her harama sahte kılıf hazırlayan din
bezirgânlarından kaynaklandığını söylesem hata mı yapmış olurum acaba?

Ünlü
düşünürlerden Eric Hoffer(Kesin İnançlılar): “Bir sokak temizlikçisine hiç
nedensiz vurursanız belki sizden korkar sesini çıkarmaz, ama onun kutsal saydığı
değerlere hakaret edecek olduğunuzda elindeki süpürgeyi kafanıza indirmekten
çekinmez.” Der. İşte bu da gösteriyor ki, ahlâkımız ve inancımız bizim kutsallarımızdır.

Karaman’da
bir erkek yurdunda vuku bulan taciz olayında Aile Politikalarından sorumlu
Bakan’ın: “Bir defadan bir şey olmaz” sözlerini hangi dini, hangi ahlaki
ölçülerle değerlendirebilirsiniz?

Günlerdir
konuşulan “Kayıp 128 Milyar Dolar” davası bir türlü kapanmak bilmiyor.
Sorumlular kayıp tek bir kuruş yok diyorlar ama nerede olduğunu, nereye nasıl
aktarıldığını söylemedikleri halde kendilerine güvenmemizi bekliyorlar. Ama
nasıl?

Şu
pandemi döneminde bütün derneklere ve sivil toplum kuruluşlarına her türlü
toplantı, gösteri ve yürüyüşü yasaklayıp, kendiniz 81 vilayette kongre
salonlarını tıklım tıklım doldurursanız bu toplum nasıl güven duysun size?

Yukarıdaki
örnekler de gösteriyor ki, Türk Milletinin fertleri, artık ne din adamına ne de
yöneticilerine güven duyuyor. Bu yüzdendir toplumdaki kutuplaşma, ayrışma ve
ötekileştirme.

Sağlıklı
kalın.