Aile
Planlaması, ailelerin istedikleri kadar, istedikleri zaman, ekonomik
durumlarına ve kişisel isteklerine göre ve bakabilecekleri kadar çocuk sahibi
olmalarıdır. Aile planlamasıyla nüfus planlaması birbirine karıştırılmamalıdır.
Nüfus Planlaması, ülke nüfusunun belirli bir seviyede tutulması demektir. Ülke
nüfusunun azaltılması veya dondurulması ne istihdam imkânını arttırır, ne de
hızlı kalkınmayı sağlar. Ne yazık ki, Türkiye ve Dünya’da bazı çevreler nüfus
planlaması taraftarıdır. Büyük devlet olabilmek, ancak büyük millet olmakla
mümkündür. Yani, bir ülkenin nüfusunun kalabalık olması,  o ülkeyi büyük devlet yapmaya yeterli
sebeplerden birini teşkil eder. Ayrıca nüfus fazlalığı, bir ülkenin ekonomik ve
kültürel kalkınması ve siyasi yönden güçlenmesi için nüfus fazlalığına büyük
ihtiyaç duyulmaktadır. İşte bu ve benzeri sebeplerle nüfus planlamasına karşı çıkmak
gerekir.

       Konuya Türkiye açısından bakacak
olursak;  Türkiye’nin siyasal, kültürel,
ekonomik ve askeri yönlerden güçlenmesi, varlığını devam ettirebilmesi,
sınırlarını koruyabilmesi, Türkiye dışında yaşayan Türklerle ilgilenmek için
nüfus artış hızını yavaşlatmak değil, tersine artırmak gerekmektedir.
Türkiye’de uygulanan doğum kontrolü, Türk Milleti’nin varlığına, geleceğine,
Türk neslinin çoğalmasına indirilen bir darbedir. Doğum kontrolü adı altında
yürütülen bu politikaların esas gayesi Türk Milleti’ni hedefsiz, kuvvetsiz,
aciz ve kendini savunamayacak bir duruma düşürmek, ancak ve ancak Türk
Milleti’nin düşmanlarını sevindirir. Nüfus planlaması aynı zamanda Türkiye’nin
ekonomik yönden güçlenmesine de mani olacaktır. Oysa nüfusun çoğalması,
ekonomik ve kültürel yönden kalkınmak için büyük bir itici güç oluşturur.

       Türkiye’de nüfusun artmaması yönünde
toplumu şartlandırma çabalarının yapıldığı ve adeta bir kampanya haline
dönüştürüldüğünü görüyoruz. Nüfus tahdidini tek gaye edinen teşekküller kurulmakta
ve bu hususta iletişim kanallarıyla telkin ve propagandalar yapılmaktadır.
Elbette ki, bir şartlandırmayı hedef alan bu çeşit propaganda faaliyetleri
demokratik toplum ilkeleriyle bağdaşmaz. Sosyal meselelerin topluma saygısızlık
ifade eden anlayışlarla ele alınması sonucunda, neticelerin çok ağır kayıplara
yol açtığı bir gerçektir.  Bu hususta,  Prof. Dr. Nevzat Yalçıntaş hoca şunları
söylüyor: “ Türkiye’de nüfusun artmamasını sağlamak çabalarının, Batı’nın
gelişmiş ülkelerinin, az gelişmiş üçüncü dünya ülkelerine nüfus planlaması
uygulamalarını benimsetme çabalarından bağımsız düşünmek yanlış olacaktır.”
Nitekim, Türkiye’de de bu anlamsız düşünce aynı anlayış içinde ele alınmıştır.
Oysa Birleşmiş Milletler Anayasası, her millete kendi mukadderatını hâkim
kılıcı ( Self – Determination ) prensibini, kutsal bir prensip olarak kabul
etmiştir.

       Nüfus planlamasının lehindeki ve
aleyhindeki görüş ve düşüncelere gelecek olursak; Lehindeki tek görüş Batı
menşeli bir görüş olup, nüfus artışının açlık tehlikesi yaratacağı ihtimali
üzerinde durulan görüştür. Eğer bu görüş ve düşünce doğruysa; evvela Avrupa
ülkelerindeki nüfusun azaltılması gerekmez mi? Avrupa ülkelerindeki nüfus
artışı çok daha fazla. Nüfus yoğunluğunun 
yüksek olduğu Avrupa ülkelerinin hiçbiri 
açlık ve fakirlik  tehlikesiyle
karşı karşıya gelmemiştir. Aksine, dünyada en müreffeh durumda olan ülkelerdir.

       Türkiye’de nüfus planlamasının aleyhindeki
görüş ve düşünceye bakacak olursak; 
meseleye iktisadi yönden bakanlar, 
nüfus artışının iktisadi kalkınmayı önlemediğini, bizzat teşvik etmeye
yaradığını belirtmişlerdir. Bu görüşü savunanların arasına Prof. Dr. Turan
Yazgan, Prof. Dr. Amiran Kurtkan Bilgiseven, Prof. Dr. Mustafa E. Erkal, Prof.
Dr. Nevzat Yalçıntaş, Prof. Dr. Ömer Alparslan Aksu, Prof. Dr. Mehmet Eröz,
Prof. Dr. Sabahattin Zaim, Prof. Dr. Enis Öksüz hocaları dâhil edebiliriz.
Nüfus artışı, önemli bir Pazar oluşturur ve dolayısıyla yatırımları teşvik
eder.

       Avrupa ülkelerinden İsveç, Hollanda,
Fransa, Almanya, Norveç, Yunanistan, Bulgaristan gibi ülkelerde genç nüfusun
azalması dolayısıyla, nüfus artış hızını yükseltmeye yönelik devlet kanalıyla
çalışmalar yapıldığı görülüyor. Aynı uygulamaları Japonya’da da görmek
mümkündür.

       İslam Dini’de çoğalmayı, fazla çocuk
yapmayı öneriyor:  “ Evleniniz ve
çoğalınız, Kıyamet Günü’nde sizin çokluğunuzla övüneceğim.” Hadis-i Şerifi
İslam Dini’nin evlenmeyi ve çoğalmayı teşvik edici tutumunu belgelemektedir.

       Dünya’da pek çok ülke, askeri ve siyasi
prestij kazanmak, hasımlarını bertaraf etmek, hakimiyet sahalarını genişletmek
için lazım olan askeri gücün nüfus yoğunluğuna dayandığını belirtmektedir.

Netice
olarak şunları söyleyebiliriz:

Türkiye ve
Dünya’nın bazı ülkelerinde yapılmaya çalışılan nüfusu azaltma çalışmalarını,
ülkelerin egemenliklerini tehlikeye sokan bir çalışma olarak görmek gerekir.
Dört bir tarafımız düşman ülkelerle çevriliyken Türkiye’nin nüfus politikaları
düzgün ve doğru temellere oturtulması gerekir. Kalkınma stratejilerini, tarım
ve hayvancılık politikalarını eksiksiz bir şekilde uygulamak kaydıyla Türkiye
toprakları yaklaşık iki yüz milyon nüfusu rahatlıkla besleyebilecek
kapasitededir. Yeter ki, uygulanan politikalarda yanlışlık yapılmasın.

Mustafa
Kemal Atatürk’ün şu sözleri asla unutulmamalıdır:  “ Özgürlük ve bağımsızlık benim
karakterimdir.” Ekonomik bağımsızlık sağlanmadıkça, tam bağımsızlık
sağlanamaz.  Bu da büyük devlet, güçlü
devlet olmakla mümkün olacaktır. O halde, nüfusun çoğalmasından asla
korkmamalıyız. Nüfus fazlalığı o ülkenin bağımsızlık ve hürriyetinin temelini
teşkil eder.

     İlim varsa amel de
olmalı. Zekâ varsa ilim elde edilmelidir. İnsanda var olan istidat (mevcut
potansiyel) değerlendirilmeli ve zekâ işlerlik kazanmalıdır. Öyle görülüyor ki,
her insana verilen istidatlar madenlere benzer, işletilirse kıymet kazanır.

x

     İnsan ebed için
yaratılmıştır. Onun hakikî lezzeti, ancak mârifetullah (Allahı bilmek ve
tanımak), muhabbetullah (Allah sevgisi), kemal (olgunluk ve mükemmellik), ilim
gibi ebedî şeylerdir. Elhâsıl: Lezzet ve nimet, ancak ve ancak daimî
olduklarında lezzet ve nimet olurlar.

x

     İnsan, kendi
tercihine kalsa yanlış ve zararlı şeyleri seçebilir. Ama dinin ölçülerini esas
aldığında istikametli bir hayat yaşar. Meselâ, insan fıtraten (yaratılışı
gereği) bencildir. Dine uyduğunda ise, başkalarının derdini de, kendine dert
edinir, hatta onların menfaati için kendi menfaat (ve çıkar)ını  terk eder bir duruma yükselir.

x

     “Nasıl Allah’ı
inkâr edersiniz ki, siz ölü idiniz de, O size hayat verdi. Sonra sizi
öldürecek, sonra tekrar hayat verecek, sonra O’na döndürüleceksiniz.” (Bakara:
28)

     Nimetlerin en
büyüğü hayattır. Sonra, hayatın devamıdır. Yani, göklerin ve yerin tanzimiyle
hayatın kemal bulmasıdır. Sonra, insanın kâinata üstün kılınması, diğer
varlıklardan daha şerefli yaratılmasıdır. Sonra, ona ilim öğretilmesidir.

x

     Âlemi meydana
getiren atomlar, ilahî mürekkep hükmündedir. Gördüğümüz her şey bu atomlardan
yazılır. Bu atomların hâlden hâle geçmeleri, akılları hayrette bırakan bir
hikmet ve nizam iledir.

x

     Müellif, Hutbe-i
Şamiye isimli eserinde şöyle der: “Hâsıl-ı kelâm (sözün kısası): Biz Kur’an
şakirdleri (talebeleri) olan Müslümanlar, burhana (delile) tâbi oluyor (uyuyor)uz.

     Akıl ve fikir ve
kalbimizle hakâik-i imaniyeye (iman hakikatlerine) giriyoruz.

     Başka dinlerin
bazı efratları (fertleri) gibi ruhbanları taklit için burhanı (delili)
bırakmıyoruz.

     Onun için akıl ve
ilim ve fen hükmettiği istikbalde (gelecekte), elbette burhan-ı aklîye (aklî
delillere) istinat eden (dayanan) ve bütün hükümlerini akla tespit ettiren
Kur’ân hükmedecek.”

x

     Sa’d-ı
Teftazânî’nin açıkladığı gibi iman, Allah’ın dilediği kulunun kalbine, onun
cüz-i ihtiyarîsini (tercih, irade ve seçimini) sarfından sonra bıraktığı bir
nurdur.

     Öyle ise iman:
İnsan vicdanı için bir nurdur.

     Şems-i Ezelî (Ezel
Güneşi olan Allah)dan vicdanın bütün melekûtunu (içyüzünü) birden ışıklandıran
ve böylece ona bütün kâinatla ünsiyet neşreden (yakınlık kazandıran) bir şua
(bir ışık)dır.

     Vicdanla her şey
arasında bir münasebet tesis eder (ilgi kurar). Kalbe manevî bir kuvvet
bırakır, kişi bununla bütün olaylara ve musibetlere göğüs gerer.

     Şems-i Ezel, “Ezel
Güneşi” anlamındadır. Nasıl ki, Güneş Cenab-ı Hakk’ın Nur isminin kesif (yoğun)
bir aynasıdır, âlemi aydınlatıyor.

     Öyle de Ezel
Güneşi olan Allah, bütün âlemleri aydınlatmaktadır. Bu mânâ, aslında bir
cihetle Nur isminin açılımı gibidir.

     Allah ezelî ve
ebedîdir.

     Yeryüzündeki bütün
aynalara parlaklık Güneşten geldiği gibi, bütün varlık aynalarına yansıyan
özellikler de Allah’tan gelir.

     Meselâ, kalblere
gelen hidayet nurları; O’nun Hâdî (Hidayet yolunu gösteren) isminden
yansımalardır.

     (Prof. Dr. Şadi
Eren hocamızın, hayat bahşeden tespitlerinden bâzılarını sunduk.)

21 Yıllık AKP
yönetimi, seçimle iktidarı kazanacak olan muhalefete devir etmemek için akla,
hayale gelmeyecek konuşmalar yapıyorlar. Sürekli BEKA sorunundan bahseden
iktidarın, bizzat kendilerinin esas BEKA sorunu olduğunu yaptıkları bu konuşmalarından
anlıyoruz.

            Hem bu konuşmalar öyle konuşmalar
ki, 1400’lü yıllarda yaşamış ünlü İtalyan düşünürü Makyavel ve Adolf Hitler’in
propagandistti Gobels’e mezarlarında takla attıracak türünden konuşmalar.

            Demokrasilerde iktidarın el
değiştirmesi ancak seçimle olur, bundan başka bir seçenek yoktur. 14 Mayıs
seçim tarihini mevcut kanunlar çerçevesinde bizzat iktidarın kendisi tespit
etti. Ama buna rağmen nasıl oluyor da Süleyman Soylu: “14 Mayıs siyasi darbe girişimidir, neresi
yanlış bunun? Darbeyle yapamadıklarını seçimle yapmak istiyorlar. Erdoğan
ABD’nin kurduğu sistemi tasfiye etti” gibi bir cümle kuruyor. Seçim
yapmakla darbe yapmak nasıl oluyor anlaşılır gibi değil.

            Camilerde siyaset yapmakla,
kendilerinden önce yapılmış eserlere sahip çıkmakla akla hayale gelmeyecek
yalanlarla seçim kazanmak için her yolu mubah gören iktidar mensupları seçimi
kaybetmeyi anlayınca bu defa da darbe söylemini kullanıyorlar. Vatandaşın,
bile-isteye kendi hür iradesiyle sandığa gidip oy kullanmasının darbeyle ne
alakası olabilir?

            Beştepe’nin Hukuk Politikaları
Kurulu Başkanvekili Mehmet Uçum: 2023
seçimlerinde iktidar değişikliği Türkiye’nin tam bağımsızlığına darbe olur. Bu
başarılabilir mi ayrı konu. Temel devlet doktrinlerinin korunacağına ilişkin
güven veren bir yaklaşımları yok.

            21 yıldır devlette kurum ve kural
bırakmayan bir iktidar hukukçusunun “Temel
Devlet Doktrini”nden bahsetmesi ve iktidar değişiminin bağımsızlığımıza
darbe vurulacağı nitelendirmesi çok ilginç geliyor doğrusu.

            Eğer bir darbeden bahsedilecekse 16
Nisan 2017 referandumunda mühürsüz oyların geçerli sayılmasında verilen karar
seçim darbesidir. Bu konuda ünlü hukukçu Anayasa Prof. Kemal gözler: “Arkasında sandık kurulu mührü bulunmayan
bir oy pusulasıyla kullanılmış bir oy geçersizdir; çünkü 298 sayılı Kanunun
101’nci maddesi, bu oylar geçersizdir demektedir.” Diyor.

            Adalet Bakanı Bekir Bozdağ seçim
çalışması için gittiği Şanlı Urfa da:
“Siz olsanız bir yere giderken ailenizi Kılıçdaroğlu’na mı emanet edersiniz
Tayyip Bey’e mi emanet edersiniz?”

            Türk ve Müslüman bir toplumda ailenin
bir kutsiyeti, bir mahremiyeti vardır, inanıyorum ki başka topluluklarda da bu
böyledir. Bir insan ailesini bir başkasına neden emanet eder, böyle bir
saçmalık olur mu?

            Bozdağ’ın saçmalıkları bu kadarla
nihayet bulmuyor:

Gene Şanlı
Urfa da: “14 Mayıs akşamı Türkiye iki
fotoğrafla karşılaşacak. Ya şampanya patlatıp bunu sabaha kadar kutlayanlar
olacak, ya da temiz alnını şükür için secdeye koyup rabbine hamd edenler olacak.”

            Bu sözler nasıl sözler… yıllarca
adalet bakanlığı yapmış, devletten umur görmüş bir kişiye bu sözler hiç
yakışıyor mu, nasıl söylenebilir gerçekten anlamakta güçlük çekiyorum.  

            BEKA sorununa gelince; Ziya Paşa’nın
şu meşhur sözünü bilmeyeniniz yoktur sanırım: “Ayinesi
iştir kişinin lâfa bakılmaz. Şahsın görünür rütbe-i aklı eserinde.”  100 yıllık Türkiye Cumhuriyeti tarihinde ilk
defa Kuzey Irak’ta askerimizin kafasına 4 Temmuz 2003 tarihinde çuval
geçirildi, Suriye de bulunan Türkiye’ye ait Süleyman Şah türbesi arazisi, 22
Şubat 2015 te DEAŞ terör örgütü tehdidine karşı terkedildi. Ege denizinde 2004
tarihinden itibaren 22 Türk adası ve bir kayalık Yunanistan askerleri tarafından
işgal edildi.

            Sağlıklı kalın.

“Türkiye cehaleti ile
övünen olağanüstü bir ülke. Osmanlılığı çağdaş olmaya yeğleyen fakat çağdaşı
oynayan bir toplum yaşıyor Türkiye’de. Otomobiller, gökdelenler, telefonlar,
dünyanın bütün lüksünü fakirlere kredi ile satan alışveriş merkezleri, plajlar,
yolları dolduran on milyonlarca yabancı ve yerli turisti ile özgün bir tiyatro
ülkesi. İki kimlikli ya da Janus kafalı. Bir yüzü geriye bir yüzü ileriye
bakıyor.

            Aslında
bu eskimiş bir benzetme. Toplumun bu ikili, biraz da komik ve özenti yaşamının
geçmişi uzun. Fakat yoğunlaşma son on beş yılda büyük bir hızla oldu. Onun için
gerçekle tiyatro karışıyor. Yasa var, Meclis ortada yok. Parti var, söylemi
yok. Anayasa mahkemesi var, anayasa çalışmıyor. Okul var, eğitim yok.
Üniversite var, bilim yok. Belediye var, plan yok. Düşünen var, düşünce yok. Tiyatro
var, seyirci yok.” (Çağdaşı oynayan Ortaçağ insanları, Doğan KUBAN 29.08.2014 www.cumhuriyet.com.tr)

            “Bir konuda artık anlaşmalıyız.. Halk ‘zavallı’, Halk ‘kandırılmış’,
Halk ‘kendisinden gizlenen gerçeklerle kör, sağır olmuş’; Halk ‘dinini bunlar
yüzünden yanlış yaşamış’, Halk ‘iyi ahlaklı’, Halk ‘dürüst’, Halk ‘namuslu’,
Halk ‘haktan yana’… Bunların tümü kent efsanesi..  Kendi yalanına inanma gösterileri..

            Onlar kandırıldıkları için o partiye oy vermiyorlar,
onlar kendileri gibi oldukları için o partiye oy veriyorlar. Onlar sanıldığı
gibi uykuda değiller, aksine akıllı geçinenlerden on kat daha fazla uyanıklar. O
‘halk’ aslında kim biliyor musunuz:

O
halk Atatürk Havalimanında çalışan ve turist kazıklamayı başarı sanan taksici;

O
halk Cuma namazından sonra torunu yaşında kızın kıçına bakıp iç çeken tonton
amca;

O
halk ambulansın peşine takılıp üç araç geçmeyi kazanç sayan trafikteki şoför;

O
halk ağzından ‘cahiliye devri’ düşmeyen ama ‘kitap okuyunca başıma ağrılar
giriyor’ diyen adam;

O
halk anaları, babaları öldüğünde üzülmeden önce ‘sana bir daire fazla düştü’
diye saç saça, baş başa giren hatta kardeşlerini pompalı tüfekle vuranlar;

O
halk, 250 gram ekmekten 20 gram çalmayı ticaret sananlar;

O
halk 1 lira verip gazete almayan ama bir paket sigaraya 10 lira ödeyenler;

O
halk ağzından ‘Tanrı Misafiri’ düşmeyip Pippa Bacca’ ya tecavüz edip
öldürenler;

O
halk, bedava balon almak için birbirlerini ezenler;

O
halk rutin trafik çevirmesinde polise nereli olduğunu sorup en alttan, en üste
otoriteye biat edip, yaltaklanmaya çalışanlar;

Halk,
cehaletin hadsizliğinden izlediği salak saçma dizilerden veya yarışma
programlarından mutlu olanlar;

O
halk, dini varsa ahlakın gerekmediğine inananlar;

ANAP
iktidarı döneminde bir yazımda sormuştum: ‘Hırsızlığa neden karşısınız? Payınızı
alamadığınız için mi yoksa gerçekten hırsızlığa karşı olduğunuz için mi?’

Bugün
aynı soruyu yineliyorum…” (İyilerle Kötülerin Savaşı, Orhan SELEN, 20.04.2020 www.ngazete.com)

*
Neye, neden karşıyız? * Karşıtlığımızın bir karşılığı var mı? * Karşı istikamette
miyiz, karşı yanda mıyız acaba? 

Geçen Cuma günkü yazım üzerine, değerli dostum Mustafa Tezel’den bir mesaj geldi. Mustafa Tezel, devlet umuru görmüş bir aydınımızdır; Kırmızılar hareketinin, sitesinin, yayınlarının kurucusudur. O yazımda bahsettiğim emperyal, yani “Ben ben ben; ver, ver, ver” diyen zihinle “Ölmeye, ölmeye , ölmeye geldik” diyen körü körüne tabi, köle zihnin, bizde toplumun  %80’inden fazlasını teşkil ettiğini tahmin ediyor. Seçim propagandası yapıyorum diye ölçüsüz vaatlerde bulunan siyasilerden söz ediyor ve “Oysa, biz, bu toplumun ‘fakru zaruret içinde bulunduğu hâlde, nispeten ölçülü olmayı erdem bildiği’ zamanlarını da hatırlıyoruz.” diye devam ediyor.

Toprak, emek, ürün kutsaldır

Naklettiği hatıralar ve yorumu, “İsterim! Ölürüm!” toplumundan başka bir toplumun da mümkün olduğunu, hatta bir zamanlar bizim de böyle bir topluma sahip olduğumuzu anlatıyor. Toprağa, ağaca, cana, canlıya, ürüne, üretmeye kutsallık seviyesinde saygı gösteren insanlara… Mustafa Tezel’den aktarıyorum:

Liseye giderken, hatırlıyorum. Dedem ve anneannem, yaşlandıkları için, bağımızı satmak istemişlerdi. Birisi talip oldu, iyi de para veriyordu. Anneannem sordu “Oğlum, Sen burayı ne yapacaksın? Niye bu kadar para veriyorsun? Sen bağ-bahçe işlerinden anlıyor musun?” Şahıs, “fabrika yapacağım” deyince, anneannem “Oğlum, burası bağ. Allah bizi çarpar. Sen fabrika yapacak başka yer bulamadın mı? Sen git, ekip-dikilmeyen yerde kur fabrikanı.” demişti de, şahıs bu duruma çok şaşırmıştı. “Teyze, sen aldığın paraya bak. Benim ne yapacağım seni niye ilgilendiriyor?” diye üstelemişti. Dedem ve anneannem, “bu vebalin altından kalkamayız” diyerek, ölene kadar satmadılar bağı. Hâlâ duruyor. Biz vârisler bölüşemediğimiz için, virâne oldu. Ancak, sevgili anneciğim, seksen küsur yaşında olmasına rağmen, hiçbir gelir getirmediği hâlde, emekli parasını “bağı ayakta tutmaya” harcıyor. Bu yaşında otlarını yoluyor, budamasını yaptırıyor, beli eline alıp ark açıyor vs. “Anne artık sen de uğraşma” dediğimizde “yavrum, bu ağaçlar da can taşıyor, ha bir cana kıymışsın, ha bir ağacı göz göre göre kurutmuşsun, farkı var mı?” diyerek, bize kızıyor.

Bu tavır, bir zamanlar, kişisel değildi. Biz, bu kabil insanların çoğunluğu teşkil ettiği bir çevrede yetiştik. Öyle ki, birisine ilenmek istediğinde, insanlar “kör olmayasıca, boynu devrilmiyesice, ocağı sönmeyesice” şeklinde beddua ederlerdi. Çünkü, “bütün yaradılmışların Tanrı’nın eseri olduğuna, dolayısıyla -hatalı da olsa- bir yaradılmışa yapılacak saygısızlığın/kötülüğün, aslında Tanr’ıya yapılmış sayılacağına” inanmışlardı. Sevgili Yûnus’un “yaradılanı severiz, yaradandan ötürü” şeklimde dile getirdiği anlayış, toplumun iliklerine kadar işlemiş olan “insaniyetçi, sorumluluk sâhibi, ölçülü, ahlâklı” bireyler inşâ etmeyi amaçlayan bir kültürün ifâdesiydi.

Kendimize çok yabancılaştık.

Özellikle 1980 sonrasında uygulanan sosyal/kültürel politikaların ve eğitim politikasının -yıkıcı anlamda- çok iyi programlandığı anlaşılıyor.

Yazık ki, bu dönemin büyük kısmında vatan-millet-ezan bayraktarlığı yapan sağ hükümetler iktidardaydı.

Aziz Atatürk’ün “köklü devrim” çabasının altında yatan sebepleri şimdi daha iyi anlıyorum.

Elbette yöntemleri tartışılabilir. Ancak, rahmetli, “şahsiyetli, ahlaklı, birey olmayı başarmış” fertlerden mürekkep bir toplum inşâ etme çabasında imiş meğer. Ve, bizler dahi, bunu, Cumhuriyetin -bir zamanlar dudak büktüğümüz kazanımlarını- kaybetme tehlikesi yaşamaya başlayınca idrâk etmeye başladık. Tam olarak idrâk edebildiğimiz de söylenemez.

İnsan, düşündükçe, kahroluyor.

O ne verirse benden beş fazlası!

O insanlar ve bugün “Ver ver ver…” diyenler. Onlar nereden mi çıktı? Siyaset yapmayı, ölçüsüz vaatlerde bulunmak sanan popülistlerden. Geçen asırda seçmenin sandığa gömdüğü siyasilerden birinin sözünü hatırlıyorum: O ne verirse ben beş fazlasını vereceğim!

İnsanlar bilmeli ki siyasetçi o verdiklerinin ne yaratıcısıdır ne de üreticisi. Hiç birini kendi cebinden vermiyor. Sizden alıp veriyor. Siz bedava gaz, bedava tren bileti aldığınızı sanıyorsunuz. Genç yaşınızda emekli olup rahata erdiğinizi sanıyorsunuz. Bunlar elle tutulur şeyler. Fakat onların bedeli enflasyon diye, pahalılık diye, emeğinizin değer kaybetmesi diye, velhasıl fakirlik karşılığı yine sizden alınıyor.  Yarın kriz diye başınıza vurularak alınacak.

O zaman da “Dış güçler.” deriz. Olur mu?

https://millidusunce.com/her-sey-bedava-olacak-maas-alip-oturacaksiniz/

Bundan önceki yazımda, geçen hafta içinde,
Cumhur İttifakı’nın en yetkili ağızlarından duyduğumuz dehşet verici
beyanlardan örnekler yazdım. Ama R. Tayyip Erdoğan bunların hepsini
gölgede bırakan bir söz ile yine fark yarattı.

Tarihte “Allah’ın yeryüzündeki gölgesi”
olduğunu iddia edenler bile bu kadarına cüret edememişti.

“Baybay Kemal, yanındakilerle beraber bunlar,
emri Kandil’deki teröristlerden alıyor. BİZ EMRİ ALLAH’TAN ALIYORUZ. 14
Mayıs’ta emri dağdan alanları mezara gömmeye var mıyız?”

Bu ifadenin neresi tevil edilebilir ki?

Hepimizin ortak tanrısı olan Yüce Allah
bize Kur’an-ı Kerim yoluyla mesaj verdi. Bu söz itikadî açıdan çok sorunlu.
Haşa “bize Allah doğrudan emir veriyor” anlamına gelmez mi?

Yüce Allah bize kutsal kitabı ile “yalan
söylemeyin, iftira etmeyin, hırsızlık yapmayın, kul hakkı yemeyin, kamu malını
çalmayın, yönetici iseniz adaletle yönetin, istişare edin, emaneti ehil
(liyakatli) olana verin, başkasının emeğini ve umutlarını çalmayın” gibi
emirler veriyor.

Ama sanki Allah bazı kullarını bu
emirlerden muaf tutmuş gibi.
Allah’tan aldıkları emirler içinde bunlar yokmuş gibi.

Sanki Allah bize Kur’an’da emrettiği “Müslüman
doğru, dürüst ve güvenilir insan olmalıdır” ilkesinden bu kullarını istisna
saymış gibi.

“Allah’ın emrine uymak” Kur’an’da bildirilen bu ilkelere uygun
davranışlarda (amellerde) bulunmaktır. Bu emirlere kimin uyduğunun takdirini yapacak
olan da Allah ve kamu vicdanıdır.

****

RTE en az sizin ve benim kadar iyi biliyor
ki, siyasi rakibi olan Millet İttifakı
partilerinin liderlerinin Kandil’den emir alması asla söz konusu değildir.

Zaten muhalefetin Kandil’den emir alma iddiası
doğru olsa, Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın bunu bilmemesi ve belgelendirememiş
olması mümkün değildir. Çünkü hem devletin bütün istihbarat kaynakları elinde.
Ve hem de Kandil ile iş birliği konusunda (Oslo’dan Dolmabahçe’ye,
İmralı’dan Kandil’e uzanan) çok derin tecrübeleri ve yaşanmışlıkları olan bir
devlet başkanıdır.

Diyelim ki, muhalefet Kandil’den emir alıyor.
Bir devlet görevlisinin bunu bildiği halde onları terör örgütü üyesi olmak
veya irtibat /iltisaklı olmak sebebiyle yargıya teslim etmemesi suçtur.

Aynı iddia muhalefet liderlerinden birinden,
RTE veya ortağına gelse ne olurdu? İddia
sahipleri hiç şüphesiz hakaret ve iftira suçlarından yargılanırlardı. Yetmez, hapislerde
yatırılır, siyasi hayatı bitirilir, devasa tazminatlar ödemesi sağlanırdı.

“Olmazdı” demeyin. Bir “ahmak”
kelimesinin İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanı İmamoğlu’na nelere mal
olduğunu hatırlayın.

Bir de “muhalefeti mezara gömmek” ve
“Benim milletim Kandil’den aldığı destekle cumhurbaşkanı olana bu ülkeyi
teslim etmez” ifadeleri var ki. Böyle sözleri partili de olsa bir
Cumhurbaşkanı nasıl söyleyebilir, anlamak mümkün değil.

*************************

Aksakal: Erdoğan İsterse Öcalan’ın
Cezasını Kaldırır

Cumhurbaşkanı R. TAYYİP ERDOĞAN Hizbullah
davası kapsamında müebbet hapis cezasına çarptırılan Mehmet Emin Alpsoy’un
cezasını “kocama hali” gerekçesiyle kaldırdı.

Cumhur İttifakı ortağı DSP Genel
Başkanı Önder Aksakal “Bu kişi Hüda- Par’lı diye ölsün diyemez
Cumhurbaşkanı, PKK’lı diye ölsün diyemez” cümlesiyle savundu.

Önder Aksakal TV programında “bence bunun siyasete
malzeme yapılması doğru değil. Bu bir anayasal yetki. Bunu, Cumhurbaşkanı
istediği kişiye kullanır. Yarın, Abdullah Öcalan için de kullanabilir mi?
Kullanır vallaha” ifadelerini kullandı.

Böyle bir cümle tesadüfen sarf edilmiş
olamaz. Muhtemelen R.T. Erdoğan’ın bilgisi, izni veya talimatı ile kullanılmış
olabilir.

Seçim sonuçları açısından son derece zorda
olan Erdoğan’ın DSP, YRP ve Hüda-Par’ı Cumhur İttifakına dahil
ettikten sonra bile yeniden Cumhurbaşkanı seçilme ihtimali çok düşük.

Bu yüzden “HDP kitlesinden nasıl oy
alırım?” hesabında olduğu kanaatindeyim.

İmralı’da yatan Teröristbaşı ile yürütülen
pazarlıkların
devam ettiği biliniyor. En son İYİ Parti lideri Meral Akşener de açıkladı, “İmralı’ya
bir yargı mensubunun gönderildiğini biliyorum” dedi. Adalet Bakanı bu iddiayı
yalanladı.

AKP’nin Öcalan üzerinden HDP seçmenini
etkileme çabası ilk değil. İstanbul Belediyesi seçiminde Öcalan’dan mektup
aldırıp TV kanallarında okutanların, Osman Öcalan’ı TRT’ye çıkaranların benzeri
işlere kalkışması sürpriz olmaz.

Şu aşamada Öcalan sempatizanlarına “Öcalan’ın
cezasını kaldırabiliriz” umudu vermeyi faydalı bulmuş olabilirler.

****

Şimdi isterseniz AHMET TÜRK’ün
affedilmesini hatırlayalım. Ahmet Türk “Kürtçü siyasi hareketin” önemli
isimlerinden biri. “Çözüm Sürecinde” PKK (Kandil) ve MİT arasındaki
görüşmelerde etkili olmuştu. Basında Ahmet Türk’ün
‘Biz iyi niyetli devreye girdik. Sorun çözülsün istiyoruz. Başkanı (Öcalan’ı)
bu şekilde bilgilendirdik ve neredeyse kefil olduk” dediğine dair sözleri yer
aldı.

Mardin Büyükşehir Belediye Eş Başkanı
DBP’li Ahmet Türk, Ocak 2016’da hakkında ‘silahlı terör örgütüne üye olmak’,
‘silahlı terör örgütü propagandası yapmak’ ve Toplantı ve Gösteri Yürüyüşleri
Yasasına ‘muhalefet’ gerekçesiyle yedi yıldan 18 yıla kadar hapis cezası
istemiyle dava açıldı. 17 Kasım 2016 tarihinde İçişleri Bakanlığı tarafından
görevinden alındı. 21 Kasım 2016’da gözaltına alınan Ahmet Türk 24 Kasım
2016’da tutuklandı.

Ancak çok ilginç bir şey oldu: 2 Ocak 2017
tarihinde MHP Genel Başkanı Devlet Bahçeli, “Ahmet Türk’ün
rahatsızlığı nedeniyle tutuksuz yargılanması gerektiğini” söyledi.

Ben Devlet Bahçeli’nin bu açıklamayı R.T.
Erdoğan’dan bağımsız olarak yapmış olduğunu düşünmüyorum.

Nitekim Ahmet Türk 3 Şubat 2017
tarihinde sağlık sorunları nedeniyle Adli kontrol şartıyla tahliye
edildi.

Nasıl olduysa, tahliye edildikten sonra sağlık
sorunları aniden çözülmüş olmalı ki, 31 Mart 2019 Yerel Seçimlerinde Mardin
Büyükşehir Belediye Başkanlığına seçildi.

Bu olay bana Cumhurbaşkanı’nın bazı
mahkumların, “sağlık sorunları sebebiyle”, cezalarını kaldırmasının arkasında
başka şeyler olabileceğini düşündürüyor.