“Ellerin bağında güller açarken, Bizim ele kar geliyor gardaşım“. A. R. Karakoç

Biz doğulu Müslümanların kaderi mi bu dünyada ecir çekip, ahrette cennete gitmek, yoksa batılıların mı bu dünyada zevk ve sefa içinde yaşayıp, ahrette cehennemi boylayacak olmaları!

Çünkü böyle yazıyordu isminin önünde “Hz. Bilmem kim derki” diyen bazı kitaplar.

Amerikalı Gorg’un çocuğu Katrin, güle oynaya sabah okuluna giderken, Suriyeli Abdullah Kurdi’nin kızı Aylan bebeğin kaderi, sonu belirsiz çıkılan yolculukta ölüsünü dalgaların sürüklediği deniz kenarı mı olmalıydı?

Ortadoğu’da Müslümanlar din ve mezhep uğruna “Allahu ekber” diyerek ölüyor ve öldürüyorsa bunlar başka başka Allah’lara mı inanıyorlar ki birbirlerini katlediyorlar? Bu katliamlardan kaçanlar neden başka (Türkiye hariç) Müslüman ülkeye iltica etmiyor da bin bir türlü meşakkate katlanarak dinlerini dahi değiştirme pahasına Hıristiyan ülkelerine sığınıyorlar?

Türkiye, işsizlik oranında 2015 verilerine göre (%11,5) Avrupa sıralamasında birinci iken, güneyimize sığınan 2,5 milyon Suriyeliye çalışma izni vermek, hangi aklın ürünü izah edecek bir baba yiğit çıkar mı acaba? Avrupa da ihracat fazlası veren Almanya dahi mültecileri ülkesine sokmaz iken acaba yanlışta olan Almanlar mı yoksa biz Türkler miyiz? Bu mültecilerin önümüzdeki yıllarda Türkiye’nin demografik yapısını nasıl etkileyeceği ve hangi sonuçlara götüreceği, hiç düşünüldü’mü? Veya her işimizde olduğu gibi “biz Türk’üz, bize bir şey olmaz” deyip geçiştirecekmiyiz?

Benim ülkemde, en büyük bilim ve teknoloji kuruluşu olarak tanıdığımız kurumun (TÜBİTAK) ta kabul görülmeyen Liseli İlayda Şamilgil’in projesi “First Step To Nobel Prize In Physics” (Nobel Fizik Ödülü’ne Doğru İlk Adım) yarışmasında, 70’e yakın ülkeden 5 bin fizik projesini geçerek dünya birincisi olması, bizde mi bir yanlışlığın var olduğunu gösterir, yoksa bu yabancı kuruluşta’mı bir sakatlık var?

Enerji, Demir ve Pamuk, ülkelerin kalkınmasında potansiyel öncü maddeler olmasına rağmen ve hepsi de İslam ülkelerinde yeterli miktarda bulunuyorken, Türkiye neden yıllardır Avrupa birliği kapılarında bekleme meşakkatine katlanır? Neden diğer Türk ve islâm devletleriyle ekonomik işbirliği oluşumu için çalışmaz, bizden adam olmaz toptancı ve peşin hükümlü yaklaşımlarıyla, Avrupanın ırkçı, küçümseyici tavırlarına rıza gösterir?

Dünya fındığının %75’i Türkiye’de üretilirken, fındık borsasının Almanya’da kuruluyor olmasını ne ile izah edeceksiniz? Fındığı üreten eğer Hasan’sa onun fiatı’nı koymak neden Hans’a düşüyor anlaşılır şey değil.

Görüldüğü gibi onların ve bizim aramızdaki nüans, nelere kadir oluyor ve biz bu farklılığın ne kadar farkındayız?

Derken aklıma Ünlü Türk yazarı Cengiz Aytmatov’un “Gün olur asra bedel” kitabında sürekli tekrarladığı;

“Bizim buralarda trenler, doğudan batıya, batıdan doğuya gider gelir, gider gelir” sözü takıldı.

Eğer Türk-İslam âlemi kendine gelip aklını başına toplamaz ise daha çok gelip giden trenlere bakıp seyirci kalırız.

Saygılarımla.

7 Haziran’dan bugüne kadar geçen sürede toplam kaç şehit verdik diye bir arama yaptım fakat net bir rakama ulaşamadım. Ne acıdır ki bu araştırmayı yaparken de şehit haberi geldi! Genelkurmay Başkanlığı’nın sitesine girip bakayım dedim orada da istediğim kadar veriye ulaşamadım maalesef.

7 Haziran-1Kasım arasında geçen sürede ‘koalisyon’ ve ‘tek parti’ iktidarı konuşulurken çıkan olaylardan, terörün bu dereceye gelmesinden sorumlu adeta milletin kendisi gösterildi. Çünkü ‘Milli İrade’ şaşmıştı! Tek başına iktidar çıkmayınca terör kaçınılmazdı.

7 Haziran’dan bu yana şehit haberlerinin ardı arkası kesilmiyor. Birileri operasyonların süreceğini söylüyor hatta birileri de çocuklarımızı feda edeceğimizden bahsetti. Ha bugün ha yarın sınır dışına çekilmesi beklenen PKK görüyoruz ki bu sürede EYP düzeneği kurup uzaktan patlatabilmek için tel çekmiş.

Bu sırada da boş durmayıp ‘çözüm sürecini anlayan hayvanların’ gözünün içine baka baka hendekler açılmış ve gerekli hazırlıklar yapılmış. Ha bu sırada bizimkiler de göz yumuyormuş bunu da belirtmeden geçmeyelim.

Kararlılıkla sürecek olan operasyonların başlaması için ‘bozulmasın diye’ özellikle ‘buzdolabına’ konulan çözüm sürecinin ne zaman dolaptan çıkarılacağı belli değil fakat pazarlıklar için taraflar muhtemelen orta noktada bir hendek etrafında toplanırlar. Kan akmaması için bu şart edebiyatının edebiyatçıları hazır kıta bekliyor nasılsa.

Anaların ağlamayacağı diye puntolar atılırken ‘yandım ben oğul’ diye feryat eden anaları görür olduk. Ve bu esnada şehitliğin ne kadar güzel bir şey olduğundan bahsedenleri. Bu sırada Milletin Fedaisi diye anılan partili bir arkadaş vardı onu ortalıkta gören yok tabi bu sırada. Aslında iki bomba atma özelliği ile birçok şeyi değiştirebilme kapasitesi de vardı.

Bu durumun direkt ve dolaylı sorumlusu olanlar ise hala daha hamasi söylevlerin peşindeler. Oturduğu yerden savaş kazanan, çağ açıp çağ kapayan, Dünya’ya kafa tutan bu arkadaşların büyük çoğunluğu askerliğini, Müslüman adam için yüksek risk taşıyan banka şubelerinde yaptığı için tecrübeli olacaklar ki kafaları rahat bir şekilde ‘Reis PKK’nın kökünü kazıyacak’ masalı anlatıyorlar.

PKK bu kadar güçlenip organize olurken, yığınak yaparken, şehirde mevzi hazırlarken hendek kazarken, üniversiteler PKK kampı olurken o burada değildi çünkü. Olsaydı da iyi niyetinden kandırılırdı zaten.

Bazı çok bilen arkadaşlar ise durumu ‘onlara iyilik yaptı onlar nankörlük yaptı’ diye durumu idare etmeye çalışıyorlar. Kime iyilik yapı sorusunaysa ‘Kürtlere’ diye ahmakça bir cevap veriyorlar. Bilgi seviyesi televizyon kadar olan bir kitleye ne anlatsan boş tabi! Çözüm süreci boyunca görüşülen PKK idi. İyilik yapıldıysa onlara yapıldı Kürtlere değil! Hakeza bölgeden PKK teröründen kaçan yine bizim Kürtler.

Velhasıl bu işler konuşmayla hamasetle olmuyor. Bu kadar şey olurken görmeyenler bir gün bunun bedelini umarım öderler. Mümkünse de bu konu hakkında kelime tüketmesinler.

Devlet eğer devletse nefes aldırmadan, zerre boşluk vermeden her alanda temizlik yapmalıdır. Şehirler, sokaklar, kamu, üniversiteler, ücra bir köşedeki taşın altı ve hatta meclis!

Osmanlı’dan Türkiye’ye terör faaliyetlerinin başlangıcında dış güçler, devamında da iç işbirlikçiler başroldedir. Robert Kolej’den Boğaziçi Üniversitesi’ne durum değişmez. Eksiği yok, şimdilik 1128 fazlası var. Hatta bunların 19’u, I.Dünya Savaşı ve Kurtuluş Savaşı sırasında terör ve tedhiş faaliyetlerinden çok çekmiş olan Kocaeli gibi bir yerin Üniversitesinden.

Teröre destek ve devletin teröristlerle mücadelesine set çekmek düşünce özgürlüğü falan değil doğrudan Devletimizin bölünmez bütünlüğüne düşmanlıktır. Zaten PKK da Akademisyenler Bildirisi’nden duyduğu mutluluğu ifade etmiştir. Şu sözlere bakar mısınız, bakalım fikir hürriyeti kapsamının neresine koyacaksınız:

• “TC Devleti Kürtleri ezdi. PKK’lıların yerinde olsam, ben de dağa çıkardım.”
• “Öcalan’ın mesajları bizim de düşüncemizdir. Katılıyoruz.”
• “Öcalan gerçek bir rehber ve karizmatik bir lider..”
• “Şehirleri bomba ve silah deposu haline getirdiğinizi biliyoruz. Nasıl olsa orası özerk bölge

olacak; öğretmen tayini dâhil eğitim hizmetleri belediyelere, valilere verilecek.”

• “Çözüm sürecini hayvanlar bile anladı ama bazı insanlar anlamıyor.”
• “Sayın Öcalan demek, PKK’nın kendine ait bayrağını, Öcalan’ın posterini taşımak suç

olmaktan çıktı. Hatta Türkiye’nin sistemi böyle olmalıdır, eyaletler, özerklik falan..”

Tüm bu olanlara ve olacaklara karşın İzmit’e gelen Âkiller Heyeti’ne karşı ciddi anlamda bir millî mücadele sergileyen Kocaeli Millî Kuruluşlar Birliği, bir kısım Akademisyenlerin Bildirisi’ne karşı Aydınlar Ocağı Başkanımız ve Kocaeli Gazetesi yazarı Avukat Ruhittin Sönmez Bey’in kaleminden hukukî ve siyasal analiz kabilinden bir bildiri hazırladı. Paydaş olarak paylaşıyoruz:

1. “1100 Akademisyenin” imzalayarak yayınladığı bildiri akademik nitelikte bir bildiri değil siyasal bir eylemdir.

2. AİHM ve uluslararası camianın terör örgütü olarak vasıflandırdığı PKK’nın eylemleri hakkında “Bildiri”de değil bir lanetleme veya kınama, bir sitem dahi yoktur.

3. Bildiride çatışmaların sürdüğü bölgelerdeki halkımızın “özgürlük ve güvenlik” haklarını ihlâl eden PKK terörü hakkında bir eleştiri dahi yapılmamıştır.

4. Devletin “kasıtlı ve planlı kıyım” yaptığını, “Devletin başta Kürt halkı olmak üzere tüm bölge halklarına karşı katliam gerçekleştirdiği..” gibi PKK terör örgütünün propagandası olan beyanlar tekrar edilmiştir.

5. Bu propagandaya alet olanlar hakkında hukukî sürecin işletilmesi normal bir devlet refleksidir. Süreci başlatan Rektörlerimiz görevlerinin gereğini yapmışlardır.

6. Ancak hukukî sürecin Cumhurbaşkanı‘nın bildiriyi imzalayanları sert bir şekilde suçlayan ifadelerinden sonraya tesadüf etmesi “Siyasal İktidarın akademisyenlere baskısı” olarak lanse edilebilecek ve uluslararası camiada Türkiye’nin aleyhine kullanılabilecektir.

7. Bildirinin “düşünce açıklama hürriyeti” kapsamına m yoksa “terör örgütü propagandası” kapsamına mı girdiği konusunda bağımsız ve tarafsız bir yargılama ile uluslararası hukuk standartlarında kararlar çıkması temennimizdir.

8. “Çözüm Süreci” adı verilen dönemde de aynı işi yapanlara ve bunları her Allah’ın günü televizyonlarda konuşturanlara, gazetelerinde yazdıranlara da aynı hukukî sürecin neden bugüne kadar işletilmediğini soruyoruz. Ve bu kişilerin de yargılanması için yetkilileri göreve davet ediyoruz.

Son olarak KMKB’den şimdi aldığım bir bilgiyi paylaşmak istiyorum sevgili okurlarım;

yukarıdaki madde işaretli sözlerdeki ifadeler akademisyenlere ait değilmiş, Devlet yöneticilerine (Bülent Arınç, Beşir Atalay, Başdanışman, Hakan Fidan, Ahmet Gündoğdu, Arınç²) aitmiş.

Kandırılmışım.

“Ahmet Aydınlı’nın aziz hatırasına saygıyla…”

“Bir insanın suçsuz yere 18 – 19 yaşlarında üç idam ve toplam 101 yıl hapis cezası almasına ne dersiniz?

Böylece bir baskı; insanı çıldırtır yada aklını kaybetmesine neden olabilir.

Allah kimseye bu şekilde bir zulüm göstermesin.

Bunlar Türk Dünyası İnsan Hakları savunucusu, ressam ve porselen sanatçısı Bulgaristan Türkü Embiya Çavuş‘un “Türk olmak”tan dolayı aldığı cezalardır.

Embiya Çavuş; Bulgaristan’da yaşadığı 57 yıllık ömrünü; Türk olmanın getirdiği cezaların baskısında ve 16 yılı hapishanede olmak üzere geçirmiştir.

“Bilinmeyenlerin öğrenilmesi, unutulanların hatırlanması için hatıralarımı tarihe bırakmak benim için bir görevdi.” diyen Embiya Çavuş; 1946 yılında 45 günlüğüne çalışma kampına gönderilmesi ile başlayan mahrumiyet ve mahkumiyet hayatının; Varna’da 1 yıl boyunca işkencelerle sürdüğünü, Tito ve Georgi Dimitrov’a suikast girişiminde bulunmaktan ayrı ayrı 3 kez ölüm cezasına çarptırıldığını, 4 yıl prangaya vurulduğunu, 1946 – 1956 yılları arasında ağırlaştırılmış müebbet hapis cezası ile 110 bin kişinin öldürülüp domuzlara yedirildiği Belene kampında yaşadıklarını “Bulgaristan’da Türk Olmak” adlı kitapta anlatıyor.

Evet yanlış duymadınız. Belene zindanlarında öldürülenlerin hesabı tutulmuyordu. Bulgar tarihçi Vasil Lilov Kazanski bu durumu “Ölüm Kampı Belene” adlı kitabında “Dışarıdan ne kadar mahkum gelirse o kadar mahkum öldürülecek”emri gereği110 bin kişinin öldürülüp domuzlara yedirildiğini anlatıyor.

Komünistler yılan, çıyan dolu bataklık bir ada olan Belene’ye muhaliflerini ve Türkleri sürüp orada yok ediyorlardı. Açlık, çıplaklık ve dayaktan öldürdükleri insanları ceset arabasına koyup domuzlara yedirdiler. Buz kütleli sular Belene’ye basıp domuzlar sürüklenince insanlar domuzlara yem olmaktan kurtuldu. Bu sefer ölenler Tuna nehrine atılmaya başlandı.

İşte Embiya Çavuş, Bulgaristan’da gidenin geri gelmediği Belene Cehenneminden kurtulup gelen ve Türk olmaktan dolayı yaşadığı zulmü unutmayan ve de unutturmamaya çalışan 85 yaşında genç bir insan hakları savunucusu.

Ancak özellikle bütün insan haklarının savunucusu olmakla birlikte yeryüzünün en mazlum ve mağdur milleti olan Türklerin, insan olmaktan dolayı doğuştan var olan haklarını arıyor.

Onu şahsen tanıyordum ama ilk karşılaşmamız birkaç ay önce 1989 yılında gerçekleşen son dalga Bulgaristan’dan zorunlu göçün 20. yılı törenlerinde Galatasaray Lisesi önünden Taksim Cumhuriyet Meydanındaki Atatürk Heykeline yapılan yürüyüşte oldu.

İzmir’den kalkıp İstanbul’a sırf bu törenler için gelmişti. İhtiyar delikanlı Embiya Çavuş yürüyüşte sert ve diri adımlar atarken sanki, Bulgaristan başta olmak üzere Türk Dünyasında zulme uğrayan her Türk için çelikten bir irade sergiliyordu.

Embiya Amca’nın ortaya koyduğu mücadele için şapka çıkarmamak, onu takdir etmemek ve bir Türk olarak minnet duymamak imkansız bir şey.

Embiya Çavuş’un, Bulgaristan’da yaşadığı dönemde başına gelenlerin tek nedeni: “Türk Olmak”. Yoksa başka bir suçu yok. Mualesef en son Doğu Türkistan’da gördüğümüz gibi Türk Dünyasının yüzyıllardır yaşadığı en büyük dram “Türk olmak” ve bunda ısrarla direnmek.

Türk olmaktan vazgeçsek her türlü sorun ortadan kalkacakmış gibi görünüyorsa da durum hiç de öyle değil.

Örneğin Yunanlılar halen Karamanlı Ortodoks Türklere, Türk muamelesi yapıyor.

Embiya Çavuş’un hatıralarında öğreniyoruz ki; 1944 yılından önce Bulgaristan’da 2 milyondan fazla Türk yaşıyormuş yani iki kişiden biri Türk. Belki daha fazlası var ama eksiği yok.

Ancak Bulgarların “Atalarımızın, 500 yıllık intikamını sizden alacağız; yabu ülkeden gidin ya da geberin!” anlayışı, Bulgaristan Türklerinin her nesilde budanarak göç ile hayata geçti.

Embiya Çavuş, psikolojisi darma duman olmuş bir büyükannenin her sabah “yavrum, dışarıya yalnız çıkma! gâvurlar Türk çocuklarını çalıp öldürüyorlar” telkini ile büyüdü. Bu olay bile Bulgaristan Türklüğünün var olma çilesinin insanı kahr eden bariz bir delilidir.

En iyisi siz Embiya Çavuş’un Bilgeoğuz Yayınlarından çıkan “Bulgaristan’da Türk Olmak” adlı kitabını alın okuyun.

Eminim hüzünlü bir tebessüm dudaklarınıza yansıyacak ve belki de gönlünüz ile vicdanınız kanayacak. Ama kitabı alıp okumak ve halen “ben Türküm” diye direnen Bulgaristan Türklüğünü anlamak lazım.

Kitabın çıktığını duyar duymaz yağmur altında sırılsıklam olmayı gözönüne alarak akşam karanlığında Cağaloğlu yokuşunu tırmanıp Bilgeoğuz Yayınları’na gittiğimde orada yayınevi sahibi Oğuzcan Cengiz’le tanıştım. Bu kitabı neden bastınız diye sorduğumda, onun cevabı tek cümleden ibaret net bir ifade oldu: “Embiya Çavuş’un Türklük için 16 yıl hapiste kalması bizim bu kitabı basmamız için yeter sebebtir”. Evet! Sadece bu sebeb sizin kitabı okumanız için yeterde artar.

Eğer katilliği konusunda tereddüt olmayan Ağca’ya veya Hrant Dink’in katli için gösterilen medya ve toplum duyarlılığı kadar Türk milletinin uğradığı soykırım ve zulümlere aynı ilgiyi gösterebilsek şüphesiz bir takım meseleleri çözme yolunda emin adımlarla ilerleyeceğiz.

İlginç bir durum ama yeryüzünde kendi başına gelenleri bu kadar konuşamayan ve içine atan aynı zamanda lider vasıflara haiz ikinci bir millet daha yok.

Bu sebeple toplum olarak geldiğimiz nokta itibarıyla; Embiya Amcayla Bulgaristan’da Türk olmayı konuşabilsek bile artık Türkiye’de Türk olmayı nasıl konuşacağız, işte burası benimde bilemediğim bir nokta.

“Atalarımın toprağını bekleyebilmek isterdim” diyor Embiya Çavuş, bekleyeceğiz be Embiya amca, ölmedik ya biz …“

Bu yazı da yıllar önce yazılmıştı. Adı Embiya olmuş, Ahmet olmuş, Hüseyin olmuş hiçbir şey fark etmiyor. Türk ya!

• “1128 Akademisyenin” imzalayarak yayınladığı bildiri akademik nitelikte bir bildiri değil, siyasal bir eylemdir.
• Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi ve uluslararası camianın terör örgütü olarak vasıflandırdığı PKK’nın eylemleri hakkında, “Bildiri”de değil bir lanetleme veya kınama, bir sitem dahi yoktur.
• Bildiride çatışmaların sürdüğü bölgelerdeki halkımızın “özgürlük ve güvenlik” haklarını ihlal eden PKK terörü hakkında bir eleştiri dahi yapılmamıştır.
• “Devlet, bölge halklarına karşı uyguladığı katliam ve bilinçli sürgün politikasından derhal vazgeçmeli…”, “Bu kasıtlı ve planlı kıyım…” “Ancak savaşta kullanılacak ağır silahlarla saldırarak…” “Hükümetin, Kürt siyasi iradesinin taleplerini içeren bir yol haritası oluşturmasını talep ediyoruz…” gibi PKK terör örgütünün propagandası olan beyanlar tekrar edilmiştir.

Böyle bir bildiri yayımlanması vatan ve millet sevgisiyle bağdaşması mümkün olmadığı gibi, insani, ahlaki, vicdani olmayan bir eylemdir.

• Bu propagandaya alet olanlar hakkında hukuki sürecin işletilmesi normal bir devlet refleksidir. İdari soruşturma sürecini başlatan (başta Kocaeli Üniversitesi Rektörü Sadettin Hülagü olmak üzere) rektörler ile adli soruşturma başlatan savcılar görevlerinin gereğini yapmışlardır.
• Ancak hukuki sürecin Cumhurbaşkanının bildiriyi imzalayan “akademisyenleri” sert bir şekilde suçlayan ifadelerinden sonraya tesadüf etmesi, “siyasi iktidarın akademisyenlere baskısı” olarak lanse edilmesine ve uluslararası camiada Türkiye’nin aleyhine kullanılmasına yol açmaktadır.

***************************************************

Akademisyenlere Yapılan Çifte Standart

Bir kısım “akademisyenin” olay çıkaran bildirisi yayımlandıktan sonra yandaş kalemlerden Nihal Bengisu Karaca Habertürk Gazetesinde ilginç bir değerlendirme yaptı.

“Hasan Cemal’in filan her gün yazdığı şeyleri, HDP’li pek çok vekilin her gün gevelediği cümleleri bir metinde toparlayıp, devleti Diyarbakır’da, Nusaybin’de, Silvan’da ‘kıyım’ yapmakla suçlamışlar” diye tanımladı. Ve arkasından meselenin yargıya intikalini ve gözaltıları doğru bulmadığını yazdı.

Gerekçesi de HDP’li vekillerin Meclis içinde ve dışında benzeri sözleri defalarca söylemesine ve hatta hendeklere destek verip, özyönetim taleplerine arka çıkmalarına, “dokunulmazlık zırhlarını PKK’nın eylem ve söylem geçişkenliği için kullanmalarına” rağmen onlara dokunulmaması…

Karaca bu uygulamayı “çifte standart” olarak değerlendiriyor.

Nihal Bengisu Karaca’nın eleştirisi, bildiride imzası olan “akademisyenlere” uygulanan hukuki işlemlerin HDP’li vekillere uygulanmaması değil. HDP’li vekillere uygulanmayan hukukun “akademisyenlere” uygulanıyor olması.

***************************************************

AKP’liler Söyleyince Suç Olmaz mı?

“Çifte standart” eleştirisinin bir başka şeklini muhalif düşüncede olanlar yapmakta.

“Çözüm Süreci” içinde ‘1128 akademisyene’ benzer şekilde terör örgütünü ve liderini öven, PKK’nın eylem ve söylemlerine” zemin hazırlayan AKP mensupları ve yakınlarına da uygulanmayışını çifte standart olarak görüyorlar.

Böyle düşünenler şu cümleleri ve söyleyenlerini hatırlatıyor:

“TC Devleti Kürtleri ezdi. PKK’lıların yerinde olsam, ben de dağa çıkardım.”(Bülent Arınç)

“Üzerinde silah olan bu PKK’lı teröristler karakolun önünden geçiyorlar onlara el sallıyorlardı, asker de onlara hiçbir şey yapmıyordu, durum biraz böyleydi. Ama bunun tek sebebi siyasi görüşmelerin sonuca ulaşması. Meğer onlar alay ediyorlarmış el sallarken.” (Bülent Arınç)

“Öcalan’ın mesajları bizim de düşüncemizdir. Katılıyoruz.” (Beşir Atalay)

“Öcalan’ın olayları okuma kabiliyeti var. Tecrübesine hayranım.” (Yalçın Akdoğan)

“Abdullah Öcalan Ortadoğu’da Türkiye’nin önünü açıyor.” (Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın Başdanışmanı Yiğit Bulut)

“Öcalan gerçekten bir rehber ve karizmatik bir lider. Öcalan kendisine çok geniş bir prestij alanı yarattı.” (Başbakan A. Davutoğlu’nun Başdanışmanı Etyen Mahçupyan)

Gazetelerde ve sosyal medyada yer alan hatırlatma listelerinde, bunları ve benzeri cümleleri söyleyen çok sayıda AKP’li yetkili ve atadıkları kişiler var.

Oslo’da görüştüğü PKK baronlarına “Şehirlerimizi bomba ve silah deposu haline getirdiğinizi biliyoruz…” “Nasıl olsa orası özerk bölge olacak. Öğretmen tayini dâhil, eğitim hizmetleri belediyelere, valilere verilecek…” diyen MİT Müsteşarı Hakan Fidan var.

“Akil insanlar” var.

TV’lerde “PKK terör örgütü değildir, Kürtlerin özgürlük mücadelesinin örgütüdür” diyenler ve terör örgütü başına “bilge lider” diye güzellemeler yapan sözde “uzmanlar” var.

Bunları hergün TV’lerde konuşturanlar, gazetelerinde yazdıranlar var.

Soru aynı. “Akademisyenlere uygulanan hukuki sürecin aynısı, neden benzeri sözlerin sahiplerine uygulanmadı?

***************************************************

Arınç mı Haklı, Tayyip Erdoğan mı?

“Çözüm sürecinde” Başbakan Yardımcısı Bülent Arınç’ın verdiği müjdeyi (!) hatırlayalım.

Ne demişti Bülent Arınç: “Sayın Öcalan demek, PKK’nın kendine ait bayrağını, Öcalan’ın posterini taşımak suç olmaktan çıktı! Hatta Türkiye’nin sistemi böyle olmalıdır, eyaletler, demokratik özerklik (talepleri) falan, bunların hiçbirisi artık suç değil. Geçmişte bu suçlamalarla cezaevinde yatanların hepsi çıktı. Bundan dolayı da artık dava açılmıyor.”

Gerçekten AKP 2013’de 4. Yargı Paketi ile “propaganda suçunu” değiştirmişti. “Propaganda suçunun” oluşabilmesi için, “cebir, şiddet veya tehdidin meşru gösterilmesi, övülmesi veya teşvik edilmesi” ölçütü getirilmişti.

Bu kanun halâ yürürlükte.

Bu kanun çıkmasaydı, “akademisyenlerin bildirisi” kesinlikle suç teşkil ediyordu.

Mevcut durumda, PKK ağzıyla yazılan ve yayınlanan, “akademisyenler bildirisinin” Türk Ceza Kanunu kapsamında suç teşkil edip etmediği tartışmalı.

Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın bildiri sonrası açıklaması şöyle: “Katliam yapanlarla beraber olanlar da aynı suçu işlemişlerdir. Anayasamız ve yasalara ters bu hareketleri sebebiyle, bütün yargı makamlarını, üniversitelerin senatolarını, dün göreve davet ettim.”

Cumhurbaşkanına göre, PKK terör örgütünü destekler tarzda, Türk Devletini suçlamak ihanettir, anayasa ve yasalarımıza göre suçtur.

Cumhurbaşkanı böyle söylediğine göre, muhakkak meseleyi hukuki açıdan incelettirmiştir.

Öyleyse, her kim ki bu tanıma uyuyorsa gereken ceza verilmeli.

Madem ki Anayasamıza göre, “Herkes kanun önünde eşittir. Hiçbir kişiye, aileye, zümreye veya sınıfa imtiyaz tanınamaz. Devlet organları ve idare makamları bütün işlemlerinde kanun önünde eşitlik ilkesine uygun olarak hareket etmek zorundadırlar.”

Önceden “suç olmaktan çıktı” diyerek PKK’lıları ve yandaşlarını serbest bırakan ve terör örgütünü övenlere dava açtırmayanlar için de aynı şekilde gereği yapılmalıdır.