7 Haziran seçimlerinden kısa bir süre sonra başlayan ve hâlâ devam eden terörist saldırılar sürecinde kahraman güvenlik kuvvetlerimiz canla başla, canı pahasına vatanın ve milletin bölünmez bütünlüğünü korumaya çalışıyor. Allah onlardan razı olsun!

Bu mücadele esnasında şehit olanlara rahmet, kalanlara da kolaylıklar ve dayanma gücü diliyoruz. Ancak bu çatışma sürecinde gözden kaçan bir husus dün bazı gazetelere yansıdı. Genel Kurmay Başkanlığı’nın sık sık açıkladığı etkisiz hale getirilen terörist sayısı belki bir nebze olsun yüreklere su serperken ne yazık ki yaygın medyanın önemli bir kısmı önemli bu ayrıntıyı ‘nedense’ ıskala dı.

Haber şuydu:

Ölü olarak ele geçirilen teröristlerden yarısı yabancı uyrukluydu. Eee ne var bunda demeyin. Bu öldürülen teröristler Suriye veya Irak gibi bölge ülkelerinden başka önemli ölçüde Almanya, ABD, Fransa, İngiltere, İtalya, Yunanistan, Rusya gibi Batı ülkelerinden gelen paralı (ya da görevli) askerlerdi.

Haber aynen şöyle: “10 bin asker ve polisin görev yaptığı bölgede, Kasım 2015’den bugüne kadar 752 terörist etkisiz hale getirildi. Diyarbakır’ın Sur ilçesi, Şırnak’ın Cizre ve Silopi ilçeleri ile Mardin’in Dargeçit ilçesinde gerçekleşen operasyonlara birkaç gün önce de Bordo Bereliler dâhil oldu. Askeri yetkililer, Dargeçit’te 36, Cizre’de 429, Silopi’de 142 ve Sur’da 115 olmak üzere toplam 752 teröristin etkisiz hale getirildiğini, yaralı ve teslim olan terörist sayısının da 102 olduğunu bildirdi. Etkisiz hale getirilen 752 teröristin 300’ünün yabancı kiralık katiller olduğu anlaşıldı. Suriye, Irak, Rusya ve Avrupa ülkelerinden gelip para karşılığı PKK saflarında çatışan bu yabancı katillerin içinde özellikle Snepper denilen keskin nişancıların da bulunduğu belirtildi.” (24.01.2016 Y.Gazetesi) Bu arada şehit haberlerinin nedeni de daha iyi anlaşıldı.

Aslında insanın aklına Merhum Mehmet Akif’in Çanakkale şiirindeki o mısralar geliyor:

Ne hayasızca tahaşşüd ki ufuklar kapalı!

Nerde-gösterdiği vahşetle “bu: bir Avrupalı”

Dedirir-yırtıcı, his yoksulu, sırtlan kümesi

Varsa gelmiş, açılıp mahbesi, yahut kafesi!

Eski Dünya, Yeni Dünya bütün akvam-ı beşer

Kaynıyor kum gibi, Mahşer mi, hakikat mahşer.

Yedi iklimi cihanın duruyor karşında,

Osrtralya’yla beraber bakıyorsun; Kanada!

Çehreler başka, lisanlar, deriler rengârenk.

Sade bir hadise var ortada: Vahşetler denk.

Kimi Hindu, kimi Yamyam, kimi bilmem ne bela…

Hani tauna da züldür bu rezil istila…

İşte vatanımızın bu güzel köşesini fundamentalist saplantılarla ve kendi ulusal çıkarları gereği işgale kalkan bu Batılı güçlere ve onların yüzlerce yıldır bölgedeki işbirlikçileri olan İran ve Irak yönetimlerine elbette kızmaya ve tedbir almaya hakkımız var. Ama ya kandırılmış ve ifsat edilmiş vatandaşlarımıza? Onlara ne diyeceğiz?

Dünyada hangi ülkede görülmüştür ki, eğitim sistemi düzenli olarak ve mütemadiyen vatan haini yetiştirsin?  Bu ülke, askerî yönetimler de gördü, demokrasi de gördü, tek parti yönetimi de yaşadı, istikrar da gördü, istikrarsızlık da gördü. Ama bunca zamandır, gelen giden bunca millî eğitim yöneticilerine rağmen hâlâ hain ve kandırılmış vatan evlâdı yetiştirme konusunda istikrarlı bir süreç yaşıyorsak, bu konuda takkeyi önümüze koyup düşünme zamanı gelmiş de geçiyor demektir…

Eğitim sistemimizi Sayın Cumhurbaşkanı’mızın söylediği gibi “gerçekten millî” hale getirmeden bu vahşeti durdurmanın başka da yolu yoktur!

Sözüm ona kürt kardeşlerimizin çıkarları için savaştığını ‘düşünen bir zavallı,’ yanı başındaki mevzide bir Amerikalı, diğer yanda bir Rus, öbür tarafta İranlı, öte yanda bir Alman’ı görüp de nasıl olur da kendi soydaşı ve dindaşı olan Türk polisine ve askerine kurşun sıkar? Bunu düşünmez, izana vurmaz! Bu kadar IQ seviyesi düşük adamlar, nasıl olur da bu ülkede üniversite okur?

Evet, bu teröristlerin önemli bir kısmı Ermeni veya kripto Ermeni olabilir. Ama unutulmamalıdır ki, binlerce yıldır bizimle bu vatanı ve ekmeğimizi paylaştığımız ve ‘zorunlu olarak’ millî eğitim tedrisatından geçirdiğimiz bu insanları hâlâ belli bir medeniyet seviyesine getiremediysek, “hâlâ kimi yamyam, kimi bilmem ne bela” durumundaysalar, bu ayıp ne yazık ki bizimdir.

Selçuklu Türkleri, Anadolu’ya girdiklerinde birkaç Horasan Dervişi ve müritleri hariç Anadolu’da hiç Müslüman nüfus yoktu. Oysa 15 – 20 yıl içindebinlerce kişi kendi rızası ile İslamiyet’le şereflenerek Selçuklu tebaası olmanın ötesinde gönüllü birer vatandaş olmuşlardı.

Bizim genlerimizde bu var. Yeter ki aslımıza dönelim!

İşte, O Horasan Erenlerinden biri olan ve 24 Ocak 2001 yılında kalleş bir pusuda kaybettiğimiz Diyarbakır Emniyet Eski Müdürü Gaffar Okkan’ı vefatının 15’inci yılında rahmetle anıyoruz.

Yavuz Bülent Bakiler ustamız ile yarım asırlık bir hukukumuz var. Kendisini 1950’li yıllarda Serdengeçti’deki şiirlerden tanırım. Gel zaman git zaman Ankara’da birlikte olduk. TRT’de beraber çalıştık. Türkiye Yazarlar Birliği (1978) ile Mehmet Akif Ersoy Fikir ve Sanat Vakfı (1984) kurucuları arasında yer aldık. İstanbul’da da görüşüyor, birlikte etkinliklere katılıyoruz. Ümraniye’deki bir programa beni de götürmüştü. Salon boşa yakındı. Yavuz Bülent Bakiler sık sık espriler yapar, kara mizah gelişmelere dikkat çeker. Bu defa da öyle oldu. Salona sordu “İçinizde kitap okuyan var mı?” diye. Bir kişi elini kaldırdı. “Peki gazete okuyan?” Salondan çıt çıkmadı. Toplantıya katılanlar Yavuz Bey’in kızacağını sandılar.

-Güzel..Çünkü İslam’ın ilk emri “Okuma” olduğu için sizler bu kutsi emre uyarak, riayet ediyorsunuz. Tebrik ederim!

İnce kara mizahı kimse anlayamadı. Bir başörtülü kız öğrenci elini kaldırdı ve hemen konuşmaya başladı:

-Hayır Efendim, İslamın ilk emri “oku”dur. Okuma değil.

Yavuz Bülent tebessüm etti:

-Ya öyle mi?

-Evet öyle.

-Peki niçin okumuyorsunuz, insanlarımız kitap okumuyor?

Bir tartışma başladı dinleyiciler arasında. Kimisi “Kur’an” okuduğunu anlatıyordu, kimisi sabahları mutlaka televizyon haberlerini izlediği için ihtiyaç hissetmediğini, bazıları öğretmeni her gün onlara kitap özetleri anlattığı için böyle davrandıklarını hatırlattılar.

Yavuz Bülent Bakiler gelişmiş ülkelerdeki basılan kitap sayılarını, mevcut kütüphane rakamlarını, bunları takip eden insan sayısını söylediğinde herkes başını önüne eğdi. Etkilenen oldu, umursamayanlar oldu.

Şimdi Ne Olacak?

Ankara Milli Kütüphane ve TBMM Kütüphanelerine giden politikacıları araştırdım bir zamanlar. Sonra da yayınladım. Kütüphanelerimize giden siyasetçi sayısı da azdı maalesef, gazeteci rakamı da öyleydi.  Bir elin parmakları kadardı bu isimler; Hayır Diyebilen Türkiye, Türkiye Gerçeği, Siyaset Yılları, Devlet İdaresi, Cenevre Yılları, Bir Ömür (2014) kitaplarının yazarı ve henüz kaybettiğimiz Devlet ve Sanayi Bakanlıkları yapan Kamran İnan (Bitlis/Hizan 1929-1915 Ankara) ile İsraf Ekonomisi, Dost Gözüyle, Hüzün ve Kudret Mesleği Notlar, Savunma kitaplarının müellifi, Ticaret ve Kültür Bakanı olarak görev yapanAgah Oktay Güner (Bayburt 1937) Ankara Milli Kütüphane ve TBMM Kütüphanesine sık giden isimlerdi.

Bir yerde sorun var ama ne? Üstelik bu sorun sürekli büyüyerek üzerimize geliyor, sonra da acımasızlaşarak bütün duyguları, özellik ve güzellikleri süpürüp gidiyordu. Peki ne idi bu?

Bu defa da Vahdet’in(07 Ocak 2016) manşeti “Ulusal Tehdit” bu yarayı yeniden gündeme taşıdı. 80 milyona yaklaşan ülkemizde sadece 1121 halk kütüphanesi var. Burada görevlilerin sayısı ise 360!. Neden? Çünkü çoğu kütüphanemiz ilgisizlikten kapalı da ondan. Hiç bir vali, rektör, kaymakam, akademisyen buralara uğramaz, ayrıca işi de düşmez. Hem kütüphane sayısı, hem de düzenli okuma oranında Avrupa ülkelerinin çok gerisinde olduğumuzu hatırlatan Kütüphaneci Ali Fuat Kartal “Ulusal bir sorun ile karşı karşıyayız. Türkiye’nin okuma alışkanlığı sorunu sahipsiz durumdadır. Milli bir sorun olarak kabul edilmezse, geleceği tehdit altında olan bir ülke olacağız” diyor. Rakamlarda veriyor üstelik.

Ülkelere Göre Nüfus ve Kütüphane Sayıları;

Nüfus                   Kütüphane sayısı

ALMANYA             83 milyon              11.332

İSPANYA                48 milyon                 5.209

FRANSA                  65 milyon                 4.008

TÜRKİYE                78 milyon                  1.121

Çok acı bir tablo ve ortaya çıkan rakamlar da bize gösteriyor ki 10 bin kişiden sadece birimiz okuyoruz.

ÜLKELERE GÖRE DÜZENLİ OKUMA ORANLARI da şöyle:

JAPONYA………………………%14

ALMANYA……………………..%11

İNGİLTERE……………………%11

TÜRKİYE………………………..%0.01

Libonet okur profili ve kitap satın alma davranışları araştırmasına göre de ülkemizde en az Ege’de % 6, Karadeniz ve Akdeniz de %9 oranında kitap okunuyormuş. Okumada %34 ile Marmara Bölgesi başı çekerken, bunu %17 ile İç, %15 ile Güneydoğu, %10 ile de Doğu Anadolu takip ediyor.

Üretilenler ve Kul Hakkı

Bir başka araştırmada ise Türk insanının ihtiyaçları arasında kitap 235. sırada yer alıyor.Azerbaycan’da hala bir şiir kitabı 100 bin adet basılırken Türkiye’de en fazla bin adet yayınlanıyor. Telif hakları ödemeleri ise hususanislamcı kesimde içler acısı. Kul hakkına riayet edenlerin sayısı çok az. Öte yandan her iki taraf da Necip Fazıl ve Nazım’ın mirasını yemeyi sürdürüyor.

Bir Norveçli okumaya ayda 330 saat ayırıyor. Amerikalı 210, Japon 87 saat. Türkiye’de ise bu oran en düşüğünden üçte bir daha geride. Dünya üniversiteleri arasında ilk 500’de ise sonuncu sıralarda Türkiye.

Bir Norveçli ayda 137, Alman 122, Belçikalı ve Avusturyalı 100, Güney Koreli 39 dolar harcarken, bizim insanımızın kitaba ayırdığı para 1.3 dolar. Kutlu ve mutlu günlerde birbirlerine kitabı hediye eden 180 ülke arasında ise 140. Sıradayız. Uluslararası Yayıncılar Birliği IPA raporlarına göre yayın yapan 12 ülke arasında ise 11. Sıradayız. Henüz sonuncu olamamış, bizden sonra bir ülke daha var.

En önemlisi ise Bileşmiş milletler Raporlarına göre insani gelişmede 173 ülke arasında 86. sıra bizim. Ne acı!

Türkiye Basım Yayın Meslek Birliği 30-31 Mart tarihleri arasında Şehir Üniversitesi’nde toplanacak. Fikri Mülkiyet Platformu ile birlikte “Yayımcılıkta Telif Hakları” konusu tartışacak.(http://fikrimulkiyetplatformu.org ve de iletişim@fikrimulkiyetplatformu.org)  sitelerinden bunu takip mümkün olacak.

Gelelim televizyonlardaki dizi yayınlarına. Amerika’dan sonra dünyada ikinciliği muhafaza ediyorduk. Son yıllarda dizi ihracatı sıkıntıya girdi. Oysa düne kadar 70 ülkeye dizi ihraç eden bir Türkiye vardı. Dünya genelinde film sektörü ihracat artış hızının 5 katı süratle artırarak yeni pazarlar içinde ürünlerimizi alıcıyla buluşturuyorduk. 2015’te Dünya Eğlence İçerik Pazarı MIPCOM’da “onur konuğu ülke” olarak yer almıştık. Peki bundan sonra ne oldu iyi giden işlerde?

Sektör temsilcileri yapımcı değil, yayıncı odaklı bir politika izleyerek yanlışa düştü. 2014 yılında bunun üzerine reyting sisteminde değişikliğe gidildi. Siz RTÜK ve TRT’de; televizyon izlemeyen, sinemaya gitmeyenlere görev verirseniz olacağı buydu. Buna göre ölçümlerde sosyoekonomik seviyesi yüksek olan kesimin payı düşürüldü, orta alt gelir grubundaki kesimin payı ise artırıldı. Bu ölçümleme dizilerin kalitesini etkiledi. Ayrıca televizyon dizileri reel sektör nezdinde hala oyun ve eğlence olarak görülüyor, ciddiye alınmıyor.

TRT her zaman bir okul olmuştu. Son dönemde fiilen devreden çıktı. Ayrıca güçlü yapımcılar da yetişmedi. Sektörün kimlik problemi ortada kaldı. İhracatta kitap ve telif hakları gibi filmler de diğer sektörlerin aldığı teşvikten faydalanamadı. KDV oranları düşürülmedi. Emek sömürüsü devam etti. Editoryal bağımsızlık sağlanamadı.

Türk Tasarım Danışma Konseyi de eğer varsa çalışmalarını yansıtamadı. Uluslararası standartlara uyumluluk sağlanamadı.  Tasarım destekleri çeşitlenmedi ve etkinlikleri artırılmadı. Katma değeri yüksek tasarımcılar görmezden gelindi. İletişim ve işbirliği güçlendirilemedi. Tasarım farkındalığı artırılamadı. Düzenleyici ve geliştirici örnekler yaşanmadı. Dolayısıyla gelişmelere göre tedbirler ortaya konulmadı. Değer üretenler görmezden gelindi. Eğer siz tasarıma önem vermiyorsanız, sektörlerde değer yaratmak, üretmek, küresel rekabet içinde yer alabilmek zorlaşır. Tasarım sadece verimliliği ve karlılığı artırmaz, ürüne estetik bir değer de katar. Bir ürün için bu bir ayrıcalıktır.

İstifa İnsanlar İçindir

Birlik Vakfı’mızın 30. Kuruluş yıldönümü dolayısıyla İstanbul Cağaloğlu’ndaki merkezde, hayattaki bütün MTTB mensubu arkadaşlarla bir araya geldik. MTTB 48 Dönem Genel Başkanlarından TBMM Başkanı İsmail Kahraman, halef selef Cumhurbaşkanları Sayın Abdullah Gül ve Sayın Recep Tayyip Erdoğan da oradaydı. Abdullah Gül hukukun üstünlüğüne, demokrasiye ve insan haklarına değindi. Cumhurbaşkanı Erdoğan ise yaptığı konuşmada çok önemli konulara temas etti ve bir eksikliğin altını çizdi “Eğitim ve kültürde maalesef başarılı olamadık” diyerekten. Sonra da ekledi “Zarf iyi de mazruf öyle değil. Dolayısıyla bütün sivil toplumun görüşlerine ihtiyacımız var.” Bu da insana yatırımı gerektiriyor.

Sayın Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan’ın böyle bir açıklamasının ardından mevcut Milli Eğitim Bakanı Prof. Dr. Nabi Avcı istifa etmeli, daha önceki bakanlar Erkan Mumcu, Hüseyin Çelik, Nimet Çubukçu, Ömer Dinçer ve kurmayları Türk halkından özür dilemeliydiler. Kültür ve Turizm Bakanı Mahir Ünal yeni göreve başladı. Ancak daha önce Kültür ve Turizm Bakanı olarak görev alan Erkan Mumcu, Hüseyin Çelik, Atila Koç, Ertuğrul Günay ve Ömer Çelik ile üst bürokrasideki mesai arkadaşları kamuoyundan özür dilemeliler. Böyle etik bir davranış batıda olsa bunu hatırlatmaya bile gerek duymadan ya istifa ederler ya da özür dilerlerdi. Hele Japonya’da başarısız kamu görevlileri veya sorumluluk alan insanlar kendi hayatlarına bile son veriyorlar. Son örneği Japon Mühendis Kishi Ryoichi’nin sorumluluk aldığı İzmit Körfez Geçişi Asma Köprüsü’ndeki bir bağlantı halatının kopması üzerine intiharı hatırlanabilinir.

İlk Emir

Yeni Türkiye’nin programında dilerim kültür ve eğitim yatırımları insanla örtüşerek devam eder. “Oku” emrini “okuma” diye anlayan bir nesil ve yöneticiler hatadan dönerek yeniden okumaya başlar. Milli eğitimin ve kültürün programı ve uygulaması insanımızla örtüşür. Sadece onlar değil, hepimiz okumaya yeniden başlarız. Neden olmasın?! Çünkü ilk emir “Oku” diyor. “Oku”!

IŞİD, PKK ve PYD konusunda gözümüzün içine baka baka yalan söyledi.

ABD Başkan Yardımcısı Joe Biden‘dan bahsediyorum.

Önce İstanbul’da AK Parti, CHP ve HDP’den milletvekilleriyle görüşen Biden, sonra Başbakan Ahmet Davutoğlu ile görüştü. Bu görüşmelerde neler dediği basında açıklandı.

***

IŞİD Konusunda söylenenler doğru olamaz

ABD Başkan Yardımcısı Joe Biden açıklamalarında “IŞİD (DEAŞ) dünyanın en büyük sorunudur. IŞİD hem ABD hem Türkiye için en büyük tehlikedir. IŞİD ile mücadele için daha fazla işbirliği için faaliyete devam ediyoruz. IŞİD/ DAEŞ’in Türkiye’nin güney sınırında ayrı bir devlet kurmasına engel olacağız..” dedi.

Görünüşe ve ABD yetkililerinin açıklamalarına göre ABD, IŞİD (DAEŞ) ile savaşmaktadır.

Bu savaşın ne kadar süreceği konusunda ABD yetkilileri 3-30 yıl arasında süreler vermekte.

Mesela Obama’nın Suriye sorunu özel temsilcisi olan Büyükelçi Brett McGurk, “IŞİD o coğrafyadan temizlendikten sonra bile nokta eylemlerle terör tehdidi olmayı bir süre daha devam ettirebilir” kaydını koyarak, IŞİD’i etkisizleştirmek “3 yıl sürebilir” diyor.

***

IŞİD’İn Gücü

Mademki böyle bir savaş var, tarafları ve güçlerini şöyle bir hatırlayalım.

IŞİD’e karşı savaştığını söyleyen ABD dünyanın bir numaralı süper gücü. Üstelik tek başına değil. İngiltere, Fransa, Almanya, Türkiye, Hollanda ile Suudi Arabistan ve Körfez ülkelerinin de katıldığı, 40’a yakın ülkenin destek verdiği bir koalisyonun öncülüğünü yapmakta.

Üstüne Esad Suriye’si var. Yetmedi bir de Rusya “IŞİD ile savaşa” dâhil oldu.

Yani dünya silahlı güçlerinin en az yüzde 90’ı, teknolojik silah üreticisi devletlerin neredeyse tamamı IŞİD ile savaştığını söylemekte.

Peki, IŞİD’in gücü ne kadardır ki, Saddam’ın Irak Devletini, Kaddafi Libya’sını 3’er günde perişan eden koalisyonlardan çok daha büyüğü IŞİD’i 3 yılda bitiremiyor.

CIA (Eylül 2014’te) IŞİD’in Suriye ve Irak’ta toplam 20.000 ile 31.500 arasında savaşçıya sahip olduğunu açıkladı.

Bunların büyük çoğunluğu bölgenin yabancısı, 100 ayrı ülkeden gelmişler.

Uçakları yok, insansız hava araçları yok. ABD öncülüğündeki koalisyon gibi ileri teknoloji silahlarına sahip değil.

Bütün bu güç dengesizliğine rağmen IŞİD’in Irak ve Suriye’de bu kadar geniş bir alanı kontrol edebilmesini izah edebilmek kolay değil.

IŞİD’in işlettiği rafineriler defalarca bombalanmış. ABD, koalisyon ve Rusya’ya rağmen petrol ürünleri satması mümkün olmaması gerekir.

Bu ülkeler silah satmasa IŞİD silahı kimden alacak?

Bütün bunlar “IŞİD ile savaşıyoruz” iddiasını inandırıcı olmaktan çıkarmakta.

Dahası ABD, kendisi dâhil, bu kadar devletin “savaştığı” azami 30 bin kişilik bir örgütü “3 seneden önce etkisiz hale getiremeyiz” diyor.

Kısacası, bize doğruyu söylemiyorlar.

Anlaşılan “IŞİD sonrası coğrafyanın nasıl yeniden çizileceği” konusunda mutabakat sağlanamamış.

IŞİD mutabakat sağlanıncaya kadar “gölün kuşunu, gölün taşı ile vurmak için” kullanılacak bir araç olarak yaşamaya devam edecek.

***********************************************

ABD için PKK Düşman mı?

PKK evlerinden birinde ABD’ye ait bir “İHA (insansız hava aracı)” bulundu. Amerika PYD’ye vermiş, PYD de PKK’lılara göndermiş.

PKK bununla Türkiye’nin asker ve diğer güvenlik güçleri hakkında istihbarat sağlayacakmış.

Bereket, “Oradaki PKK’lının teknolojik bilgi donanımı yeterli olmadığı için uçuramamışlar.”

***

Biden, İstanbul’daki toplantıda, “PKK da DAEŞ ile eşit derecede eşit tehlikedir, kabul edilmeyecek faaliyetlerde bulunmaktadır” demiş. PKK’nın silahları bırakması ve şiddete son vermesi gerektiğini ancak PYD’yi PKK’dan ayrı tutmak gerektiğini” söylemiş.

Bizim Başbakan Ahmet Davutoğlu da PYD’nin PKK ile aynı olduğunu gerekçeleriyle ve delilleriyle anlatmaya çalışmış.

ABD Başkan Yardımcısı bütün bunları bilmez mi?

Bilir bilmesine de işine gelmez.

Gözümüzün içine baka baka “PYD’yi PKK’dan ayrı tutmak gerektir. Çünkü PYD IŞİD’le savaşıyor ve IŞİD dünyanın en büyük sorunudur” demeye devam eder.

Çünkü “IŞİD’le sözde mücadelede”, maşa olarak kullanmak ve daha sonra IŞİD’in çıkarıldığı bölgelere yerleştirmek için, yerli işbirlikçi olarak PYD’ye ihtiyacı var.

PYD‘ye terör örgütü dese yaptığı silah, eğitim yardımları ile işbirliği uluslararası hukuk açısından suç teşkil edecek.

***

Dahası da var.

Güneri Civaoğlu‘nun “Altını Oymak Tezgâhı” yazısından aktaralım:

“Rusya da güneyimizde, sınırın dibindeki PYD kantonundaki Kamışlı’da bir “üs” kurmak yolunda…

İncirlik’teki ABD/NATO üssü gibi büyük ve üstün teknoloji donanımlı Rus üssü tam burnumuzun dibinde olacak.

Bu nasıl iştir ki PYD kantonlarına ABD silah donanımı sağlıyor, uzmanlarıyla eğitim veriyor… Rusya da aynı PYD kantonunda sürekli kalacağı İncirlik gibi büyük ve çok amaçlı bir hava üssü kuruyor.

Rusya, Türkiye’nin güneye açılan tek koridoru olan 94 km’lik bölgeyi havadan bombardımanla oradaki Türkmen ve Arap grupları kırmaya çalışıyor.

İyice mukavemetsiz hale getirdikten sonra hedef PYD’ye (yani PKK’ya) vermek.

Hem ABD hem Rusya Türkiye’nin sınırlarının güneyinde PYD’ye ve IŞİD’e karşı jetlerini uçurmasının önünü kesmekte -neredeyse- anlaşmış gibiler.

Türkiye 65 yıldır ilk kez hem Rusya ve hem ABD karşısında ‘yalnız’ görüntü vermekte.

İçeride bütünlüğü korumak ve ulusal birlik tavrı koymak, hiç değilse Ortadoğu haritası yeniden çizilirken, masada bir de ‘Türkiye coğrafyasının yeni haritası’ olmaması için şimdilik tek yol.“

Günümüzde aydın’ın pek çok tarifi ve çeşidi vardır. Her sınıf, her eğitim kurumu, her sosyal, sanatsal, siyasal ve kültürel hatta dini kurumlar,toplumlar ile etnik gruplar kendi aydınlarını oluşturmaktadırlar.Sağcı, solcu, devrimci, komünist, proleter, faşist, milliyetçi ve dinci şeklinde sıfatlandırılmış büyük insane kitlelerinde veya işçi, köylü, şehirli, sanatçı, edebiyatçı,  sporadamı, bilimadamı, iş adamı ve de  herhangi bir meslek grubundan herhangi bir kişi, kendilerine gore aydın olabilir.

Aydın, kimine gore gerçek bir aydın, kimine gore sözde aydındır.

v  Son yıllarda ise, ülkemizi ve milletimizi uluslararası toplantılar, basın ve yayın organları aracılığı ile küçük düşürenler,

v  Yazdıkları makale, hikaye ve roman türü yayınlarda, halkımızın mütevazi , fakir fakat onurlu yaşamını alay konusu edip, aşağılayan, aşağılık duygularını bu yolla perdeleyenler,

v  Binlerce yıllık tarihimize ve tarihimizin bir bölümüne hakaret yağdıranlar,

v  Milletimiz için tarihi ve siyasi kişilik sahibi liderlerimize dil uzatıp aşağılayanlar, hatta başta Atatürk olmak üzere, bize bu güzel cennet vatanı bahşeden kişilere dil uzatmayı marifet sayanlar,

v  Türk devletini ve Türk milletini bir takım sözde iddialar la sürekli yıpratmaya çalışan, uluslararası alanda itibarımızı zedeleyen kişi ve gruplara arka çıkanlar, onları onaylayanlar,

v  Türkiye Cumhuriyetidevletinin tüm olanaklarından yararlanarak, bu devletin okullarında okuyup, üniversitelerini bitiren, iş güç sahibi olup bu devletten aldığı maaşla kendisinin, çoluğunun, çocuğunun geçimini, hatta lüksünü sağlayanlar,

v  Ülkenin varlıklı kesiminden olup, küreselcilik ve entellektüelcilik uğruna milli ve manevi değerleri küçümseyenler,

v  Yine devletin üniversitelerinden docent, professor gibi ünvanlar alıp, kendini bilimadamı sayan ve sabahtan akşama bu devlete ve millete küfür eden hainler de kendilerini aydın saymaktadırlar.

İnsan için aydınlığın, aydınlanmanın ve aydınlatmanın okulu yoktur. Aydın insane olma, toplumun herhangi bir kesimine ait olmayı gerektirmez. Ülkemizde herhangi bir etnik unsure işaretle, etnik toplumun aydını ayırımcılığı, doğrudan bölücülüğün bir yöntemidir.

Aydın olmak evrensel bir kavramdır. Ayırmadığı ve bölmediği gibi ayırımcılığı da hoş göremez.

İnsanın ailesinden gelen genetik yapısı, ailesinden aldığı temel ahlak ile geliştirdiği karakter ve yüksek ruhhali, eğitimi süresince edindiği bilgi, görgü ve kültürel özellikler,  özgürlük ve bağımsızlık düşüncesi, Toplumuna duyduğu sevgi saygı hoşgörü ve sevecenlik, medeni ve gelişmiş toplumların çağdaş ve evrensel değerlerine kendi ülkesi ve insanı için duyduğu derin özlem, sırası ile kendine, ailesine, çevresine, ülkesine ve tüm insanlığa veya dünyaya faydalı olabilme düşüncesi, aydın veya münevver insanın portresini belirler. Aydın insane özgür düşünce ile sürekli bilgi edinir. Ufkunu genişletir. Çevresinde itimat edilir saygın, sözü dinlenir bir kişiliğe sahip olur. Öğrendiği veya edindiği bilgileri, bilgi birikimini paylaşır, öğretici olur. Giderek toplumda lider, dava adamı, bilgin ve irfan sahibi olarak belirginleşir. Bir insanın aydın olması, karakterinin, kişiliğinin ve ruhsal yapısının olgunlaşması, kendisi ailesi çevresi ve ülkesii çin ve de ülkesinin yüksek çıkarları için sorumluluk bilincine sahip olması demektir.

Aydın kişi insane onuruna sonsuz saygılıdır. Yargılamaz, ortaya koyduğu örnek çözümlerle yol gösterir. Ailesini ve milletini sever. Halkını ve diğer milletleri aşağılamaz. Ülkesine ve milletine saldıranların karşısında önhazırlıklı olarak akıl ve bilim yolu ile savaşır. Ülke sorunlarını bilir ve sorunları yok etmek için uğraşır. Aydın erdemli kişidir. Hak yolundan ayrılmaz, ülke ve ülkü birliği için mücadele eder. Ülkeve millet çıkarlarını kendi çıkarlarından üstün tutar. Milleti için karşılıksız vericidir. Sürekli çalışır, örnek olur ve medeni cesaret sahibidir.

Akademik kariyere sahip aydınlar, kendi alanlarında bilimselliklerini ortaya koyan araştırmalar, tebliğler ve yayınlar yaparlar, İnsanları cezbedecek ve yol gösterecek evrensel fikirler üretirler. Deneysel çalışmaları ile insanlığın sağlık ve selameti için keşif ve üretimde bulunurlar. Diğer ülkelerin bilim adamları ile uluslararası kongre ve sempozyumlar dayarışırlar, ülkelerinini smini en iyi bir şekilde duyurur, ülkelerine onur kazandırırlar.

Türk aydını millet için, millet ve devletinin yücelmesi için ve milletini yüksek medeniyetler seviyesinin üstüne çıkarmak için çalışacak, gayret gösterecek ve hatta savaşacaktır. Türk aydını bu vatan toprakları üzerinde yaşayan herkesi bu vatanın evladı ve bu vatanın has sahibi sayar. Kimseyi bir birinden üstün veya aşağı görmez. Fakat bu vatan toprakları üzerinde gizli emelleri ve sinsi planları olanlara da göz açtırmaz.

Aydın insan, küreselleşen dünyamızda küresel hakim güçlerin ve küresel sermayenin ülke çıkarlarına hangi koşullarda, hangi yollardan, hangi araçlarla, ne dereceve ne zaman saldıracağını bilmelidir. Bunun için stratejik araştırmalar ile ve en modern bir şekilde, onların yöntemlerini bilerek, onlara karşı manevra kaabiliyeti yüksek, aktif, çok yönlü, erken, karşı oyunlar ve projeler geliştirerek, karşı koyup, onu etkisiz kılar.

Aydın insan için ülkesinin birlik ve bütünlüğü her şeyden önemlidir.

Aydın insane içinTürk milletinin birlik ve bütünlüğü de her şeyden önemlidir.

Gerçek aydın işte budur.

Ar- Ge ve inovasyon olmadan zenginliğe giden yol yoktur. Hatıralara türbedarlık ederek kaç sene barınılabilir? Bilim-teknoloji meselesiSakarya meydan muharebesinden veya TRT yayıncılığından daha mı az önemlidir?

Dalından kopan yaprağın kaderini rüzgâr, teknoloji üretmeyen ülkenin kaderini küresel güçler, komşuları ve düşmanları tayin eder.

Ülkemizin refahına katkıda bulunabileceğimiz biricik mesele Bilim ve Teknolojiye gereken

önemi vermekten geçtiği halde toplum gündeminde gerektiğince yer almıyor.  Hafif sanayi denilen tekstil, plastik ürünleri, domates-limon-fındık-zeytin, incir, basit makina ihracatıyla sağlanabilen hayat standardı ve güvenli yaşama ortamı mevcut durumdur.

Türkiye’de ülkenin refahına katkıda bulunacak düzeyde bilim ve teknoloji üretiminin olmaması toplum önderleri ve aydınlar tarafından halledilmesi gereken birinci öncelikli mesele olarak görülmüyor. Batı toplumlarının zenginliğinde ana kaynağın orijinal bilimsel buluşları endüstrileşmeye çevirip pazarlamak olduğu bilindiği halde görmezden geliniyor veya üzerinde düşünülmüyor. Tarih, ülkemizin 300 yılı aşkın zamandır çektiği sıkıntıların temelinde bilim-teknolojide çağın gerisinde kalmamızın yattığını fısıldıyor:”Bilimde geri kalmışlıktan kurtulmadan stratejik bir coğrafyada huzur içinde yaşanamaz.”diye. Duyan yahut ilgilenen var mı bilmiyoruz?

“Dünya’da Bilim Teknoloji Yarışı, Ar-Ge İnovasyon” başlıklı konferanslarımda tarihin bu fısıltısını gençlere duyurmaya çalışıyorum. İyi şeyler yapabilmek için önünde bol vakti olan genç zihinleri bilim insanlarının kişilikleriyle, çalışmalarıyla, başarılarıyla heyecanlandırmak, onların yoluna çekebilmek ve özendirmek istiyorum. Lâkin… Meselenin ehemmiyetini bilmeyen yöneticiler duvarını aşmak pek müşkül. Mesela bir valimiz Hacivat karagöz için destek olduğunu söylerken Bilim Teknoloji için imkân bulamıyor. Belediye başkanları halka aşure dağıtmak için, şehrin her mahallesinde iftarlar vermek için bol bol imkân bulurken bilim teknoloji konferansı için bulamıyor. Bir başkası boş salonu vermemek için bahaneler sayıyor v.s.  Millî Eğitim Bakanımız da okul müdürlerini aile birliğinden çıkardı, kültürel etkinlik yapamasınlar diye elini kolunu bağladı çok şükür (!).

Fen liseleri olmuş tıp fakülteleri hazırlık lisesi. En seçkin gençlerin okuduğu bu okulların mezunları çoğunlukla Tıp fakültelerini tercih ediyorlar. Bilim adamı olmak, araştırma yapmak, yeni teknoloji geliştirme arzusu öncelikleri içinde değil. Görebildikleri en refahlı insanlar tıp doktorları olmalı ki tercihlerini hekim olmak için kullanıyorlar.Her türlü siyasi-sosyal çabanın üstünde hayat memat meselesi olarak gördüğüm bilim-teknoloji işini nasıl gündeme aldırabiliriz derdindeyim.

Sizin gündeminizde Doğu Türkistan, Kırım, Kerkük, Kıbrıs, PKK, PYD, Suriye olabilir. Hattâ ilk seçimleri mutlaka kazanmak olabilir. Saygı duyarım ama bunların çözümünü bilim teknoloji işini başarmakta görüyorum.Burada şu soruyu sormanın zamanıdır:Toplum, aydınlar ve yöneticiler için

Bilim Teknoloji diye bir meselemiz var mı?

Kestirmeden cevap vereyim yok. Olsaydı Mehmet Akif ağabeyim yüz yıl önce sitem etmezdi:

“Niye ilmin adı yok koskoca millette bu gün? / Çünkü efkârı umûmiyye aleyhinde bütün.”

“İbniSînâ’ları yüzlerce doğurmuş iklim / Tek çocuk vermiyor ağuşuna ilmin, ne akîm.

“Bu cehâlet yürümez, asra bakın, asr’ı ulum” (bilimler asrı)

12 Mart gelince İstiklal Marşı için, 18 Mart olunca Çanakkale Şehitlerine şiiri için baş tacı edilen Mehmet Akif Bey bilim-teknoloji, medreselerdeki bilim karşıtı eğitim, hattâbilim düşmanlığı gibi konulardaki şiirleri için bırakın baş tacı edilmeyi, görmezden gelinir. Bu mısraları mesaj vermek için değil de iş olsun diye söylemiş kabul ediyoruz demektir.

Akif’in siteminden yüz yıl geçti bir kişi çıkıp da “Mehmet Akif’in mesajını aldık. Büyük hatalar yaptık, hatalarımızdan ders aldık. Pişman olduk, artık bilime önem vereceğiz” diyeni duyan, gören, bilen var mı?  “Aldanma ki şair sözü elbette yalandır!” işin en kolayı.

Şöyle seslenmek geliyor içimden:

“Yine kazanacaksın Türkiye’m, bilim teknoloji de neymiş? Bilim teknoloji olmadan kalkınma olmaz, vatan korunmaz, dirlik-düzen sağlanmaz, Ar-Ge ve inovasyon olmadan zenginliğe giden yol yoktur diyenlere kulak asma. Boş ver ki huzur (!) bulasın.

“Her ne var ışk (aşk) imiş alemde… İlim bir kıylukâl imiş!” (İlim dedikodudan ibaret imiş) diyen Fuzulî senin atan değil mi?“Teknoloji üretmeyenler teknoloji üretenlerin ayakları altında kalırlar” diyesöylense de düşünmeğe değmez. Zaten ayakaltında kalmak da nedir ki? En çok Endülüs Müslümanları gibi din değiştirmeye zorlanırsın, biraz ırza namusa tasallut ederler, biraz imha edilirsin, Karabağ’daki gibi biraz canlı canlı derimizi yüzerler o kadar. Hristiyanlığı şeklen kabul edip de özde Müslüman kalmaya çalışan Endülüs Müslümanlarının (Moriskolar)  başına gelenleri merak etmenin kimseye faydası olmaz. Ramazan ayında morisko komşusuna domuz eti ikram eden İspanyol’un yemedi diye engizisyona ihbarda bulunduğunu bu yüzden cezalandırıldığını bilsek ne bilmesek ne? Hattâ “Bunlar ne biçim Hıristiyan, her yemekten sonra ağızlarını çalkalıyorlar, Aralık ayında bile yıkanıyorlar” diye ihbar edilip hapse atılanlar dünde kaldı.” (1)

Mehmet Akif ağabeyim can sıkıntısından bir beyit daha söylemiş.

“Çünkü yerleşme için gezdiği yerlerde fünun / Önce gayetle büyük hürmet arar, sonra sükûn.”

“Biz hareketli bir milletiz. Bilime ayıracak ne zamanımız olur ne de hürmetimiz, hele de sükûn asla” deyip burada bırakalım.

Bilim rağbet gördüğü yere göç eder

Bilim Çin’de baş verdi. Çinlilerin izni ve haberi olmadan tüccarlar, köleler vs. tarafından dünyaya yayıldı. (2) Johan Gutenberg’in bulduğu söylenen Matbaa aslında Çin işi. Çinli baskıcılar, tahta kalıplı basım endüstrisi kurdular. 953 yılında Konfiçyüs’ün klasikleri 130 cilt olarak basıp halka satıldı. (Gutenberg’den 500 yıl önce.)  Tek tek harfler dökerek baskı yapmak da Pi Sheng adında bir Çinlinin işi. (3)Batılılar her şeyi neden kendilerine maletmişler ayrı bir konu. Ahmet Rıza bey bu işe kafa yormuş (4)

Bilim-Teknoloji rağbet gördüğü yerlere göç etti.  Bağdat, Endülüs, Türkistan Bilimin yeşerdiği ortamlar. İslâm’ın ilme verdiği değeri idrak eden Halife Mansur ve Me’mun, Mısır’dan, Bizans’tan, Hipokrat’ın, Öklid’in, Eflâtun’un ve Aristo’nun eserlerinin kopyalarını Bağdat’a getirttiler. Laboratuvarları olan Üniversiteler açarak ilerlemenin ortamını hazırladılar. Yöneticiler alimlere refah sağlamasaydı âlimler kendilerini araştırmalara veremezlerdi. Bilim öğrenmek isteyen Avrupalılar, İslâm Dünyasına koşuyordu. Pierre le Venerable, Endülüs’e ilk geldiği zaman, İngiltere’den, Astronomi öğrenmeye gelmiş bir sürü insan gördüğünü hikâye eder.  Adhelard ve Barthe,  Reading gibi matematikte ün yapmış İngilizler, tahsillerini Endülüs’te yaptılar. Kilise mensuplarının bir kısmı, içlerinde iki de papa olmak üzere tahsillerini tamamlamak için Kurtuba’ya gittiler.İbn Sina’nın Kanun Fit Tıb adlı eseri 19. Yüzyıla kadar Tıp fakültelerinde ders kitabı olarak okutuldu, İncil’den sonra en çok basılan eser unvanı var. Fatih, Akşemsettin ve Sarıca Muslihittin’in birlikte yaptıkları 680 kg.lık gülleyi 1200 metre ileriye atan ŞAHİ adlı top fizik, kimya, matematik harikası. Preveze’de, Mohaç’ta teknolojik üstünlüğümüzle kazandık. Osmanlı donanması topları dahil, bir tek çivi, bir metre atlas ithal etmeden tamamen kendi tersanelerimizde, kendi imkânlarımızla yapılıyordu.

Peki ne oldu da Mehmet Akif ağabeyim : “Niye ilmin adı yok koskoca millette bu gün? / Çünkü efkârı umûmiyye aleyhinde bütün.” Dedi.  Mehmet Niyazi Özdemir’e göre önemli sebeplerden biri, Yavuz Sultan Selim’in Mısır’dan getirdiği Eşari zihniyetli alimler.

“Eş’arîlik Arap alemine tamamen hakim olunca, varlıklarını hür tefekküre borçlu bulunan ilimler, Maveraünnehir’e göç ettiler. Birûnî’ler, Harezmî’ler, İbniSînâ’lar, dünya ilim âleminin yüz akı daha pek çok âlimler orada yetiştiler.  Medreselerde Eş’arî zihniyeti hakim olunca, insana sevap kazandırmıyor gerekçesiyle fizik, matematik gibi felsefeye dahil olan ilimler  medreselerden atılmaya başladı….Böylece bilim pazarı kesatlığa  uğrayıp, yıkılmaya yüz tuttu.” (5)

Bu e-Posta adresi istek dışı postalardan korunmaktadır, görüntülüyebilmek için JavaScript etkinleştirilMedreselerin yozlaşması:
Kanuni döneminde, padişahın bazı kişileri alt kademelerde müderrislik yapmadan üst kademelere ataması, ilmiye mensupları arasındaki bozulmanın başlangıç noktası oldu. İltimas ve rüşvetle pek çok kişi, kadılık ( her türlü davaya bakan mahkemelerin başkanları) ve müderrislik (medresede ders veren profesör) görevlerine atandı. Rüşvet ve iltimasın alabildiğine arttığı bir toplumda, bilginin ve faziletin ayırıcı ve üstün özelliği kalmadı. Her mevki, akçesi olanların eline geçti.

Kadızadeliler, devletin içinde bulunduğu sıkıntılardan kurtulabilmesi için camilerin Hz. Peygamber dönemindeki gibi tek minareli olması gerektiğini, başta Sultan Ahmet Camisi olmak üzere, fazla minarelerin yıkılmasını, kaymakam, vali, kadı, subay çocuklarının doğuştan babalarının unvanına sahip olmasını ve maaşa bağlanmasını istediler. Söyledikleri yapılmayıncaisyan çıkardılar. Köprülü Mehmet Paşa mallarına el koyup liderlerini Kıbrıs’a sürdü. Millet beladan kurtuldu ama mesele bitmedi. Bilim ve teknoloji meselesine bundan sonra önem verelim diyen olmadı.

Refah ve huzur içinde insanlar, tertemiz medenî şehirler, tabiatla barışık sanayi, tüm dünyaya örnek bir millet olmak için önceliğimiz Bilim, ar-ge ve inovasyon olması gerekirken başka konularla oyalanmaya devam ediyoruz.

Var olmanın ve var etmenin kuralları her gün değişiyor. Bizi bugüne kadar getiren anlayışımızın bundan sonra bizi taşıması imkânsız. Domates, limonsatarak bayrağı gönderde tutacağımızı düşünmek akla ziyan. Kerkük, Musul, Telafer, Tuzhurmatı, Halep, Karabağ, Kaşgar, Gümülcine, Myanmar, Habeşistan, Filistin daha kaç yüzyıl boynu bükük duracak?  Biz hangi güçle ayakta duracağız? Hangi güçle kardeşlerimize, insanlığa hizmette bulunacağız?

Türkiye, bugün bilim teknoloji üretimi için yapması gereken, yarın yapması gereken, uzun vadede yapması gereken ödevlerini ötelemektedir. Türkiye teknoloi konusunda Türkiye ile yarışmıyor, dünya ile yarışıyor. Rakiplerimiz olan milletler bilim teknoloji alanında bizden çok daha hızlı koşmuşlar ve koşmaya devam etmekteler. Bu bakımdan yapabildiklerimizi bilerek ve yapamadıklarımızı itiraf ederek, vakit kaybetmeden işe koyulmalı, var gücümüzle işe asılmalıyız. Türkiye dün yapabildiği ve halihazırda yapageldiği iş yapma biçimiyle geleceğe gidemeyeceğini kabul etmeli, yeni bir çalışma sayfası açmalı, uygulanabilir projeler geliştirerek kuvveden fiile geçmelidir. İktidarlar değişse de Bilim Teknoloji politikaları kesinlikle değişmemeli. Makedonya’dan İzmir’e göç etmek zorunda kalan babanın: “Oğlum Türkiye’ye sahip çıkacaksın. Gidecek başka vatanımız yok.” ikazını biliyoruz. Vatana ancak bilim teknoloji ile sahip çıkılabileceğini ise düşünmeğe, bunun için gayret göstermeye çalışmıyoruz. Bilim teknoloji işinde ülkemiz ağır, çok ağır bir uykuda.

Gaspıralı İsmail Bey’in Hindistan dönüşü Sultan Abdülhamit Han ile Türklüğündurumunu konuşup karşılıklı gözyaşı döktüklerini, sarılıp ağlaştıklarını biliyoruz. Ağlamak yerine sıkıntılarımızın bilim-teknoloji meselesini ihmal edişimizden kaynaklandığı teşhisini koyabilselerdi, “yiğit düştüğü yerden kalkar” misali çözüm için bilim-teknolojiye sarılma kararı verselerdi,Gaspıralı İsmail Bey’in“Sönmüş kalpleri ne ile yandırmalı? Basireti kesmiş perdeleri ne ile kötermeli (açmalı)? Gaflet sahrasında serilip kalmış koca bir milleti ne ile ayağa turguzmalı (kaldırmalı)?”sorusuna birlikte cevap vermiş olacaklardı. (7)

Sakarya muharebesine lojistik destek sağlamak vekazanmak için Tekalifi Milliye Emirleri çıkarıldı. (8) Her evden bir çift çorap, çarık, çamaşır istendi. Öküzlere, arabalara, tüccarın malına el konuldu yeter ki muharebe kazanılsın diye.Vekazanıldı. TRT yayıncılığı için elektrik faturalarına yüzde 3,5 ekleniyor. Bilim Teknoloji meselemizi için ne yapıyoruz? Hangi fedakârlığa katlanıyoruz? Yahut bizden fedakârlık niçin istenmiyor?  Bilim Teknoloji meselesi Sakarya meydan muharebesinden yahut TRT yayıncılığından daha mı az önemlidir? Birçok insan hayır için, öbür tarafta kendisine faydası olsun diye menkul-gayri menkul bağışta bulunuyor. Bilim-teknoloji için bağışın sevap olduğunu bilip de bağışlamak isteseler ne yapacaklar? Böyle bir vakıf, kamu kuruluşu, STK var mı? Yoksa bu aydınların, vatanseverlerin ayıbı değil midir?

Gündelik meseleleri bir yana bırakıp da bu meseleye ne zaman öncelik verilecek? Öncelik verilmesi için ne yapmamız gerekiyor?

Hüküm: Ar-Ge inovasyonsuz kalkınmak ütopyadır. Dalından kopan yaprağın kaderini rüzgâr, teknoloji üretmeyen ülkenin kaderini küresel güçler tayin eder.

Ek: Çerçeve İçine

Mizanpajda yer kalırsa bir giyotin, Lavoisier resmi kullanılabilir.:LAVOİSİER

“Cumhuriyetin dâhilere ihtiyacı yoktur.”

1743-1794 – Lavoisier hukuk tahsili yapmıştı ve Fransız barosunun üyesi idi. Yüz bin Frank kadar yıllık gelirini kimya deneyleri için harcıyordu. Bugün bildiğimiz 108 elementin 20 sini bulma şerefi Lavoisier’e aittir. Solunum konusunda deneyler yaptığı bir sırada kıskanç bir kimyacının iftirasına uğradı. Vergi toplamada usulsüzlük yaptığı gerekçesiyle tutuklayıp 5 dakikalık bir yargılama sonucu 28 kişiyle birlikte giyotine gönderip infaz ettiler. Savunması sırasında böyle bir dâhinin bilime yaptığı hizmetlerin dikkate alınmasını isteyenlere mahkeme başkanı yargıç Coffinhal’in söylediği şu söz tarihe geçmiştir. “Cumhuriyetin dâhilere ihtiyacı yoktur.”Adrian Berri-bilimin arka yüzü. Tübitak yayınları 1996.s170

1.Endülüs Müslümanları  ilim ve kültür tarihi s. 131Doç. Dr.Ahmet Özdemir. Diyanet Vakfı Yayınları. Ankara 1997

2.Halkın Bilim Tarihi s.181Clifford D. Conner TÜBİTAK Yayınları. Ankara 2005

3.a.g.e. s. 182

4.Batının Politik Ahlâksızlığı. S.96-117Osmanlı Ayan Meclisi Reisi Ahmet Rıza Bey.  Boğaziçi Yayınları 2009 İstanbul

5.Mehmet Niyazi, Medeniyetimizin Analizi ve Geleceği S.37,39 Ötüken Neşriyat 2011 İstanbul

6.MÜSİAD Araştırma Raporu. Küresel Rekabet için Ar-Ge ve İnovasyon. S.175- 2012 İstanbul

7. Gaspıralı İsmail Bey – C.S.Kırımer – Yayına Hazırlayan Ramazan BAKKAL  Avrasya Bir Vakfı Yayınları.2001

8.Dr.Selahattin Tansel, Mondros’tan Mudanya’ya kadar. 4.Cilt.S.102 Milli Eğitim Bakanlığı Yayınları. Ankara 1978

Türk Milletinin tarihi binlerce yıllık geçmişe dayanır ve Türkler bazı tarihçilerin yazdıklarına göre 16,  bazılarına göre ise daha fazla bağımsız Türk devletleri kurmuşlardır. Geçen binlerce yıllık tarih sürecinde nice medeniyetler kurmuş, çağ kapayıp çağlar açmışlardır. Yüzlerce savaşa girmişler, topraklar zapt edip vatan yapmışlar, gittikleri her yere adaleti götürmüşlerdir. Zalimin tepesine binmiş, mazlumun hep yanında olmuşlardır. Bunu sadece Türk vak’anüvisler* değil, diğer dünya tarihçileri de yazdıkları yüzlerce eserde aynı tespitlerde bulunuyorlar.

Hal böyle iken son dönem siyasetçilerimiz, sanki Türkiye Cumhuriyeti’ni yeni kuruyorlarmışçasına her gittikleri ülkenin modelini övüp methiyeler dizerken, bir taraftan da o modelleri, Türkiye’ye monte etmeğe çalışıyorlar. Hâlbuki cumhuriyetimiz yeni kurulduğunda dahi Türk vatandaşlarına sağlanan demokratik haklar, diğer Avrupa devletlerinden çok önce sağlanmış olmasını görmezden geliyorlar. (1930’lu yıllarda Avrupa’nın birçok ülkesinde kadınların seçme ve seçilme hakları yoktu. Bu hükümetin en büyük müttefiki Suudi Arabistan da kadınlar daha yeni oy kullanmağa başladılar.) kendilerinden önce ki yılları yok sayıyorlar veya devletin var olan her değerini yanlış buluyorlar. Belki de isteniyor ki dünyanın en mükemmel anayasa sistemi, bizimkisi olsun ama bizim kafamızdaki şablon’a göre olsun. Fakat dünyada yok böyle mükemmeliyetçi, model anayasalar. Demokrasi, adalet ve kanun normları evrenseldir ama uygulanış biçiminde doğrular ve yanlışlar vardır.

Amerika’ya gidiyorlar ABD başkanlık sistemini övüyorlar, birisi zavallı Obama dediğinde Türk tipi başkanlık sisteminden söz ediliyor. Peki, ağızlarından iki’nin biri kaçırdıkları Türksüz ana yasa da “Türk tipi” nasıl ve neye dayandırılarak yapılacak? Başbakan en son İngiltere ziyaretinden dönerken gazetecilere: “İngiltere de üniter yapıya sahip ama İrlanda gibi özerk bölgeleri var”.

İngiltere de Krallık’ta var, razımısınız Krallığa?

Anayasayı değiştirelim deyip duruyorsunuz, çok beğendiğiniz İngiltere’nin kuruluşundan bu yana yazılı bir anayasası bile yok bunu hiç dile getirmiyorsunuz.

Farzedelim ki dünyanın en mükemmel anayasasını yaptınız, işinize gelmeyen maddelerinin kurallarına uyacak mısınız veya bu günkü gibi kanunları paspas edip çiyneyecekmisiniz?

Zaman zaman gerek Cumhurbaşkanı, gerekse bazı MHP’lilerde başkanlık konusunda rahmetli Alpaslan Türkeş’in de başkanlık sisteminden yana olduğunu söylerler. Doğrudur 1970’li yıllarda birkaç kez en yakından bende duydum. Ama bu günkü Türkiye de, tek adamın kaprisleriyle kanunların bu derece laçkalaştığını, adaletin keyfiliğini, Güneydoğunun ne hale geldiğini görmüş olsaydı gene de aynı görüşleri paylaşırmıydı hiç sanmıyorum.

Koskoca bir devletin, milletin kaderi, bir kişiye veya bir zümreye bırakılamaz. Uygulamasını işte gördük sıfır sorunlu komşuluk ilişkisinden başlayarak bu günlere geldik. Peki, ama dost olan bir tane komşu varmı etrafımızda? Kaldı ki dünya uygulamaları da göstermiştir ki dost ülkede yoktur düşman ülkede; yalnız ve yalnız birbirleriyle çıkar ilişkisi içinde olan ülkeler dostturlar. Çıkar ilişkileri bittiğinde düşman olmaları an meselesidir.

Şu da bir gerçek ki komşularla sıfır sorun da dahi sorun vardır. Örneği işte ortada, Rus uçakları sınırımızı her gün ihlâl ediyordu ve nihayet bir uçaklarını düşürdük. Sorun çıkmasın diye müdahale edilmesemiydi veya Yunanistan Ege de 16 ada ve bir kayalığı işgal etti ses çıkarmıyoruz. Sıfır sorun adına iyi yaptığımızı kim söyleyebilir?

Saygılarımla.

*Vak’anüvis: Osmanlı Türkleri zamanında olayları tespit etmek ve yazmakla görevli devlet tarihçisi.