Elbette doğum yeri özlenir ama faaliyet oluşta ve doluştadır. Nitekim Dünya’da BAB, NATO, CENTO, Üçüncü Dünya Ülkeleri Bloku, dağılan Varşova Paktı Üyeleri’nin birliği doğuşla değil, oluşla alâkalı bir husustur.

İster istemez fert veya cemiyet, takdire rıza gösteriyor, reddedemiyor. Yani içinde bulunduğu oluşun verdiği imkânlar ölçüsünde vaziyet alıyor, ancak oluşuna göre oluş çerçevesinde kendisine çeki düzen veriyor. Tıpkı insanın milliyetini, bir bakıma konuştuğu lisanın / dilin tayin etmesi gibi.

Atatürk, öyle bir şahsiyet ki, her devrin adamı olabilecek evsafı hâiz yani vasıfları var. Herkesin kendisinden alabileceği veya herkesin az çok kendisini onda görebileceği bir kültür ve fikir zenginliğiyle donatmış zihin ve dimağını.

Bu bakımdan herkesin kendisini, kendisinde görebileceği, bulabileceği çok zengin bir yönlülük arzeder. Nitekim her görüş sahibi, fikrini istinad ettirebileceği sözleri, onun konuşmalarında rahatça bulabilir.

Atatürk, çok yönlü bir devlet adamı, çok yönlü bir kişilik sahibi. O, daha çocukluğundan beri baş olmayı, başa geçmeyi kafasına koymuş biridir. Eşref Edip merhum, bizzat bana; O’nun Millî Mücadele’deki müspet katkısından ve lider seçilişindeki isabetten ve O’nun asıl dehasının kumandanlıktan ziyade, teşkilâtçılıktaki hüner ve mahareti olduğundan söz etmiş. Ve şayet seçilmeseydi, başka bir İslâm Ülkesi’nde zuhûr edebileceğinden bahsetmiştir. Nitekim Kuzey Afrika’da, bu teklifi yapar: “Bana şu kadar meblağ para tedarik edin. Sizin istiklâlinizi ilân edeyim.” der. Evet bu hakikat; Eşref Edib’in bizzat bana söylemiş olduğu sözlere dayanmaktadır.

(“Eşref Edip Fergan: Gazeteci, yazar (Serez 1882-İstanbul 1971). Sırat-ı Müstakim’i çıkardı (14 Ağustos 1324). 182. sayıdan itibaren ismini Sebilü’r-Reşat olarak değiştirdi. İttihat-ı İslâm fikriyatının önderleri arasına girdi…Millî Mücadele’nin başlangıcında Mehmed Âkif ile Balıkesir’e gitti (1920). Âkif’in vaazlarını bastırarak halka dağıttı. İstanbul’a dönüşünde Sebilürreşat idarehanesini Anadolu ile bir irtibat bürosu hâline getirdi. İstanbul’un işgali üzerine Âkif’le beraber Kastamonu’ya, oradan da Ankara’ya geldi…I. ve II. İnönü muharebelerinden sonra vukubulan Eskişehir ve Kütahya bozgunları üzerine Kayseri’ye geçerek halkı mücadeleye davet eden neşriyata devam etti.” Türk Dili ve Edebiyatı Ansiklopedisi, C. 3 Dergâh Yayınları, İstanbul-1979, s. 193)

Velhasıl Atatürk, herkes için tükenmez bir malzeme ve kaynaktır. Herkes O’nda kendine uygun sözler bulup, onu kendi safında gösterebilir. Çünkü Atatürk, nerede, ne zaman ve kime karşı nasıl, ne şekilde ve ne muhteva ve içerikte konuşması lâzım geldiğini çok iyi bilen bir kişiliğe sahiptir.

Evet Atatürk çok yönlü bir şahsiyet. İlk talebelik yıllarından itibaren kendisini bilhassa arkadaşı Ömer Naci’nin teşvikleriyle hitabet sahasında yetiştirmesini bilmiş. Daha o zamanlarda arkadaşlarını karşısına alıp onlara nutuklar vermeye başlamıştır. Hatta bu konuşmalarında, onların hayal bile edemiyecekleri, sonradan gerçekleştirmeyi kafasına ta o zamanlarda koyduğu hususlardan onları haberdar etmiş ve onları şaşırtmıştır.

(“Ömer Naci, Türk asker ve siyaset adamı (?1880-Kerkük 1916). Harbiye’yi bitirdi (1901). Daha sonra İttihat ve Terakkî’ye dönüşen Osmanlı Hürriyet Cemiyeti’nin kurucuları arasında yer aldı (1906). Kovuşturmaya uğrayınca Paris’e kaçtı, sonra Kafkasya’ya, ardından da İran’a geçti. İran’da tutuklandı. 1908 Devrimi’nden sonra İttihatçıların araya girmesiyle serbest bırakıldı. Trablusgarp ve Balkan Savaşları’na gönüllü olarak katıldı…Birinci Dünya Savaşı’nda bir gönüllü birliğin başında İran’da savaşırken tifüsten öldü. İttihat ve Terakkî’nin önde gelen üyelerinden biri olan Ömer Naci hatipliği ile ün yapmıştı.” Büyük Larousse C. 15, İstanbul-1986, s. 9030)

Bu gelişmeler sonucu konuşma san’atında öyle merhale ve mesafe katetmiştir ki, artık nerede, ne zaman, kime karşı nasıl konuşması lâzım geldiğini takdir eder bir duruma ulaşmıştır.

Bu çok yönlü taraflarıyla Atatürk, herkesin dikkatini kendi üstünde toplamasını bilmiş. Herkes az veya çok onda biraz kendini bulmuştur. Bu çok yönlülük Atatürk’ün lehinde ve aleyhinde olanlara bol miktarda malzeme sağlamıştır.

Tarih, insanlık âleminin yaşadıklarının bir özetidir. Bu yüzden, tarihi olayları yaşadığımız günün değil, yaşandığı günün koşulları içinde değerlendirmek gerekir. Böyle yapmazsak, değerlendirmelerimiz sağlıklı olmaz. Özellikle Cumhuriyetten sonraki tarihimizde, yaşanılan dönemin Türk ve dünya siyasetindeki gelişmelerine göre bazen solcular-komünistler, bazen milliyetçiler, bazen İslamcılar, bazen azınlıklar, darbe dönemlerinde de siyasetçiler çok ciddi sıkıntılar çekmişler, mağduriyetler yaşamışlardır. Yani konjoktürün kurbanı olmuşlardır. Yeni kuşakların bunları, ön yargılarla değil, bu şekilde objektif değerlendirmeleri gerekir. İşte 3 Mayıs 1944 tarihinde ve onu takip eden günlerde milliyetçilerin başına gelen olaylar ve “Tabutluk” adı verilen hücrelerde gördükleri işkenceler, İkinci Dünya Savaşı’nın değişen şartlarının bir sonucudur.

29 Ekim 1923’te Gazi Mustafa Kemal Atatürk‘ün önderliğinde kurulan Türkiye Cumhuriyeti devleti, üniter yapıda bir milli devletti.  Bu devlet, “Türk milliyetçiliği ve çağdaşlaşma ülküsü” üzerine kurulmuştu. Atatürk, milliyetçilik konusunda Ziya Gökalp ve Yusuf Akçura gibi Türkçü düşünürlerden, medeniyetçilik konusunda da, Tevfik Fikret‘ten etkilenmişti.  Atatürk ölümüne kadar geçen on beş yılda, millî devletin kurulması, Türk kimliğinin inşası, Türk dilinin yabancı etkilerden arındırılması, Türk tarihinin köklerinin ortaya çıkarılması için önemli adımlar attı.  Türk insanının yüzyıllarca ihmal edilen eğitimine büyük önem vererek cehalete savaş açtı. Harf, hukuk, kıyafet ve sosyal hayatın çeşitli alanlarında devrimler yaptı.  Kadınların toplumsal ve siyasal hayata katılımının önünü açtı. Dinin anlaşılması için Kur’an’ın Türkçeye tercüme ve tefsir edilmesini, vaaz ve hutbelerin Türkçe olmasını sağladı.  Ekonominin Türkleşmesine, millî sermayenin oluşmasına önem verdi. Uzun süren savaşlardan çıkan Türk toplumunu, bu düzenlemeler sonucunda dünyada saygın bir konuma taşıdı.

Atatürk’ün vefat ettiği 10 Kasım 1938 tarihinde, dünyanın siyasi şartları oldukça karmaşıktı. Almanya’da Hitler‘in Cermen ırkının üstünlüğünü esas alan Nasyonal Sosyalist(Nazi) rejimi, İtalya’da Mussolini‘nin Faşist rejimi iktidara gelmişti.  Almanya, Avrupa’da büyük bir imparatorluk kurmayı amaçlıyordu.   Rusya’da ise 1917’de çarlık rejimini yıkarak iktidara gelen komünist yönetim, Deli Petro‘dan beri devam eden geleneksel “Boğazlardan sıcak denizlere inme politikası’nı yeniden gündemine aldı. Bu bağlamda Türkiye’den Boğazlarda egemen olma, Kars ve Ardahan’ı topraklarına katma gibi isteklerde bulunmaya başladı.

İşte dünya siyasetindeki bu karmaşık ortamda II. Dünya Savaşı başladı. Bu savaş, dünya milletlerinin çoğunun yer aldığı,40 milyonun üzerinde insanın hayatını kaybettiği, Yahudi Soykırımı gibi kitlesel sivil ölümlerin gerçekleştirildiği kanlı bir savaştır.1939’dan 1945’e kadar süren bu küresel savaşta taraflar, bütün askeri,   ekonomik, endüstriyel ve bilimsel güçlerini ortaya koydular, ilk defa nükleer silahlarını kullandılar. Savaşa, dönemin büyük güçleri olan Birleşik Krallık, Sovyetler Birliği, ABD ve Fransa “Müttefik Devletler”; Almanya, İtalya ve Japonya “Mihver Devletler”olarak katıldılar.

II. Dünya Savaşı,  Almanya’nın Polonya’ya saldırmasıyla başladı. İngiltere ve Fransa hemen Almanya’ya savaş ilan ettiler. Avusturya, Kanada ve Güney Afrika da onların yanında yer aldı. Almanya kısa sürede Norveç, Danimarka, Belçika, Hollanda, Lüksemburg’u ve ardından Paris’e girerek Kuzey Fransa’yı ve bütün Atlas Okyanusu kıyılarını, Yugoslavya, Arnavutluk ve Yunanistan’ı işgal etti. Alman orduları, 1941 sonunda Türkiye sınırlarına dayandılar. Cumhurbaşkanı İsmet İnönü ve Türk hükümeti, uzun yıllar savaşmış ve henüz kendini toparlayamamış Türkiye’yi savaşa sokmamak için büyük gayret gösterirken, iç politikada tereddütlere düştü ve bu yüzden bazı zikzaklar çizdi.

Avrupa’nın büyük bir bölümünü işgal eden Almanya’nın husumetini çekmeme ve onların hoşuna gitme düşüncesiyle dönemin başbakanı Şükrü Saraçoğlu5 Ağustos 1942 tarihinde Meclis kürsüsünden yaptığı kabine programını sunuş konuşmasında;”Biz Türk”üz, Türkçüyüz ve daimaTürkçü kalacağız. Bizim için Türkçülük bir kan meselesi olduğu kadar ve lakal o kadar bir vicdan ve kültür meselesidir. Biz azalan veya azaltan Türkçü değil, çoğalan ve çoğaltan Türkçüyüz. Ve her vakit bu istikamette çalışacağız.” dedi. Bu konuşmanın yapılmasının bir nedeni de, Türkiye’yi sürekli tehdit eden Sovyet Rusya’ya karşı Almanların desteğini sağlamaktı.

II. Dünya Savaşı öncesi ve ilk yıllarında Türkiye’de aydınlar arasında iki akımın büyük taraftar bulduğunu görüyoruz. Bunlardan biri, sol-komünist akım, diğeri de Türkçü-milliyetçi akımdı. Atatürk’ten sonra özellikle resmi kültür, sanat ve eğitim kurumlarına sızmayı başaran sol-komünist düşüncenin temsilcilerinin faaliyetleri, Türkçü-milliyetçi camiayı çok rahatsız ediyordu. Bu kesim komünizmi, millet-din-devlet için tehlikeli buluyordu. 1938’de Atatürk’ün ölümünden sonra kendilerinin hamisiz ve sahipsiz kaldığı duygusuna kapılan Türkçü-milliyetçi camia, yeni yönetime muhalifti. Bunlar büyük tarihçi Hüseyin Nihal ATSIZ‘ın öncülüğünde çalışmalarını sürdürüyorlardı. Düşüncelerini (Bozkurt, Kopuz, Çınaraltı, Orhun) gibi dergilerde dile getiriyorlardı.

II. Dünya Savaşının kaderi, Almanya’nın 1941 Haziran’ında Rusya’ya saldırması ve ABD’nin Aralık 1941’de İngiltere, Fransa ve Rusya’nın yanında savaşa girmesiyle değişti.  1943 yılı ortalarında Rusya, Almanları geri püskürttü ve savaşta dengeler değişti. Savaştaki bu değişim, Türkiye’de de sol-komünist akımın güçlenmesine ve faaliyetlerini arttırmasına sebep oldu. Mevcut hükümet de, Rusya ile ilişkileri geliştirmek ve onların toprak taleplerini durdurmak için bu faaliyetleri destekledi.

Bu gelişmeler üzerine Atsız, çıkarmakta olduğu Orhun dergisinin 15. ve 16. sayılarında Başbakan Şükrü Saraçoğlu‘na hitaben“Türkçü Başvekil” diyerek iki “Açık Mektup” yayımladı. Bu mektupların ikincisinde Atsız, özellikle Millî Eğitim alanındaki komünist faaliyetlerini ve faillerini ele alıyor, onları sırasıyla tanıtıyor, o faaliyetleri destekleyen zamanın Maarif Vekilini istifaya dâvet ediyor ve bunlara “dur” denilmesini istiyordu. Atsız bir yazısında da,“komünist ve vatan haini” olarak suçladığı ve kısa zamanda yükseltildiğini iddia ettiği Devlet Konservatuarı öğretmeni Sabahattin Ali‘nin komünist faaliyetlerinden söz ediyordu. Atsız’ın bu açık mektupları ve Sabahattin Ali ile ilgili yazısı milliyetçi camiada coşku ile karşılandı.

Sabahattin Ali, kendisi hakkındaki yazısından dolayı Atsız hakkında hakaret davası açtı. Bu yüzden bu davanın adı, tarihe “Atsız-Sabahattin Ali Davası” adıyla geçti. Davanın ilk duruşması 26 Nisan 1944 Çarşamba günü, saat 10.00’da başladı. Fakat katılanların yoğunluğundan mahkeme heyeti salon penceresinden girdi,  Sabahattin Ali de, aşırı taşkınlıktan o pencereden çıktı.  İlk iddia ve savunmaların sunulmasından sonra yargıç Saffet Unan, “hakarete dair kelimeler,  ‘vatan haini’ kelimelerinden ibaret olduğuna göre vatan haini olduğunun ispat edilmesini isteyip istemediği sualinin” davacıya sorulmasına karar vererek duruşmayı 3 Mayıs 1944 tarihine erteledi.

3 Mayıs 1944 Çarşamba günü Ankara’nın milliyetçi gençliği ve büyük halk kitlesi, Ulus Meydanı, Anafartalar Caddesi ve o zamanki Başbakanlık binası çevresinde komünizm aleyhtarı büyük gösteriler yaptı. Güne, yapılan bu büyük yürüyüş ve gösteri damgasını vurdu. Daha sonra duruşmayı izlemek isteyen bu kalabalık, Ankara Adliye Sarayı’nın içini ve çevresini doldurdu. Bu ikinci duruşmada Atsız’ın avukatlarının, “soruşturmanın genişletilmesi” isteği reddedildi ve savcının son iddianamesini sunmasından sonra, duruşma 9 Mayıs 1944 tarihine bırakıldı.

9 Mayıs 1944 Pazartesi günü yapılan son duruşmada, avukatlarının savunmalarını okumalarından sonra, Atsız savunmasını yaptı ve “Başvekile yazdığım açık mektupta rejimi komünistleştirmek istediği için  Sabahattin Ali hakkında vatan haini sıfatını kullandım” dedi. Mahkeme “Mücerret olarak söylenen ‘vatan hâini’ tabirini ” hakaret” saymadı, “sövme” olarak kabul etti ve ona göre ceza verdi; o cezada indirim yaptı ve erteledi.

Dönemin Cumhurbaşkanı İsmet İnönü 19 Mayıs 1944 Nutku‘nda “Turancılar” dediği milliyetçiler hakkında şunları söyledi: “Turancılar, Türk milletini bütün komşuları ile onarılmaz bir surette derhal düşman yapmak için bire bir tılsım bulmuşlardır. Bu kadar şuursuz ve vicdansız fesatçıların tezvirlerine, Türk milletinin mukadderatını teslim etmemek için elbette Cumhuriyetin bütün tedbirlerini kullanacağız. Fesatçılar genç çocukları ve saf vatandaşları, aldatan fikirlerini millet karşısında açıktan açığa münakaşa edemeyeceğimizi sanmışlardır. Aldanmışlardır ve daha çok aldanacaklardır”.

Bu konuşmadan sonra hükümet bütün yurtta milliyetçilere karşı bir cadı avı başlattı. Başta Atsız olmak üzere onunla dostluğu olan, mektuplaşan, dergisine yazı yazan ve 3 Mayıs 1944 Milliyetçilik Olayı’na katılan milliyetçi aydınlar toplanarak aylar boyunca en ağır zulümlere tabi tutuldular.  “Tabutluklar’a, işkence odalarına, zindanlara atıldılar. “Tabutluk” denilen işkence hücreleri, o dönemde İstanbul Emniyet Müdürlüğünün bulunduğu Sirkeci’deki ünlü Sansaryan Han‘daydı.

Tutuklanan milliyetçilerin günlerce işkence gördüğü“Tabutluk” denilen hücreler, yarım metrekarelik bir yerdi. Yani 40 santim genişliğinde, 50 santim uzunluğunda, 2,5 metre yüksekliğinde beton duvar içerisine açılmış oyuklardı. İçine sokulan insan kapı kapandığında yere çömelemez. Bu oyuklara sokulanlar bellerinden ve kollarından demir prangalarla duvara bağlanıyordu. Ayrıca oyuğun tepesinde üç adet beş yüzer mumluk ampul bulunuyordu. Tabutluklara konulanlar burada iki üç gün aç ve susuz bırakılır, hatta doğal ihtiyaçlarını gidermesine bile izin verilmezdi. Daha sonra MHP’nin lideri olan merhum Alparslan Türkeş‘in bu tabutluklarda “ırkçı-Turancı olup hükümeti devirmek istediğini” itiraf etmediği için tırnaklarını söktüler. Bu işkenceler sonucu Reha Oğuz Türkkan bir gözünü kaybetti, doktor Mehmet Külahlıoğlu‘nun ciğerleri ağır hasar gördü, günlerce kan kustu.

Aralarında üniversite profesörü, öğretmen, subay, doktor ve üniversite öğrencileri bulunan 34 sanık, sorgulama adı altında çeşitli işkencelere maruz bırakıldıktan sonra, 7 Eylül 1944 günü yargılanmaya başlandı. “Irkçılık-Turancılık Davası” adı verilen ve haftada 3 gün olmak üzere 65 oturum devam eden mahkeme, 29 Mart 1945 tarihinde sonuçlandı ve Atsız 6,5 yıl hapse mahkûm oldu. Atsız, bu kararı temyiz etti ve Askerî Yargıtay, 1 Numaralı Sıkıyönetim Mahkemesi kararı esastan bozdu. Böylece Atsız, bir buçuk yıl kadar tutuklu kaldıktan sonra, 23 Ekim 1945 tarihinde tahliye edildi.

Bu davada Nihal Atsız‘ın dışında şu arkadaşları yargılandı: Zeki Velidi TOGAN, Hasan Ferit CANSEVER, Hüseyin Namık ORKUN, Dr. Fethi TEVETOĞLU, Necdet SANCAR, Alparslan TÜRKEŞ, Reha Oğuz TÜRKKAN, Orhan Şaik GÖKYAY, Heybetullah İDİL, İsmet Rasim TÜMTÜRK, Cihat Savaş FER, Muzaffer ERİŞ, Zeki SOFUOĞLU, Hikmet TANYU, Said BİLGİÇ, Cemal Oğuz ÖCAL, Cebbar ŞENEL, Hamza Sadi ÖZBEK, Nurullah BARIMAN, Fehiman ALTAN, Fazıl HİSARCIKLI, Saim BAYRAK, Yusuf KADIGİL.Üç yıl süren duruşmalar sonucunda “Turancılık ve Irkçılık” suçlamasıyla karşı karşıya kalan tüm ‘Türkçüler’ beraat ettiler. 2 Numaralı Sıkıyönetim Mahkemesinin 187 sayfa tutan beraat kararının gerekçesinde Turancılığın suç olmadığı belirtildi ve 3 Mayıs 1944 olayları hakkında; “Bu nümayiş (3 Mayıs 1944) milli bir ideolojinin, milli olmayan bir ideolojiye karşı tepkisinden ibarettir” denildi.

İşte bu nedenlerle 3 Mayıs tarihi, Türk milliyetçileri tarafından milliyetçiliğin onur günü olarak kabul edilmekte olup, her yıl Türkçüler Günü (Türkçüler Bayramı)olarak kutlanmaktadır. Türkçüler Bayramınız Kutlu Olsun.

Hz. Musa’nın Tur Dağı’na çıktıktan sonra başka yollara sapan ümmetine benziyoruz. Günlük hayatta dünya malına düşkünlük, servet biriktirme hastalığı ve Allah’a kendi özel işlerinin takipçisi muamelesi yapmak hususlarında Yahudileşmemiz de söz konusu.

Elbette Türklerin Müslümanlığı başta eski Göktanrı Dini ve Şamanlık, Maniheizm ve Mazdeizm, Arap ve Fars geleneği, Çin ve Hint düşünce felsefesi, Ortadoğu’da kendisinden önce var olan semavî dinler ve çağdaş uygarlığın inanç formlarından etkilenmiştir.

Fakat kurumsal olarak veya daha doğrusu kurumsallaşma merakı ve iştiyakıyla ilgili olarak asıl benzediğimiz alan Hıristiyanlık gibi görünüyor. Temelde Hıristiyanlık, İncil’in ve Hz. İsa’nın öğretilerinden uzaklaşarak ideolojik & mitolojik bir dine nasıl dönüştüyse bizde de gidişat o yöndedir.

Hıristiyanlar, dinlerinden çokça devlet ürettiler. Sonradan Hıristiyanlaştığı kabul edilen Roma kadar uzun ömürlü ve işleyişi ona benzer bir Haç İmparatorlukları var adamların. Bizantinik Vatikan ve dev eko-politik hareket alanları gibi. Bir de eski beri ‘de facto’ olarak var olan teo-politik ve teo-ekonomik merkezler..

Onların dünyayı yönlendirme kabiliyetlerine kızarak öykünmeyle geçti ömrümüz. Masonluk dedik, Malta Şövalyeleri, Tapınakçılar vs. dedik ve ancak Paralel Yapılar, IŞİD-Taliban-Nusra-Şebap-Boko Haram-İslamî Cihad gibi Don Kişot’lar, bir de -çılık / -çuluk noktasında idraklerimize deli gömleği gibi giydirdiğimiz tarikat ve cemaat -izm’leri çıkarabildik karşılık olarak.

Peygambere yaptığımız muamelede geldiğimiz nokta artık sakalının kılına perestiş olmuş. Az daha gayret etsek Hz. İsa’nın göksel üstünlüğü ve tanrısal ortaklığı noktasına varacağız hafazanallah. ”Abduhu / Kulu ve Resûlühü / Elçisi”nden ‘Âlemlerin Efendisi’ ve ‘Kâinatın Yaratılış Sebebi’ kısmına intikal.

Camilerimiz hızla kiliseleşiyor: Mekânların kutsanmasından para düzeneğine, dinin belli başlı ritüellere indirgenmesinden mikrofonla çizilen sınıfsal alanlara, Allah rızası yerine devlet aygıtının rızasına muvafık konuşmalardan seçimlerde -hâşâ- Allah’ın kime oy vereceğini bildirmeye kadar onlarca başlık.

Vereceğin paralar sana yol-su-elektik olmasa da Cennet’te muhtelif ebatlarda köşkler ve muayyen sayıda huriler olarak dönecek ey Müslüman. Beş’e beş katarak kazanabileceğin ebedî kurtuluşu yanlış partilere oy vererek Cehennem Kuşuna çevirmek istemezsin değil mi? Meraklısına Hıristiyan sahibinden ikinci el Endülüjans, Aforoz ve Engizisyon.

Bizim oralarda salâ taban fiyatları 20 TL, yâsin-tebâreke 100 TL. Tek fiyat uygulanamamasından doğan sıkıntıların laiklikten kaynaklandığı sanılıyor. Bu konuya el atan Meclis Başkanımız herhalde 1982 Anayasası’na Birlik Vakfı Başkanı olarak el attığı vaziyette şipşak fotoğraf çekebileceğini düşündü demek ki.

Düşünceliyim çünkü Kuran’ın yerini hadisin aldığı, hayat içerisinde Peygamber’in değil efendi hazretlerinin örnek alındığı, Hz. Muhammed’in İsalaştırıldığı, camilerin Kilisleştirildiği, din adamlarının ruhbanlaştırıldığı, para ile ibadetin sürekli yan yana anıldığı, Allah korkusunu unutanların ellerindeki resmî teoloji sopasıyla korku saldığı bir yapı ve İslam Dünyası’nın kanayan yaraları için ajitasyon yaparak para toplama seanslarından başka vakit ayıramayan ama kurucusu Atatürk’e her imkan ve fırsatta ‘Şeytan Taşlama’ operasyonları yapan bir kurum 5 yy. önceden Batılılaşmış ve Tanassur etmiş gözüküyor.

Atatürk de zekâvet ve taharrisinin / araştırmasının elverdiği ölçüde, elinin erişebildiği, gözünün görebildiği, kulağının duyabildiği nisbette muttali olduğu ve telâkkî ettiği / edindiği söz ve fikirleri, yeniden ve farklı bir açıdan bizlere sunmuş “Boyuna, başkalarının düşüncelerini alıp, kendine uydurarak benimsemiş” az rastlanır bir kişilik sahibidir. (Lord Kinross, ATATÜRK, Türkçesi: Necdet Sander, 9. Baskı, İstanbul – 1984, s.18)

Çağdaşlık taklit değil, kopya etmektir. Nitekim: “Japonya kendi gelenekselliği içinde Batı’daki teknolojik çağdaşlığı kopya ederek kazanmıştır. Taklit ederek değil. Kopya etmekle taklit etmek arasında; bir yazıyı kopya etmekle taklit etmek arasında ne fark varsa, o kadar fark vardır.” (Çetin Altan, 9 Aralık 1992 Sabah)

Taklit etmekte, hem ruh hem de şekil başkasının; kopya etmekte ise ruh başkasının biçim bizimdir. Taklitte biçime de benzemeye çalışmak vardır. Tıpkı bir tavuğun kendi uçuşuyla Şahin’in veya Kartal’ın uçuşlarını taklit etmesi gibidir ki, insanı gülünç bir kılığa sokar. Üstelik başkasının yürüyüşünü taklit edeyim derken, kendi yürüyüşünü unutturur.

İnsanı sevmek başka, beğenmek daha başka bir şeydir. İnsan her zaman zâtı için sevilir olmaz. Bazan ona karşı sevgi ve saygımız, sıfat veya san’atı yahut yaptıkları içindir. Demek her bir kişinin, her bir sıfatı beğenilmesi gerekmediği gibi, her yaptığının da doğru olmadığını söylemek ve reddetmek aynı şekilde yanlıştır.

Bundan dolayı kendisini sevmediğimiz birinin, doğru olan bir sıfatını, güzel bir san’atını beğenip, onu benimsemek ve iktibas etmek / almak yanlış olmasa gerek.

Bir binanın farklı açılardan ve yerlerden yüzlerce değişik fotoğrafı çekilebilir. Çeken niyet ve isteğine göre binayı güzel de, çirkin de gösterebilir.

Atatürk de çok yönlü olması hasebiyle ve hemen her konuda fikir beyan etmiş olmasından ötürü, kendisine çeşitli zâviye ve açılardan bakılabilecek nâdir kişilik taşıyan biridir.

Binaenaleyh herkes O’nu kendi âyinesinin rengine göre şöyle veya böyle görebilir ve gösterebilir.

Kaldı ki, Atatürk idealistti. Fakat realist davrandı. Yapmak istediklerini zamanı gelinceye kadar saklı tuttu ve ifşa etmedi. Ancak yapabileceğine kaani olduğu zaman, önce fikrî zemini hazırladı sonra icraata koydu. Yani realist oldu.

Zaten bütün büyük zâtlar, idealist değil; realist oldukları için muvaffak olabilmişlerdir. İşte Mustafa Kemal bunlardan biridir. Nerede ne zaman nasıl konuşması gerektiğini çok iyi takdir edebilen, nâdir bir şahsiyettir. Nitekim Adana konuşması, mecliste başgösteren “Kürtçülük” cereyanını, maharetle, müspet şekilde yatıştırması, İstanbul’da “Yoldaşlar” diye başlayan hitabesi bunun somut örnekleridir.

İdealde doğru olan, realitede doğru olmayabilir. İdealist olmak herkesin kârı, realist olmak ise basîret ve feraset sahiplerinin işidir. İdealist olmak kolay, realist olmak ise zordur. Asıl olan ise realistliktir.

Çünkü zâtında doğru olan bir şey, muktezayı hâle yâni zemin ve zamana uygun düşmeyebilir ki, meselâ aslında, ideal ve güzel bir fikir olan adem-i merkeziyetin / yerinden idarenin bizim bünyemize gitmeyeceği gibi. Çünkü bizim bedenimize uymayan bir libas / elbisedir. Zira adem-i merkeziyet, bizde Beylik ve Muhtariyet ve Özerkliğin öncüsü olarak, ancak parçalanıp dağılmayı netice vereceğinden yâni fiiliyatta kötü bir sonuç doğuracağından, realitemize ters düşmektedir.

Çağdaş düşüncede doğuş değil, oluş asıldır. Çünkü insanlar, doğuşlarıyla değil, oluşlarıyla birlik teşkil ederler. Sendikalar, dernekler, okul aile birlikleri, taburlar, bölükler bunun somut örnekleridir. Demek ki, aynı yeri, aynı zamanı ve aynı maksadı paylaşmak bir sınıf muhabbeti doğuruyor ki, bir araya gelmekte asıl temeli de bu oluşturuyor. Doğulan yer değil, doyulan yerde yaşar insan. Şeyh Sâdî merhum bir gazelinin makta’ında / son beytinde: ” ‘Ey Sâdî, vâkıa (Hubbü’l-vatan mine’l-iman) yâni Vatan muhabbeti imandan gelir hadîsi sahihtir. Lâkin ben burada doğdum diye insanın tevellüd ettiği / doğduğu yerde hakaretle ölmesi doğru değildir.’ demiştir.” (Mesnevî, Terceme ve Şerheden: Tâhir-ul-Mevlevî, 2. Baskı, İstanbul (Tarihsiz) C. 1, s. 55)

Ankara 12. Sulh Hukuk Mahkemesi’nce MHP’de tüzük kurultayına gidilmesi için görevlendirilen 3 kişilik çağrı heyetinin yetkilerini kullanması, yerel mahkemeler (Sivas Gemerek ve Tosya Asliye Hukuk Mahkemeleri) tarafından ihtiyati tedbir kararıyla durduruldu.

“Yarı resmi Saray medyası” “Fetö’nün MHP kumpasını 5 mahkeme bozdu” diye sevinçle haber verdi. “FETÖ desteğini arkasına alarak MHP’de operasyon yapmayı planlayan parti içi muhalefet şokta” diye adeta zil takıp oynadılar.

AKP’den ve Saray güdümlü medyadan bu kadar destek almak MHP yönetimi için yüz kızartıcı olmalı.

***

Kumpas Bunun Neresinde?

“Kumpas” hikâyelerine sığınmaya lüzum yok.

Olay çok açık: MHP’li delegeler son seçim yenilgisinden sonra demokratik bir talepte bulundular.

Bu üst kurul delegeleri Devlet Bahçeli’yi başkan seçen delegeler.

Genel Başkan adayı olan Meral Akşener, Sinan Ogan, Ümit Özdağ, Koray Aydın (Devlet Bahçeli’nin onayı ile) önemli görevlerde bulunmuş, partide ve toplumda karşılığı olan değerli ülkücüler. Hepsi mevcut yönetimle birlikte çalışmış eski arkadaşları.

Normal olan prosedür şu idi: Devlet Bahçeli talepleri kabul edip, seçimli kurultay yapar ve “kim seçilirse hepimiz O’nun liderliğinde devam edeceğiz” derdi.

Kendisi de aday olurdu. Seçim sonucu oluşacak “ülkücü iradeye” de herkes saygı duyardı. Hepsi bu.

Kumpas bunun neresinde?

***

Bu Rüzgârı Hukuk Hileleri Durduramaz

Hukuki durum tartışmalı.

Parti içi muhalefetin görüşüne göre, ihtiyati tedbir kararı veren (Gemerek, Tokat gibi) “yerel mahkemelerin kararları yok hükmündedir. Olağanüstü kurultay yapılacaktır.”

Mevcut MHP yönetiminin ve AKP yandaşı havuz medyasının görüşü ise kurultay süreci Yargıtay’ın karar vermesine kadar durmuştur.

Bana göre ihtiyati tedbir kararı veren yerel mahkemeler yetkisiz olup verdikleri karar hukuka aykırıdır. Ama nihayetinde bir Mahkeme kararıdır.

Kargaşaya son vermek Yargıtay’ın elinde. Ankara 12. Sulh Hukuk Mahkemesinin kararı MHP yönetimi tarafından temyiz edildiğinden Yargıtay süratle dosyayı inceleyip kararını vermelidir.

Şimdilik hukuki tartışmayı bir yana bırakalım.

Önceden açıklandığı gibi 15 Mayısta kurultay salonuna 1200 üst delegeden mesela 800-1000 kişi ile izleyici olarak on binlerce MHP’li gelirse ne olacak? Bu delegeler toplanıp, kurultayı yapıp tüzüğü değiştirirse ve mevcut yönetimin gitmesi için iradelerini açığa vurursa ne olacak?

Milliyetçi Hareket Partisinin en yetkili ve gerçek sahiplerinin bu iradesine karşı “bu kurultay hukuka aykırı yapılmıştır, geçersizdir” denebilecek mi?

Mevcut genel başkan Devlet Bahçeli ve ekibi böyle bir çoğunluk iradesi karşısında koltuklarında oturmaya devam edebilirler mi?

Bana göre kitleleri arkasına alan hiçbir siyasi hareket ve lider durdurulamaz.

Kitlelerin desteğini kaybetmiş hiçbir siyasetçi de hukuk hileleri ile ayakta kalamaz.

Devlet Bahçeli olağanüstü kurultay talebine karşı tavrı ile bunca yılda edindiği itibarını sıfırlamaya doğru gidiyor. İş bu noktaya giderse kendisine yakışmayan bir son olur.

****************************************************

Güçler Dengeli ve Denetlenebilir Olmalı

Türkiye’de işçiler “grevli toplu pazarlık” hakkını ilk defa 1963 yılında kazandı.

1980 öncesi işçi sendikalarının çok güçlü olduğu, bu gücün sorumsuzca ve kontrolsüz bir şekilde kullanıldığı bir dönemdi. İşverenler yaptığı yatırımın finansı, işletmesi, rekabet, tahsilat gibi meselelerini düşünmekten önce işçilerin (çoğu siyasi nitelikli) eylemlerini düşünmek zorundaydı.

Bu olumsuzlukların yanında sendikaların ciddi faydaları da oldu. Sendikalı işçiler önemli işçi hakları elde ettiler. Sendikalı işçiler insanca yaşama şartları, sosyal ve ekonomik haklar bakımından sadece sendikasız olanlardan değil, memurlardan da daha iyi duruma geldiler.

Bu sebeple 1980 yılına gelindiğinde sendikalı işçi sayısı 6 milyona yaklaştı.

1980 sonrası dışa açılan Türkiye ekonomisi verimlilik bakımından rekabette zorlanınca, maliyetlerin düşürülmesinin kolay yolu olarak işçi ücretlerinin düşürülmesi akla geldi.

İhtilal sonrası işçi sendikalarının kontrolsüz güç kullanımını engelleyen düzenlemeler yapıldı. Bu arada önemli işçi kazanımları da geri alındı. İlk yapılan düzenlemelerden biri, istifa halinde de alınabilen kıdem tazminatının sadece haksız çıkarılma durumunda verilmesine dairdi.

İhtilal şartlarına rağmen sendikalı işçi oranı 1984’de yüzde 56 idi. 1994 yılında sendikalı işçi oranı tarihimizin en yüksek değerine yüzde 69,3’e ulaştı.

AKP iktidarları başlangıcında yüzde 57 olan sendikalı işçi oranı bugün yüzde 12′ nin altına düştü. Sendikalı işçi sayısı bugün sadece 1,5 milyon kişi. Bunların çoğu da “sarı sendika” üyesidir.

Bu dönemde işçi haklarında çok büyük gerileme oldu. Modern kölelik şartlarında çalışan vatandaşlarımızın sayısı ve oranı ürpertici boyutlara ulaştı. İş güvenliği bir maliyet unsuru olarak görüldüğü için batı ülkelerinde görülmeyen iş kazaları -daha doğrusu iş cinayetleri- yaşıyoruz.

Modern ve gelişmiş ülkelerde patronlar veya onların atadıkları profesyonel yöneticilerle işçilerin “birlikte yönetişim” modellerine geçtiği bir dönemde biz temel işçi haklarını tartışıyoruz.

Ömrümün iki senesini sendikasız bir işyerinde, 27 senesini ise ülkemizin en büyük iki kuruluşu olan Petkim ve Tüpraş‘ta, yani güçlü sendikaların olduğu işletmelerde, sendikalı olamayan (kapsamdışı personel/ yönetici) olarak çalıştım.

Bütün bu tecrübelerimin ışığında kanaatim çok nettir: “Kontrolsüz güç kullanımı sınırlanmış” bağımsız, güçlü işçi ve memur sendikaları son derece lüzumlu ve faydalıdır.

İşveren ile çalışan arasında “silahların eşitliği” ilkesinin hayata geçirilmesi, çalışanların insanca çalışma şartlarına kavuşması ve modern demokratik bir ülke olmamız açısından şarttır. Bu da ancak bağımsız sendikalar vasıtasıyla olabilir.

Çünkü işveren ve işçinin güçleri;

İktidar ile muhalefetin güçleri;

Yasama, yargı ve yürütme güçleri

Siyasi partilerin “seçilmiş krallarının” güçleri dengeli ve denetlenebilir olmazsa…

Hukuk da olmaz, ekonomik ve sosyal gelişme de olmaz, toplumda huzur da olmaz

Devlet, üniversite, parti, dernek, hatta şirket… Bütün kurumlar müşterek değerler üzerinde yükselir. Toplumlar da. Hiçbiri müşterek değerlere dayanmadan yaşayamaz.

Değerler dediğimiz, İbni Haldun’un asabiyesiyle ilişkilidir. Haldun’a göre devleti asabiye kurar. Asabiye kuvvetliyse devlet yaşar. Asabiye zayıflarsa asabiyesi kuvvetli olan, zayıf asabiyeliyi devirip devletin başına geçer. Nevzat Kösoğlu’nun “iman” adını verdiği kavramın Haldun’un asabiyesi ile örtüştüğü noktalar var.  Bugünün toplum bilimlerinin yeniden icat ettiği “toplum sermayesi”  diye çevirebileceğimiz “sosyal kapital” sözü de bu kavramlara kardeştir.

Sosyal kapital millet fertlerinin birbirlerine karşı duydukları tabii sevgi ve bağlılık ve bu hislerin sonucunda teşekkül eden karşılıklı güven ve toplumun iç iletişimindeki yoğunluktur. Bunlar bizim uhuvvet, dayanışma kavramlarımızla akraba anlayışlar.

Müşterek değerlere bağlanan insanlar birbirlerine de sevgi ve güven duyar. Camiasının diğer mensuplarına kuşkuyla bakmaz. Dikkatleri yaptıkları işe, dış dünya ve başarıya odaklıdır. Müşterek değerlere bağlılığın azaldığı, lâfta kaldığı camialarda güven tükenir, insanlar bir birine potansiyel rakip ve hain gözüyle bakar. Mesai ve gayret yekdiğerini alt etmeye, olmazsa kontrol etmeye harcanır. Artık mensuplar hissettiklerini, düşündüklerini değil, güvenli olanı, yukarıdakilerin duymak istediklerini söyler. Giderek onların istediği gibi düşünmeye başlarlar. Yahut hiç düşünmemeye… En emniyetlisi de budur; hiç düşünmemek. Slogan söylemek… Ahlâk dibe vurur.

***

3 Mayıs 1944’te başlayıp bugüne kadar uzanan zincirde iktidarlar, Türk devletinin üst değerlerini tahrip etti. Bu tahribatın sebebi güvensizlik ve korkudur. O gün, Türk Milliyetçileri’nin çok sevdiği, kaleminden çıkan her satırı dikkatle okuduğu Nihal Atsız, Sabahattin Ali’nin aleyhine açtığı davanın ikinci duruşmasında bulunmak üzere Ankara’ya gelmişti. Bir sevgi patlamasıyla karşılandı. Ankara sokakları gençlerle doldu. Bu gösteri kendiliğindendi. Planlanmamış, düzenlenmemişti. Binlerce ve binlerce genç insan bir yerlerden Ankara’ya taşınmamıştı. Bu hal siyasî iktidarı korkuttu. Bunlar mutlaka gizli emeller beslemekteydiler. Çok da iyi organize olmuşlardı, çünkü hafiyelerin bu gösteriden haberleri yoktu. Aslında gösterinin hazırlığı olmadığı için hafiyelerin haberi olmamıştı ama arkasından iktidarın bulunmadığı ve tertip edilmemiş bir gösteri İnönü rejimi sırasında duyulmuş şey değildi. Mutlaka rakiptiler, mutlaka muhaliftiler, mutlaka hükümeti devireceklerdi.

Diktatörler vesveselidir.

Gerisi tarihtir… İşkence edildiler, yargılandılar, mahkûm oldular, temyiz mahkûmiyeti bozdu ve namuslu hâkimler Türkçüler’in tamamını beraat ettirdi. Fakat diktatör paranoyası bir kere tetiklenmişti. Artık iktidarın “Irkçı-Turancılar” diye bir düşmanı vardı. Bu düşmanlık 1940’larda bitmediği gibi, 20. asrın sonuna kadar, 21. asrın başına kadar da devam etti. Hâlâ sürüyor.

Garip olan şuydu: Korkulan şey Türk Milliyetçiliği idi ve Türk Milliyetçiliği, Türkiye Cumhuriyeti’nin üzerinde kurulduğu temel taşıydı. Bindiği dalı kesme hikâyesine bundan acı örnek bulamazsınız.

Bir başka garabet, sadece ve sadece bir Türk Milliyetçisi olan Atatürk’ün adının, Türk Milliyetçiliği’ne karşı kullanılmasıdır. Türk Milliyetçiliği’nden korkanlar Türk Milliyetçiliği’nin başına iki hece eklediler, Onu “A-ta-türk Milliyetçiliği” yaptılar. Atatürk milliyetçiliğinin ne olduğu belli değildir. Ama Türk Milliyetçiliği olmadığı açıktır; çünkü öyle olsaydı, Türk Milliyetçiliği denirdi, değil mi? Bazıları Türk Milliyetçiliği zararlı iken Atatürk Milliyetçiliği onun bu zararlı unsurlarından temizlenmiş hâlidir sandılar. Bazıları Türk’e değil de Atatürk’e bağlılık zannettiler. Atatürk sağ olsaydı, herhalde ilk yapacağı Atatürk Milliyetçilerine hadlerini bildirmek olurdu.

1944’ten yıllar sonra sivil asker, devlet memurları her yıl, Türkçülüğün ne kadar tehlikeli bir şey olduğu konusunda eğitildiler. Seneler sonra, ta bugüne kadar, çevrelerindeki Irkçı-Turancıları tespit edip amirlerine bildirmeleri emredildi.

Atatürk’ün kurduğu CHP’nin altı okundan biri “Milliyetçilik” idi. O ok bu yeni şartlarda batıyordu. Ona da bir izah bulunmalıydı. Yeni CHP’nin programındaki Milliyetçilik maddesini açıp okuyunuz. İki sayfa sürüyor ve içinde bir kere “Türk” kelimesi geçmiyor! İki sayfada ne anlatılıyor: Milliyetçiliğin ne olmadığı… Yani iki sayfa boyunca o oktan ötürü özür dileniyor.

Onuncu yıl marşını hatırlar mısınız?

Türk’üz Cumhuriyet’in göğsümüz tunç siperi Türk’e durmak yaraşmaz, Türk önde Türk ileri…

Son derece tehlikeli ve CHP’nin milliyetçilik anlayışıyla uzak yakın ilgisi olmayan lâflar. Bunlar yerine Atatürk Milliyetçisiyiz biz. Bu marş Atatürk’ten mi kalma? Hadi canım sen de!

Devletin temelindeki taş çekilince, diğer dayanaklar da tek tek çöktü. Göğsümüzü siper edecek bir şey kalmamıştı. Üstelik bunlar aşırı şeylerdi. Türk’ün yararına çalışmak, Türk’ün yararını düşünmek… Irkçılık-Turancılıktı,  kötüydü. Peki, ne düşünülecekti?

İnsanların aşkın değerlere ihtiyacı vardır. Bürün topluluklar temel değerleri üstüne oturur. Önce ne için, kimin için sorusuna cevap vermek gerekir. Bu ne ve kim sorusunun cevabı “Türk Milleti” değilse, herkes kendi cevabını verecektir. Onun için aydınımız, bürokratımız, öğrencimiz, gencimiz; bazen de ihtiyarımız rüzgârda ipi kopmuş balonlar gibi savrulup durdu. Önlerine konan her değere iştahla uzandılar. Önce bilimsel sosyalist olmaya kalktılar. Olmadı. Şimdi siyasi ümmetçiliğe davranıyorlar.

Türkçülük kötü olduğu için Ata-Türkçüler 1944’ten beri yeni temel değerler belirlemeye çalışıyor. 1980’den sonra bu tespiti yapacak kurumlar da inşa edildi. Ata-Türkçülük ilkelerini bulduklarında bize de haber verecekler, eminim. Türk Devletinin ömrü vefa ederse…

Ne demişti Haldun? Asabiyesi zayıf toplulukları, asabiyesi güçlü topluluklar yönetir.