Ene / benlik ince
bir elif, bir tel, farazî / hayalî, varsayım bir hattır. Fakat mahiyeti /
içyüzü   bilinmezse; tesettür / gizlilik
toprağı altında büyür gelişir, gittikçe kalınlaşır. Vücudun / bedenin her
tarafına yayılır, koca bir ejderha kesilir. Zamanla bedeni kaplar ve onu yutar.

     Artık o insan,
bütün lâtif / ince duygularıyla âdeta / sanki ene / ben ve benliğin ta kendisi
olur. Öyle ki, mesela: “Ben iyiyim, ben güzelim, ben şöyleyim, ben böyleyim.”
yerine:

     “Benden başka iyi
yok! Benden başka güzel yok! Sadece ben iyiyim! Sadece ben güzelim! Benden
başka, şöyle böyle kimse yok!” vb. gibi ifrat-tefrit / aşırıve tam bir
bencilliği ifade eden söylemlerde bulunur! Yere göğe kendini sığdıramaz olur!

     Şeytan’ın yaptığı
gibi, Allah’ın emirlerine karşı çıkar. Âdeta O’nunla çekişir! Herkesi hattâ her
şeyi kendine kıyas eder. Kendisiyle karşılaştırır, kendisine benzetir. Allahın
mülkünü onlara ve esbaba / sebeplere taksim eder / paylaştırır. Gayet azîm /
büyük bir şirke düşer. / Allaha eş koşar!       

“İnne’ş-şirke lezulmün azîm.” / “Muhakkak ki şirk, pek büyük
bir zulümdür.” (Lokman: 13) âyetinin meal ve anlamını gösterir.

     Evet nasıl ki,
devlet malından para çalan bir adam, oradaki tüm arkadaşlarına biraz vermekle,
onları yaptığına ortak etmekle hırsızlığını hazmedebilir, kendini rahatlatırsa;
“Kendime malikim!” diyen adam da, “Her şey kendine maliktir!” demeye ve öyle
inanmaya, kendini mecbur / zorunlu ve yükümlü hisseder.

     İşte ene / ben ve
benlik; şu haince vaziyet ve durumda iken, cehl-i mutlakta / tam ve gerçek
bir  cehalet ve bilmezlik içindedir.
Binler fünûnu / fen bilimlerini bilse de, cehl-i mürekkeple / katmerli bir
cehaletle, tam bir echel / koyu bir cahildir. Çünkü duyguları, efkârları /
fikirleri, kâinatın / evrenin envar-ı marifetini / marifet nurlarını getirdiği
zaman, nefsinde / kendisinde onu tasdik ve kabul edecek, ışıklandıracak ve
idame edecek / devam ettirecek bir madde bulmadığı için sönerler.

     Gelen her şey,
nefsindeki renklere boyanır. Mahz-ı hikmet gelse / gelen sırf hikmet de olsa,
nefsinde abesiyet-i mutlaka / tamamiyle lüzumsuzluk suretini alır. Çünkü, bu
durumdaki “ene”nin rengi; şirk / Allaha eş koşmak ve ta’tîl / Allahı inkârdır.

     Bütün kâinat /
evren parlak âyet / alâmet, delil ve kanıtlarla dolsa, o “ene”deki karanlık bir
nokta, onları nazardan / bakıştan saklar ve göstermez.

     İşte, bak: Âlem-i
insaniyette / insanlık âleminde, zaman-ı Âdem’den / Hz. Âdem zamanından şimdiye
kadar iki cereyan-ı azîm / iki büyük akım, iki fikir akımı her tarafta ve her
tabaka-i insaniyede / insan grup ve sınıflarında dal budak salmış.

     İki şecere-i azîme
/ iki büyük ağaç hükmünde olan din ve felsefe / hikmet; gelmiş, gidiyor.

     Her ne zaman o
ikisi imtizaç etmiş / kaynaşmış ve ittihat etmiş / birleşmiş ise, yani müspet
felsefe; dine dehalet edip / katılıp, tâbi olarak / ona uyarak, ona itaat
ederek / boyun eğerek dine hizmet etmişse; âlem-i insaniyet / insanlık âlemi
parlak bir surette / parlak bir şekilde, bir saadet / bir mutluluk, bir hayat-ı
içtimaiye / huzurlu bir toplum hayatı geçirmiş.

     Ne zaman din ve
felsefe ayrı gitmişler ise, bütün hayır ve nur, din etrafında toplanmış. Şer /
kötülükler ve dalâlet / doğru yoldan sapmalar; menfî felsefe etrafında cem
olmuş / bir araya gelmiş.

     Şimdi şu iki büyük
akımın menşe / kaynak, kök ve esaslarına bir bakalım:

     Dine itaat etmeyen
/ boyun eğmeyen menfî felsefe; bir şecere-i zakkum / cehennemdeki zakkum ağacı
suretini / şeklini alır. Şirk / Allaha eş koşma ve dalâlet / doğru yoldan çıkma
zulümatını / karanlıklarını etrafına dağıtır.

     Hattâ kuvve-i
akliye / akıl dalında; âlemin ezelî ve ebedî olduğunu iddia edip, âhireti inkâr
eden dalâlet fırkasını teşkil edenleri yani Dehriyyunu,

     Maddeye ezeliyet
veren maddeci materyalistleri yani Maddiyyunları,

     Tabiatçıları,
tabiatı yaratıcı kabul edenleri yani Tabiiyyunu; aklın eline vermiş.

     Kuvve-i gadabiye /
öfke dalında; Hz. İbrahim’i ateşe atan Babil’in zalim kralı Nemrut gibileri,

     Hz. Musa’yı
öldürmek isteyen Mısır kralı Firavun ve benzerlerini,

     Yemen’deki Âd
kavminin zalim hükümdarı Şeddat gibileri insanın başına atmış.

     Kuvve-i şeheviye-i
behimiye / hayvanî istek ve arzulara ait duygu dalında; âliheleri / ilah olarak
kabul edilen kadın tanrıçaları, sanemleri / putları ve ulûhiyet / ilahlık,
tanrılık dava edenleri semere vermiş / yetiştirmiş.

     Hakikaten
Nemrutları, Firavunları yetiştiren; eski Mısır ve Babil’in, ya sihir derecesine
çıkmış, ya da hususî olduğu için etrafında sihir telâkki edilen / zannedilen eski
menfî felsefeleri olduğu gibi;

    Âliheleri / ilah
olarak kabul edilen kadın tanrıçaları; eski Yunan kafasında yerleştiren ve
esnamı / sanem ve putları tevlit eden / doğuran; hep felsefe-i tabiiye /
tabiatçı felsefe bataklığı olmuştur.

    Gerçekten, tabiatın
perdesi ile Allah’ın nurunu göremeyen insan; her şeye bir ulûhiyet /
idarecilik, ilahlık ve tanrılık verip, kendi başına musallat ve tebelleş eder.

     İşte o şecere-i
zakkumun / cehennemdeki zakkum ağacının, çekirdek ve tohumu; enenin saksılık
ettiği menfî felsefe olduğu gibi,

     Şecere-i tubanın /
cennetteki saadet ağacının, çekirdek ve tohumu ene’nin saksılık yaptığı din ve
müsbet felsefedir. Nitekim, şecere-i tuba-i ubudiyetin / kulluğun tuba ağacının
tohum ve çekirdeği de ene’dir.

     Nitekim dinin:

     Kuvve-i akliye
dalında enbiya / peygamberlerin, mürselîn / Allahın insanlar için seçip
gönderdiği büyük zatların, evliyanın / Allah dostları ve sıddıkîn / doğrulukta
Allahın rızasına ulaşanların, 

     Kuvve-i dafia /
zararlı olanları reddetme duygusu dalında, âdil / adaletli hâkimlerin, melek
gibi melikler ve hükümdarların,

     Kuvve-i cazibe /
yararlı şeyleri çekme duygusu dalında; hüsnüsîret / manevi, ruhî güzellik ve
ismetlilerin / günahsızların, cemal-i suret / güzellik ve sahavet / cömertlik
ve kerem sahibi kişilerin kaynakları birdir.

     Evet, insanın
kâinatın / evrenin en mükemmel / olgun bir meyvesi / şecere-i tuba-i ubudiyet /
kulluğun tuba ağacı hükmünde bulunduğunu gösteren o ağacın menşei / kökü ile,

     O şecere-i zakkumun
/ o zakkum ağacının menşei / aslı birdir.

     Demek ki, ene ve
benlik denen çekirdek ve tohumun iki meyvesi, iki ciheti var.

Cumhurbaşkanı ve AKP Genel Başkanı Erdoğan
kendisini sıkıntıya sokan bazı kararlarda, “bu bir devlet projesidir”
anlamına gelen açıklamalar yapar. Eğer işin sonu başarılı olur ve siyasi rant
getireceği anlaşılırsa derhal sorumluluğu üstlenir. “Biz yaptık”
vurgusuyla oy kazanmaya çalışır. Bu yüzden soyut bir devlet kavramı ile yapılan
açıklamalara ihtiyatlı yaklaşırım.

Ancak Türkiye’de hala bürokratik kademelerde,
(kararları belirleyen değilse de) karar alma mercilerini etkileyen bir
“devlet aklının” olduğunu düşünüyorum. Son derece kritik dönemlerde alınan
stratejik kararlarda kendini hissettiren bir vakıadır bu.

Halen HDP ismiyle devam eden, PKK
terör örgütü güdümündeki siyasi partilerin faaliyetlerine bugüne kadar izin
verilmesi, müsamaha gösterilmesi (doğru da bulsak yanlış da olsa) böyle bir devlet
aklının eseridir.

Bu partiye her yıl milyonlarca lira (2021 bütçesinde
57,5 milyon TL) Hazine yardımı yapılmakta. Halkımızın çoğu Hazine
yardımına ve partinin milletvekillerine yapılan ödemelere kızmasına rağmen
devlet HDP’nin kapatılması için harekete geçmedi.

Çünkü bu konu çok boyutlu ve çözümü çok karmaşık
bir meseledir. PKK/HDP’nin ABD/AB ve Rusya başta olmak üzere ciddi dış
destekleri vardır. PKK ve uzantıları ABD’nin bölge tasarımındaki iş
ortaklarıdır.

*************************

Tarihi Tecrübelerimiz

Osmanlı dönemde 1806-1920 yılları arasında o zamanki süper
devlet İngiltere’nin Kürt aşiretlerini kışkırtmasıyla 13 “Kürt İsyanı”
olmuştu. Cumhuriyet döneminde devam eden isyanların sonuncusunu, PKK’nın
yürüttüğü 25. isyanı yaşıyoruz.

PKK terör örgütü ile yaklaşık 40 yıldır süren mücadelede çeşitli
yöntemler denendi.

AKP döneminde, önce “Kürt Sorununa
demokratik çözüm” veya “çözüm süreci” denildi. PKK/HDP ile
müzakere edildi, hatta “Dolmabahçe Mutabakatı” denilen bir nihai
belge okundu. Sonra ne olduysa mutabakat bozuldu ve yeniden “terörle
mücadele” yöntemine geri dönüldü.

Erdoğan ve AKP, “çözüm sürecinin” ana aktörlerinden biri
olarak HDP’yi seçtiğinde de bu partinin PKK ile ilişkisini biliyordu. Zaten HDP
bu ilişkisi sebebiyle taraflardan biri olmuştu. PKK örgüt liderlerinin
Kandil ve İmralı’dan gönderdiği mesajları devlet yetkililerine aktaran,
meydanlarda, TV’lerde halka okuyan ve “Dolmabahçe Mutabakatını”
açıklayanlar HDP Eşbaşkanları ve milletvekilleri idi.

AKP, parti kapatmayı zorlaştıran kanunları çıkarırken sadece kendisini
düşünmüş değildi. HDP’nin öncüsü olan partilerin kapatılmasının bir
fayda sağlamadığı kanaatine de varmıştı.

Bugün de HDP kapatılsa yedekte tutulan
bir parti şemsiyesi altında varlığını devam ettirecektir.

Dokunulmazlıklarının kaldırılması için fezlekeleri
TBMM’ne gönderilen milletvekillerinin tutuklanması gündemde. Buna benzer
tecrübeyi de daha önce 6 DEP’li milletvekilini Meclis kapısında
tutuklandığında yaşadık.

22 Ocak 1994’te PKK Mardin’de iki köyü basmış ve 20
vatandaşımızı vahşice katletmişti. Bunun üzerine dokunulmazlıkları kaldırılan 6
DEP’li milletvekilinin hapse konulması, yerine kurulan partinin oyunu ve dünya
kamuoyunda desteğini artırmıştı.  

*************************

Siyasi Tuzak

Elbette sonucu ne olursa olsun, suç
işleyen milletvekili de olsa cezalandırılmalı, şartları oluştuysa parti de gecikmeksizin
kapatılmalıdır.

Ancak HDP’li 9 milletvekili hakkında Meclis’e
gönderilen dokunulmazlık fezlekeleri Kasım 2014’teki “Kobani olaylarıyla”
ilgilidir. 

Peki, neden 6,5 sene beklendi? Kaldı
ki, Kobani olaylarında AKP hükümetinin yanlışları da çok büyük olmuştu.

Şu hâlde verilen karar siyasidir.

Böyle bir siyasi kararı verirken acaba devlet
aklı devrede midir? Yoksa kısa vadeli seçim hesapları mı etkilidir?

Bütün anketler AKP-MHP ittifakının mevcut
şartlarda seçim kazanamayacağını gösteriyor. Bunun için iki şeyi birden
yapmak zorundalar.

Önce kendi seçmenlerini konsolide edecek bir “milli
mesele” yaratmak. Bu meselede iktidardan farklı politik yol gösterenleri “hain”
ilan etmek. İkincisi de CHP- İyi Parti- SP ittifakında çözülme yaratmak.

HDP’li milletvekillerinin dokunulmazlık
fezlekesi bu amaç için planlanmış bir siyasi tuzaktır.

*************************

Yeter ki Politikanız İstikrarlı Olsun

AKP bütün önemli meseleleri ve ortak
değerlerimizi siyasi hesapları için kullanmayı adet edinmiş bir
partidir. Şu anda HDP’nin kapatılmasının kendisine seçimi kazandıracağını bilse
derhal kapatır.

HDP kapatılsa 6 milyon civarındaki HDP seçmeninin AKP’ye
kaymayacağını iyi bilir. Çünkü her hafta anketlerle halkın tavrının ne
olacağını ölçtürmektedir.

Bu mesele, anketlerde hızla partilerinden uzaklaştığı görülen AKP-MHP
seçmenlerini tutmak ve Millet İttifakını bölmek için tuzak olarak kullanılacak.

Ülkenin temel meselelerinde kendisini
hissettiren devlet aklı uzun vadeli stratejik planlara odaklanır. Günlük
siyasetin kısa vadeli hesaplarıyla sapmalar yapmaz, yapmamalı.

Bölgede dört parçalı “Büyük Kürdistan projesinin”
iki ayağı tamamlanmak üzeredir. Irak’ta Barzani devleti kuruldu, Suriye’de
PKK/PYD devleti kuruluşunu bitirmek üzere. PKK ile mücadele bizim için
hayati bir mesele.

Devleti yönetenlerin bu konuda tercih
edebileceği iki yol var:

Eğer PKK uzantısı olan bir siyasi partiye
hayat hakkı tanımamak bir strateji olarak benimsendi ise kapsamlı bir
program dahilinde, kararlılıkla uygulanmalıdır.

Çünkü en kötü karar kararsızlıktır.

Bunun aksi bir tercih yapıldıysa yani Kürt
asıllı vatandaşlarımızın “TBMM bizim de çatımızdır” inancında olmasına
çalışılacak, “dağda değil ovada siyaset” özendirilecekse, burada da çok kararlı
ve dikkatli bir politika izlenmelidir.

“PKK’nın askeri gücünü azaltırken, HDP’nin siyasi
gücünü artıracak yeni
bir strateji” izlenecekse asla “çözüm sürecindeki” hatalar tekrar
edilmemelidir.

5 Mart 2021 tarihi Türkiye
Cumhuriyeti’nin ilk Diyanet İşleri Başkanı Mehmet Rifat Börekçi’nin aramızdan
ayrılışının 80. yıldönümüdür. Mustafa Kemal Paşa’nın Milli Mücadele’yi
başlattığı dönemde Ankara Müdaafa-i Hukuk Cemiyeti’ni kurmuştur.  Büyük Millet Meclisi kurulurken Ankara Müftüsü
olan Rifat Börekçi, biriktirdiği kefen parasını Milli Mücadele’ye
bağışlamıştır. Atatürk ve Kuvva-yı Milliyecilerin idamını isteyen “Şeyhülislam
Dürrizade Fetvası”na karşı 153 müftünün imzaladığı  “Ankara Fetvası”nı hazırlamıştır. Bunun
üzerine 24 Nisan 1920 tarihinde padişah imzasıyla Ankara Müftülüğü görevinden
alınmış ve Divan-ı Harb tarafından Milli Mücadeleye verdiği destekten dolayı
idama mahkûm edilmiştir. Buna rağmen Atatürk’e ve Milli Mücadele’nin yanında
yer alan din adamlarının başındadır. 1924 yılında Cumhuriyetin ilk Diyanet
İşleri Başkanı olmuş ve 1941 yılında 81 yaşında vefat edinceye kadar özel bir
kanunla bu görevi yürütmüş milli bir kahramandır.

                Mehmet
Rifat Börekçi 29 Kasım 1860’ta Ankara’nın Beynam köyünde doğmuştur. Babası
Ankara’nın âlimlerinden Börekçizade Ali Kazım Efendi’dir. İlk ve orta
öğrenimini Ankara’da tamamladıktan sonra yükseköğrenim için İstanbul’a
gitmiştir. Burada Beyazıt Medresesi müderrislerinden Atıf Efendi’nin derslerine
devam edip yüksek dinî ilimleri tahsil ederek icazetname (diploma) almaya hak
kazanmıştır. İlk memuriyetine Ankara’daki Fazliye Medresesi’nde öğretim üyesi
olarak başlamış, 10 Ekim 1898’de Ankara İstinaf Mahkemesi üyeliğine
getirilmiştir. 25 Kasım 1908 tarihinde de Ankara Müftüsü olmuştur. Ayrıca 1911
yılında bir müddet Sivrihisar Kaymakamlığı görevini de vekâleten yürütmüştür.
1918’de “Musile-i Süleymaniye” payesi ile Bursa Müderrisliğine atanmıştır.  1920’de “İzmir Paye-i Mücerridi” ve
“Mahreç Payesi”ne layık görülmüş ve her türlü devlet hizmetinde
başarılı olanlara verilen  “Dördüncü
Rütbeden Osmani Nişanı” ile ödüllendirilmiştir.

                Rifat
Börekçi, Mustafa Kemal Paşa’nın Milli Mücadele’yi başlattığı dönemde Ankara
Müftüsüdür. Ankara Müdaafa-i Hukuk Cemiyeti 29 Ekim 1919’da Müftü Mehmet Rifat
Efendi’nin başkanlığında kurulmuştur. Heyet-i Temsiliye ve Mustafa Kemal
Paşa’yı Ankara’ya davet etmiştir. Mustafa Kemal Paşa 27 Aralık 1919’da
Ankara’ya gelmiştir. Paşa ve beraberindeki heyeti karşılayan Seymenlerin içinde
o da vardı. Ağır yokluğun yaşandığı o günlerde Mustafa Kemal Paşa’nın Ankara’ya
gelişinin ilk haftasında Müftü Mehmet Rifat Efendi, düzenlediği bağış
kampanyasıyla Ankaralılardan 46.500 Lira toplayıp Heyet-i Temsiliye’ye teslim
etmiştir.

                Millî
Mücadele’ye bir din bilgini olarak en önemli ve en güçlü desteği veren Rifat
Efendi, bu bağış kampanyasının dışında kendisi ve eşi için cenaze ve defin
masraflarını karşılamak üzere biriktirdiği 1.000 Lirayı Mustafa Kemal Paşa’nın
özel kalem müdürü Mazhar Müfid’e (Kansu) teslim etmiştir. Bu olayı Mazhar Müfid
(Kansu) şöyle anlatmıştır: “Ekmekçiye bile verecek paramız kalmamıştı. Mustafa
Kemal Paşa ile yarı geceye kadar hep düşündük. “Hele bakalım, sabah olsun, yine
düşünürüz” diyerek odalarımıza çekildik. Gece düşünmekten uyuyamadım, yatağımda
istirahat ederken kapı vuruldu. İçeriye Müftü Mehmet Rifat Efendi geldi. Eyvah,
şimdi Müftü Efendi’ye kahve ısmarlamak lazım. Kahve var, ama şeker yok. Ya
şekerli kahve içerse… Çünkü şeker çok pahalı idi. Herkes kendi şekerini tedarik
edecek, emri verilmişti. Ortadaki yuvarlak ve küçük masanın kenarında bir
iskemleye oturdu. Müftü Efendi, zannıma göre kahve içmezsiniz, değil mi? Evet
içmem. Hâlbuki kahve içerdi. Biz buna meydan vermemek için sualde bulunduk.
Müftü Efendi derhal vaziyeti anladı ve “içmem” dedi. Sizin sıkıntıda olduğunuzu
öğrendik. Az da olsa yardımda bulunmayı vazife bildik. Yatağımın karşısında duran
küçük kasayı göstererek, paramız var, dedim. Hâlbuki kasa mevcudu 48 kuruştan
ibaretti. Müftü Efendi cübbesinin altından bir torba çıkardı. Müftü Efendi,
teşekkür ederiz, evvela Paşa ile bu hususta görüşseniz iyi olur, dedim.
Görüştüm, kasa Mazhar Müfit Bey’dedir, ona veriniz, dedi. Müftü Efendi birer
birer saymaya başladı. Tamamı bin lira kâğıt paraydı. Paraları kasaya koyduktan
sonra Mustafa Kemal Paşa’nın yanına gittim ve bilgi verdim.  Bana dedi ki, gördün mü, akşam ne kadar
sıkılmıştık. Allah bize yardım ediyor, dedi. Ben de; evet, kul sıkılmayınca
Hızır yetişmez, dedim. Atatürk, Milli Mücadele’ye maddi ve manevi en büyük
desteği veren örnek kişiliğe sahip bu aydın ve bilgili din adamını çok severdi.
 “1930 yılında ona gönderdiği bir
mektupta “Benim sevgili arkadaşım Rifat Efendi Hazretleri ” diye
hitap etmiştir.

                İstanbul’daki
Meclis-i Mebusan 11 Nisan 1920 tarihinde İngilizlerin baskısıyla kapatılmıştır.
Aynı gün Millî Mücadele’yi başlatan Mustafa Kemal ve diğer Kuvâ-yi Milliye’cileri,
Kuva-yı Bağıye yani eşkiya kuvvetleri olarak tanımlayan ve haklarında ölümün
caiz olduğunu ilan eden bir fetva yayınlanmıştır. Bu fetvayı Mustafa Sabri
Efendi yazmış, Şeyhülislâm Dürrizade Abdullah Efendi onamış, Sadrazam Damat
Ferid Paşa imzalamış, Sultan Vahdettin yürürlüğe koymuştur. Bu fetva
İstanbul’da basılan gazetelerde yayınlanmış, Anadolu’nun her tarafına İngiliz
konsolosları, İngiliz ve Yunan uçakları, İngiliz torpidoları, Rum ve Ermeni
teşkilatları ile Yunan kuvvetleri dâhil bütün imkânlarla dağıtılmıştır. Bu
yıkıcı fetva ve onu takip eden fetvalarla aldatılan halk, Anadolu’nun muhtelif
yerlerinde Milli Mücadele’ye karşı ayaklanmışlardır.

                Ankara
Müftüsü Mehmet Rifat Efendi, bu fetva üzerine derhal harekete geçerek beş gün
sonra 16 Nisan 1920’de tarihimize “Ankara Fetvası” diye geçen fetvayı kaleme
almıştır. Ankara Fetvası’nda, İstanbul hükümetinin idam fetvasına aynı
kelimelerle cevap verilmiştir. Padişaha bağlı olanlar da göz önüne alınarak tüm
halka şu mesaj verilmiştir: “Padişah ve halife dâhil olmak üzere İstanbul
hükümeti düşmanların elinde esirdir. Hilafet makamı ve saltanatın kurtarılması
gereklidir, bunun için savaşanlar şehit ve gazi olurlar. Düşman elinde esir
olan halifeye zor ve baskı kullanılarak yayınlattırılan fetvadaki hükümler geçersizdir.”
153 Müftü tarafından imzalanan bu fetva, 19-22 Nisan 1920 tarihlerinde, Öğüt,
İrade-i Milliye, Açıksöz gibi Milli Mücadele yanlısı gazetelerde yayınlanmış ve
yurt sathında halka dağıtılmıştır. Bu fetva, halk üzerinde Dürrizâde imzasını
taşıyan “İstanbul Fetvası”ndan daha etkili olmuştur.

                Bu
fetva yüzünden Mehmet Rifat Efendi, 24 Nisan 1920 tarihinde padişah Vahdettin
imzasıyla Ankara Müftülüğü görevinden alınmış ve Divan-ı Harb tarafından Milli
Mücadele’ye verdiği destekten dolayı idama mahkûm edilmiştir. 23 Nisan 1920’de
toplanan Büyük Millet Meclisi’nin birinci döneminde Menteşe (Muğla) Milletvekili
olarak görev yapmıştır. Ancak 27 Ekim 1920 tarihinde Müftülük görevini tercih
ederek milletvekilliğinden istifa etmiştir. 23 Aralık 1922 – 30 Mart 1924
tarihleri arasında Şer’iye Vekâleti Heyet-i İftâ azalığında bulunmuştur. 31
Mart 1924’te yeni kurulan Diyanet İşleri Başkanlığı görevine getirilmiştir. Bu
görevinde iken Ekim 1930’da 65 yaşını doldurunca emekli edilmemiş, hizmetinden,
yetenek ve uzmanlığından yararlanmak üzere Bakanlar Kurulu’nun 22 Ekim 1930
tarih ve 10112 sayılı kararnamesi ile görevine devamı kararlaştırılmıştır.
Soyadı Kanunu’ndan sonra “Börekçi” soyadını almıştır. Mehmet Rifat
Börekçi, vefat ettiği 5 Mart 1941 tarihine kadar Diyanet İşleri Başkanlığı
görevini 17 yıl sürdürmüştür. Mezarı Ankara Cebeci Asrî Mezarlığındadır.

                Türkiye
Cumhuriyeti’nin ilk Diyanet İşleri Başkanı Mehmet Rifat Börekçi, Türk
milletinin var olma, yok olma mücadelesi olan Kurtuluş Savaşı’nda Atatürk ve Kuvva-yı
Milliyecilere verdiği büyük destekten dolayı her zaman minnet ve şükranla
anılması gereken bir milli kahramandır. İstiklal Harbi’ne karşı çıkan ve
düşmanla işbirliği yapan, İngiliz Muhipleri Cemiyeti üyesi hainlerin resmi
protokolca mezarları başında anıldığı bir dönemde bizim de milletçe Milli
Mücadele’ye canıyla, parasıyla ve kalemiyle destekleyen bu vatansever din
adamımızı vefatının 80. yılında 5 Mart 2021 Cuma günü yurt sathında ve
Ankara’da mezarının başında anmamız gerekir.

                Mehmet
Rifat Börekçi hocamıza Allah rahmet eylesin, ruhu şâd, mekânı cennet
olsun.  

“Daha ileriye ulaşmak için bir kaç adım geri gitmek gerekir. Çünkü en
ileri sıçrayışlar, iki adım geriden başlar. J.W. von Goethe”

Bugün geldiğimiz noktanın
sebeplerini iyi tahlil edebilmek için daha evvel hangi adımları atmışız oraya
göz atmamız gerekiyor. Yoksa bugün ki sorunlar yumağı karşımıza birden bire
çıkmadı.

İkinci Dünya savaşında Türkiye
tarafsız görünmesine rağmen Sovyetler Birliğine karşı resmi olmayan yöntemlerle
Almanları destekliyordu. Bu durum Sovyetler birliğinin gözünden kaçmamış olacak
ki, savaş bittikten sonra 1925 yılında Türkiye-Sovyetler Birliği arasında
imzalanan Saldırmazlık anlaşmasının yenilenmesi, 1945 yılında Sovyetler
birliğinin tek taraflı feshine sebep oldu.

Saldırmazlık anlaşmasını
yenilemeyen 2. Dünya savaşının galibi Rusya, başta Kars ve Ardahan olmak üzere Türkiye’den
bazı hak taleplerinde bulundu.

Bunun üzerine İnönü Hükümeti 11
Mayıs 1950 yılında NATO’ya dâhil olmak için başvurdu. Başvuru teklifini ABD
kabul etmedi. 26 Haziran 1950’de patlak veren Kore Savaşı, 14 Mayıs 1950’de
iktidara gelen Demokrat Parti iktidarı için iyi bir fırsat oldu. Dışişleri Bakanı
Fuat Köprülü United Press’e: “Türkiye,
BM çerçevesi içinde kendi hissesine düşen bütün yükümlülükleri yerine
getirmekle sorumludur” açıklamasını yaptı.

Bu açıklamanın ardından Türkiye’ye
gelen Amerikalı Senatör Mc Cain, basına verdiği demeçte, “General Mc Arthur’un karargâhında BM bayrağının yanında dalgalanmakta
olan Amerikan bayrağı ile Türk sancağının da yan yana dalgalanması, Türkiye’nin
Kore savaşına fiilen yardımı Atlantik Paktına (NATO) ya girmesini sağlayacaktır”
diyordu. Aynı gün, yani 25 Temmuz 1950’de hükümet Kore’ye asker gönderme
kararını aldı. Kore savaşında en ağır kaybı Türk birlikleri verdi.

1951 Eylülünde Türkiye NATO’ya kabul
edildi. 18 Şubat 1952’de, 5886 sayılı yasa ile TBMM, NATO anlaşmasını onayladı
ve Türkiye resmen NATO üyesi oldu. DP Milletvekili Samet Ağaoğlu’nun, bu üyelik onayının ardından: “Kore’de bir avuç kan verdik ama “büyük devletler”
arasına da katıldık.” Demeci o günlerin manşet haberi olmuştu. Yani “Türk Askerinin kanının” ne kadar ucuza
pazarlandığını sonraki yıllarda daha iyi anlayacağız.

18 Şubat 1952 NATO’ya girme
onayıyla; biz NATO’ya mı girdik NATO bize mi girdi tartışılır konu ama gerçek
olan bir şey vardı ki her on yılda bir Türk demokrasisi, ABD de eğitilen
NATO’cu subaylar tarafından darbelerle kesintiye uğratıldı. 27 Mayıs 1960, 12
Mart 1971, 12 Eylül 1980.

*NATO’ya girişimizle birlikte ilk
darbeyi, Atatürk’ün emriyle 1926 yılında Kayseri’de kurulan ve 1942 yılına
kadar 212 uçak üreten TOMTAŞ uçak fabrikasının kapattırılmasıyla aldık. Şimdi
soruyorum: eğer o uçak fabrikası kapatılmamış olsaydı bugün ABD ve Rusya arasında
hava savunması yönünden gel-gitler yaşanır mıydı?

*Diğer tabi üyeler gibi elinde
güçlü “VETO” kararı bulunan Türkiye, ABD’nin bir takım vaatlerine kanarak
Yunanistan’ın NATO’nun askeri kanadına dönmesine onay verdi ve Yunanistan 1980
yılında tekrar NATO’nun askeri kanadına dönmüş oldu.

Aynı şekilde Fransa 2009 yılında
tekrar NATO’ya dâhil oldu. Soruyorum: Eğer Türkiye elindeki “VETO” kararını
Yunanistan ve Fransa’ya karşı kullanmış olsaydı, gerek Doğu Akdeniz, gerekse Egede
bugün bu kadar büyük sorunlarımız olur muydu?

*1992 Yılında Ege denizinde NATO
Kararlılık Gösterisi-92 tatbikatında, Muavenet gemimiz kasten vurulmuş ve 5
askerimiz şehit olmuş, 22 askerimiz de yaralanmıştır. Soruyorum: Eğer o
tatbikatta bunun cevabı verilmiş olsaydı bir daha böyle bir olaya cesaret
edebilirler miydi?

*Irak’ın kuzeyinde 1991 Yılında bugünkü
Barzani devletinin temelini atan Çekiç Güç, Türkiye’nin Cumhurbaşkanı Turgut
Özal ve Başbakanı Mesut Yılmaz tarafından ülkeye davet edilmişti. Muhalefetin
de onayıyla MGK toplantılarında, bu gücün görev süresinin uzatılması yönünde
tavsiye kararları alınmış ve kararlar Meclis’te kabul edilmiştir. Soruyorum:
Çekiç Güç, sayesinde Kuzey Irak ta kurulan bu devletçik olmasaydı şimdi Türkiye’nin
Kuzey Irak diye bir problemi olur muydu?

*Yunanistan 2004 yılından
başlayarak 2020 Yılına kadar Ege’deki Türkiye’ye ait olan 19 adayı, Avrupa
Birliğine girme sevdamız yüzünden işgal etti. Bugün Ege’de ve Doğu Akdeniz de
başımızın belası olan Yunanistan’a Kardak Kayalıklarında gösterdiğimiz direnci
gösterseydik: haddini bilmez şekilde bu gün gene bu derece şımarıklık yaparlar
mıydı?

*2014 Yılında Suriye sınırındaki
mayınların temizlenip 4 milyon Suriyeli Türkiye’ye girdikten sonra, Türk
topraklarını çiğneterek Kobani’ye geçirdiğimiz Peşmerge, bugün PKK-PYD olarak
Suriye’nin kuzeyinde boşalan topraklarda ABD desteği ile sözde bir devlet kurma
çalışması içinde. O halde soruyorum: “Sınırlarımızda temizlenen mayınlardan
sonra boşalan Suriye’nin kuzeyine bir devletçik kurulacağı hiç mi akıllara
gelmedi?  Devlet aklı bu kadar öngörüsüz
olacaksa neyi öngörecek bu devlet?

Yukarıda madde madde sıraladığım
problemler zamanında birazcık düşünülüp sezilseydi eğer bugün Doğu Akdeniz de,
Ege Denizinde, Kuzey Suriye’deki oluşumlar bu kadar ağır şartlarla karşımıza
çıkmazdı.

Sağlıklı kalın.

Amerikan
Ulusal Havacılık ve Uzay Dairesi (NASA) tarafından 30 Temmuz 2020 tarihinde
Florida’daki uzay üssünden Mars gezegenine gönderilmek üzere fırlatılan,
nükleer enerji ile çalışan Perseverance (Azim) isimli kâşif 203 gün süren yaklaşık
471 milyon kilometrelik uzay yolculuğunu tamamlayarak, 18 Şubat 2021 tarihinde
Mars’da eski bir nehir deltası olduğu düşünülen ve adını küçük bir Bosna-Hersek
kasabasından alan Jezero Krateri’ne indi. Uzay mühendisleri tarafından “yedi
dakikalık dehşet” olarak isimlendirilen bu iniş, Kaşif’in sahip olduğu
teknoloji sayesinde, ilk kez bu kadar ayrıntılı olarak izlenebildi ve gerçekten
unutulmayacak bir an olarak hafızalara kazındı.

Perserevance
kâşifi, Yer benzeri bir gezegen olarak Mars üzerinde yaşam belirtisi bulabilmek
için kendisinden önce gezegene gönderilen Pathfinder, Spirit ve
Opportunity ve Curiosity kaşiflerine göre çok daha gelişmiş
özelliklere sahip. Gelişen teknoloji ile birlikte bunun olması zaten beklenilen
bir durum aslında. Kendi kendine ve uzaktan kumanda ile bilimsel deneyler
yapabilecek yedi ekipmana sahip olan Perserevance kâşifinin iki ekipmanı
üzerinde durmak istiyorum: Mars atmosferindeki karbondioksit gazını kullanarak
oksijen üretecek olan MOXIE ve Mars Helikopteri.  

MOXIE düşük
basınca (0.01 bar – Dünya üzerindeki basınç deniz seviyesinde 1 bardır) sahip
olan Mars atmosferindeki karbondioksit (CO₂) gazını odacıklarında
sıkıştırarak basıncı 1 bara, sıcaklığı ise 800 ^oC’ye kadar çıkararak
elektrokatalitik olarak oksijen (O₂) gazına çevirmektedir. Gerçek
ekipmanın %1 boyutlarında bir tanıtım ekipmanı olan MOXIE’nin saatte minimum
%98 saflıkta 10 gram oksijen üretmesi beklenmektedir. MOXIE’nin Mars
atmosferindeki çalışma performansı ile laboratuvar çalışmaları
karşılaştırılacak ve böylece insanlı Mars uçuşlarında kullanılacak yeni nesil
ekipmanların dizaynı ve üretimleri gerçekleşecek.

Mars
Helikopteri, 1.8 kg ağırlığında, 1.2 m çapına sahip iki pale sahip bir helikopter
olarak tanımlanmaktadır. Kâşif’in planlanan 1 Mars yılı boyunca (687 Dünya
günü) 30 Mars günü çalışacak şekilde tasarlanmıştır. Tek seferde, onlarca
kilometre uçuş menzili ve 1 ile 4 kg arasında yük taşıma kapasitesine sahip
olan Mars Helikopteri Mars’taki otonom kontrollü ilk uçuş yapan hava aracı olma
özelliğine sahiptir. Ayrıca Mars Helikopteri keşif uçuşları ile var olan ilginç
bilimsel hedeflere doğru Kâşifin rotasının belirlenmesinde de yardımcı
olacaktır. Helikopterin Kâşif ve Dünya’daki kontrol merkezi ile radyo frekansı
bağlantısı da bulunmaktadır. Mars Helikopteri’nin yapacağı uçuşlardan elde
edilecek olan aerodinamik, navigasyonel ve operasyonel bilgiler, bir sonraki
Mars görevlerinde yeni nesil helikopterler geliştirmenin önünü açacaktır. 

100 yıl önce,
yıldızlı bir gecede gökyüzünü izleyen birisine, “bak şu gördüğün parlak gök
cismine bir gün ineceğiz ve oradan bilgiler toplayacağız” deseydiniz,
muhtemelen size pek iyi bir gözle bakılmazdı. Ama bu konuşmayı yaptıktan 44 yıl
sonra, NASA Mars’la ilk başarılı teması 14-15 Temmuz 1965 yılında Mariner-4
isimli uzay aracı ile kurdu. İlk yumuşak inişi ise, sizin bu konuşmanızdan 55
yıl sonra 1976 yılında Viking-1 isimli uzay aracı ile gerçekleştirdi. Ve bu
konuşmadan 100 yıl sonra, bugün, Mars’tan bilgi toplamaya, Mars atmosferinde
hava araçlarını uçurmaya başladık. Bugün birisi bize günümüzden 100 yıl sonra Mars’a
düzenli turistik seferler düzenleneceğini veya bir koloni kurulacağını söylese
sanırım buna “evet, muhtemelen olacaktır” deyip, 100 yıl önceki tepkiyi
vermeyeceğimiz kesindir.  

Baktığımız
zaman bugünlere gelmek için geçirilen, içerisinde başarılı ve başarısız birçok
çalışmanın yer aldığı, 57 yıl olduğunu görüyoruz. Sadece Perserevance Kâşifinin
ineceği bölgeye karar vermek için 5 yıllık bir süre harcandı. Elde edilen bu başarının
bir-iki yılda gerçekleşmediği çok aşikâr. Bu açıdan baktığımızda, 2023 yılında
uzaya bir Türk uzay adamı göndermenin bir başarı olduğunu söylemenin pek
gerçekçi olmadığı anlaşılmakta. İyi bir savaş uçağı pilotunu iki yıllık bir
eğitimle parasını vererek uzaya göndermek pekâlâ mümkün. Elon Musk’un sahibi
olduğu SpaceX firmasına koltuk başına 80 milyon dolar ödeyerek, hatta bir değil
parasını verdikten sonra iki tane uzay adamı da gönderebilirsiniz. Ama bu ne
kadar anlamlı olur, işte orası tartışılır.

Uzay
çalışmalarında henüz yolun başında olan ülkemizin, kendi yerli ve milli roket
sistemlerini geliştirerek, bu yolda belki yavaş ama yere sağlam basarak devam
etmesi doğru olandır. Varsın, yaptığımız uzay aracı fırlatma anında
parçalansın, yörüngeye çıkamadan düşsün, hiç önemli değil. Her denemeden elde
edilen sonuçlar, bir sonraki adımda yaşanılacak başarının anahtarı olabilir.

Elimizdeki
yetişmiş insan gücüne ve bilgi birikimine baktığımızda, Türkiye Cumhuriyeti’nin
uzay çalışmalarında başarılı olmaması için bir sebep olmadığı görülmektedir. Yeter
ki, insanlara yeteri kadar imkân tanınsın. Ama her şeyden önce liyakate önem
verilsin, Osman bin Talha örneği ve bunun üzerine nazil olan Nisa Suresi 58.
Ayeti hafızalardan çıkarılmasın… Gerisi gelecektir.

Sağlıcakla
kalın….