Kadına şiddetin konuşulduğu şu günlerde kimse farkında değil fakat
Türkiye de kadınlar sessiz direnişlerini ve intikamlarını almayı sürdürüyor. Biz
erkekler farkında değiliz sadece…

Eşitler arasında; sevgiye, saygıya dayalı eşler arası dostluk ilişkisi,
efendi köle ilişkisi içerisinde bir direnişe dönüşmekte farkında olmadan…

Tahakküm ve direniş sanatları kitabında J.C.Scoot ın bahsettiği gibi;  Efendi köle ilişkisi içerisindeki insanların kendileriyle
ilgili kaygılarından dolayı uğradıkları haksızlık ve aşağılanmalara karşı,
dedikodu, alaya alma, sessiz kalma gibi davranış şekilleriyle direnmektedir
köle…

Tanıdık gelmeye başladı mı biraz? Bu arada kadınla ilgili Alev Alatlı
verdiği bir röportajda;“Benim
gözlemlerime göre Türk toplumunun ataerkil olduğu şeklindeki anlayış
doğru değil. Tersine biz anaerkil bir toplumuz.”. 
dediğini duyduğunuzda “hadi canım ordan biz de evin reisi erkektir” Dediğinizi duyar gibiyim. Fakat yanılıyorsunuz. Türk toplumu tam anlamıyla kadınsı bir
insan kalabalığı. Öncelikle İngiliz Psikoterapist ve Konstelasyon Çalışmaları Uygulayıcısı Vivian
Broughton tarafından yazılmış, Ebru Altan tarafından Türkçeye çevrilmiş
istenmeyen çocuk ve kimlik travması konulu makaleyi okumanızı tavsiye ederim.
Tezimin dayanaklarının temeli burada yatıyor …

Siz hala Annenizin Babanıza aşık olduğunu mu
düşünüyorsunuz?

Annenizin Hayallerinin ne olduğunu bileniniz
var mı acaba?

Annenizin size olan sevgisi gerçek bir sevgi
mi yoksa vücudunun bir uzantısı gibi işlevselliğe mi dayalı?

Eğer üzerinde hiç düşünmediyseniz ya da bu
konuda bilgi sahibi değilseniz “MAKTUL”
olduğunuzun farkında olmayabilirsiniz.

Kısaca nedensellik ilkesi çerçevesinde,  Sherlock Holmes’lik yaparak olayı kronolojik
olarak anlatayım.  

Olay Bilge Kağan yazıtlarına dayanmakta aslında Türkün
töresi derki; Kızı isteyen Kağan da olsa, Bey de olsa kız istediğine verilecek.  Ne zaman ki töre unutuldu, Türk erkekleri
kadınsı olmaya başladı. Acele etmeyin devamı var. Türklerin Müslüman
olmalarından sonra törenin yerini Arap seviciliğinin alması ve Arap
geleneklerinin dinin emirleriyle karıştırılması sonucunda kadın bir birey
olmaktan çıkmaya ve cinsiyet merkezli 
bir nesneye dönüşmeye başlamış.

İlk doğan kıza verilen elif, ikinciye saniye, üçüncüye
Tilte (Harran yöresindeki Araplarda 
kullanılır), dördüncüye Rabia  isimlerinin
verilmesi gibi. İlahi Emirler mümin erkekler ve mümin kadınlardan çok sadece
mümin kadınlara cinsiyet merkezli olarak uygulanmaya başlandıkça kadınların
insan olarak erkekler gibi eşit olduğu anlamı yerine bedensel farklılıklardan
kaynaklı cinsiyete dayalı özellikler anlam olarak baskın hale gelmiş.

Artık kadın eşitlikçi bir hayat ortaklığından efendi köle
ilişkisine doğru evrilmiş ,işte direniş ve intikamda burada başlamakta.
Unutmayın intikam soğuk yenen bir yemektir…

Velhasıl artık alınan, verilen kadın erkek ilişkisinde  işe Allah’ın emri Peygamberin kavli
karıştırılmıştır bile Artık kız istenen, ailesi tarafından verilen nesne,  evinin kadını çocuklarının anası olmaya aday
bir bereket aracı … Sakın feministçe bir yaklaşım olarak algılamayın, mutlu
bir evlilik  ve karşılıklı rıza var ise,
evin reisi hayat arkadaşını  her daim
hatırlıyor ve seviyorsa, kadın da kendini   kocasına 
eş/-it olarak görüyor ise doğacak çocuklardan  yana korkmayın ama  kader birçok kadınımız için ağlarını yüzyıllar
önce örmüştür bile.

Makaleyi okuduğunuzu varsayıyor ve hızlıca Erkeklerin
ruhunun öldürüldüğü ve bağımlı bir sevgi ağına nasıl düştüklerine devam edeyim.
Sevgisiz birlikteliklerin sonucu ya da kadına yüklenilen çocuk doğurma
vazifesinin yerine getirilmesi sonucunda vakitli ya da vakitsiz dünyaya
getirilmek üzere atılan her tohum-doğum daha anne karnında kişiliği ikiye
bölünerek kendi payını öldürmek zorunda kalmaktadır. Artık ÖZBENLİĞİ tamamen savunmasız ama tam anlamıyla bağımlı
olduğu anne karnında öldürülmüş tabiri caiz ise İT gibi  bir
bağlılıkla artık annesinin bir parçası olarak doğmuştur.

Anneler ise genellikle,
kendi erken yaşta yaşadıkları travmalarının etkisi ile özbenliklerini
parçalamak zorunda kalmış haldedirler. Bu yüzden gerçekleri algılama şekilleri
yaralanmıştır ve bir çocuk sahibi olma sebepleri de karmaşıktır. Çocuğu
kendinden bağımsız, ayrı ve özgün bir birey olarak algılamak yerine kendine ait
bir parça, bir uzantı şeklinde algılar. Bebeği, kendine ait bir hayatı olan
ayrı bir özne olarak görmek yerine nesneleştirmeye, kendi yaşamında ona keyif
verecek bir obje olarak görmeye, bir eşya gibi kullanmaya eğilimlidir.

Anne karnındaki bu erken
dönemde, ilişkinin biçimi belirlenir, annenin benliği baskın çıkar, anne
çocuğunu sağlıklı parçası ile net olarak göremez, ancak kendi yaşamda kalma
içgüdülerinin, tam olarak bilemediği arzularının perdesi arkasından görebilir.
Anne ile çocuk arasında sağlıklı ilişki kurulan anlar olabilir ama sadece
anlıktır bunlar. Kendi istek ve ihtiyaçları çocuğunkilerin önüne geçer ve çocuk
buna karşılık hiçbir şey yapamaz. Ve bütün bunlar daha çocuğun, ileride
muhakeme ve anlama yetisini sağlayacak olan NEO-KORTEKSİ gelişmeye dahi başlamadan olur. Hamilelik
boyunca çocuğun beyninin aktif olarak çalışan bölümleri; beyin sapı (sürüngen
ya da ilkel beyin), limbik sistem (memeli ya da duygusal taraf) ve sözel
olmayan yerlerdir. Yani çocuğun bu yaşananlar ile ilgili hafıza kaydı olması
mümkün değildir, deneyime ulaşması imkânsızdır (deneyim yaşanmış ve orada
olmasına rağmen) ve her şey bilinçaltının derinliklerinde kaybolacaktır.
Çocuk
annesinin istek ve ihtiyaçları ile sabit bir şekilde özdeşleşmiş halde
büyümesine devam eder, belki sonrasında aynı şeyi babası, öğretmenleri,
arkadaşları, patronu ve diğer insanlar için de yapacaktır. Bunun sonucunda
bilinçsizce, kendi kimliğini başkalarına göre yaşamayı öğrenir, hatta içinde
bulunduğu gruplara, yaşıtlarına, idolleştirdiği ünlülere, spor takımlarına, bir
milliyete, bir siyasi partiye ya da siyasi harekete göre…Tanıdık  mı geldi yine???

Özdeşleşme, kimlik travmasının ana yaşamda kalma
stratejisidir. Çocuk, annenin istek ve ihtiyaçları ile özdeşleşmek zorunda
kalır ve büyüdüğünde de ancak başkalarının istek ve ihtiyaçları ile
özdeşleşerek kendini tanımlayabilir, kendini ancak başkalarının gözünden
görebilir.

Toplumun fanatikleri, sevmeyi bilmeyenleri, ya benimsin ya
toprağın diyenleri, kişiliksizleri, birey değil sürü olmayı seçenleri böyle
dünyaya gelmektedir. Artık içinde yaşadığı toplum; toplum olmaktan sürüye doğru
evrilmeğe başlamış. Sanatçı, düşünür özgün bireylerden değil de şekilsiz,
renksiz ne istediğini bilmez bir sürü haline dönüşmeye başlamıştır, ve bu
zincirleme reaksiyon nesiller boyu sürecek bir kan davasına dönüşür.

Ve kadının direnişi anne karnında başlamış doğurduğu çocuk
ile intikamını toplumdan almıştır. Farkında olmadan sessizce ve bilinçsizce… 

     Âyette ”İman
edenlerin, iman etmeleri.” istenirken;

     İnsandan; imana /
inanca ait tüm meseleleri yakînî / kesin bir şekilde;

     İlme’l-yakîn /
kesin bir ilim ve bilişle, sonra ayne’l-yakîn / görerek, görürcesine, bu da
yetmez; hakka’l-yakîn / bizzat yaşayarak, tam bir özümseme ruhu içinde bilmesi,
yaşaması; tedrîcen / aşama aşama gerçekleştirmesi isteniyor.

     Yani taklidî /
sözde imandan, tahkikî / gerçek iman ve inanca geçmesi, ona doğru yürümesi
bekleniyor. Böylece sarsılmaz bir imana sahip olması öngörülüyor.

     Çünkü ancak bu
şekildeki bir iman; letaif-i insaniyeye / insanın lâtif duygularına nüfuz eder
/ işler.

     Zira âyetin işaret
ettiği gibi, iman / inanç yalnız ilim ile değil; imanda çok letaifin /
lâtifelerin / ince, lâtif duyguların hissesi ve payı var.

     Nasıl ki; bir
yemek muhtelif / çeşitli âsâba / sinirlere, muhtelif bir surette inkısam edip /
kısımlara ayrılıp tevzi olunuyor / dağıtılıyor.

     İlim ile gelen
mesail-i imaniye / iman meseleleri de, akıl midesine girdikten sonra, derecata
/ derecelere göre ruh, kalb, sır / gizli hakikat, nefis ve hakeza / bu gibi
letaif / ince, hassas duygular kendilerine göre birer hisse / pay alır,
masseder / emer, tam manasıyla içselleştirir.

     Eğer onların
hissesi / payı olmazsa noksan kalır. Kemalde bir iman olmaz. İnsanda henüz
olgun bir hâl almış sayılmaz.

     İmam-ı Rabbanî
kalb, ruh, sır, hafi, ahfa  gibi, insanda
anasır-ı erbaa denen dört unsurdan yani toprak, hava, su, nur ve ateşten
bahsetmiş;

     Her bir unsurdan o
unsura münasip / uygun bir latife-i insaniye / insana ait duyguları nazara vererek;
seyr ü süluku / takip edilecek metodu göstermiş.

     Her mertebede bir
lâtifenin terakkiyatı / ilerleme ve yükselişi ve ahvalinden / hallerinden
icmalen / özet olarak bahsetmiş.

     İnsanın mahiyet-i
camiasında / çok vasıfları içinde toplamasında ve istidat-ı hayatiyesinde /
hayat kabiliyetinde, çok letaif / lâtife ve duyguların olduğunu söylemiş. 

     Onlardan on tanesi
iştihar etmiş / meşhur olmuş. Hatta hükema / âlim ve bilginler ve ulema-i zahir
/ zahir uleması / Kur’an’ın zahir manasına göre hakikatleri değerlendirenler
dahi,

     O letaif-i
aşerenin / o on lâtifenin pencereleri veyahut nümuneleri / örnekleri olan

     Zahiri beş duygu
yani tadmak, görmek, işitmek, koklamak ve dokunup duymaktan oluşan havass-ı
hamse-i zahire,

     Havass-ı hamse-i
batına / hayal kuvveti, akıl, vehim, hafıza, meydana getirici hayal kuvvetinden
ibaret olan havass-ı hamse-i batına denen kalbe bağlı gizli beş duyu diye

     O letaif-i aşereyi
/ o on duyguyu başka bir surette hikmetlerine esas tutmuşlar.

     Hatta avam / halk
ve havas / seçkinler beyninde / arasında taarrüf etmiş / bilinmiş olan insanın
letaif-i aşeresi / on duygusu,

     Ehl-i tarikin /
tarikat yolunda olanların letaif-i aşeresi / on lâtifesi ile uygunluk
içindedir.

     Meselâ insanın
içindeki iyiyi kötüden ayırabilen ve iyilik etmekten lezzet duyan ve kötülükten
elem duyan manevi his olan vicdan,

     A’sab / sinirler,
his, akıl, heva, kuvve-i şeheviye / cinsî istek kudreti. Yemek, içmek, konuşmak
uyumak gibi kabiliyetler,

     Kuvve-i gadabiye /
kızmak, öfkelenmek kuvveti gibi letaif-i kalb / kalbe ait duygular;

     Ruh ve sırra ilâve
edilse, letaif-i aşereyi / on duyguyu başka bir surette gösterir.

     Daha bu letaiften
/ lâtife ve duygulardan başka saika / sevkedici, şaika / şevke getirici ve
hiss-i kable’l-vuku / olmadan önce kalbe doğan his gibi, çok letaif / lâtife ve
duygular var.

      Evet, iman; inanç
seviyesinde kalırsa; onu muhafaza edip korumak güçleşir. İşlenmeyen demirin pas
tutması, çalışmayan insanın hantallaşması gibi. Gereği yapılmayan iman da,
zamanla sönmeye yüz tutar. Fonksiyon ve işlevini kaybeder. Varlığı yokluğu fark
edilmez olur.

 Mademki Allah sizi bize lütfetti, “bu
millet” size oy verdi, yönetme yetkisi verdi; milletin canı da malı da
size feda olsun.

Yeter ki siz iktidarda kalın. Sizin dışınızdaki “zillet” dediğiniz
kesimi temsil eden “terörist”, “yüzsüz”, “terbiyesiz adamcağızlar” sizi
seçimlerde yenip makamınızdan etmesinler. Allah muhafaza böyle bir şey olursa
sizin bütün “sırlarınızı” ifşa etmek ve hatta “hesap sormak”
cüretini bile gösterebilirler.

Siz ki seçkin ve üstün özelliklerinizle bu
millete hizmet etmek gibi bir fedakârlık içindesiniz. Milletin de sizin için
canını, malını feda etmesinden daha doğal ne olabilir ki?

Sizler mübarek insanlarsınız. Baroların,
derneklerin mensubu olan sıradan ve günahkâr insanların katıldığı kongrelerle,  sizin kongrelerinizdeki virüsün davranışı bir
olabilir mi? Sizler okuma, üfleme, aşılama, test dâhil maddi ve manevi bütün
tedbirleri almışsınızdır.

Bütün şehirlerden binlerce kişiyi Ankara’ya
davet edip spor salonunda “lebalep” topladınız. Canını sizin için feda
etmeye hazır müritlerinizin trans halinde sloganlarıyla mest oldunuz. Bu
kadarcık hazzı size çok görenler utansın.

Bazı münafıklar “her hasta kendisinden
başka iki kişiye bulaştırırsa bu patlamadır” diyorlar. Şaha satrancı öğreten bilge ile alakalı efsaneyi hatırlatıyorlar:

“Malum şah hocasına ‘dile benden ne
dilersin’, der. Alçakgönüllü görünümündeki açıkgöz bilge, boynunu bir yana eğer
ve satranç tahtasının ilk karesine bir buğday tanesi, ikinciye iki, üçüncüye 4,
sonra 8, 16 buğday tanesi diye devam etmesini, toplamı da lütfetmesini ister.
Şah, bu çok mütevazı dileğe şaşar ama kabul eder. Sonra ülkedeki buğday
stokunun bu dileği karşılayamayacağı anlaşılır. Öyle ya, sadece 64’üncü karede
2’nin 63’üncü kuvveti kadar buğday vardır. 10’un önüne 19 sıfır koyarak
görebilirsiniz bu sayının yaklaşık değerini.”

“Bu efsane doğruysa yani virüs bu şekilde yayılıyorsa yandık” diye
hayıflananlara şaşarım.

Sizin rakamlara takla attırmadaki
becerilerinizden haberleri yok.

Hem de eskisi gibi her pozitif çıkanı, her
belirti göstereni hastaneye almadan evde tedavi etme yeteneğinizden de
haberleri yok. Baksınlar bakalım hastanelerde yoğun bakımlar dolmuş mu?

Sizin “yaptıklarınıza hayalleri bile
erişmeyen” nankör ve müzmin muhalifler var. Bunlar her esere karşılar. İstanbul’un
acil ihtiyacını karşılamak için Atatürk Havalimanı pistinin üzerine bile
hastane yaptırdığınızı dahi eleştiriyorlar.

Bu eleştirenlerin evlerine büyük kongrenize
katılan “virüs taşıyıcı” müritlerinizi gönderseniz ne iyi olur. Böylece bu
hastanelerdeki tedavi hizmeti kalitesini bizzat görmelerini sağlarsanız, belki
yaptıklarınızın önemini anlarlar.

Sizin dünyada kimsenin görmediğini görme,
akıl edemediklerini yapabilme kudretinizi göremiyorlar.

65 yaş üstünü toplumdan tecrit etmekle, genç
nüfusun sağlığını korumak gibi
olağanüstü tedbirinizin kıymetini de bilmiyorlar. 65 yaş üstü
vatandaşlarımıza dünyada ilk defa kendi üstlerinde aşı denemesi yapma
ayrıcalığı tanımış olmanızın kıymetini bilmiyorlar.

“Hijyen, kalabalıktan kaçınma, maske ve
sosyal mesafe…” Bunlar
Kongre salonlarını dolduran cesur taraftarlarınızın size olan bağlılıklarını
gösterme fırsatını heba etmeye değmez kurallar.

Ne yani? Siz Norveç Başbakanı gibi, 10
kişiden fazla olan ailenizle doğum günü kutlaması mı yaptınız? Kutsal bir
mücadele için onbinlerce gönüldaşınızla kongre yapan size emniyet soruşturma
açacak değil ya!

Ne demişti George Orwell “hiçbir şey
yasadışı değildi, çünkü artık yasa diye bir şey yoktu.” Bu söz günümüzde
sadece sizin açınızdan geçerli olabilir. Bırakın bu kurallar, kısıtlayıcı
yasalar muhaliflere uygulansın.

Yeter ki siz iktidarda kalınız…

“Bu uğurda gerekirse canımı veririm” diye
Ankara’ya koşan “cesur yüreklere” selam olsun!

*****************************

Lütfun da Hoş, Kahrın da Hoş

Sadece 4 buçuk ay yaptığı Merkez Bankası
Başkanı görevinden alınan Ağbal’ın “devlet terbiyesini” ve Saray’a “sadakatini”
bu muhalif denilenler bir türlü anlayamıyor.

“Görevden alındığı için mutlu oldu, bir
beladan kurtuldum diye seviniyor” diye yorumluyorlar.

Kendisini çeşitli görevlere getiren, sonra
alan, sonra başka bir göreve getiren velinimetine şükranlarını sunmasındaki
derin manayı, “lütfun da hoş, kahrın da hoş” anlamındaki ulvi ifadeleri
kavrama yeteneğinden yoksunlar.

Tıpkı 4,5 ay önce büyük bir fedakârlık
göstererek görevden affını dileyen Damat Bey’in nezaket ve efendiliğini
anlamadıkları gibi.

Bakın aldığı terbiyenin büyüklüğüne ki,
“büyüğümü üzmüş olabilirim” kaygısı ve üzüntüsüyle aylardır halk içine çıkmadı.
Hatta sosyal medya hesaplarını bile kapattı.

Bu muhalifler, kendi liderlerine bile
çemkiren bir kültürden geldikleri için, “yüce Başkan’ın” mübarek bedenini
çevreleyen enerjisini yani “aura”sını algılayamıyorlar.

O enerji alanına girenlerden bazılarının, O’nun
aurasının yüksek voltajı karşısında çarpılması doğal bir fizik olayıdır.

Bu yüzden, yok efendim “finansal
çevrelerin güveni kayboldu”, yok efendim “hayatının en büyük hatasını
yaptı”, yok efendim “bir kararname ile milletimiz bir trilyon TL
fakirleşti” gibi değerlendirmelerin hiçbir kıymeti yoktur.

“Ekonomi daha da sarsılır, dolar çıkar,
faizler yükselir. Bunlar
yüzünden bir kısım insanlar daha işsiz kalır, daha çok insan fakirleşir”
diye üzülmeyiniz.

Rahat olun. Yandaş medyaya göz kulak verin,
huzur bulun.

Orwell’in 1984 romanının bitiş cümlesi olan “Big Brother’ı
seviyorum” der gibi, şunları söyleyin:

“Yeter ki yüce başkanımızın enerjisi bitmesin,
iktidardan hiç gitmesin.”

“Malımız da paramız da canımız da uğruna feda
olsun.”

NOT: İroni yapmak bazen risklidir. Ama yine de denedim.

Peşin
peşin belirteyim bu bir futbol yazısı değildir. Fakat bazen meramı daha iyi
anlatabilmek için futbol üzerinden yürümek gerekiyor. Sonuçta, Dar Alanda Kısa
Paslaşmalar filminin efsane repliğinde de ifade edildiği gibi “Hayat fena halde
futbola benzer.”

            Gençliğinde kalecilik de yapan ünlü
filozof Albert Camus der ki “Ahlaka
dair ne biliyorsam bunu futbola borçluyum, çünkü top hiçbir zaman beklediğim köşeden gelmedi”. Bu sözün
derinliğine hiç girmeden, tamamen yüzeysel anlamda hangi kaleci Camus’la aynı
kaderi paylaşmamıştır ki? Bunlardan biri de, oynadığı dönemde dünyanın en iyi
kalecileri arasında gösterilen Danimarkalı file bekçisi Peter Schmeichel’dı.

            Tarih 20 Ekim 1993. Ben o zaman daha
ilkokul 5. sınıftaydım. Galatasaray’ımız Old Trafford’da Manchester United’la
Şampiyonlar Ligi ön eleme maçına çıkmıştı. Galatasaray sahaya iyi bir mücadele
için, İngiliz ekibi ise tarihi bir fark atmak için çıkmıştı. Nitekim maçın daha
14. dakikasında Manchester United 2-0 öne geçmişti bile. Artık herkes
Manchester’ın fark atmasını bekliyordu. Ta ki maçın 16. dakikasında
Galatasaraylı Arif sahneye çıkana kadar.

            O anı unutmak imkânsız. Tam her şey
bitti derken,  maçın 16. dakikasında
Hakan Şükür’ün pasını alan Arif’in yaklaşık 30 metreden çektiği şut “doksan”
tabir edilen köşeye gidip ağlarla buluşurken sadece İngilizlerin “fight back”
dediği geri dönüşlerden biri gerçekleşmiyor, aynı zamanda İngiliz kibrinin
suratına okkalı bir Osmanlı tokadı iniyordu. Maçtan önce fark atma peşinde olan
İngilizler mağlubiyetten son anda kurtulmuş ve maç 3-3 sona ermişti.
İstanbul’daki ikinci maç da 0-0 sona erince Manchester United elendi ve
Şampiyonlar Ligi’ne katılan takım Galatasaray oldu. Bu maç sadece bir eleme
maçı olmakla kalmadı. Bu maç nedeniyle Manchester United Şampiyonlar Ligi’nden
elendiği için bir sonraki sene Şampiyonlar Ligi’nin statüsü değiştirildi.

“Arif”ini Arayan Türkiye

            Bugün millet olarak çok sıkıntılı
bir dönemin içindeyiz. Ülkeyi 19 yıldır yöneten iktidar bu 19 yılda ülkenin
eğitim sistemini, yargı sistemini, ekonomisini, güvenlik sistemini mahvetti ve
ülkenin sorunlarını çözebilecek beceriye sahip görünmüyor. Milletimiz geleceğe
dair ümitlerini kaybetmiş durumda. Ancak geleceğe dair ümidini kaybeden aynı
millet adeta efsunlanmışçasına hala mevcut iktidarın peşinden gidiyor. İşin
daha acısı ise sebep-sonuç ilişkisi açısından baktığımızda ülkenin sorunlarının
çözülebilmesi sonucunu doğuracak bir sebep görünmüyor.

            İşte tam da burada ve bu zamanda
bize topu doksana gönderecek bir Arif lazım. Çünkü gitgide tükenen ümitlerin
yeniden canlanması, milletin üzerindeki o kahredici şokun ve ölü toprağının
kalkması için gerekirse 30 metreden gönderdiği şutla rakip kaleciyi acziyete
düşürecek bir Arif lazım. Attığı golle kibir dağlarının suratına sağlam bir
Osmanlı tokadı aşkedecek bir Arif lazım. İşin doğrusu bize bir tane Arif
yetmez, ülkenin yükselişe geçebilmesi için seçmenin yarıdan bir fazlasının
“arif” olması lazım. Vesselam…