Konu; Orman yangınları ile mücadele yöntemleri!

Orman yangınlarının söndürülmesi uzmanlık, taktik ve
strateji isteyen bir iştir. Bundaki başarı çıkan yangını iyi incelemeye ve
yangını etkileyecek hususları iyi saptamaya bağlıdır. Orman yangınlarının
söndürülmesi aşamalarını şöyle sıralayabiliriz;

A. Organizasyon

B. Yangın Söndürme Araç ve Gereçleri

C. Yangınlarla Havadan Savaş

***

Yangınla Savaşta Ekip, Organizasyon, Prensip ve Yöntemleri:
Orman yangınlarını söndürmede kullanılacak yöntemlerle sahada ki ekiplerin
organize edilmesi yanında ihtiyaçların tespiti, yangınla savaşacakların
giyimlerinin uygunluğu ve tecrübeleri çok önemlidir.

Yangınla savaşta ekiplerin organizasyon yöntemlerinde ilk
önce 2-3 m genişliğinde bir şerit açılarak şeritteki yanıcı madde uzaklaştırılır
ve şeridin ortasına hendek açılır. Hendeklerin açılması şu yöntemlerle yapılır.

A. Atlama Yöntemi

B. İlerleme Yöntemi

C. Tek Görev Yöntemi

D. Mekanize Edilmiş Yangın Hattı Yöntemleri

Önce yangın yeri gözetlenir, sonra yangın kontrol altına
alınma çalışmalarına başlanır, ve en sonunda da soğutma çalışmaları ile yangın söndürme
işlemi tamamlanır!

***

– yukarıda yazdıklarımın hepsi işin edebiyatı!

Bu işler ormancıların itfaiyecilerin işleri, bize düşen
birlik ve beraberliği sağlamak, onlar yangınla mücadele ederken onlara maddi
manevi destek olmak.

Hani bir şarkının sözleri var!

Biz ne yangınlar gördük, hepsi yandı ve söndü

Biz ne yaralar aldık, hiç biri öldürmedi!

Yani demem o ki yangınla mücadele “tüm doğal afetlerle
mücadele” için, önce birlik ve beraberlik içerisinde olmalıyız.

O yukarıda A şıkkında organizasyon denen şey var ya! İşin
püf noktası O!

Organizasyonun başı; Cumhurbaşkanı

Kolları; Bakanlıklar, müdürlükler, valilikler,
kaymakamlıklar ve belediyeler

Bedeni; Biz, HEPİMİZ.

Aşağının meramı böyle ama yukarıda ne oluyorsa olmuyor!

19 yılda öyle ayrıştılar ki yangında bile bir araya
gelemiyorlar, ve

Ankara’nın yüzünden Organizasyonu yani voltranı
tamamlayamıyoruz!

Cumhurbaşkanımıza göre kabahat, kendi partisinden olmayan
belediyeler ve bütün muhalefet!

Muhalefete göre de Cumhurbaşkanı ve atadığı mevcut hükümet!

***

Kim haklı? Bence Muhalefet haklı!

Bir ailede sorun var ise ki var!

Sorunu çözmek evin en büyüğünün işi! Evin en büyüğünün
sorumluluğu!

Yani, Sayın Cumhurbaşkanın!

Davet etmek, dâhil etmek, ikna etmek, idare etmek evin en
büyüğünün işi!

Ve öyle olmalı.

Bu ayrışmayla bu ötekileşme devam ederken “Allah korusun”
olası bir

İstanbul depreminde hepten yanarız!

Afet yönetim toplantıları ve mücadele yöntemleri Türkiye
Yunanistan

Ermenistan arasında oluyormuş gibi olmamalı!

AKP si de, CHP si de, MHP si de, İYİ si de kötüsü de bizim,
hepsi bizim ülkemizin partileri ve yöneticileri, birlikte rahmet ayrılıkta azap
var sözünü eminim her kes biliyor.

Her şey bir yana Sayın Cumhurbaşkanımızın Osmanlıcılığı ve
din adamlarını ne kadar sevdiğini bilmeyen yoktur, sadece din adamı Şeyh
Edebali’nin

Osmanlının kurucusu Osman Gaziye öğüdünü uygulasa yeter.

Ne diyor Şeyh Edebali!

Ne diyor’u herkes biliyor ama olmuyor!

Yani demem o ki! Önce içimizde ki yangını söndürsünler, biz
zaten ormanlarımızı hem söndürür hem de telafi ederiz inşallah!

İtfaiye işçilerinin belediye işçilerinin hepsi aynı partili
mi?

Ya Ormana kadar siyaset sokulur mu Allah aşkına! Yok o
belediye senin bu bakan benim!

Yeter, TAMAM, Allah aşkına!

Bakın, gelecek günler daha zor geleceğe benziyor! Böyle
devam edersek hepten yanarız!

Derlenip toparlanmaya birlik olmaya bakalım!

Bakın! Afganların da eskiden memleketleri Devletleri vardı!

Biz bütün liderleri sahiplenelim, onlar da hepimizi!
Ayrışmalarına engel olalım, onları sık sık uyaralım nefisleri ve hırsları ile
baş başa bırakmayalım.

Bakın Ortadoğu da pek çok ülke Liderlerinin iktidar
hırsları, Din ve siyaseti birbirine karıştırınca ne hale geldiler!

Ayık olalım, Yoksa hepten yanarız!

VE BİZİ HİÇ BİR ŞEYH KURTARAMAZ!

Cumartesi günümüz de mübarek olsun inşallah.

Bir önceki yazımda, kültür bir insan ömründe inşa edilemez demiştim.
İster bir kişi, ister bütün bir toplum gayret etsin, kültür, bir ömürde
yapılanamıyor. Kültüre ancak nesilden nesile
aktarılarak, üst üste konularak,
biriktirilerek, işlenerek ulaşılıyor. O zirvelere ancak böyle tırmanılıyor.

Gerçek dağların zirveleri gibi, çıkmak zor ama gerisin geri düşmek kolay.

  Bundan yarım asır önce,
yönetim biliminde “kurum kültürü”
denilen şeyin ne kadar önemli olduğunu okuyunca hayret etmiştim. Fakat bu
tespit, birçok şeyi de açıklayıveriyordu. Üniversite deyince dünyada niçin Harvard, Yale, Oxford, Cambridge her
zaman tepelerde anılır? Yurt içinde niçin ODTÜ, Boğaziçi, İTÜ ve daha birkaçı?
Niçin dünyada ordu deyince akla öncelikle
Türk ordusu gelir? Türkiye’nin en güzide
kurumları sayılırken niçin Dışişleri ilk akla gelenlerdendir? Çünkü bunların arkasında bir kişi, bir nesil değil;
nesiller ve ömürler;
nesilleri ve ömürlerin
birikimiyle inşa edilmiş kültür var. Tıpkı milletlerin kültürü
gibi kurumların da kültürü…

Ve az önce söylediğim gibi kurmak zor, yıkmak kolaydır. Üniversitelerimizin
hızla düşüşte olduğunu yazmayan kalmadı. Eyyyy esasına göre yönetilen
dışişlerimiz de pek parlak görünmüyor.

Yanan ormanlar, çöken kurumlar

Evi, tarlası, bağı, hayvanları yanmış köylülerin videolarını seyrediyorum. Buyurun bir tane de
siz seyredin: https://bit.ly/3ja5ZB6 Her şeyini kaybetmiş çiftçi haykırıyor:
Ben yörüğüm, hükümet istemiyorum, devletimi
istiyorum! Çiftçi “hükümet”
derken hükümeti değil- hükümetsiz devlet olmaz- yangına çayla
giden siyasîleri kastediyor. Yörüğün aradığı devlet de bir
kurumdur. Devlet; kurumlara dayanan, kurumlar üstünde
yükselen kurumların kurumudur.
Onun da nesillerin mirası bir kültürü vardır. O kurumları çökertirseniz, tekrar kurmak,
yeniden yükseltmek
nesiller alır. Son tahlilde milletlerin gücü de zenginliği de kültüre dayanır: Milletin, devletin ve kurumlarının kültürüne… Geri kalmışların bir türlü kalkınamaması bundandır. Üstünlük
ve refahın asırlarca sürmesi de…

Kurumların bir amacı vardır. Yönetim biliminde amaca bazen “misyon” deniyor. Kurumu kuranın, yönetenin yapması
gereken; kurumun bütün mensuplarını, tepeden
tırnağa o amaç etrafında kilitlemektir. İşte o kilitlenme, kurum kültürü
ile hedefi yücelten ve
her mensubu saran ruh ile sağlanır. Çoğu insanın sandığı gibi denetimle değil.
Kurum kültürü,
her ferdin içine bir denetim elemanı yerleştirir. İslamiyet’te “takva” denilen şey de budur. Dıştan
gelen yap, yapma talimatları değil, gönüllere
yerleşen kontrol memuru.

Kurumların çöküşü

Kurumlara siyaset, nepotizm, kayırmacılık girince hedef yok
olur. Çalışanların dikkati artık kurumun yapması gerekende değil, kimin hangi
torpille girdiğinde, nereden ne avantaj sağlanacağında, kendilerini bu işe
sokanlara nasıl çıkarlar sağlayabileceklerinde, başka hangi yandaşları işe
alabileceklerindedir. Bir arkadaşım anlattı. Orman Mühendisi akrabası, yangından birkaç hafta önce
istifa etmiş. Sebebi, “Mühendis çalışanlara talimat
veremiyor. Çünkü birçoğunun parti
teşkilatından torpili var.”
Başında bulunduğum bir kurumda da aynı olayı gözlemiştim. Çalışanların
morallerinin ve işlerine bağlılıklarının sarsılmasına bir kişinin, sadece bir
kişinin yukarıdan torpille bir noktaya tayin edilmesi yetmişti. İşte böyle çökülür.

Eski AKP’li
bir tanıdığım şikâyet ediyordu: “Yangını
önlemenin tekniğini konuşamıyoruz. İnsanlar öfke içinde, öfke hâkim.” Ona soramadım, ortam müsait değildi. Cevabını
bildiğimiz soru şu: Acaba neden?

 Bir zamanlar parti
liderlerinin televizyona çıkıp halkın karşısında memleket meselelerini
tartıştıkları bir Türkiye
vardı. Hani eski Türkiye!
Ecevit, Demirel, Türkeş ve
başka liderler. Birlikte oturur, birçok meselede anlaşamaz, bazılarında anlaşır
fakat hiçbir zaman bir birlerini aşağılamazlardı. “Sen yalancısın, her dediğin yalan“, “senin
akıl sağlığın bozulmuş, doktora git“,
“sen teröristlere kol-kanat
geriyorsun, aslında sen de teröristsin”
ve benzeri itibarsızlaştırmaları, aşağılamaları onlardan duymazdık. Normal
demokrasi ile yönetilen bir ülkenin
liderleri gibi konuşurlardı. Bakınız 1991’e
ait bir liderler açık oturumu: https://youtu.be/iooiiwunWlM   Bu da 1989’dan
İnönü, Özal, Demirel:
https://youtu.be/HwxfPi_U4o0  Gençler
hatırlamaz, Türkiye hep
böyle değildi. Bir zamanlar bütün liderler eşitti.

Allah Allah, herkes niçin öfkeli?

Her şeye yetkili, fakat hiçbir şeyden sorumlu olmayan; bütün hayırları şahsına tapulayan, bütün
şerlerden ya Allah’ı yahut da
muhalefeti sorumlu tutan bir iktidarımız var. Yangında bile muhalefet
aşağılanıyor. Siz iktidarın hiç öfkesiz konuştuğunu duydunuz mu? O, öfkeyle
besleniyor, öfke soluyor.

Teknik konuşmuyoruz; öfke hâkim! Öyle mi? Acaba neden? Rüzgâr eken ne biçerdi?

  Sıkıntılı günler, sıkıntılı konular. Bir
fıkra ile bitireyim. İlgisi var mı, yok mu, siz karar verin. Hiç olmazsa efkâr
dağıtırsınız:

Bir zamanlar Sümerbank
diye bir devlet kuruluşu ve onun dokuma, basma fabrikaları vardı. Bunlardan
birinde nizamiye nöbetçileri, bir işçinin zayıf girip, şişman çıktığını fark
etmiş. Günlerce… Sonunda adamı yakalayıp paltosunu çıkartmışlar ve
vücuduna sarılı top top kumaş
bulmuşlar. Bekçiler kumaşın ucundan çekiyor, adam kendi ekseni etrafında dönüyor ve şöyle söyleniyormuş:
Allah, Allah! Kim sardı bunları bana böyle!

2021 yılının Cumhurbaşkanlığı tarafından Yunus Emre yılı
olarak seçilmesi ile Ülkü Ocakları Başkanı Yunus Emre Kurt’un Milliyetçi
Hareket Partisi

Kocaeli İl Başkanlığına atanması çok güzel bir tevafuk oldu.

Hakikaten güzel oldu.

Kocaeli’nde bir Ülkü Ocağı Başkanı Milliyetçi Hareket
Partisine İl Başkanı oldu.

Herkes sevindi, taraflı tarafsız herkes.

Sadece O olduğu için değil, Ülkü Ocaklı olduğu için!

Onun yerinde, kendisinden önce görev yapan hangi Ülkü Ocağı
başkanı olsa sevinirdik.

O da sevinirdi.

***

Hakkında daha önce hiç kimse olumsuz bir şey duymamıştı.

Tıpkı Fırat Yılmaz Çakıroğlu gibi!

Fırat Başkanı da ege üniversitesinde okuyan, tanıyan
tanımayan herkes seviyor, saygı duyuyordu.

Hainler-Bölücüler kötü insanlar hariç!

Nasıl ki! Onun şehadetini duyan herkes üzülmüştü!

Onun Ülküdaşının il başkanlığına da herkes sevindi.

Siyasetten umudu olan, hatta umudunu yitirmek üzere olan
herkes!

Çünkü ikisi de aynı yolun yolcusu, aynı sevdanın
mecnunuydular.

Fark ettiniz mi Yunus Başkan da gülünce Fırat gibi gülüyor!
Samimi, içten, tıpkı bütün Ülkü Ocaklılar gibi.

***

Makamında ilk gördüğümde “çok duygulandım” oturduğu koltuğa
tek başına oturmadığının bütün Ülkü Ocaklıların adına oturduğunun “aldığı sorumluluğunun”
farkındaydı.

Hafta sonu kongrelerinden daha kalabalık bir katılımın ile
“binler ile” görevine başladı.

Hem hafta içi, hem de mesai içi bir saatte olmasına rağmen!

Binler ile, dualar ile!

***

Peki, bundan sonra ne yapmalı Yunus Başkan!

Yunus başkan bunda sonra, bundan önce ne yapıyorsa aynısını yapmalı!

Yani, yeni hiçbir şey yapmasına gerek yok.

Zaten bundan önce yaptıklarıyla önce Ülkücü, Sonra Ülkü
Ocağı Başkanı ve nihayet Milliyetçi Hareket Partisinin İl Başkanı olmadı mı.

Kendisini tanıyan herkesin gönlünü kazanmadı mı?

Gittiği yol doğruydu vardığı yerde doğru oldu!

Yolunu ve yöntemini değiştirmesin, yeterli.

Biz onu Yunus diye sevdik, “Yunus” kalsın yeter(!)

Zaten “Allah korusun” değişmesine ne ailesi ne de
Ülküdaşları müsaade etmez. Etmeyiz.

Çünkü onu seven hiç kimsenin kendisinden onun ve davasının iyiliğinden
başka, şahsi hiç bir beklentisi yok!

***

Her şey bir yana arkasında dağ gibi Ülkücü bir babası,
babası gibi toplumda sevilen-sayılan bir abisi ve onu her koşulda sahiplenen
eşi ve ailesi var.

***

İşi kesinlikle çok kolay.

Hatta bu güne kadar İl ve İlçe başkanlığı yapan herkesten
daha kolay.

Evet; Yunus Başkan bundan sonra;

Kurulduğu günden atandığı güne kadar Milliyetçi Çalışma
Partisine,

Milliyetçi Hareket Partisine, Cumhuriyetçi Köylü Millet
Partisine…

Genç Ülkücüler teşkilatına, Türk Ülkücüler Teşkilatına,
Büyük Ülkü

Derneğine, Ülkü Yolu Derneğine, Taş Medreseliler Derneğine,
Türkav’a, Kamusen’e, Ülkü Ocaklarına…

Başkanlık, üyelik, yöneticilik yapmış emek vermiş
“zaman-paraenerji harcamış” herkese kapısını ve yüreğini açarak muhabbet ile
görevini yapsın yeter.

Sadece Milliyetçi Hareket Partili olanların değil, başka
partili olsa da, başka partilere gitmek zorunda kalmış olsalar da, hala gözü
kulağı umudu

MHP’de, Ülkücülerde, olan…

Kendisini Milliyetçi ve vatanperver olarak tanımlayan
herkesin İl Başkanı olduğunu unutmasın yeter.

***

Sağa sola savrulmuş nice insanların, kendi partilerinde
umduğunu bulamamış, hayalleri suya düşmüş nice insanların Milliyetçi Hareket
Partisinin önünden geçerken binaya asılı o dev bayraklara bakarak…

– acaba buyurun gelin diye “samimi” bir davet gelir mi diye
beklediğini bilsin yeter.

Görev yaparken, neye ihtiyaç duyarsa duysun!

Aramasına istemesine bile gerek kalmadan sadece sosyal medya
hesabından paylaşacağı bir yazı ve ya atacağı toplu bir sms ile…

Adamsa adam, paraysa para, zamansa zaman, fikirse fikir,
zikir se zikir, artık partiye ve davaya lazım olan her ne ise!

En kısa zamanda ve fazlasıyla tedarik edebilecek Kocaeli’nin
en güçlü İl Başkanı olduğunu unutmasın yeter.

***

Sadece dünün olumsuzluklarını unutsun!

Bu yaşına kadar kazandığı tecrübe, birikim ve dostlukları
aklının bir köşesinde tutarak!

Onları ahde vefa ve kazanım bilerek.

İl Başkanlığı makamına gelinceye kadar geçen süreç
içerisinde şahsi ve ya siyasi kime karşı olursa olsun Üzüntüsü ve kırgınlıkları
varsa onları unutsun, yeter.

Her şey çok güzel olacak inşallah.

Amin

     Bir hususu
anlatmak için, misal vermek, örnek getirmek; o konunun açık seçik görülmesini
ve açıklanmasını sağlar. Tıpkı, uzağı yakın edip, açık seçik görülmesini temin
edip sağlayan dürbün gibi.

     Bazıları misalin
konuyu rahatça anlamamızı sağlamasına karşı çıkmakta. Daha doğrusu körü körüne
savundukları fikirlerin yanlışlığının ortaya çıkmasından dolayı rahatsız
olmakta. Örnek verilmesine tahammül edememektedirler. Misal ve örneğin
gösterdiğine bakmak yerine, misalin kendisine takılıp kalmakta; böylece karşı
fikri güya reddetmiş olmaktadırlar.

     Aynen, dürbünün
gösterdiğine bakacağına; sözü dürbünün yapıldığı maddesine, dış yapısına
getirerek; konudan uzaklaşılmasını arzu etmektedirler. Bu şekilde dikkati
yanlış yere çekerek dürbünün işlevini boşa çıkarmak isterler.

     Oysa asıl olan,
dürbünün kendisi değil; gösterdiğidir. Bunun gibi, asıl olan misal ve örneğin
kendisi değil; dürbün gibi göstermek ve anlatmak istediğidir. Çünkü âletin
başka, yaptığı şeyin bambaşka olması gibi. Âleti, âlet olduğu için değil;
yaptığı iş için kullandığımız gibi. 

     Misal ve örneği
de, konuyu daha iyi anlatmak ve ortaya koymak için veririz ve zaten bunun için
vermek gerek. Nitekim öğretmen sınıfa dünyayı temsil eden bir küre getirir.
İşte dünya da bu küre gibi yuvarlaktır der. Elbette top şeklindeki o küre,
dünya değildir ama, o körpe zihinler için dünyayı temsil eder. Çocukların
dünyayı algılamalarını sağlar. Şüphesiz ki, dünyanın büyüklüğü karşısında, o
küre / o yuvarlak şey; zerre hükmünde bile değildir. Fakat çocuğun zihninde
dünya hakkında bir fikir verir. Çocukta dünya algısı oluşur.

     Demek ki, temsil
bir şeyin benzer halidir. İşte bu yüzden ahlâk, edep ve âdapla ilgili kıssa ve
hikâyeler de; güzel ahlâkı müşahhaslaştıran / somutlaştıran, tecellî ettiren /
onlara görünür hâl aldıran; birbirinden güzel görünüm sağlayan birer dürbün
hükmündedirler.

     Evet, temsilin /
bir şeyin aynısını veya mislini yapmanın ve benzetmenin hasiyeti / fayda ve
yararı şudur: Aklî / mücerret ve soyut bir şeyi, hissî bir şeyle tasvir
etmektir. Yine aslı olmayan mevhum / vehmedilen bir şeyi, muhakkak ve mevcut
bir şeyle anlatmaktır. Gaip / görülmeyen bir şeyi, hazır bir şeyle tasvir etmek
/ canlandırmaktır.

     Ancak temsil;
Allah’ın zatında değil, sadece şuunatında / işlerinde vardır. Çünkü bütün
kâinatı bir saray, bir ev gibi muntazam idare eden ve yıldızları zerreler gibi
hikmetli / gayeli ve kolay çeviren ve gezdiren ve zerratı / zerreleri muntazam
/ düzgün memurlar gibi istihdam eden / hizmet ettiren Zat-ı Akdes-i İlâhînin /
İlahî Kutsal Zat’ın yani Allah’ın şeriki / ortağı, naziri / benzeri, zıddı,
niddi / aynısı olmadığı gibi:

     “O, gökleri ve
yeri (varlık gayesine uygun olarak yoktan) yaratandır. Size kendi cinsinizden
eşler  yaratan ve bu suretle üreyip
çoğalmanızı sağlayan, aynı şekilde hayvanları erkekli dişili yaratan da O’dur.
(Tek olan, var olmak için başkasına muhtaç olmayan sadece O’dur.) O’nun (eşi)
benzeri (dengi olan veya olabilecek) hiçbir şey yoktur. O (yarattıkları sınırlı
işitirken, kendisi her şeyi işiten) Semî’ (O, yarattıkları sınırlı görürken,
kendisi her şeyi, her an gören) Basîr’dir.” (Şura: 11, Veli Tahir Erdoğan
Meali)

     Sırrıyla sureti,
misli, misali, şebihi / benzeri dahi olamaz.

     Fakat…”(Evreni,
hayatı ve ilk insanı) yaratmaya başlayan, sonra onu (kıyamete kadar devam
ettiren, kıyametin ardından onu ebedî âlemde) tekrarlayacak olan (da) O’dur.
(İlkini yapan O olduğu için) bu (diriliş, ilk dirilişle kıyaslandığında) O’na
göre pek kolaydır. Göklerde ve yerde en yüce sıfatlar O’nundur. (Kâinat onu
tanıtmak için vardır.) O (vaat ettiği her şeyi yerine getirecek mutlak güç
sahibi olan) Aziz (her şeyi hikmetli yaratan) Hakîm’dir.” (Rum: 27, Veli Tahir
Erdoğan Meali)

     Sırrıyla, mesel ve
temsil ile şuunatına / işlerine, sıfat ve esmasına / isimlerine bakılır. Demek
mesel ve temsil şuunat / işleri, isim ve sıfatları nokta-i nazarında / görüş ve
bakış açısı bakımından vardır.

Arama motorlarına İzmir’de gezilecek 20 yer de yazsan, 5 yer
de yazsan, çıkan sıralamanın içinde muhakkak konak meydanı, saat kulesi ve
Kemeraltı çarşısı olur.

Askerlerin hafta sonu çarşıya çıktığında…

 Üniversiteyi kazanan
öğrencilerin İzmir’in diğer güzelliklerini tanıyana kadar her fırsat
bulduğunda…

Yerli ve yabancı turistlerin İzmir’e adımını attığında ilk
uğradığı yer diyebiliriz, Konak meydanı için.

İlk kurşun, ilk uğrak ve ilk buluşma yeri.

***

Bende hep öyle yapmıştım zaten.

Gaziemir’de askerlik yaptığım süre içinde her çarşı iznimde…

Balıkesir de okurken 9 Eylülde ki arkadaşlarımı her ziyaret
edişimde…

Ailem ve dostlarımla her İzmir’e gelişimde onlarca fotoğrafım
olmasına rağmen bir daha bir daha resim çekilir, boyoz ve kumru yer, dua ederim.

Osman Nevrez’e.

Mustafa Kemal’e…

***

Yine öyle yaptık birkaç gün önce…

Alpay ve Aysel kardeşlerimizin Aydın ilinde ki düğününü
bahane edip bir merhaba daha dedik o güzelim İzmir’e.

Güzel ve bakımsız İzmir’e

***

Şehit Fırat Yılmaz Çakıroğlu kardeşimizin kabrini ziyaret
ettikten sonra vardık konak meydanında ki her zamanki ilk uğrak yerlerimize…

Daha mezarlıkta başladı ilçeye ve şehre vah vah
deyişlerimiz!

Dolaştıkça üzüldük, baktıkça üzüldük, düşündükçe üzüldük
canım

İzmir’e…

Yani en nihayet diyeceğim o ki yazık İzmir’e!

***

Nasıl ki, yerel seçimlerde aday kim olursa olsun Cumhurbaşkanına
oy verir gibi oy verdiği için Ak partilileri eleştiriyoruz ya!

İzmir’de öyle.

Her geldiğimde daha bakımsız buluyorum O güzelim Cumhuriyet
şehrini.

Yeni projeler neyse de var olanı koruyamamak, bakımsız
bırakmak…

Parayla değil her şey, muhalif partinin belediyesi olmak
kesinlikle bahane değil!

***

Evet İzmir de CHP’den başka parti kazanamamış ama maalesef
İzmir kaybetmiş!

Hasan Tahsin anıtı bakımsız, ne anıtı olduğu yazmıyor,
turistlerin anlayacağı dilde olayın anlatıldığı o ruhun yaşatıldığı bir levha
yok.

Veya Osman Nevrez’e ait bir bilgi!

Saat kulesi bakımsız, çeşmeleri akmıyor, etrafında
oturulacak yer yok!

Saat kulesinin karşısında ki tarihi Yalı Cami!

Ne bileyim insan istese neler neler ilave eder o meydana…

O şehre…

Oraya doğru yürürken geçtiğimiz sokak araları bakımsız…

Binalar sönük!

Tadilat yapanların verdiği şantiye görüntüsü ayrı dert!

İzmir’in girişi böyle ise gerisi kim bilir nasıldır diye
geziyi kısa tutup yolumuza devam ettik, İzmir çekemedi bizi içine!

İzmir İzmir gibi değil yani.

Yerel seçimlerde partiler değil, şehir kazanmalı.

Bir belediye bir ideolojinin kalesi oldu mu o şehir kale
komutanının ve etrafında ki atanmışların insafına kalır ki kalmış!

Bir sonra ki dönem Kocaeli’nde değişimler olması gerektiği
gibi İzmir de de değişim olmalı.

Şehirlerimizin menfaati için.

Hepimizin menfaati için.

Bakın İzmit’te değişim oldu nasıl canlandı hareketlendi
güzel ilçemiz.

Darısı bütün garanti gözü ile bakılan il ve ilçe
belediyelerimize…

Tanısaydım teessüf etmek isterdim İzmir Büyükşehir Belediye
Başkanı

Tunç Soyer’e de…

Neyse…

Orman
yangınlarında 8. gününde hala kontrol altına alınamayan çok sayıda yer var.
Yangının sirayet ettiği alan ve hasar yönünden şimdiden ülkemizde yaşanan en
büyük orman yangınları olarak tarihe geçti.

Yangınların söndürülmesi
için canla başla ve kahramanca mücadele eden görevli ve gönüllü herkese
minnettarız ve başarılı olmaları için duacıyız.

Türkiye zor
zamanlarda içinden kahramanlar çıkarır ve onların kahramanlıkları sayesinde
felaketlerin verdiği zarar azaltılır. Bu iyi bir şey.

Fakat bütün
felaketler ve savaşlarda kahramanlara ve kahramanlıklara ihtiyaç duymak
övünülecek bir durum değil.

Daha önce yazdığım
bir yazının başlığı “Sisteminiz iyi ise kahramanlara ihtiyaç azalır” idi.
Bu yazıda demiştim ki, “Eğer çok kahramana ve kahramanlıklara ihtiyacınız
varsa karargâhınızın eksiklerini gözden geçirmeniz gerekir.”

Yangınla mücadele
de, salgınla mücadele de, terörle mücadele de birer savaştır. Bu savaşların ön
hazırlığı iyi yapılmamışsa, karargahınızda eksikler var ise ve yönetim
zafiyetiniz varsa başarılı olmanız için bireysel kahramanlıklar yetmez.

Koronavirüs
salgınına Hıfzıssıhha gibi aşı geliştirmede uzman müessesemiz kapatılmadan; yerli
aşı, test kiti vb malzemelerin üretimleri için devlet desteği var iken
yakalansak herhalde hasta ve ölüm sayılarımız daha az olurdu. Ve herhalde
sağlık çalışanlarımızın bu kadar kahramanca mücadelesine daha az ihtiyaç duyardık.

Bakın bir de
olumlu örnek verelim: Terörle mücadelede İHA / SİHA’lar ile diğer
teknolojik imkanların devreye girmesi mücadelenin daha etkin olmasını sağladığı
gibi, askerlerimizin daha az riskle netice alabilmesini sağladı.

Yangınların bu
boyuta gelmesinde karargâh açısından, mücadele birimlerinin eğitim ve
teçhizatı yönünden eksikler ve hatalar olduğu açık.

*******************************

Zamanında Ve
Yerinde Etkin Müdahale

Avrupa’da yangın
riski yönünden bizim şartlarımızda olan ve bize göre daha küçük olan ülkelerde
30-80 adetlik yangın söndürme uçak filoları var. Fakat biz “envanterimizde
uçak yok” iken yangınlara yakalandık.

Yangınlarla
mücadelenin etkin olması için öncelikle yangın olmasını önleyici
tedbirlerin alınmış olması gerekir. Kurban Bayramı sonrasında, 40 derece
civarında ve düşük nem ortamında ormanlarda piknik yapımına izin verilmesi;
yangın çıkarması muhtemel terör unsurlarının etkin izlenmesi yerine sınırlarımızın
kevgire dönmesi bu alanda yapılmış ihmallerdir.

Her şeye rağmen
yangın çıkmışsa da zamanında ve yerinde etkin bir müdahale
yapılmalıdır. Bunu yapamazsanız her geçen dakika yangının boyutunu
büyütür. Daha çok uçak, daha çok helikopter, daha çok itfaiye vd. araç ve
gereçler bile yetersiz kalır.

Ancak yangının
8. gününde yangınla mücadeleye dahil olan uçak sayısı 16 oldu.
Bunlar dış ülkelerden kimisi kiralık, kimisi yardım olarak gelen uçaklar.

2002 yılında
THK’nun elinde 19 yangın söndürme uçağı ve bu alanda çok tecrübeli 19 pilot
bulunuyordu.

Şimdi bu imkân
aynen devam ediyor olsaydı yangınların çoğu büyümeden söndürülmüş olacaktı.
19 senede daha modern uçaklardan oluşan, daha güçlü bir uçak filomuz olması
gerekirken “sıfır uçak” ile yangınlara yakalanmayı sadece “talihsizlik” olarak
nitelendiremeyiz.

Elbette bu sene hava
sıcaklığı, nem ve rüzgâr gibi şartlar olumsuz etkiliyor. Ancak yangınları
zamanında ve yerinde tespit edip müdahale edilebilseydi sonuç asla bu kadar
olumsuz olmayacaktı.

*******************************

Orman Köylüleri –
Liyakatin Önemi

1980 ve 1990’lı
yıllarda orman yangınları sayımız ne kadarsa 2020 yılında da aynı olmuş. Fakat 2020
yılındaki yanan alan o yıllara göre yüzde 50 fazla olmuş.

O dönemde teknik
imkanlar bu kadar yok iken nasıl oldu da mücadele etkinliğimiz azaldı?

Uzmanlar bunda
(çoğu Yörük olan) orman köylülerinin şehirlere indirilmesinin ve orman
teşkilatında işe alımların ormanı iyi tanıyan orman köylülerinden değil,
liyakate göre değil, parti aidiyetine göre yapılmış olmasını
gösteriyorlar.

“Orman köylüleri
eskiden yangını ilk aşamalarında görüp müdahale ediyordu. Onları ormandan
çektikten sonra yerine anlık gözlem ve acil müdahale sistemleri kurulmadı”
diyorlar.

Bakanlıkta sadece
alt kadrolarda değil, üst kademelerde de liyakat arka planda kalmış. “Tarım ve
Orman Bakanlığı’nın üst düzey sorumluları olan bakan ve 4 bakan
yardımcısının ormancılık konusunda eğitimi ve ihtisası olmadığı ortaya çıktı.”

*******************************

Kriz Masaları

Ben uzun yıllar Petkim
ve Tüpraş’ta yani yangınla mücadelenin çok önemli olduğu tesislerde
çalıştım. Aldığım eğitimler ve yaşadığım tecrübelerime göre, yangınla
mücadelede ilk yapılması gereken iş, bir kriz masası kurmaktır.

Bu kriz masasında
yangın mahallinin harita veya planları olur. Tıpkı savaş esnasında karargâhta
yapıldığı gibi, yangında ilk korunması gereken yerlerin tespiti, yayılmanın
önlenmesi için yapılacak soğutma ve malzeme taşıma işlerine karar verilmesi;
çeşitli yerlerden gelen itfaiye araç ve personelinin birbirine mâni olmayacak
şekilde görevlendirilmesi gibi kararlar verilir. Gerekirse daha az önemli bazı
bölümlerin yanmasına izin verilir.

Bu masanın
yetkilisi yangın söndürme konusunda yetkin bir kişi olmak zorundadır.
Diğer görevliler makamı ne olursa olsun bu kişiye yardımcı durumundadır.

Devam eden orman
yangınlarında uzun süre bu organizasyonu sağlayacak etkin kriz masalarının
kurulamadığını düşünüyorum.

Daha sonra teşkil
edilen kriz masalarına yörenin CHP’li Belediye Başkanlarının dahil
edilmemesi ise gafletten öte bir şeydir.

Bu ülke hepimizin
ve böyle bir yangında bile partizanca düşünce ile hareket edenlerin olduğunu
görmek utanç vericidir.

Bir ülke düşünün ki, yüzlerce yıldır (1923-1938 hariç) kırılganlıklar
yaşasın ve inanılmaz sorunlarla boğuşsun!

Ve en azından bu ülkenin azımsanmayacak sayıda aydını da, halkı bu
müzmin sorunlarla ilgili uyarmamış olsun!

Ancak yine de hiç bir şey değişmesin ve aksine sorunlar ağırlaşarak
yaşamsal hale gelsin…

Niçin?

Küçük şahsi menfaatler için!

Bir halk düşünün ki, aydınlanmanın kıyısında yaşasın ama ondan hiç
nasiplenmesin! Ortaçağ benzeri bir hayat sürsün, gelişmesin, feodalitenin,
yozluğun ve yobazlaşmanın içinde debelensin ondan sonra da başına gelenlerden
şikâyetçi olsun…

Düşünün ki; Allah, bu halkın önüne nimet diye bir önder çıkartmış
olsun ve birçok fikri ile de bugüne ışık tutsun ama onun dediklerini yapmayı
bir gram dahi olsa başaramamış olsun…

Devletini kendinden gayrı; nesebi ve etnisitesi bozuk insanlara teslim
etsin ondan sonra da başına gelen felaketlerden dolayı dert yanıp dursun!

Okumasın, araştırmasın, dedelerinin ninelerinin anlattıklarını unutsun
sonra da “başıma bunlar niye
geliyor?” diye sızlansın!

Ey bre gafil, sana milyon kere “tarih
tekerrürden ibarettir” diye anlattıklarına ben şahidim…

Eğer sen, Şevket Süreyya Aydemir’in “Suyu Arayan Adam” kitabında anlattığı gibi “Siz Türk değilmisiniz?”
sorusuna red mahiyetinde “estağfurullah”
cevabını verirsen günümüzde de Türklüğüne sahip çıkmayarak yaşarsan vatan(daş)ın
başına gelenlerden hiç şikâyet etmeye hakkın olmaz!

Türklüğe hakaret ederler sesin çıkmaz, vatanına ortak bulurlar
kulaklarını tıkarsın, memleketin zenginliklerini peşkeş çekerler görmezden
gelirsin, hazineyi soyarlar sana da bir pay verirler mi, diye düşlersin, doğanı
katlederler üç kuruş menfaatin için geri adım atarsın sonra da dert yanarsın!

Ey Türkoğlu Türk!

Biraz samimi ol… Aksi halde sadece kendini aldatırsın! Binlerce
yıldır kaybettiğin ve esaret altına düştüğün topraklara Türkiye’de ekleniverir!

Sen öyle deyyusların “bize
bir şey olmaz” dediğine bakma… Bak koskoca Rumeli gitti! Halep,
Musul, Kerkük gitti! Girit, Rodos, Midilli, İstanköy başta olmak üzere Ege’deki
adaların gitti! Tebriz, İsfahan gitti! Doğu Türkistan gitti! Kıbrıs’ın yarısı
gitti! Kırım, Ahıska gitti! Daha da sayarım ama iyice moralimiz bozulur…

Bugünkü vatan Türkiye’de fiili hâkimiyette gitti sadece kağıt üzerinde
egemenlik kaldı… Onu da “yeni
anayasa” diyerek halletmeye çalışıyorlar!

Aptallığın lüzumu yok!

Seni terör denilen hadise uyandırmadı, iklim değişikliği ve kuraklık
uyandırmadı, borç batağına sokulman uyandırmadı, ekonomik işgal uyandırmadı,
üretimsizlik uyandırmadı, yoksulluk uyandırmadı, ülkenin göçlerle istila
edilmesi uyandırmadı, küreselcilerin çıkardığı coronavirüs salgını uyandırmadı
ve nihayetinde ormanların yanıyor yine mi, uyanmayacaksın? Ya da seni ne
uyandıracak? 1918’de olduğu gibi düşman çizmesi mi, tecavüzler mi, katliamlar
mı? Ne uyandıracak?

Kusura bakmayın böyle bir tabloda bile doğruyu yapmayı başar(a)mayan
bir halkın (Türklerin) samimiyetini sorgularım. Eğer samimi değilseniz ne
kendinizi ne de bizleri kandırın!

Bizi (başta beni) doğruları yaparak, vatanınız Türkiye’ye ve Türklüğe
sahip çıkarak, devletinizi ve siyasetinizi Türkleştirerek yanıltın!

Bunları yapmazsanız o zaman Asya’ya doğru ricad için pılınızı
pırtınızı toplamaya başlayın çünkü ülke elinizden kayıp gitmiş! Düşman projesi
adım adım işliyor…

Bütün bunlara karşın biliniz ki; Türklerin geleceğini, yine Türklerin
azim ve kararlılığı kurtaracaktır…

      Tarih boyunca
insanoğlu önemli olaylar yaşamış ve bundan gerekli dersler-bilgiler alarak
geleceğini daha yaşanabilir kılmıştır. Tabii felaketler ve savaşlar bunların
önemlileridir. Şu günlerde de bir salgın hastalıkla karşı karşıyayız ve bununla
baş etmek için uğraşmaktayız. 

        Bu,
2020 Mart ayında DSÖ tarafından pandemi (büyük
salgın) kabul edilen ve covid 19
adı verilen bir virüs hastalığıdır. Coronalar, insanlar ve hayvanlarda çoğunlukla sessiz duran, zaman zaman
çoğunlukla basit hastalıklara sebep olan virüslerdir. Covit 19 ise ilk önce Çin’in Wuhan kentinin bir hayvan pazarından gelen insanlardaki solunum yolu
enfeksiyonu etkeni olarak Aralık 2019’da teşhis ve tespit edilmiştir . Yarasalarda bulunan fakat bir mutasyon geçirerek bulaşıcılık
ve insanlarda önemli solunum yolu enfeksiyonu yapma özelliği kazandığı
öğrenilen bu virüs covit 19
adı ile tanımlanmıştır. Hastalık kısa sürede yayılarak büyük salgın vasfını
kazanmış, bugüne kadar dünyada iki yüz milyon kadar insana bulaşmış ve dört
milyon insanın ölümüne sebep olmuştur. Ülkemizde ise ilk vaka Mart 2020’de
görülmüş Haziran 2020’ye kadar süren birinci dalgasında bir milyon insanımız
hastalanmış ve beş bini ölümle sonuçlanmıştır. Mart 2020 de uygulanmaya başlanan 
karantina tedbirleri
ile vaka sayıları azalmış, Haziran 2020’de kısmi normalleşmeye geçilmişti.
Sağlık ordusunun olağanüstü gayreti ve halkımızın tedbirlere riayeti ve yaz
mevsiminin etkisi ile salgın kontrol edilebilir hale gelmişti. 

         
Tedbirlerdeki gevşeme ve sonbaharın etkisi ile Eylül 2020 de vaka sayıları yeniden artmaya başlamış, Ekim 2020’dehalkın sağlığını tehdit eder
hale gelmişti. Bu sebeple yeniden karantina tedbirleri (okulların açılmaması,
lokanta, kahve, sinema salonlarının, stadyumların kapatılması, sokağa çıkma
kısıtlanmaları, düğün-cenaze merasimleri dâhil toplu yapılan etkinliklerin
kısıtlanması) uygulanmaya başlanmıştı. Karantina tedbirlerinin yanında
insanlarımızın maske, mesafe ve temizlik konusunda hassasiyet göstermeleri
konusunda da daha kontrollü bir dönem yaşanmıştı. Ocak 2021’e kadar süren bu
ikinci dalgada da iki milyon insanımız hastalanmış ve maalesef yirmi beş bini
ölüm ile sonuçlanmıştır. Bu iki dalgada sağlık çalışanlarımızın neredeyse %50’si  bu hastalığa yakalanmış, beş yüze yakın hekim
dâhil sağlık çalışanımız vefat etmiştir. 

           
Salgın hastalıklarına karşı insanoğlunun en önemli tedbiri bulaşma zincirini
kırarak hastalığın yayılmasını önlemektir. İkinci ve daha önemli bir tedbir ise
AŞI’ dır. Salgın yapan ve bulaşıcı olan hastalıklara
karşı bulunan aşılar insanlığı bu hastalıklardan kurtarmıştır. Aşıların
bulunması, uygulanır hale gelmesi zor ve  uzun bir süreç ister. Covid 19 virüsüne karşı 
etkili bir
ilacımız olmadığı gibi aşısı da yoktu. Neyse ki ilim adamlarımızın yoğun
çalışması 2021 başında sonuç aldırıcı seviyeye gelmiş ve uygulanabilir birkaç
aşıyı insanlığa kazandırmıştır. Bu sayede 
şubat 2021 den  itibaren önce sağlık çalışanlarına aşı uygulanarak bağışıklanma sağlanmıştır. Hastalığın ağır yaşandığı ve
ölüm oranı yüksek risk gruplarına da öncelik tanıyarak yapılan aşılanma
çalışmaları peyderpey diğer kesimleri 
de kapsayacak
şekilde uygulanarak toplumsal bağışıklık elde edilmeye çalışılmaktadır.  

             Covid 19 salgını ülkemizde üçüncü dalgasını Nisan- Mayıs 2021’de
yapmıştır. Bu dönemde de iki buçuk milyona yakın insanımız hastalanmış yirmi
bine yakını ölümle sonuçlanmıştır. Bu üçüncü dalgada öncelikle aşılanan sağlık
çalışanları ve altmış beş yaş üstü grupta hastalanma ve hastalananların ölüm
oranında ciddi bir azalma görülmüştür. Bu dalgada 
sağlık ordusunun
yoğun gayreti ve halkın tedbirlere uyumunun sağlanması ile vaka sayısının
günlük beş bine kadar düşmesiyle Haziran 2021’de yeniden normalleşmeye geçilmişti. 

                 
Ağustos 2021’e girdiğimiz bu günlerde maalesef günlük vaka sayılarımız yeniden
yirmi binleri geçmektedir. Covid 19’un
dördüncü dalga tehlikesine işaret eden bu durumun önlenmesi gerekir. Bunun
yeniden karantina tedbirlerine başvurulacak bir boyuta dönmemesi gerekir. Bunun
için de insanlarımızın günlük hayatında bulaşma zincirini kıran tedbirlere
dikkatle uymasına ihtiyaç vardır. Kalabalıklar oluşturmamak, topluluk
durumlarında maskeyi dikkatle kullanmak, insanlarla ilişkilerimizde temizlik
şartlarına dikkat ve mesafe konusuna riayet bulaş zincirini kıran önemli
tedbirler olup mutlaka uyulmalıdır. Tabii ki en önemlisi aşı olmak. Hastalığa
karşı bizi koruyacak bu imkan asla ihmal edilmemeli, kuralına uygun
olarak aşılarımızı yaptırmalıyız. Aşıyla ilgili yalan yanlış bilimsel hiçbir
yanı olmayan söylentilere kulak asmamalıyız. 

                             
Salgının bittiği daha sağlıklı günler dileği ile…