Prof. Dr. Nurullah ÇETİN beyin
“Milli Doğruluş Yeniden” isimli eserinden “Milletleşme sürecimizin
tahribi değil tahkimi” adlı yazısından bazı alıntıları sizlerle
paylaşmak istiyorum. Önce “Nurullah ÇETİN” beyden bahsetmek bu mümtaz bilim ve
edebiyat  insanını tanıtmayı düşünüyorum:

“1964 tarihinde Kütahya’nın Simav ilçesine bağlı Kuşu
kasabasında doğdu. 1980-1981 öğretim yılında Ankara Üniversitesi, Dil ve
Tarih-Coğrafya Fakültesi, Türk Dili ve Edebiyatı Bölümü, Yeni Türk Edebiyatı
Anabilim Dalına kaydoldu. Lisans öğrenimini 1985te bitirdi. Yüksek lisansını
1988, doktora öğrenimini de 1995’
te tamamladı.

1997’de Ankara Üniversitesi Dil ve
Tarih-Coğrafya Fakültesi Türk Dili ve Edebiyatı Bölümüne Öğretim Üyesi olarak
atandı. 1998’den Londra Üniversitesine bağlı School of Oriental and African
Studies (SOAS)’de “Mustafa Kemâl ATATÜRK Fellowship” Programları
çerçevesinde Türk dili ve edebiyatı dersleri vermek üzere misafir öğretim üyesi
olarak görevlendirildi. Bu görevi 2000’de sona erdi. 2002’de aynı üniversitede
(Londra Üniversitesi) bir yıl süreyle tekrar görevlendirildi.

1999da “Doçent Doktor” unvanını aldı. 2005’te de
profesörlük kadrosuna yükseltildi. Hâlen  Ankara Üniversitesi, Dil ve
Tarih-Coğrafya Fakültesi, Türk Dili ve Edebiyatı Bölümünde öğretim üyesi olarak
bu görevine devam etmektedir.

Bugüne kadar 23 adet yayınlanmış
eseri bulunmaktadır. Bu değerli vatan evladının satırlarını birlikte okuyalım.
Bugünlerdeki vatan hainlerine cevap, gafillere uyarıcı, dostlara gül destesi  olsun.

Yazısına Nurullah Çetin bey, VATAN’ını, TÜRKÇE’sini,
DİN’ini aziz bilen insanların duygularına tercüman olarak başlar:

“Türkiye’nin ve Türk
milletinin bugün en önemli sorunlarından biri, Atatürk’ün ifadesiyle
“dahilî ve haricî bedhâhların” (Türkiye’nin kötülüğünü isteyen iç ve
dış düşmanlar) çabalarıyla yüzyıllara dayanan bir millet oluşumumuzun
aşındırılmaya ve çözülmeye çalışılmasıdır.

Bugün itibariyle Türkiye sınırları
içinde yaşayan insanlar, yüzyıllar boyu süren bir birliktelik süreci içinde milletleşmişler
ve “Türk milleti” dediğimiz yapıyı oluşturmuşlardır. Fakat “Türk
milleti” adını verdiğimiz bu organik sosyal toplaşmamızı yıkmak için
milletleşmenin temel harcı olan ortak dil ve din sürekli gevşetilmeye,
aşındırılmaya ve zaman içinde yok edilmeye çalışılmaktadır.

Kabaca dünya toplumlarının tarihî süreç içinde sosyal
anlamda toplaşma süreci ve toplumsal akışı, “kavim-millet-milletler
birliği (ümmet)” şeklindedir. İnsan toplaşmaları en eski zamanlarda daha
küçük bir birim olan kavim şeklindeydi. Zamanla kavimler ortak bir dilde
birleşerek “millet”i, milletler de ortak bir dinde birleşerek
“milletler birliği (ümmet)”i meydana getirdiler. Bu toplumsal akış
süreci, Doğu’da olduğu gibi Batıda da aşağı yukarı böyle gelişmiştir.

Bugün Batıda İngiltere, Almanya,
Fransa gibi adı olan devletler içindeki İngiliz, Alman, Fransız milletleri,
esas itibariyle Kelt, Angl, Sakson, Frank, Frandr, Germen, Latin, Viking,
Norman gibi değişik kavimlerin kaynaşıp özdeş bir yapıya bürünerek İngilizce,
Almanca, Fransızca gibi belirli ortak dillerde birleşerek bir üst toplumsal
birlik olan millet aşamasına geçmiş hâlleridir. Bu milletler, Hristiyanlık
dininde birleşerek Hristiyan ümmetini meydana getirdiler.”(s. 149)

“İnsanların bir biyolojik
bir de sosyolojik yapıları vardır. Biyolojik boyutları, kendi iradeleri
dışında, Allah tarafından yaratılan ve kendilerine verilen özellikleridir.
İnsanların bu biyolojik yapıları, Kur’an’da belirtilen “kavimler ve
kabileler” hâlinde yaratılmış olan boyutlarıdır. Sosyolojik boyutları ise
insanların kendi iradeleri, bilgileri, gayret ve çalışmaları ile elde edip
benimsedikleri toplumsal rol ve yapılarıdır. Bu da yine ayetin devamı olan
“birbirlerini tanımaları” ile ilgili kısmıdır.” (s.150) 

“Görüldüğü gibi Allah, insanları
kavim ve kabileler hâlinde yaratır, sonra bunlar, birbirleriyle tanışıp
kaynaşabilmeleri için idarî ya da coğrafî anlamda bir araya gelip, aynı dili
kullanarak milletleri oluştururlar, bir üst aşamada da din ortak paydasında
birleşerek ümmet olurlar, ya da başka ortak paydalar bulup milletler topluluğu
hâlinde bir birlik ortaya çıkarırlar. Batıda da Doğuda da istisnaları olmakla
birlikte genellikle bu süreç böyledir. Toplumsal akışın ileriye dönük
doğrultusu da budur. Bunun aksi geriye gidiştir.

Bugünkü Türkiye toplumu, Türk
milletidir. Bu millet, Türklerin değişik boy ve aşiretlerinin zamanla kaynaşıp
katışarak ortak değer ve özelliklerle buluşmuş ve bir üst toplumsal yapı olan
millet özdeş yapısını ortaya koymuş hâlidir. Kabileden millet aşamasına
geçişimizi yüzyıllar önce tamamlamış; hatta milletler birliği aşamasına da yine
çok eskiden geçmiş ve uzun yıllar bu yapıyı korumuştuk. Kurduğumuz onlarca
devlet ve imparatorluklar bunun somut sonuçlarıdır. Ancak Birinci Dünya
Savaşı’ndan sonra Osmanlı milletler birliğimiz dağıtıldı, Millî Mücadele ile
tekrar geriye millet aşamasına döndük. Türkiye Cumhuriyeti Devletimiz, bu
anlamda millet aşamasını ifade ediyor. Bir sonraki ileri hedefimiz de Türk ve
Müslüman milletler birliğidir.

Avrupa Birliği ve Amerika kaynaklı
politika üreticilerinin ve güç odaklarının Türkiye’nin millî yapısını
parçalamayı amaç edinen fikir ve planlarına bilerek veya bilmeyerek aldanan ve
onların güdümüne giren bir kısım Türkiyeli aydın, akademisyen, gazeteci ve
siyasetçi, söylem ve icraatlarıyla sürekli olarak Türkiye’de şu kadar etnik
unsurun varlığından söz ederek her etnik grubun ayrı kimliği, ayrı dili, ayrı
kültürü olduğunu vurgulayıp bunlara demokrasi, liberalizm, insan hakları,
kültürel haklar adı altında hak ve özgürlükler verilmesinden bahsedip duruyorlar.

Bunu entelektüel bir söylem
planında tutmayıp, yasal, anayasal bir çerçeveye de oturtmaya çalışıyorlar. Bir
kısım insanların kavim özellik ve kimliklerini sürekli hatırlatıp diriltmek,
bunları kurumsal planda yaşatıp yaygınlaştırmak isteyen bu anlayış, Türk millî
birliğini ilkel kabilelere ayrıştırmak ve toplumsallaşma sürecimizi geri
döndürmek amacına hizmetten başka işe yaramaz.

Hâlbuki Türk milletinin sorumluluk mevkiinde bulunanlar,
toplumsallaşma sürecini hızlandırıcı çalışmalarla alt ve küçük toplumsal
birimleri daha büyük ve üst toplumsal birime dönüştürmek hedefini gütmelidir.
Buna göre şu anki Türk millî birliğini parçalayıcı değil, daha da pekiştirici
yani etnik-kavmî farklılıkları derinleştirip ayrıştırmak yerine azaltıcı
çalışmalar içine girmeli ve bundan öte, ileri bir hedef olarak daha üst ve
büyük toplumsal birlik olarak Büyük Türk Birliği’ni gerçekleştirmeye dönük
projeler üretip uygulamalı, millî birliği tahkim ve takviye edici faaliyetler
ortaya koymalıdır.

Tek vatan, tek millet, tek
bayrak, tek devlet, tek dil” söylemini slogan düzeyinde bırakmamak, bunun
içini doldurup bilfiil hayata geçirici projeler üretip uygulamaya sokmak
gerekir. Zira milletine karşı sorumlu olanlar, milletini daima bütünleştirmeyi
ve birleştirmeyi amaçlar. Bu bağlamdaki millî birliği sağlamanın yolu,
ülkemizde Türkçeden başka dil ya da diller ihdas edip onu eğitim dili ve resmî
dil yapmak değildir. Böyle yapıldığı takdirde ortak anlaşma dilinin işlevsiz
kalmasına, birbirini anlamayan ayrı kavimlerin diriltilmesine, zamanla da ayrı
kabile-devletler hâline gelmesine yol açılmış olacaktır. Yani bir üst birlik
olan millet, daha alt birlik olan kabilelere ayrıştırılarak geriye gidilmiş
olacaktır. Haçlı-Siyon ittifakının Büyük Orta Doğu Projesi budur.” (s.151-153)  

“Bu ülkede insanlar, kabile ve
kavim özelliklerini, yani kendi irade ve çabaları dışında tamamen Allah
tarafından verilen biyolojik özelliklerini öne çıkararak, onları dava edinerek
ayrışma ve çatışma içinde değil; ortak değerlerde buluşarak, kaynaşıp katışarak,
iradeyle tercih edilen tek bir millet yapısı içinde yaşayarak mutlu olabilir.
Atatürk’ün tek millet yapma, kavimleri milletleştirme davası buydu. Bugünkü
siyasetçilerin “tek vatan, tek millet, tek bayrak, tek dil” söylemi
de buna paralel şekilde işlevsel hâle getirilmelidir.” (s.156)

“Şu hâlde sorumlu Türk
siyasetçisi, Türk vatandaşlarını, kavim ve kabile özelliklerine döndürücü ve
orada dondurucu bir söylem ve politika yerine; bunları birbirleriyle tanıştırıp
kaynaştırarak, bütünlüklü bir millet yapıcı çalışmalara yönelmeli ve “tek
millet, tek vatan, tek devlet, tek dil” ilkesine uygun olarak Türkçeyi
resmî dil ve eğitim dili olarak tek devlet dili hâlinde bırakmalı, daha da
yerleştirmeli, yaymalı ve milletin tek anlaşma dili hâlinde kökleştirmelidir.

Milletimizin sorumlu
siyasetçileri, Avrupa Birliği ve Amerika kaynaklı fesat odaklarının ve onların
yerli sözcülerinin laflarına kanarak tezgahlarına düşmemek ferasetini
göstermelidir. Zira kabilelerden milletlere, milletlerden de Avrupa Birliği,
Amerika Birleşik Devletleri gibi milletler birliğine geçmiş olan, bu anlamda
daha üst birliklere doğru ilerleme doğrusunda seyreden batılılar, bize dönük politikalarında
ve propagandalarında tam tersini yapıyorlar. Yoğun çalışmalarıyla bizim millet
hâlinde birliğimizi değil, kabileler hâlinde ayrışıp çatışmamızı istiyorlar.
Türk millet bütünlüğünü dağıtıp Türkiyeli kabileler karmaşasını üreterek haçlı
kinlerini tatmin zevki peşindeler. Biz
bugün yöneticisi ve yönetileniyle millet olarak, Batının bu oyununa gelip
gelmeme kararlılığını ortaya koyma kavşağındayız.” (s.156-157)

Her bir satırında ve her bir
paragrafında; akılcı, ilmi izahlarla, Türk aydın ve bilim adamı sorumluluğunun
gereğini icra eden Hocamıza teşekkür ediyorum. Bundan sonraki yazımızda 
Nurullah beyin, “Tek millet davası, tek dile bağlıdır” makalesinden
alıntılar ile “Türkçe’deki Vatan” serimize devam edeceğiz.

Tanrı Türk Milletinin Yar ve Yardımcısı olsun. Milletimizi, varlığın
yaradılış gayesi  Hz. Muhammed (O’na ve Ehl-i Beyt’ine selam olsun)
hatırına Kâinatlara hizmetkar olacak kıvama kavuştursun.

Kaynak:Nurullah Çetin.: Milli Doğruluş Yeniden. Öncü Kitap.
Ankara.2010.

     Türk milleti,
ecdadı / atalarının bir zamanlar kalplerinde yerleşen iman ve itikat / inanç
cihetiyle zemin yüzünde yüz mislinden ziyade devlet ve milletlere karşı
imanından gelen bir kahramanlıkla mukabele etmiş / karşı koymuştur.

     Türk milleti,
İslâmiyet ve kemalât-ı mâneviyenin / manevi kemal, olgunluk ve mükemmelliklerin
bayrağını Asya, Afrika ve yarı Avrupa’da gezdirmiş.

     “Ölsem şehit,
öldürsem gaziyim.” diyerek ölümü gülerek karşılamış.

     Düşmanların
müteselsil / peş peşe çıkardıkları hâdise ve olaylara karşı dayanmış.

     İşte milletçe
medar-ı iftihar / iftihar edip öğündüğümüz bu vasıf ve niteliklerimizi, âlî /
yüksek seciyemizi, bugünkü gençlere taşıyıp inkişaf ettirmemiz / geliştirmemiz
gerekiyor.

     Çünkü vatan ve
millet menfaati ve istikbal ve geleceğimizin selâmeti noktasından; bu
nakledeceğimiz vasıf ve hususların nasıl bir ehemmiyet ve önem taşıdığı,
herkesçe mâlûmdur.

     Fakat her hareket ve hizmette mutlaka maddî
bir ücret ve şahsî menfaat mülâhaza etmek, beklemek ve ummak; Türk’ün millî
tarihinin şeref ve haysiyeti ile kabil-i telif olamaz, asla bağdaşmaz.

     Bizler ancak
rıza-yı İlâhî için çalışmalı. Bizzat Türk milletinin hizmetinde bulunmakla
aldığımız telezzüz ve zevkle yetinmeli. Yurttaşımız ve din kardeşlerimiz olan
vatandaşlarımıza; İslâmiyet ve insaniyete yardım edebilmek mazhariyetinden
gelen; ebedî hayatımıza ait sürûr / sevinç ve ümit; bu  hususta aldığımız ve alacağımız yagâne / tek
hakikî mukabele / karşılık ve ücret olmalıdır.

     Bin seneden beri
bu fedakâr millet, bütün ruhu canıyla Kur’anın hizmetinde emsalsiz kahramanlık
gösterdikleri hâlde, gençlerimizi aynı hasletlerle donatmazsak; seneler sonra o
parlak maziden  millî ve dinî
güzellikler; ne yazık ki sönüp mahvolabilir!

     Öyleyse
gençlerimizin eline, elbette bu hakikat ve gerçekleri verip, o dehşetli sukut
ve düşüşten onları kurtarmak; en büyük bir vazife-i milliye ve vataniye / millî
ve vatanî bir görevimiz olmalı.

     Öyleyse, sadece bu
zamanın insanlarını değil, gelecek zamanın insanlarını da düşünmeliyiz.

     Evet seneler sonra
bu dindar, namuskâr / namuslu, kahraman seciye / karakterli milletin nesl-i
âtisi / gelecek nesilleri, seciye-i diniyesi / dinsel ahlâkı ve  ahlâk-ı içtimaiyesi / sosyal davranışının;
nasıl bir mahiyet alması gerektiğini şimdiden; hesaba katmamız gerekiyor.

     Zira bu dindar
milletin en çok muhtaç olduğu şeyin; kuvve-i maneviye / manevî kuvvet, kuvvet-i
imaniye / iman kuvveti olduğu; menfaatini ancak bu temel gayelerde gördüğüne
dair tarihler; çok kat’î / kesin delil ve kanıtlarla doludur.

     İslâmiyet nurundan
ve iman kardeşliğinden gelen bir kuvvet ve rabıta / bağ ile teşkil ettiği /
meydana getirdiği şahs-ı manevîsi / mânevî şahsı ile; ehl-i dalâlet /
imansızların topluca hücumlarına karşı çıkabilmiş. Ancak bu suretle müminlerin
nokta-i istinadı / dayanak noktası olmuş.

     Kızıl tehlikenin
bu vatanı istilasına karşı; Kur’andan aldığı güçle, demirden bir sed olmuş.

     Böylece âlem-i
İslâmın kahraman Türk milletine karşı muhabbet, uhuvvet ve ittifakının; eskisi
gibi yeniden canlanması da sağlanmışdır.

     İşte bu
sebeplerden ötürü, Türk milleti çok ciddî bir suretle sevilmekte. Kur’anın
senasına / övgüsüne mazhar olmakta. Türk milleti işte bu yüzden, pek çok takdir
edilmekte.

     Son olarak altı
yüz seneden beri, bütün dünyaya karşı İslâmı savunduğu, ona siper olduğu;

 kısaca Kur’ana
bayraktarlık yaptığı için; Müslümanlar bu millete karşı son derece taraftardır.

     Hem kardeş, dost,
hem mübarek olan bu milletin hayat-ı ebediyesi, kuvvet-i imaniyesi ve saadet-i
hayatiyesi için, yüzlerce kitap kaleme alınmıştır.

     Nitekim büyük bir
İslâm âlimi: “İslâmiyet ordularının en kahramanı Türkler olduğundan, meslek-i
Kur’aniyemiz cihetiyle, her milletten ziyade Türkleri sevmek ve taraftar olmak;
kudsî / kutsal hizmetimizin muktezası / gereğidir.” diyerek bu geçeğe,
liyakatle parmak basmıştır.

     Hakikat-i
Kur’aniyenin muhafazası yolunda kırk elli milyon şehit veren bu vatandaki
geçmiş ecdadımızın ahfadına / torunlarına; yine sırası gelince, hakikat-i
Kur’aniyenin muhafazası ve âlem-i 
İslâmın korunması uğrunda, yine eskisi gibi dindarane / dindarcasına
kahramanlıklar göstermeleri icap ettiği ve o hakikate bağlı kalmaları lâzım
geldiği hatırlatılmalıdır.

     Bir milyarı aşkın
Müslümanın; Türk milletine karşı duydukları kardeşliği, muhabbeti, hüsnü zannı
/ güzel sanı ve manevi yardımlarını, yeniden kazandıracak çareleri bulmakla
mükellef ve yükümlüyüz.

    Çünkü Türk
milletinin tarihi fonksiyon, misyon ve kutsal vazife ve görevini bilen büyük
âlimler bu gerçekleri; Mekke-i Mükerreme’de bile, hem Hind lisanına hem Arap
diline tercüme edip yaymışlar. Ta Hindistana kadar göndererek, en kuvvetli
nokta-i istinadımız olan vahdet ve uhuvvet-i İslâmiyeyi temine çalıştıkları
gibi, Türk milletinin din ve imanda, daima ileride olduğunu, dünya âleme ilân
etmiş ve etmektedirler.

     Nitekim Şark /
Doğu’da ihtilâl ve isyan hareketleri baş gösterdiğinde; tarihî gerçekleri
bilen, Türk milletinin dahlini / rolünün şuur ve bilincinde olan ulema / âlim
ve bilginler:

     “Türk milleti
asırlardan beri İslâmiyete hizmet etmiş ve çok velîler yetiştirmiştir. Bunların
torunlarına kılıç çekilmez! Siz de çekmeyiniz! Teşebbüs ve girişiminizden
vazgeçin! Millet, irşat ve tenvir edilmeli / aydınlatılmalıdır. Millet fertleri
arasında kan dökülmemelidir! Kan dökerek halledilecek bir mes’elemiz yoktur!”

     Îkazları /
uyarıları ve ihtarları / hatırlatmaları ile milletin aklını başına getirmişler.
Gailenin / istenmeyen üzücü durumun, en az zararla giderilmesinde büyük ve
müspet / olumlu bir rol oynamışlardır.