Ağaç, kültürümüzde çeşitli isimlendirmelerle anılan ve maddî olduğu gibi mânevî değerlere
de sâhip olan bir tabiat varlığıdır. Hayatın, güzelliklerin, canlılığın, ölümsüzlüğün, bolluğun,
bereketin, ümidin, doğurganlığın, üremenin, zenginliğin, sağlığın ve hatta ruh sükûnetinin
sembolü olarak kabul edilir. Türk kültüründe önemli bir yere sâhiptir. Eskilerin tâbiri ile
ağacın tedâi ettirdikleri (akla getirdikleri) de zengindir: ‘hayat ağacı’, ‘dilek ağacı’, ‘şifa
kaynağı’, ‘mukaddes ağaç’ gibi isimlerle anılan türleri vardır.
Ağaç, şarkılara, şiirlere de girmiştir: ‘Gölgesinde mevsimler boyu oturduğumuz o ağacın altını
şimdi hatırlıyor musun’ mısraı ile başlayan Yusuf Nalkesen’in (1923-2003) Hicaz
makamındaki şarkısını hatırlayanlar, ‘hayâli cihan değer…’ günlerini tekrar yaşarlar ve
gözlerini kapatıp uyanıkken gördükleri rüyâlarla mes’ut olurlar.

Edebiyat, kültür ve sanat dergilerinde imzâsına rastlanan Hülyâ Günay’ın muhtemelen
yayınlanan ilk kitabı olan Ağaçların Gölgesinde isimli eseri 13,5 X 23 santim ölçülerinde 88
sayfadır. ‘Ağaçnâme’ olarak da isimlendirilebilecek ‘Ön Söz’de yazar, ağaçla ilgili
duygularının tablosunu çiziyor. Ağaca sunulan ilân-ı aşk mektubu; insanları ağacı sevmeye,
korumaya, çoğaltmaya yönlendiren bir metindir. Frenklerin ‘manifesto’ dedikleri bu yazı türü,
yerli ve millî ifâdesiyle ‘bildirge / beyannâme’dir.
Yazar aynı zamanda ressamdır. Hayâlindeki tabiatı, ağaçları, kelimelerle resmediyor. Üretken
bir zekâya sâhıp olması sebebiyle kısa zamanda bilinen, okunan bir yazar grubunun üst
sıralarında yer alacaktır.
Yazarın selis Türkçesi ve sıcak üslûbu sebebiyle, kolay anlaşılır ifâde tarzı var. Devrik cümle
kullanmadan edebiyat yapılamayacağını düşünenlere itibar etmediği, Türkçe dil bilgisi
kaidelerine aykırı olarak türetilen daha doğrusu uydurulan; betimlemek, karşın, konuk, koşul,
özgür, sürdürmek, tüm, ulus, umut, yaşam, zorunda… gibi omurgası kırık; anıtsal, dinsel,
duygusal, fiziksel, görsel, kentsel, kutsal, sanatsal, şiirsel, yöresel… gibi sallara yüklenip
sellere bırakılan kelimeler kullanılmasa yazarın içerisinde bulunduğu seçkinler gurubu
tarafından daha kısa zamanda, daha çok beğenilecek, daha çabuk yükselecektir.
Buna rağmen eserinde dikkat çeken satırlar ve sayfalar hayli bol:
‘Ekim Erguvanı’, s: 23’ten:
‘Bana, hüznün içinde saklı neş’eyi anlatıyor. Başlangıcı ve sonu olan her şey gibi hüznün
de bir süresi var. Başı ve sonu… Onu anlıyorum. Anlıyorum ki anlaşıyoruz. Hiçbir şeyin
sebepsiz olmadığı dünyada hüznün de bir görevi var. İşlerin kötüye gitme ihtimaline karşı
bizi uyarmaktadır. Bâzen de yaşadığımız keşmekeş ortamından uzaklaşıp, öfkeye
yenilmemeyi, sükûta yönelmeyi kulaklarımıza fısıldar. Olumsuz tecrübelerin yorgunluğu,
duygu yüklerini omuzlarımızdan atıp, kendimize dönerek hürleşmemizi sağlar. Erguvanın
gölgesinde özgürleşiyorum hür oluyorum.’
Merhum Yahyâ Kemal Beyatlı’ya ‘Türkçe ağzımda annemin ak sütü gibidir’ dedirten
kelimelerle donatılmış sayfalar okuyucuya Türkçemizin haşmetini hatırlatıyor, okuma zevkini
tattırıyor. 41-43. sayfalar, esere Karun zenginliği kazandırıyor:
Millî zevkimizde bahçenin, ağacın, çiçeğin özel bir yeri olmuştur. Hayatımızın içinde
ailemizden bir parça gibi görülmüştür. Eski İstanbul’u yaşama bahtiyarlığına erişenlerin
bildiği üzere, bahçesiz ev olmadığı gibi bahçesi olmayan, apartmanlarda yaşayan şehir
sâkinleri balkonlarını, pencere kenarlarını rengârenk çiçekler süslemiştir.

İstanbul târihinin ve medeniyetinin tamamlayıcı parçalarından birisi de çitlembiktir. Târihî
eserlerin içine adı ile müsemma, göze batmadan boy gösterdiği mekânın değerine değer
katan karakteristik bir ağaçtır. Tekke-türbe ağacı olarak kabul görmüşse de câmi
hazireleri, mezarlıkları aşan çitlembik; İstanbul’un büyük park ve bahçelerinde de arzı
endam etmektedir.
İstanbul çitlembiklerini doyumsuz bir görüntü şölenine dönüştürmek isteyenler mutlaka
târihî mekânları ziyâret etmelidir.
Beyazıt’ta Kaptan-ı Derya İbrâhim Paşa Camii civârı, İstanbul Merkez Kütüphanesi yanı,
Ümit Doğanay Sokağı civârındaki ağaçlar, burayı târihî bir çitlembik merkezi hâline
getirmiştir.
Yazının devâmında İstanbul’da çitlembikle güzelleşen mekânlar hakkında kısa fakat doyurucu
bilgiler var. Bu sayfaları okuyanlar, çitlembik ağacını büyük bir ihtimalle; ‘şifa ve güzellik
ağacı olarak’ anacaklardır.
Şâir, muharrir ve devlet adamı Halil Nihat Boztepe (1880-1949), 1931 yılında yayınladığı
‘Ağaç Kasidesi’ isimli kitabında, ağacı sembol olarak kabul edip; dil devriminin ve dilcilerin
yanlışlarını belirterek onları ince esprilerle tenkit etmiştir. Uzun yıllar üzerinde çalışarak
meydana getirdiği bu manzumeyi ilk neşrinden sonra genişletmiş, inkılâpların çeşitli
yönlerini, adâlet mekanizmasının bozukluğunu, kılık-kıyafet inkılâbının gülünç taraflarını,
mâzi ve gelenek düşmanlığını, inkılâpçılık adına yapılan yanlışları hicveden 1500 beyitlik bir
eser hâlinde daha sonra yeniden neşretmiştir (İstanbul 1947). Bu baskının sonuna eklediği
‘Anahtar’ bölümünde metinlerin anlaşılmasını kolaylaştırmak maksadıyla bazı yabancı
kelime ve tâbirlerle şahıs ve eser adlarına yer vermiştir.
Hülyâ Günay Hanımefendi’nin ‘Ağaçların Gölgesinde’sine dönersek efendim; botanik
dersleri için yardımcı ders kitabı olabilecek özelliklere sâhıp. Aynı zamanda ilaç sanayii ile
alakalı bilgiler de var: Hangi ağacın hangi bölümünün hangi derde devâ olacağını açıklıyor.
İnsan sağlığı ile birlikte kozmetik ihtiyaçlar da ihmal edilmiyor.
Ağaç sâdece insanların değil; uçan, gezen ve sürünen hayvanlara da faydalı olacak özelliklere
sâhiptir.
Kitapta yer alan bazı bölümler, eğiticidir:
Bu konuda anlatılan bir hikâyeye göre, bir Müslüman ile bir Yahudi arasında borç
meselesi vardır. Borcunu inkâr eden Yahudi, servinin altına getirilir. Zincirli Servi’nin
özelliğini bilen adam, ağacın altına gelmeden önce borçlu olduğu altınları bastonunun
içine koyar ve bir süre tutmasının isteyerek elindeki bastonu alacaklısına verir. Ağacın
altına geldiğinde de borcunu ödediğine dâir yemin eder. Beklerler ancak zincir hareket
etmez. Yahudi bastonunu geri istediği vakit alacaklı durumdan şüphe eder ve bastonu
açar içindeki altınları alır.
Bir başka rivâyet, efsâne mâhiyetindedir:
Hz. Hüseyin Efendimiz’in kızları denizyoluyla Mısır’a gönderilir. Ancak gemi korsanların
saldırısına uğrar ve içindekiler esir edilip İspanya’ya götürülür. İspanya Kralı esirler
arasından seçtiklerini Bizans İmparatoru Dördüncü Konstantinos’a gönderir. Bunların
arasında Hz. Hüseyin’in kızları da vardır. İmparator bu cariyelerin Hz. Hüseyin’in kızları
olduğunu öğrenince diğer esirlerden ayırır ve bugünkü İstanbul’un Kocamustafapaşa
sentindeki Câmii’nin bulunduğu yerdeki Hagios Andreas Manastırı’nda misâfir eder.
İmparator kızları kendi oğullarıyla evlendirmek ister. Bunun üzerine kızlar kendilerine
yapılan evlenme teklifine ancak kırk gün sonra cevap vereceklerini söyler. Süre bittiğinde
cevabı almaya gidenler kardeşlerin birbirine sarılmış, üzerlerine nur inmiş cesetleriyle
karşılaşırlar. Bunun üzerine ‘Tahire-i Muhteremeler’ diye adlandırılan iki kız kardeş,

caminin avlusuna Zincirli Servi’nin yanına gömülür. Ancak zaman içerisinde mezar yeri
kaybolur.
Sultan İkinci Mahmud Han (saltanatı: 1808-1839) kendisine nakledilen rivâyetlere ve
gördüğü rüyâlara dayanarak Zincirli Servi’nin altına tunç şebekeli bir açık türbe yaptırır,
üzerine de devrin ünlü hattatı Yesârizâde Mustafa İzzet Efendi’nin talik yazılı kitâbesini
koydurur.
Zincirli Servi yaşlanıp üzerindeki zinciri taşıyamaz olunca, kopup düşmesini önlemek
amacı ile İstanbul Belediye Müzesi’ne kaldırılmıştır.
Ağaçların Gölgesinde isimli kitaptan, ağaç sevgisini… hayır sevgisini değil kara sevdasını
veya aşkını târif eden, gönüllere yerleştiren, ağaç kitâbesi olarak kabul edilebilecek Hülyâ
Günay’ın eserinden hârika bir bölüm daha… Prof. Dr. Halûk Dursun (1957-2019) yazıyor:
İstanbul’da neredeyse özdeşleştiğim, sanki bir âile büyüğüm, sanki ilimde üstâdım,
teşkilatta reisim, tasavvufta postnişim gibi hürmetle ziyâret ettiğim bir özel meşe vardır.
Bu ‘benim meşem’ Çubuklu sırtlarında Hidiv Kasrı’nın bahçesindedir. Korunun hemen
girişinde olmasına rağmen, bütün meşeler gibi biraz geride kalmayı tercih etmiş, ama
kendisini keşfedene, görene ne güzel manzaralar, ne hoş ışık oyunları, ne çekici yaprak
renkleri sunmuştur, bir bilseniz…
Çok güngörmüş, çok ömür sürmüş, nice devirler geçirmiş bu târihî meşe neredeyse
yıkılmak üzereyken bir hayır sâhibi çürüyen gövdesine toprak doldurarak ve sıvayla
kapatarak ona bir nebze daha hayatiyet kazandırmış. Dikkat buyurunuz, ‘hayat’ demedim
‘hayatiyet’ dedim. Çünkü hayat vermek Allah’a mahsustur.
Efendim, bu benim ihtiyar meşem iki büklüm hâline rağmen yine de ayakta durmaya
çalışmakta, porsumuş, pütürlü, hafif yosunlu derisi, yâni kabuğuyla çayırlıkta kala kalmış;
fakat iri yaprakları, koyu sarı hâle geldikçe dibindeki yeşil çimenlerle ortaya öyle bir
armoni çıkarıyor ki al gözüm seyreyle…
Her sene en güzel zamanında onu ziyârete gittiğimde yanımda mutlaka onunla
tanıştıracak bir genç götürürüm. Çünkü bilirim ki, o iki büklüm hâline rağmen benden çok
yaşayacak, derisi daha çok pörsüse, kabukları kalınlaşsa bile yine Yaratıcı’nın ona ağaç
olarak vermiş olduğu ömür, bize insan olarak verdiği ömürden uzun olacak. Ben toprak
olduktan sonra da kendisine götürüp tanıştırdığım gençler hep İstanbul’un en yaşlı, bu en
güzel meşesini bilecekler, görmeye gidecekler.
AKIL FİKİR YAYINLARI:
Alemdar Mahallesi, Alayköşkü Caddesi, Küçük Sokak Nu: 6/3 Cağaloğlu, Fatih, İstanbul. Telefon:
0.212-514 77 77 e-posta: bilgi@akilfikiryayinlari.com www.akilfikiryayinlari.com

Mütefekkir, siyâset ve devlet adamı Nevzat Kösoğlu (1940-2013) tarafından, 1968 yılında kültür hayatımıza kazandırılan, 1971 yılına kadar 40 sayı neşredilen Söğüt Dergisi, Ötüken Neşriyat tarafından kurucusunun şânına lâyık fizikî yapısı ve muhtevâsı ile Ocak 2020’de yeniden yayınlanmaya başlamıştı. Derginin 18. sayısı yayın programını hiç aksatmaksızın Kasım-Aralık 2022’de; 19. sayısı ise Ocak 2023’te okuyucularına sunuldu. 16,5 X 24 santim ölçülerinde, kitap görünümündeki derginin 18. sayısı 235, 19. sayısı 232 sayfadır.

18. sayının dosya konusu: ‘Yahyâ Kemal Beyatlı’; Tema konusu: ‘Sis Perdesinde Bir Zaman / Mitoloji ve Destan’ olarak belirlenmiş. Dergide; Cengizhan Orakçı’nın Dr. Abdullah Uçman ile yaptığı röportaj; Prof. Dr. Nurullah Çetin’in ‘Yahya Kemal’in Türk Müslümanlığı’, Prof. Dr. H. Ömer Özden’in ‘Yahya Kemal Beyatlı ve Babanzâde Ahmet Nâim Bey Çekişmesi’,  Doç. Dr. Selçuk Atay’ın ‘Yahya Kemal Şiirini Anlamlandırma Denemesi: Güftesiz Bekleyiş Yahut Umutsuz Beste’, Dr. Fahri Kaplan’ın ‘Bir Şevk Olan Zamanlar: Yahya Kemal’in Rubâilerinde Mâziyi Özleyiş’, Doç. Dr. Hakan Değirmenci’nin Yahya Kemal’in Şiirlerinde Târih ve Mekân’ başlıklı makaleler dikkat çekiyor. Söğüt Dergisi’ne ilmî yayın özelliği kazandıran diğer kalem ürünleri; Cengizhan Orakçı, Yağız Gönüler, Rânâ Senanur Doğan ve Mustafa Saldıray imzâlı idi.  ‘Şâirlerin Aynasında Yahya Kemal’ başlığı altında kısa metinler hâlinde  Zeynep Arıkan’ın, Süreyya Altunkara’nın Ayşe Nur Biçer’in Muhammed Durmuş’un İbrâhim Daş’ın, M. Tuğrul Çolak’ın ve Ali Günvar’ın görüşleri ile bu bölüm sona eriyor.

Tema bölümünde yer alan makalelerin başlıkları ve yazarları: ‘Bir İdeoloji olarak Mitoloji’: Ali Duymaz, ‘Döngüsel Zaman Çarkında Mitoloji ve Edebiyatta Türk Mitolojisi’: Gönül Yonar, ‘Kitab-ı Dede Korkut Metni ve Bulanık Mantığın Dâimi Şöphesi’: Kemal Abdulla-Rafik Aliyev.

‘Düşünenlerin Düşünceleri’ denilebilecek son bölümde her biri yekdiğerinden değerli 20 adet makale, 16 adet şiir yer alıyor.

19. sayının dosya konusu: ‘Ârif Nihat Asya’, Tema konusu ise ‘Kaygıdan Kavgaya: İdeoloji ve Edebiyat’. Bu sayı daki makalelerin ilki Tahsin Yıldırım imzâlı: ‘Ârif Nihat Asya’nın Adana’sı’ Diğer makaleler ve yazarları: ‘Ârif Nihat Asya’yı ve Fetih Marşı’nı Hatırlamak:Prof. Dr. Özlem Fedâi’, ‘Altı Kelimelik Şiirlerin Hikâyesi: Emzikler’: Prof. Dr. Âliye Uslu Üstten. ‘Ârif Nihat Asya’yı Anlatmak’: Feyza Ay. ‘Ârif Nihat Asya’da Evlât Sevgisi’: Rânâ Senanur Doğan. ‘Ârif Nihat Asya’nın Şiir Dünyâsında Anne Teması’: Büşra Yalçınkaya. ‘Arzuhâl’: Mehmet Ali Kalkan. ‘Ben Ârif Nihat’: Cengizhan Orakçı.

Tema Bölümü için: M. Tuğrul Çolak: ‘Modernden İleriye Hece Şiiri-İdeoloji İlişkisi’; Bilgin Güngör: ‘İdeolojik Olan’ da Güzel Olabilir’; Mert Mevlüt Gökçe: ‘Şiirin İdeolojik Aygıtları’; Kadir Tepe: ‘… Şiir’e İdeolojik Bir Yaklaşım’; Feyza Ay: ‘Yerçekimsiz Kronotop’; Prof. Dr. Ali Duymaz: ‘Adi Ya da Tavşanca Şarkılar’; Cihan Özkan: ‘Zamanın Ruhu’; Ahmet Sefa Yalçın: ‘Cephede Güneş Var’; Taner Ay: ‘Kavunlu Dondurma Seven Kedi’; Ahsen Dalca Korkutan: ‘Aynı Yerdeyim, Tuhaf’; Orçun Üçer: ‘Eleştiri Günlüğü’; Sinan Terzi: ‘Kulak Arkası’; (Özbek) Said Ahmet’ten Mahinur Ahmedova tarafından aktarılan: ‘Çöl Akşamları’; Emine Altınkaynak: ‘Yaratma sf. 100’; Necmettin Turinay: ‘Bir Şiir Karşılaması: Edirne Kasidesi’; Nilüfer Ateş: ‘Uzun Bir Acının Yakın Plân Kısa Çekimi’; Cansu Coşkun: ‘Ülker ve Ak Yıldız; Elif Kesikoğlu: ‘Mihrali’nin Çiçekleri Solmuş’: Esin Bayram: ‘Tercümelerin Dili Üzerine’;  Ahmet Ergin: ‘Hissizsin’: Prof. Dr. Mustafa Sarı: ‘Türkçenin Gözünü Kim Açtı?; ‘Güzel Zeynep Tunçok: ‘Bir Daha Söyle Yusuf ’; Nilüfer Ateş: ‘Seni Kim Unudar?’; İsmail Uluöz: ‘Bir Kehânetin Anatomisi’ başlıklı yazıları kaleme almış.

Bu bölümün şiirleri: Murat Saldıray: ‘Ey Terkedilmişlik Beni Koru’; İbrâhim Daş: ‘Dermeden Derbbeder Eyleyen’; Yahya Çerkez: ‘Çoktandır Ninni Duymuyor Kulakların’; Senail Özkan: ‘Goethe’den Tercüme Ettiği Bir Şiir’;  William Blake’den Neslihan Magunacı’nın tercüme ettiği şiir: ‘Kaplan’; Cengizhan Orakçı: ‘Gidişine Sesler Ülkesi’; Süreyya Altunkara: ‘Rahmet Pencereye Vurunca Seyirliğe Daldığım O Yerden’; Oğuz Ertürk. ‘Kaldırım Çiçekleri İçin Nota’; Kemal Abdulla-Rafik Aliyev’den Aktaran Bahtiyar Aslan: ‘Kitab-ı Dede Korkut Metni ve Bulanık Mantığın Şüphesi 2’; Onur Belli: ‘İşsiz Şiir’; Neslihan Magunacı: ‘Nizamlı Gedik’; Aleyna Taran: ‘Aynı Göğe Ölmek’; Bahaddin Tuncer: ‘Kendini yüz Elli Yıldan Sonra Yeniden Yazan Rapsodi’; Can Ülgen: ‘Son Güllede Çiğnenen Rezene’: Batur Ozan Togay: ‘Yaklaş Elinde Olmayanlara’; Ebru Özden: ‘Beni Eskisi Gibi’; Kadir Tepe: ‘Atom Vanası’; Sinan Terzi: ‘Beyefendi – Ziya Osman Sabâya…’

Derginin 222. sayfasında Abdullah Ezik’in, İskender Pala ile ‘Surnâme’ isimli romanı üzerine yaptığı röportaj var.

İki ayda bir yayınlanan Söğüt Mecmûsı, edebiyatseverlerin 120 gün boyunca severek okuyacakları, okudukça günlük hayatın yorgunluklarından kurtulacakları bir edebî hazîne…

 Dergi, yazar ve yönetim kadrosu bakımından çok zengindir: 18 ve 19. sayılar: Ertuğrul Alpay sâhipliğinde; Genel Yayın Yönetmeni Sinan Terzi; Yayın Kurulu Üyeleri: Asuman Demir, Feyza Ay, Merve Sevde Selvi ve M. Tuğrul Çolak’ın, Danışma Kurulu Üyeleri: Âsuman Güzelce, Ayşegül Büşra Paksoy, Bahtiyar Aslan, Cengizhan Orakçı, Göktürk Ömer Çakır, Oğuzhan Murat Öztürk, Senâil Özkan ve Şeif Aydemir’in emekleriyle hazırlanmış. Grafik Tasarım ise Damla Acar’a âit.

Söğüt Mecmuâsı’nın Ana / Baba Bir Ağabeyi Millî Mecmûa

Millî Mecmûa da Söğüt Mecmûası gibi iki ayda bir yayınlanıyor. Ölçüleri de aynı olmakla birlikte sayfa sayıları farklı. 29. sayı 144, 30. sayı 174 sayfadır.

29. sayının dosya konusu: Türk Mitolojisi.

Mitoloji kelimesi Yunancadır. Zâten mitoloji de Yunan kültürünün ürünüdür. Yaklaşık olarak bizdeki ‘destan’veya ‘efsâne’ kelimelerinin karşılığıdır. Ancak muhteva itibâriyle farklıdır. Yunan mitolojisindeki kahramanlarda birbirlerini kıskanan tanrılar, yekdiğerinin sevgilisini ayartan güçlü insanlara bol miktarda rastlamak mümkündür. Türk destanlarında ise kahramanlar ve kahramanlıklar, dayanışma, mertlik, vatana, millete, sevgiliye bağlılık ve sadâkat konuları işlenmiştir.  

Destanların sâhipleri, hikâyeleri teşekkül ettirip sözlü kültürle yaşatanlar ve sonra târih sahnesinden çekilen insanlar ve milletler değildir.  Asıl sâhipler, o hikâyeleri yazıya aktarıp sonraki kuşaklara miras olarak bırakanlardır.

Destanlarımızda; Troya Savaşı’ndan, Oğuz Kağan’a, Ergenekon destanlarından Mete’ye, Attila’ya, Kürşad’a… Bedir’den, Uhud’dan, Hz. Ali’den, Hz. Osman’dan Hârun Reşid’e; Satuk Buğra Han’dan, Gazneli Mahmud’dan Alparslan’a, Melikşah’a, Hoca Ahmed Yesevî’ye, Yunus Emre’ye; Doğu’nun ve Batı’nın, millî târihimizin ve efsanelerimizin belirleyici hikâye ve hâdiselerinin güzel nasihatler ve ibret sahneleriyle süslenmiş keyifle okunacak örnekler vardır.

***

Ülkemizdeki dergi yayıncılığında çok mühim bir boşluğu dolduran Millî Mecmûa’nın 29. sayısındaki makalelerin başlıkları ve yazarları: *Gök Çayır’ın Kızı Bânu Çiçek / Görkemlilik Kompleksi ve İçimizdeki Tanrıça: Metin Savaş. *Meşruiyet Kaynağı Bir Mitolojik Şahsiyet Alp Er Tunga ve Orhun Yazıtları’nda Bulunduğu İddiası Üzerine Bir Değerlendirme: Göksel Gökçe.   *Mitolojik Figürden Millî Sembole / Kurt: Mâhir Şanlı. *Türk Mitolojisi Ataerkil Bir Mitoloji Midir?: Gönül Yorar. *Mitik Bilgi Kaynağı Olarak Mitik Söylem: Fuzûli Bayat. *Göktürk Efsâneleri: Hayrettin İhsan Erkoç.   *Türk Mitolojisi Penceresinden Orhun Abidelerine Dâir Değerlendirmeler: Coşkun Kumru. *Şeytan’la Pazarlık ve Sanat: Emrah Ece. *Türk Mitolojisi, Türk Felsefesinin Öncülü Olabilir mi?: Mehmet Fatih Doğrucan. *Türk Kültüründe Umay: Saadettin Yağmur Gömeç. *Ak Büğü’nün Semâvî Dinlerdeki Yerine Dâir: Yaşar Kalafat – Nurdan Yoldaş. 

Özkul Çobanoğlu ile Türk Mitolojisi Üzerine Bir Mülakat; Münevver Yavuz ve Fatih Orta tarafından gerçekleştirilmiştir.

Millî Mecmûa’nın Ocak-Şubat dönemine ait 30. sayısının Dosya Konusu ‘Peyâmi Safâ’dır. (1899-1961) Peyâmi Safâ, Türk fikir hayatının, hikâye ve romancılığının en dikkate değer isimlerinden biridir. Ön Söz’de kendisi hakkında bilgi verilmiştir.

Peyâmi Safâ ve onunla özdeşleşen Türk Düşüncesi Dergisi, Aralık 1963 – Nisan 1960 dönemleri arasında kesintisiz olarak 77 sayı olarak yayınlanması gerekirken, maddî imkânsızlıklar sebebiyle 63 sayı yayınlanabilmiştir. 27 Mayıs 1960 askerî darbesi ile işbaşına gelen yönetim döneminde yayına devam edilemeyeceğini düşünen Peyâmi Safâ dergisini yayın hayatından çekmiştir.

63 sayıya makaleleriyle katkıda bulunan yazarlardan bâzıları: Mustafa Şekip Tunç, Hilmi Ziya Ülken, İsmâil Hakkı Baltacıoğlu, Mesut Cemil, Fuat Gedik, Agâh Sırrı Levend, Leylâ Gediz, Nebahat Peyâmi Safâ, Albert Einstein, Ahmet Kutsi Tecer, Behçet Kemal Çağlar, Cemal Taşkınoğlu, Fâzıl Hüsnü Dağlarca, Osman Atilâ, İbrâhim Minnetoğlu, Hâlide Dolu, Yahya Benekay, Abdülkadir Karahan, Züleyha Münif, İbnüttayyar Semahadin Cem, Vecdi Bürün, Gül-Işık (12 yaşında),  M. Doğan Özbay, Reşat Sorkun. Dergi’de fikrî makaleler dışında hikâye, ve şiirlere, roman tefrikalarına, konser, konferans, resim sergisi ve kongrelerle alâkalı haber ve bilgilere de yer eriliyordu.

Millî Mevcûa’nın 30. Sayısında Peyâmi Safâ ve Türk Düşüncesi Dergisi hakkındaki makalelerin yazarları: Lütfi Bergen, İsmet Türkmen, Ali Bilgenoğlu, Enes Bahadır Kızak, İsmâil Yıldız, Metin Savaş, Hakkı Suat Yılmazer, Semâ Uğurcan, Abdullah Ezık, Gökay Durmuş, Gamze Başak Atakan, Onur Belli.

Mehmet Akıncı ile Peyâmi Safâ hakkında söyleşiyi Ahmet Alperen Can gerçekleştirmiştir.

Millî Mecmûa’yı yönetenler, hazırlayanlar:  İmtiyaz Sâhibi: Ötüken Neşriyat A.Ş. 

Genel Yayın Yönetmeni: Yasin Usta. Editör: Ahmet Alperen Can.

Danışma Kurulu: Prof. Dr. Mustafa Kara, Prof. Dr. Mehmet Akif Okur, Prof. Dr. Levent Bayraktar, Prof. Dr. Erkan Göksu, Prof. Dr. İsmet Türkmen,  Doç. Dr. Mehmet Kaan Çalen, Doç. Dr. Mehmet Akıncı,  Doç. Dr. Murat Hanilçe, Dr. Yunus Emre Tekinsoy,  Dr. Kemal Haykıran, Dr. Ali Ahmetbeyoğlu, Göktürk Ömer Çakır, Oğuzhan Murat Öztürk, Misli Baydoğan, Metin Savaş.

Son Okuma: Fatih Orta. Grafik Tasarım: Mahmut Doğan.

ÖTÜKEN NEŞRİYAT A. Ş.

İstiklal Caddesi, Ankara Han Nu: 63/3 Beyoğlu 34433 İstanbul Telefon: 0.212- 251 03 50

Belgegeçer: 0.212-251 00 12 e-Posta: otuken@otuken.com.tr  www.otuken.com.tr