ABD seyahatimizin 12. günündeyiz. Bu kadar kısa zamanda koca bir ülkeyi tanımak biliyorum ki mümkün değil. Ancak ilk edindiğim kanaatlerle ülkemizin 1 Kasımda yapacağı seçimi arasında bağlantılar kurmaya çalışacağım.

Amerika Birleşik Devletlerinde ilk gözüme çarpan şey insana saygı, insana verilen değer. İnsana birey olarak verilen değer her alanda dikkat çekici.

***

Güven ve Güvenlik Esas

ABD‘de hemen göze çarpan husus şu ki, insanlar kendilerini güvenlik içinde hissediyorlar. Oturdukları evler, metropoller dışında, seyrek olarak yerleştirilmiş villa tarzı diyebileceğimiz iki katlı binalar. Hani filmlerde gördüğümüz ağaçlar arasında düzgün bir şekilde yerleşik, küçük bakımlı bahçeleri, garajı, evin önünden geçen yolun kenarında sıralanmış posta kutuları olan evler.

Siteler halinde olanlarında da, ormanın içinde tek başına olanında da aynı bakım, düzen var. Dahası bu evlerde oturanlar kendilerini öylesine güvende hissediyorlar ki evlerinin pencerelerinde demir parmaklıkları, evin bahçesini çevreleyen (insanlardan korunmak için yapılmış) çit, duvar veya tel örgüler yok. Çoğu zaman kilitlemeyi bile unuttukları evlerde hırsızlık, gasp ve saldırı endişesi taşımadan yaşıyorlar.

Devlet vatandaş ilişkileri de tam bir güven esasına oturtulmuş. Devlet vatandaşın beyanına inanıyor. Ancak yanlış beyan veya sahtekârlık yapanı da ağır bir şekilde cezalandırıyor. Yüzde bir bu tür yanlışlıklar yapsa da, nüfusun yüzde 99’unu şüpheli görme hakkını kendisinde bulmuyor. Gümrükte beyan formunuzu doldurduğunuzdan itibaren devletin size olan güvenini hissediyorsunuz. Beyanınızda sakıncalı bir madde girişi olmadığınızı bildirdiğinizde bavullarınızı arama ihtiyacı hissetmiyorlar.

Vatandaşlar da devleti yönetenlerin dürüst olması gerektiğine inanıyor. Hatırlayınız ABD’de bazı siyasetçiler hizmetçisini sigortasız çalıştırdığı için bakanlıktan istifa etmek zorunda kaldı. Avanta maç biletiyle maça giden (Obama’nın has adamı) Demokrat Partili New York Eyalet Valisi kamuoyu baskısıyla görevden alındı. Son yüzyılın en başarılı Başkanı Bill Clinton da Beyaz Saray’da staj yapan Monica ile ilişkisi yüzünden değil, olayı gizlemeye çalıştığı için, “yalan söyleyen, dürüst olmayan siyasetçiden devlet adamı olmaz” anlayışı sebebiyle zor duruma düşmüştü.

ABD’de metropoller dışında diğer il, ilçe ve kasabalarda posta kutuları dışarıda. Kişilerin özel hayatı öylesine bir koruma altında ki posta kutusuna ne geldi diye kimse bakamıyor. Kimsenin özel hayata müdahale anlamına gelecek davranışı olamıyor. İstisnai davrananların da çok ağır cezaları göze alması gerekiyor.

Hele birilerini gizlice dinlemek, dinletmek çok ağır bedelleri olan davranışlar. Hatırlayınız, Watergate skandalı olarak bilinen olayda, rakip partiyi dinleten Başkan R. Nixon istifa etmek zorunda kalmıştı.

***

Türkiye’de Güven ve Güvenlik

Bir de bizim vatandaşlarımızın yaşadıkları ev ve işyerlerinde aldıkları güvenlik tedbirleri ile yaşadıkları mekânları hapishaneye çevirmelerini hatırlayınca aradaki farka üzülmemek elde değil.

İzlenimlerime göre, dostlar arasında sohbet ederken Cumhurbaşkanına yaptığı eleştirilerden, yayımlanmamış kitaptan kişilerin tutuklanması ABD halkına çok yabancı olaylar.

“İyi yalan söyleyen” siyasetçinin “usta politikacı” sayılmasını, “çalıyor ama çalışıyor” anlayışını ABD toplumunun anlaması mümkün değil.

*****

İnsana Saygı

ABD’de insana saygı hem devletin ve hem de vatandaşların birbirine karşı her davranışına sinmiş.

Birbiriyle karşılaşan herkes kadın, erkek, çocuk demeden güler yüzle selam veriyor.

İlkokul öğrencileri okula gidecekleri otobüse binerken ip gibi sıraya giriyor. Markette alışveriş yapanlar kasalarda kuyrukta bekleyenler de, statta kuyruğa girenler de aynı düzene uymaktalar. Fakat kalabalık içinde bile en yakınındaki kişi ile mutlaka kişisel mahremiyet ve güvenlik mesafesi bırakılıyor.

Trafikte, benim gördüğüm illerde, (New York hariç) kurallara uygun olmayan davranışa pek rastlanmıyor. Işık olmayan kavşaklarda ilk gelenin geçiş üstünlüğü var diğerleri geliş sırasına göre gidecekleri yöne gidiyor. Trafikte korna çalınması nadiren oluyor.

İnsanların çoğu şehir dışında ilçe ve köylerde oturuyor. Yerleşim genellikle siteler halinde yapılmış iki katlı evlerde yoğunlaşmış. Her türlü altyapısı tamamlanmış, ağaçlandırılmış, her sitenin ortasında bir gölet oluşturulmuş, tabiat ve çevre uyumu sağlanmış bu sitelerin benzerlerini bizim üst gelir grubu yaşayabilirken, ABD’de orta ve hatta alt orta gelir grupları böylesine güzel ve sağlıklı mekânlarda yaşamakta.

ABD’de insana saygı ölüm halinde de devam ediyor. Cenaze araçlarının ve konvoyunun trafikte geçiş üstünlüğü var. Mezarlıklar tek kelime ile muhteşem.

ABD’de inançlara çok saygı var. Her mezhepten Hıristiyanların kiliseleri (katedralden Şapele kadar her boyutta) çok bakımlı ve temiz. Çok kilise var fakat çan sesi pek nadir duyuluyor. Diğer dinlerin de ibadethaneleri var. Indianapolis’te Müslümanların bir grubu bir okul binasını kiralayarak Camiye çevirmiş. Cuma namazlarını burada kıldım. Camide cemaat kalabalıktı.

Farklı ülkelerden, farklı kültürlerden gelen, renkleri ve dilleri farklı bu Müslüman cemaate hitap eden hocaların şekli de, hitabeti de bizden farklı. Hoca kürsüde ayakta ve İngilizce vaaz ediyor. Bağırmadan, öfkelenmeden konuşan, takım elbiseli ve papyon kravatlı bir hocadan vaaz dinlemek ilginçti.

Şehirler çok temiz. (New York temizlik ve düzen yönünden biraz problemli bir şehir.) Alt yapısı tamamlanmadan inşaat yapılamıyor. Çıplak toprak arazi yok gibi. Ya çimlendirilmiş veya beton, asfalt gibi malzemelerle kaplanmış. Bu bakımdan toz yok. Altyapı çok iyi olduğu için yağmurda sel oluşması falan söz konusu olmazmış.

80 bin nüfuslu bir ilçenin kütüphanesini gezdim. İlkokul öncesinden, üniversitede doktora tezini hazırlayana kadar çeşitli seviyeden insanlara hitap eden harika bir kütüphane ve burada kitaplarla haşır neşir olan bir halk. Daha küçük yerleşim yerlerinde bile buna benzer kütüphanelerin olduğunu öğrendim. Sonuç okuma alışkanlığı edinmiş bir toplum. Vatandaş olarak verdiği vergiye sahip çıkan bilinçli bir kitle. Kişisel hürriyetlerine devlet adamlarının müdahalesini kabullenmeyen bireyler.

***

Türkiye de ise durum tam tersi. Birbirini sevmeyen, birbirine güvenmeyen bir halk.Okumayan idareciler, okumayan bir toplum. Nüfusun önemli bir kesimi iradesini birilerine teslim etmiş.

Vatandaşımızın vergilerini çalan, yalan söyleyen, okumayan, okuyanı sevmeyen, vatandaşına güvenmeyen idareciler. Bunlara tepki göstermeyen, gösteremeyen, birilerine bağımlı vatandaşların yaptığı tercihlerle köklü değişimler yaşanamıyor.

ABD’de her şey mükemmel mi? Elbette hayır. Yukarıda verdiğim örnekler ABD ve diğer gelişmiş ülkelerle aramızdaki temel farklardan sadece çok az bir kısmı.

Ekonomik, siyasi ve hukuki alanlarda gelişmemiz de, insan gibi yaşamamız da bu farkları gidermemize bağlı.

13 sene tek başına iktidarda olanların bu konularda ülkemizi daha iyiye götürmek şöyle dursun, hayli gerilettiği açık bir vakıa.

Buna rağmen toplumumuzun bunlara yüzde 40 mertebesinde oy vermesi sosyal yapımızın temel özellikleri ile alakalıdır.

Yani “yumurta mı tavuktan, tavuk mu yumurtadan çıkar?” sorusunun bir başka versiyonudur.

Türk siyasal hayatı giderek renklenmeğe başladı. 13 Yıllık AKP iktidarı 7 Haziran seçimleriyle tabir yerindeyse tökezledi ve artık ülkeyi tek başına idare edemeyecek olduğunu anladı.  Öyle bir anladı ki 1 Kasım seçimlerine bir hafta kala seçim propagandalarının dozunu iyice artırarak kantarın topuzunun ayarını kaçırdılar. Hani filimler de görürsünüz ya bataklığa batmış bir adam çırpındıkça batıyor, bu gün iktidarın yaptığı da o hesap çırpındıkça daha büyük hatalar yapıyor. Aslında hiçbir şey yapmasa belki mevcut oyunu koruyacak lâkin seçim gezilerinde olmadık vaatlerde bulunarak, millete alay konusu olamaya başladılar. (Şanlı Urfa mitinginde, ailelerinin eş bulamayan gençlere eş bulma sözü verdiği gibi. Bari git televizyon kanallarının birinde evlendirme programları yap be adam.)

AKP uçuk kaçık seçim kampanyalarına devam ededursun kamuoyu araştırmacılarının yaptıkları anketler gösteriyor ki; 1 Kasım seçimlerinin neticesi aşağı yukarı 7 Haziran seçimlerinden pekte farklı olmayacak gibi. O halde Cumhurbaşkanı Türkiye’yi ya yeniden bir seçime götürecek, ya da parlamento kendi içerisinde bir formül oluşturacak. Bu formül de MHP Genel Başkanı Sayın Devlet Bahçeli’nin ortaya attığı 5. Parti formülü.

Herkes bilir ki Sayın Devlet Bahçeli, boş yere konuşmaz, konuştuklarında gerçeklik payı mutlaka vardır. Zaten eski bakanlardan Bülent Arınç CNN TÜRK’te yaptığı konuşmada bunun işaretini verdi bile. Bu defa AKP, öyle 7 Haziran seçimlerinden sonra olduğu gibi sıradan istikşafi görüşmelerle muhalefeti oyalayamacak ciddi ciddi koalisyon hükümeti kurma çalışmalarına girişecek ya da parçalanmaya rıza gösterip kendi içerisinden bir parti daha çıkaracak ki, işte o zaman gerçek bir CHP, MHP ve AKP den kopan vekillerle koalisyon hükümeti kurulacak. Böyle bir hükümetin hem uzun ömürlü hem de daha sağlıklı olacağına inanıyorum. İşte o zaman millet çoğunluğunun dört gözle beklediği geniş tabanlı bir hükümetin yapacağı ilk icraat; 17-25 Aralık yolsuzluklarını araştırma ve inceleme komisyonunun kurulması ve zanlıların adalet önünde hesap vermeleri.

Askerin Türküsü!

Yukarıdaki satırlarda AKP’lilerin seçim propagandalarında kantarın topuzunun ayarını iyice kaçırdıklarını yazmıştım. Kişi haklarına veya milli değerlerimize yönelik olmamak kaydıyla yapılan aşırılıklara tamam bir diyeceğimiz olamaz ama işin içinde PKK’lı caniler güneydoğu da alçakça terör estirirken, asker üzerinden propaganda malzemesi çıkarmak, son derece yakışıksız ve ayıptır. Hiçbir siyasi’nin de askeri kendi çıkarına alet etmesi kabullenilemez.

Güya kulübesinde nöbet tutan bir er’e PKK’lı terörist, tam nişan alıp asker’i vuracağı sırada, hiçbir şeyden habersiz olan er, Kürtçe bir türkü tutturur ve terörist, Kürt olduğu için nöbetçi er’i vurmaktan vazgeçer.  Pekâlâ asker; ya Türkçe bir türkü tuttursaydı, ya bir Ege Zeybek havası söyleseydi, o zaman hâşâ katli vacip’mi olacaktı? Ayıptır günahtır, hiç yakışmıyor böyle işler devlet adamı ciddiyetine.

Beyaz Toroslar

Başbakanın gafları saymakla bitmiyor. Van mitinginde: -“Ak Parti iktidardan inerse buralarda terör çeteleri, ya da eskiden olduğu gibi Beyaz Toroslar dolaşacak” diyerek güya halka gözdağı veriyor. Yani kırk katırmı, kırk satırmı tekerlemesi. İyi de Beyaz Toroslarla gelenler kim, bizzat devletin adamları değil mi? Böyle söylemekle doğrudan doğruya devlet suçlanmış olunmuyor mu, devletin adamları töhmet altında bırakılmıyor mu? Eğer öyleyse Ankara da ki canlı bombaların patlamalarından sonra Selahattin Demirtaş’ın söylediği “Katil Devlet” sözünden sizin sözünüzün ne farkı var?

Almanya Başbakanı Merkel, Yıldız Sarayında, altın varaklı koltuklarda ağırlandı ve bu durum ülke içinde çok ciddi eleştiriler aldı.

Bir kere, İstanbul’da neden ağırlandı?

Yeni Türkiye(!)’nin artık Başkenti de mi değişti?

Neyse…

Artık, bu konuları ayrıca tartışırız.

Bugün tarihten yapraklarla günümüzü karşılaştıralım.

25 Aralık 1915’de dönemin Padişahı bir yemek veriyor.

Yemek, Yıldız Sarayı Çadır Köşkü Kasrı’nda yenecek.

Yemek listesi; bezelye çorbası, kalıpta soğuk hindi, terbiyeli ıspanak kökü, pisi balığı filetosu, çerkez tavuğu, bademli börek, zeytinyağlı lahana dolması, anberbû pilavı, yemişli pasta.

Bu arada, ülke, tarihinin en ağır savaşında, I. Dünya Savaşı içerisinde.

Ülkede korkunç sıkıntı var. Vesika ile günde arpa, yulaf, süpürge tohumu karışımı yüz dirhem (üç yüz gram) ekmek verilmektedir.

Şeker, yağ, et yok gibidir. Varsa da sahip olanlar sıradan vatandaşlar değildir. İmtiyazlı bir sınıf ancak bu yiyeceklere sahip olabilir.

Peki! Bir de gelelim 1921’e.

Millî Mücadele’nin en zor günleri.

Fransız ilişkileri yeni bir ümit dalgası oluşturmuş. Fransızlar, İngilizlerin tek başlarına hâkimiyet kurmalarını istemiyorlar. Bunun için de Franklin Bouillion’u görüşmeler yapmak üzere Ankara’ya göndermişler.

Hariciye Vekilimiz (Dışişleri Bakanımız) Yusuf Kemal(TENGİRŞEK) Bey, Fransız temsilcisini iyi ağırlamak istiyor. Ama hiçbir imkân yok. İyi kalitede çatal, bıçak takımı bile yok.

Çok üzgün, her şey danışılan Mustafa Kemal Paşa’ya gidiyor.

“Paşam ne takım taklavat var, ne de bir orta lokantanın servisi ve mutfağı…inşallah ilk fırsatta şu eksiklikleri tamamlayalım. Mahcup olacağız adamlara…”

Mustafa Kemal gülümsüyor:

“Onlar bizim halimizi bizden iyi biliyorlar. Zaten onları ayağımıza getiren de bu yokluklar içinde başardıklarımız… Askerin mermisi, ayağında çarığı olmadığı, mebusunun koridorda kap karavana yediği hareketin Hariciye Vekili sofrada kristal kadehler içinde şampanya ikram ederse öteki mucizenin sihir’i kalmaz. Hariciye Vekili… Sen neyin içinde neyi yiyorsan herife onu ikram et…” diyor.

Yusuf Kemal Bey bu hatırasını anlattıktan sonra;

“Goca Adam!” diyerek bitiriyor.

Goca Adam nasıl olunurmuş?

Hadi, Padişahı da anlayalım.

Ne de olsa, birkaç yüz yıl önce dünya hâkimi olmamızın etkisini unutamamış diyelim.

Peki, şimdi bize ne oluyor?

Kaçak saraylar, altın varaklar, olağanüstü israflar…

Ne için? Ne pahasına? Ne adına? Kim için? Kime karşı? Şartlar nedir?

Bu durumda kime “Goca Adam” diyeceğiz?

Var mı?  

Her on yılda bir yapılan askeri darbelerin neticesinde bir memlekette demokrasi kültürü ne kadar gelişirse, Türkiye’de de bu kültür o nisbette oluştu. 1980 darbesinden sonra kurulan Anavatan partisinin şaşalı dönemi bitip 1990’lı yıllara gelindiğinde eski siyasi partilerin isimleri ve o partilerin liderleri yasaklı olduğu halde seçimlere gidiliyor, hiçbir parti tek başına iktidara gelemiyordu. Derme çatma kurulan partiler ve emanetçi parti genel başkanlarıyla koalisyonlar kuruluyor ama bir türlü kurulan bu koalisyon hükümetleri uzun süreli yürümüyordu.

Ogünlerde bir takım entelektüeller ve yazarlar, açık oturum ve gazete köşelerinde, “yönetilmeyen demokrasi” ifadesini çok sık kullanır oldular ve Türkiye bu iki kelimeyle o yıllarda tanışmış oldu. Özellikle Fransa ve İngiltere demokrasilerinden örnekler vererek, yönetilebilir demokrasi arayışlarına girdiler. Bu gün de saygınlığını hala koruyan entelektüellerimizden Taha Akyol,  bu konularda çok yazdı ve belki de şu an seçim sistemimize 1983 anayasası ile giren %10 barajını en fazla savunan yazarlarımızdan biriydi.

Akyol, AKP iktidarlarını bu yüzden uzun yıllar sırf tek partili hükümet yönetimi olduğu için destekledi, ta ki, gerek AKP, gerekse Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan da güç zehirlenmesini görene kadar.

Evet, AKP ve Cumhurbaşkanı, güç zehirlenmesi sendrom’u yaşıyorlar. 13 yıldır girdikleri her seçimden büyük bir oy çokluğuyla galip gelmeleri, onları sürekli hata yapmaya yöneltiyor. Neredeyse muhalefet partilerini yok sayıyorlar, önerilerini kesinlikle nazar-ı dikkate almıyorlar. Hele cumhurbaşkanı, %52 ile seçildim diye anayasada belirtilen kurallar çerçevesinde hareket etmesi gerekirken, kendisini başkan seçilmiş olarak görüyor ve hâlâ da öyle hareket ediyor.

Millet olarak alışık olmadığımız üslup ve konuşmalar, iç ve dış olaylara müdahale tarzı, adeta bizleri şaşırtıyor. Bakmışsınız medya patronuyla kavga ediyor, bir bakmışsınız merkez bankası başkanına müdahale, muhalefet liderlerine hakaretler:

-“Kaçak saray kadar başınıza taş düşsün”,

-“Kuzu kuzu geleceksiniz”,

-“Ey Doğan Hilton’un arkasına yapacağın rezidans’ı unutmadık, neyse ki orası sit alanı ilan edildi de kurtuldu”.

Evet, geçmiş Cumhurbaşkanlarından alışık değiliz böyle ifadelere, bildiğimiz kadarıyla da yönetilebilir demokrasilerin hiç birinde bu gibi sözlere rastlayamazsınız.

Hele hele Başbakanın sözleri evlere şenlik:

-“Ankara’daki katliamdan sonra partimizin oyları bir puan yükseldi”,

Van mitinginde: -“Eğer biz seçimi kaybedersek, buralara 90 larda olduğu gibi beyaz Toros’lu adamlar gelir ve faili meçhul olaylara katlanmak zorunda kalırsınız”,

Muhalefet liderlerine: -“Sivas’ın ötesine gidemiyorsunuz” diyor ama kendisi Gaziantep’e gizlice gidiyor.

IŞİD’ci “Canlı Bomba”ların aileleri; -“Benim çocuğum Işid’e katılacak canlı bomba olabileceğinden şüpheleniyorum tutuklayın onları” denildiğinde:

“Eylem yapmadan tutuklayamayız” deniliyor ama yazılmayan kitabın sahibi, işlenmemiş suçların failleri (Ergenekon ve Balyoz) davalarında olduğu gibi yıllarca içeride yatırıp, itibarsızlaştırılıyor.

Bütün bu sözlerden sonra yönetilebilir demokrasi ve iyi yönetilebilinen bir Türkiye den söz etmenin mümkün atı varmı?

Saygılarımla.

Osmanlı’nın çöküşü sırasında Türkleri bu topraklardan  geldikleri  yere  sürmeye  çalışan  güçler, ülkeler, emperyalistler, halkın da  cehaletini  kullanarak,  dini  kullanmışlar, bazı şeyhlerin,  bazı dervişlerin  bazı  ileri gelen  özellikle  Kürt  kökenli  dini  lider  konumundaki  şahısları,  Türk  Devletine  karşı  isyan  ettirmişlerdir. Bu isyanları bastıran Atatürk  çok zor  şartlar  altında  TC  Devleti’ni   kurmuştur. Şimdi   o  zaman başarılı olup, Türk  Milleti’ni  bu topraklardan  süremeyenler, bu  ülke  içinde  buldukları  ajanlar, hainler  sayesinde  tekrar   Türk Milleti’ni  ve  TC  Devletini  ortadan kaldırmak  için  ihanet  şebekeleri  oluşturarak, dinimizi de kullanmaktan  çekinmeyerek, çözüm  süreci  adı altında bir  fitne hareketle  ülkemizi  ve  Türk Milleti’ni bölmeye çalışmaktadırlar.

Merkezi Amerika da bulunan ( Ethnologuedata form: l’anguages of the Word ) adlı kuruluşun 2005 yılında yaptırdığı bir araştırmadan. Ülkemizdeki nüfus dağılımı aşağıda belirtildiği şekilde tespit edilmiştir.

TÜRKLER 60.347.000 nüfusun tamamına oranı % 86.21

KÜRTLER 5.852.000 ” ” % 8.56

ÇERKEZLER 1.520.000 ” ” % 2.14

ARAPLAR 1.141.000 ” ” % 1.63

ZAZALAR 371.000 ” ” % 0.53

DİĞERLERİ 714.000 ” ” % 1.02

Hemen, hemen her millet yapısı içinde etnik ve dini farklılıklar vardır. Ancak teamüller göstermektedir ki . Devletler, hâkim milletin adı ile tanınır. Yukarıdaki tablo göstermektedir ki, Devletimizin adı Türk devletidir, milletimizin adı da Türk milletidir. Türkiye Cumhuriyeti devleti bu esaslar üzerine inşa edilmiştir.

Ancak TC Devleti,  kurulduğundan beri  bu  ülkede  Türk  düşmanları   sinsi  bir kavga  içindedir.  13  yıldır  bu  sinsi  kavga   PKK, paralel  yapı, Işid  ve  akp  ile  su yüzüne  çıkmış, Türk’e  düşman olanlar   subaşlarını  tutarak , ülkemizde  her gün  uygulanan adaletsizlikler, ihanetler  ve  ayrımcılıklarla   kan gövdeyi  götürürken ,insanımız  umutsuzluğa  düşürülmüştür…Ülkemizde  isyanlar  ve  ayaklanma provaları  her gün  yapılmaktadır.  PKK gibi  bölücü  örgütlerle  oturup  anlaşanlar, Kürt  kökenli  vatandaşlarımızın  oyunu  almak  adına, ülkemizi  bölünmenin  eşiğine  kadar  getirmişlerdir…

Atatürk’ün kurduğu ve tanımladığı Türk Milletine dayalı Türkiye Cumhuriyeti ve milli, üniter yapı amansız bir saldırı altındadır.

Saldıranlar kim derseniz; Türk Milletine inanmayan ne kadar  kültür  emperyalizminden  nasiplenmiş  sözde  Müslüman, Hristiyan, azınlık ve bilcümle gayrı Türk  varsa  hepsi…

Bunlar kavgayı çoğu zaman Türk Milletinden yana gözükerek yani takiye ile yapıyorlar..

Türk Milleti, Türklüğünden vazgeçecek olsa ve devletin adını birilerinin daha önce teklif ettiği gibi “Başında  Türk  kelimesi  olmayan  bir  isim, mesela  Anadolu  Devleti  vs ” gibi bir şey yapsak, her şey rahatlayacak!

Haçlı zihniyetinin ve onun yerli taşeronlarının bin yıldır süren hedefi bu!

Ancak ben ne Türklüğümden nede Türkiye Cumhuriyeti’nden vazgeçerim. Yani bu amansız kavganın tarafıyım… Ülkenin sahibi ve ezici çoğunluk olan; Türk Milletinden yana tarafım!

Diğer her şey laf-ı güzaf…

Bunu artık anlayalım ve kabullenelim!!!

Ne Mutlu Türk’üm Diyene!

Saygılarımla.

Araştırma şirketleri verilerine göre yüzde 99’u Müslüman olan halkımızın evlerinde muhakkak Kur’an-ı Kerim bulunuyor ama onu okuma oranı yüzde 10’u bulmuyor. Anadilindeki anlamını okuma merakı ise yerlerde sürünüyor. Zaten bu okumamazlık, Mehdi’nin ve Hz.İsa’nın yeryüzüne tekrar ineceğiyle ilgili kanaatlerin yüzde 70’lere yakın çıkmasından belli.

Oldukça azınlıkta kalan Türkçe anlam / meal meraklıları içinse kronik bir sorun var: Kur’an çevirilerinin indiriliş / nüzul sırasına göre yapılmaması. Peygamberimiz’e inen ilk âyet Oku! / İkra! Yaratan Rabb’inin adıyla oku, Allah rızası için oku. Oku diye başlayan bir dinin okumayan pek bi Müslüman mensuplarıyız vesselam.

Kuran’ın ilk sûresi Allah’ın Elçisi’ne Hira Dağı’ndaki mağarada inen o ilk vahiyle sabit âyetleri kapsayan Alâk Sûresi olması gerekirken çok sonradan hatta Hicret’ten bile 2 yıl sonra inen ve en uzun sûre olan Bakara ile başlar Kitabımız (Fâtiha‘yı saymazsak). Acaba diyorum, okumayanlar için bu da bir destek unsuru mudur?

Bakara Sûresi‘nin adı ilginçtir; sığır ya da inek demektir ve özü Hz. Musa ile kavminin bir sığır kurbanı üzerinden imtihana çekilişiyle ilgilidir. Sûre 286 âyettir; Medine dönemi olduğu için Medenî âyetler olarak da adlandırılan bu kutsî sözlerden bir tanesi ise (281’nci âyet) ise Mekke dönemi / Mekkî âyetlerdendir.

Allah’ın sözleri – ilahi hitabı her zamanı ve her insanı kapsar. Özellikle de inançlarını hayat mücadelelerinin önemli bir tarafına koyma iddiasında bulunanları.

41’nci âyetteki “Âyetlerimi değişmeyin birkaç banknota.. Ve sakının artık benden!” hitabı insanı titretecek türden.

42’nci âyet “Doğruyla yanlışı değiştirmeyin. Ve bildiğiniz halde doğruluğu engellemeyin.” buyuruyor, net bir şekilde içimizdekileri uyarıyor.

44’ncü âyet “İnsanlara iyiliği emrediyor da kendinizi es geçiyorsunuz. Hâlbuki Kitap’tan haberdarsınız. Akletmez misiniz?” diyor bizim çelişkili Müslümanlarımıza. Hatta bunu hâl diline “Hoca’nın dediğini yap, yaptığını yapma!” diye çeviriyorlar.

62’nci âyet ise Cennet’in kapısında Molla Kasım türünden bekçilik yapmaya heveslilere gelsin: “Gerçek şu ki inananlar ve Yahudiler-Hıristiyanlar-Sabiîlerden kim Allah’a ve Âhiret Günü’ne inanır ve iyi işler yaparsa tümünün Allah nezdinde ödülleri vardır; onlara korku da yok, hüsran da..”

75’nci âyetin uyarısı kime: “Size inanacaklarını mı umuyorsunuz? Bunlardan bir parti vardı ki Allah’ın sözünü sonradan bilerek ve düşünerek tahrif ederlerdi.”

Ya 78: “Bunlardan câhil olanlar Kitab’ı bilmezler ve kuruntulu bir zan içindedirler.”

Ya da 79: “Yazıklar olsun eliyle kitap yazıp sonra da ‘Bu Allah indindendir’ diyenlere! Yazıklar olsun onların yazdıklarına, kazandıklarına yazıklar olsun!”

Ve 80: “Ve dediler ki ‘Cehennem ateşi birkaç gün hariç bize değmez’. De ki Allah’la ahit mi yaptınız?! Allah sözünden asla caymaz diye Allah’a iş mi öğretiyorsunuz?!”

Bakara Sûresi’nin Suriye çağrışımlarını bir sonraki yazıya bırakarak 83’ncü âyette  İsraioğulları‘ndan İMANIN 6 ŞARTI gibi alınan sözlerle bitirelim: “Allah’tan başkasına tapmayın. Anne-babaya ihsanda bulunun. Ve yakınınızdakilere, yetimlere, yoksullara iyilik yapın. İnsanlara güzel söz söyleyin. Namazı kılın / Salâtı ikame edin / Dayanışmayı sağlayın /. Zekâtı verin / Paylaşın.”