Kediyi aslan sanan fare yüreklilerin omuzlarına Türk-İslam Ülküsü’ nün  ağır gelmesi kadar normal ne olabilir dersiniz…

Aşk fırınında pişmemiş gönül sahibinin zihni, önünü gözleriyle nereye kadar görebilir acep…

Sizce, bugünü baki sanan materyalist zihinlerin yaptıkları yarın analizinin, inandırıcılığı olabilir mi…

Ne dersiniz, Taht Oyunları’nı sevenlerin, Küresel Akıl Oyunları’ndaki rolü figüranlıktan öteye geçebilir mi…

Cüzdanına iman edenlerde vicdan aramak akla uygun mudur ya da ikbalperestlerde vefa bulunur mu acep…

İşine gelene Allah’ın Sıfatlarını yükleyenler ve yükselişini perçinleyeceğini umarak Efendimiz’e çemkirenler, İslam İtikadı’ndan bihaber midir dersiniz…

“Gelen Ağam, Giden Paşam” sendromuna yakalanmış bir toplumun zulümle tedavisi mümkün müdür… Yoksa, ” ne zulmü efendi, bu zillet!, ancak nihayete erer, koparsa kıyamet” mi dersiniz…

Yeise kılıç çekmemizden sebep, karamsarlık uğramaz da ruhumuza, aciz bir kuluzya Allah nazarında, bazen bizde düşüyoruz boşluğa…

Neyse, söyleyek de gitsin bizden günah; Ey Cemaati Müslümin!; “okumayı, okudukların ve duydukların üzerinde düşünmeyi boşlamaya devam ettikçe, bitmeyecek inlemen, son bulmayacak güdülmen” desek ayıp olur mu…

Ha bir de aklımıza gelmişken, koyunluktan hoşnutlara nasihatimizi de yapalım ki, mahşerde yakamıza yapışmasınlar; koyunlukta ısrar edenler çobanından iyice emin olsun, yoksa; sürü mezbahaya varıp da çoban kavalını kasaba verdiğinde iş işten geçmiş olur…

Bir de unutmadan şu bölgesel güç olma acziyetinede değinelim de aklımızda kalmasın… Bölge bayisi ana bayiye, ana bayi de patent sahibine mahkumdur. Hal böyleyken, mahkûmiyeti özgürlük diye kakalamaya çalışanlara da diyoruz ki; özgürlüğü hiç tatmayana kölelik normal gelir ve özgürlük şuur meselesidir vesselam…

Ve mısralar!

Kriteri para olanın, muhatabı tüccardır

Kendine fiyat biçene, cennet yüzü haramdır

Kâbe’si para olanın, kıblesi belli olmaz

Şükürsüzün şükründe, zerre ihlas bulunmaz

Ben diyen fakirde, servet ne arar gafil

Kendine yontan keser, elbet olamaz adil

İslam Aleminin çektiği zulüm şiddetlenerek artıyorsa, uğradığı bu zulme Allah’ın Gazabı denebilir mi… Ve Allah’ın Gazabına uğradığımızı düşünürsek, “Allah’ın Gazabı zalimlerin üzerine olsun” bedduasının muhatabının da biz olduğumuz sonucuna varılabilir mi dersiniz… Hasılı, meseleye farklı bir açıdan baktığımızda Allah’ın Gazabı, Ruslar ya da Amerikalılar mıdır acep… Veya İngilizler ya da Yahudiler midir ki…

Kıblem Kâbe deyip, paraya secde edenlere zalim denir mi sizce…

İslam’ın içini boşaltmak zulüm değil midir…

Ya, Allah’ın haram kıldıklarını meşruymuş gibi göstermeye çalışmak ya da helalleştirme gayretinde bulunmak zalimlik değil de nedir Allah Aşkına…

Millet’in malını haraç mezat satana, çatır çatır kul hakkı yiyene, kafirlerle işbirliği yapana, batılın önüne paspas olana zalim demeyelim de ne diyelim…

“Bana dokunmayan yılan on bin yaşasın” diyenlere, zulmü gördüğü halde izlemeyle yetinenlere, hatta hatta izlemeyle yetinmeyip alkış tutanlara ne desek acep…

Peki, çalmayı çırpmayı, onu bunu dolandırmayı, insanların değer yargılarını ve umutlarını sömürmeyi-kullanmayı, ahlaksızlığı yalanı, ihaneti kahpeliği, yücelmek ve yükselmek için iftirayı-karalamayı, küreselleşmenin ve zamanın gereği gibi görenlerin hükmü ne ola ki…

Sizce, Alem-i İslam’ın zalim olduğu dünyada, Allah’ın Gazabının gavurun eliyle tecelli ediyor olmasında şaşılacak bir şey olabilir mi…

Faizi kabullenen biz değil miyiz, zinanın serbest oluşuna gık demeyen biz değil miyiz, ekranlardan taşan irini görmezden gelen biz değil miyiz, nefisperestlere ulema-alim-derviş-seçilmiş muamelesi yapan biz değil miyiz, “gemisini yürüten kaptan” deyip bunu da meşru gören yine biz değil miyiz, zulme rıza gösteren-ahlaksızlığı ve ilkesizliği prensip olarak benimseyen biz değil miyiz, komşusu açken tok yatan biz değil miyiz, iki günü birbirine eşit olan biz değil miyiz, rüşveti teşvik olarak kabullenen biz değil miyiz, ilim erbabına mal ve malada hacerülesvet muamelesi yapan biz değil miyiz, suizanı prensip hüsnüzanı tükaka ilan eden biz değil miyiz, makam sevdasıyla hakikate gözlerini kapayan biz değil miyiz, Hak safında bir ömür mücadele etmemiz gerekirken kuyruğumuza basılınca cıyaklayan biz değil miyiz, gerçeği bildiğimiz halde bir parmak bal uğruna yalanın avukatlığını yapan biz değil miyiz, üç günlük dünyada bir tutam sanal cennet uğruna iblisin oyuncağı olmayı tercih eden biz değil miyiz, elimizdekilerinden olmamak adına kula kulluk eden biz değil miyiz, bananeist yaşayıp bizistmiş gibi yapan biz değil miyiz… Söylenecek daha çok şey var da, hele deyin bana, zalim olan gavur mudur yoksa biz miyiz…

Şimdi söyler misiniz, zalimlikten vaz geçmeyenlerin, “Allah’ın Gazabı zalimlerin üzerine olsun” bedduasını etmesi  ahmaklık değil de nedir…

Ve sizce, ne içiyoruz ki biz zalimler, içtiğimiz şey kendimizi mazlum hissetmemizi sağlıyor acep…

Azmış ise Alem-i İslam, el gazap, zalim kendi

Biter mi sandın!, kendini mazlum sanan zalimin derdi

Rus Milliyetçiliği ile karşı karşıya geldik.

Son uçak düşürme olayı, ta Rusya’dan Suriye’ye gelip Rus Milleti’nin gücünü kabul ettirmeye azimli bir iradenin son halkasıdır.

Putin, tam bir Rus Milliyetçisi olarak, dünyada yeni bir kutuplaşmanın zeminini yaratmıştır. Diğer bir ifade ile Putin, Sovyetlerin dağılması ile birlikte, yok olduğu düşünülen, bir daha belini doğrultamaz denilen Rusların, dünyada yeniden birinci sınıf ülke olmasını sağlayan tam bir Rus Milliyetçisidir.

Putin’in, yani, Rusya’nın Suriye’de ne aradığı dünyada sorgulanmıyor, yaptıkları sorgulanmıyor, hatta sorgulanamıyor ve daha da ilginci dünyaca kabullenilmiş görülüyor.

Bir milleti, bir devleti bu kadar kısa zamanda birinci sınıf ülke, millet haline getiren bir kişinin mutlaka çok önemli özellikleri vardır. Ama en önemli özelliği kesinlikle, tam olarak mensup olduğu millete bağlılığı ve sadakatidir.

Bunları ne için söylüyorum?

Herhalde, elin Putin’ini övmek, methetmek, onun yaptıklarını haklı göstermek için değil.

Zaten, nasıl övebilirim, nasıl methedebilirim, nasıl yaptıklarını haklı gösterebilirim?

Kırım’ımı mızı bir çırpıda iç etmiş bir adama iyi diyebilir miyim?

Mustafa CEMİLOĞLU’muzu evine kabul etmeyen bir hareketi kabul edebilir miyim?

Suriye’ye gelip, bütün ürettiği silahları bölgede kullanan ve bir de bu son sistem teknoloji ile üretilmiş silahları Türkmenler üzerinde kullanan kişinin varlığını içime sindirebilir miyim?

Peki, derdim nedir?

Derdim şudur:

Putin, müthiş bir Rus Milliyetçiliği ile dünyaya yön verirken, milletinin, devletinin yeniden ve çok kısa sürede dirilişini sağlamaya çalışırken, benim ülkemde, benim yöneticilerim, ya da yöneticim olduğunu iddia edenlerin, ülkenin yüzde 85-90’ı bulan aslî unsurunu yok saymanın derdine düşmüş bulunmaktadırlar.

Kesinlikle söylüyorum ki;

“Türkiye’de TÜRK’ü dışlayarak, ötekileştirerek, ayrıştırarak ne içeride, ne de dışarıda hiçbir sonuç alınamaz.Gerek ülkemizin içinde, gerekse dışında, TÜRK olmadan uzun vadeli hiçbir olumlu sonuç elde edilemez.”

Türkiye, BUGÜN, Türk olma özelliğini gizlemeye çalışan bir düzen içerisindedir.

Dolayısıyla, böyle bir düzenden dış Türkler ile ilgili bir olumlu gayret beklemek ham hayaldir.

Türkiye, bugünkü düzene göre, Türk Dünyası ile ilgili iddialarını kaybetmiş bir durumdadır. Bu nedenle, Suriye Türkmenlerine destek falan gibi palavralara kanmak çok anlamsızdır.

Türkiye’de Anayasa Türksüzleştirmeye çalışılırken, çevremizdeki Türkmenler için bir şeyler yapılıyor algısına inanmak için nasıl bir akla sahip olmak gerektir acaba?

Yani?

Yanisi şu;

Bugüne kadar mevcut SİVİL yönetici kadroların Türk koruması ile ilgili herhangi bir iş yaptıklarına tanık olmadık. Bugün neden yapsınlar?

Keşke yapsalar…

Keşke, bir tane Suriye Türkmen’i için bin tane Rusya uçağı düşürseler…

Böyle olduğuna inanamadığımıza göre, kamuoyuna yansımayan başka durumlar olduğunu kabul etmek gerektir.

Bekleyelim, görelim.

Türkiye Cumhuriyetinin son otuz yılı bölücü PKK örgütünün ve bu örgütü destekleyen politikacıların bütün çalışmaları ve son on yılda siyasi iktidarın başının sürekli  “Türkiye’de 36 etnik grup var” söylemi ile geçmiştir. Bölücüler, biraz da siyasi iktidarın gaflet ve dalaletinden dolayı epey mesafe almışlardır.Fakat bütün bu ayrıştırıcı söylem ve eylemlere rağmen Türkiye ne bölünmüş, ne de bir iç savaş çıkmıştır. Bu başarı, Atatürk’ün, çeşitli farklılıkları bünyesinde barındıran bir imparatorluk bakiyesinden bir “milli devlet” oluşturma projesinin başarısıdır.

Atatürk’ün milliyetçilik düşüncesi, “ırkçılık”ve  “ayrımcılık” düşüncelerinden farklı olup, Türkiye’nin gerçeklerine göre şekillendirilmiştir. Çünkü Osmanlı İmparatorluğun yıkılıp, İstiklal Harbinin zaferle sonuçlanması ile elimizde kalan misakı milli hudutları içinde, Anadolu’nun fethinden önce yerleşmiş olan kavimler, çeşitli zamanlarda İmparatorluğun değişik bölgelerinden göçler veya zorunlu iskân yoluyla gelen, Lozan’dan sonra mübadele ile gelenlerden oluşan bir toplum yaşamaktaydı. Bunların ortak bir coğrafyada, ortak değerler ve ülkülerle yoğrulması gerekiyordu. Bu oluşumun mayasını da, Atatürk’ün ifadesiyle “Yüksek Türk Kültürü” oluşturacaktı.

“Türk kültürü”; “dil, din, vatan, tarih, töre, hukuk, ahlak, edebiyat, güzel sanatlar, folklor, gelenek ve görenekleri kapsar. Bunlardan sadece biri milli kimliği oluşturmaz, ancak tamamı milli kimliği oluşturur. Türk kültürü, Türk kimliğinin mayasıdır. Türkiye Cumhuriyeti dışındaki Türklerde, milletin oluşumunda kan bağı önemli bir amil olabilir. Onlar da bile milli kimliği ayakta tutan kan bağından çok, dil ve din gibi unsurlardır. Fakat çeşitli medeniyetlere ve imparatorluklara beşiklik yapmış, çeşitli alt kimliklere mesken olmuş Anadolu ve Trakya coğrafyasında, milletleşme sürecinde en önemli amil, “milli kültür”dür. Osmanlı devletinin yıkılmasından sonra Atatürk, kurduğu “milli devlet” sürecinde Türk milli kimliğini oluştururken, milli kültürü ön plana çıkarmıştır.

Yeni Türk milleti, milli kültür ortak paydasında oluşunca, “Türk milliyetçiliği” kavramı da, yeni bir boyut kazanmıştır. Bu milliyetçiliğin, “ırkçılık” ve “ayrımcılık” ile uzaktan yakından bir ilgisi yoktur. Milliyetçilik, mensup olunan milleti, bütün maddi ve manevi değerleriyle sevmek ve onun mutluluğunu ve refahını istemek demektir.”Türk Milliyetçiliği”nin hareket noktası, Türk milletidir. O zaman Türk deyince neyi kastettiğimizi açıklayalım. Ziya Gökalp’e göre,  “Kendini Türk hisseden, Türk kültürünü benimseyen ve Türk milletinin menfaatine çalışan herkes Türktür. Irk, hayvanlar için önemlidir, çünkü hayvanlarda biyolojik özellikler genetik yoluyla aynen geçer. İnsanlar ise yetiştikleri kültür ve medeniyet çevresine göre kimlik kazanırlar”. Gökalp burada, kan bağı dışında kültür bağıyla kendini Türk hisseden ve Türk milletine ihanet etmeyen insanların da Türk milletinin bir ferdi olduklarını vurgulamaktadır..

Danıştay’ın 18 Şubat 2011 tarihli kararına göre ise Türk’ün tanımı şöyledir: “Türk kelimesi, bir ırkın değil, Türkiye Cumhuriyeti devleti sınırları içinde yaşayan dili, dini, ırkı, rengi, cinsiyeti, siyasi düşüncesi, felsefi inancı, mezhebi ne olursa olsun, tüm vatandaşların bir araya gelerek oluşturdukları ve herkesi kucaklayan milletin ortak adıdır. Türkiye Cumhuriyetine vatandaşlık bağıyla bağlı olan herkes Türk’tür”.Atatürk’e göre ise “Türkiye Cumhuriyeti Devletini kuran halka Türk milleti denir.” Atatürk de Gökalp gibi, milliyetçiliği bir his ve şuur olarak görmüş ve onun için “Ne mutlu Türk olana!” değil, “Ne mutlu Türküm diyene!” ifadesini kullanmıştır. Atatürk bu ifadeyi, Türkiye coğrafyasında yaşayan insanların sosyolojik tahlilini yaparak, birleştirici bir ifade olarak kullanmıştır.

“Irkçılık” kavramına gelince; “Bir halkın, diğer halk ya da insanlardan farklı olmakla kalmayıp, aynı zamanda diğerlerinden fiziksel, entelektüel ya da ahlaki bakımdan daha iyi, daha güçlü, daha yüksek ya da daha yaratıcı olduğunu, bu üstünlüğün atalarından miras alınmış olan biyolojik farklılıklardan kaynaklandığını savunan anlayışa “Irkçılık”denir. Irkçılığın en çarpıcı örneği, Hitler’in Nasyonal Sosyalist düşünce sistemidir. Bu sisteme göre,  Cermen ırkı, bütün ırklardan üstündür. Bu anlayışı dünyaya egemen kılmak isteyen Hitler’in dünyaya ve Alman milletine yaşattıkları acıları unutmayalım. Hitler örneği, ırkçılığın insanlık için ne kadar olumsuz sonuçlara yol açabileceğinin çarpıcı göstergesidir.

“Ayrımcılık” ise “Bir kişinin veya grubun; cinsiyeti, ırkı, ten rengi, dini, inancı, siyasi görüşü, yaşı ya da milli, sosyal ya da etnik kökeni sebebi ile başkalarından daha kötü, haksız ve yanlış muamele görmesidir” diye tanımlanabilir. Dünyada ayrımcılığın örnekleri, sayılamayacak kadar çoktur. Bu konuda en çarpıcı örnekler, beyazların Amerika, Avrupa ve Güney Afrika’da zencilere yaptıkları ayrımcılık ve hrıstiyan dünyasının Müslümanlara karşı yürüttüğü islamofobiadır.

Görüldüğü gibi, bazı kişilerin ve çevrelerin,  bilmeden veya bilerek “Milliyetçilik” düşüncesini, “Irkçılık” ve “Ayrımcılık” düşünceleri ile bir göstermeleri son derece yanlıştır.  “Irkçılık” ve “Ayrımcılık” ne kadar bölücü ve ayrıştırıcı ise, “Milliyetçilik” o kadar birleştirici bir düşüncedir.Fikir dünyası ile siyaset dünyası birbirinden farklıdır. Fikir dünyasında söylemler daha radikaldir. Fakat bir fikir, siyasi platforma taşındığı zaman daha geniş kitleleri kuşatması için esner. İçinde bulunduğumuz dönem ayrıştırma değil, birleştirme dönemidir. Milli birliği sağlayabilmemiz için kimseyi yok farzedemeyiz, herkesi kucaklamamız gerekir.

Atatürk’ün, çeşitli farklılıkları bünyesinde barındıran bir imparatorluk bakiyesinden bir milli bir devlet çıkarma projesi, son derece tutarlı bir projedir ve başarılı olmuştur.Son yıllarda siyasetin rotasını çizen kişi, sürekli “Türkiye’de 36 etnik grup var” diyerek farklılıkları kaşımamış olsaydı, bu proje hedefine daha çok yaklaşacaktı. Bugüne kadar iç ve dış bölücüler, bütün çabalarına rağmen, milletimiz arasında bir iç savaş çıkaramamış veya ülkeyi bölememişlerse, bu Atatürk’ün “milli devlet” oluşturma projesinin başarısındandır. 36 etnik alt kimlikten bir Türk üst kimliği oluşturabilmiştir. Bunun için Türk milliyetçileri, işin özünden sapmadan pergellerinin bacaklarını, bütün milleti kuşatacak şekilde açmalıdırlar.

Aydınlar Ocakları 42. Şurası 13-15 Kasım tarihleri arasında Doğu Anadolu’muzun güzel ve şirin serhat şehri Iğdır’da, Iğdır Aydınlar Ocağımızın ev sahipliğinde yapıldı. Şuranın Iğdır’ın 95. Kurtuluş Yıldönümüne rastlaması da güzel bir tesadüf idi. 43 sene önce doktora tezimi hazırlarken ziyaret ettiğim şehirlerimizden – o dönem ilçe – biri de Iğdır idi.

Bilindiği gibi yerli ve milli birer STK olan Aydınlar Ocaklarımız senede iki kere şuralar düzenlemektedir. Bu yıl ilk şuramızı 15-17 Mayıs 2015 tarihleri arasında Manisa Aydınlar Ocağı’nın ev sahipliğinde Manisa’da yapmış; ülkemizin iç, dış ve bölge sorunlarını ele almış, sonuç bildirisi ile de çeşitli teklifler getirmiştik.

Bu defa yoğun iç göç almış; demografik yapısı planlı bir şekilde bozulmuş olan Iğdır’ı seçtik. Bu şehrin sosyal dokusunun bozulmasına müsaade edenler kötü bir imtihan vermişlerdir. Yapılan çok yönlü yanlışlar, milli hassasiyeti yüksek olan bu şehrimizde vatandaşı küstürmüş, üzmüş ama hiçbir zaman ümitsizliğe sevk etmemiştir.

Iğdır’ın yerleşik halkı arasında yer alan Kürt vatandaşlarımızın göçle bu ile gönderilenlerle anlaşamadığı, zihniyet farkı olduğunu öğrendik. Bu örnek bile vatandaşlarımızı birbirine düşürmek ve etnik sorun yaratmak isteyenlere anlamlı bir cevaptır. Iğdır Belediye binasındaki Kürtçe yazı ülkemizin son 13 sene içinde nasıl bir mesafe aldığını da gösteriyordu. Bizim ne Kürtçe, ne de Zazaca ile bir sorunumuz olamaz. Bizim sorunumuz mahalli diller kullanılarak egemenlik haklarımıza yapılan saldırılardır. Halka da düşman olan işbirlikçi bölücülerle işimiz var. Bu Şura STK olarak bizlerin bu şehre götüreceğimiz hizmetlerin bir başlangıcı olabilir.

Şura toplantısının sonunda yayınlanan sonuç bildirisinde; ülkemizi dıştan da destekli dönüştürme çabası olan Yeni Anayasa konusu ele alındı. Etnik ırkçılığı ve bölücü terörü teşvik edecek, milli aidiyet şuurunu zedeleyecek, anayasayı ilga edecek gayretlerin yerine; TBMM’nin demokratik parlamenter sistemi daha da güçlendirecek yasaları çıkarabileceği ve ülke ihtiyaçlarına göre değişiklikleri yapabileceği ifade edildi. Meselâ, siyasi partiler ve seçim kanunları gibi… Yeni denen Anayasa ile terörle yapılan mücadelenin çelişeceği ve anlamını yitireceği bilhassa belirtildi.

Yeni Türkiye ifadesinin Türk Tarihi, Atatürk, Cumhuriyet, Milli Mücadele ve milli kimlikle bir çeşit hesaplaşma, milli devlete meydan okuma, rövanş alma hevesi ve dış destekli bir kumpas olduğu üzerinde duruldu.

Başkanlık Sisteminin bir dayatma ve demokratik parlamenter sistemi suçlamanın yanlış ve maksatlı olduğu belirtildi. Bu sistemin bölgesel özerklik ve eyalet sistemiyle yürüyebileceği üzerinde duruldu. Türkiye’ye demokrasi çok görülmemelidir ifadesi bildiride yer aldı.

Güncel sorunlar içinde; hukukun üstünlüğünün, yargı bağımsızlığının, düşünce ve ifade hürriyetinin zedelenmesi, basına yapılan baskılar, terörle mücadele ile çözüm yani çözülme sürecinin çeliştiği, Suriye ve Telafer’den yapılan göçler ve Türkmen sorunu, Ortadoğu politikamızdaki yanlışlar, KKTC’deki son gizli müzakereler, sözde Ermeni soykırımı iddiaları, AB ile ilişkiler, ekonomik ve sağlık sorunları ve kanser tehlikesi bildiride yer aldı. Kadına yönelen şiddet konusu üzerinde de duruldu. Bildiride son olarak da Iğdır’ın ve bölgenin sorunları ele alındı. Birinci sınıf tarım alanlarının imara açılmaması, tarım ve hayvancılıkta yapılan teşviklerin bölge farklarını hesaba katması, çarpık kentleşme, İran ile aramızdaki Boralan sınır kapısının açılması, halk düşmanı teröristlerden oldukça temizlenmiş Ağrı Dağının turizme açılması. Ermenistan’ın Metzamor nükleer santralinin teknolojik ömrünü yitirdiğinden yakın tehlike oluşturduğu, uluslararası hukuktan faydalanılarak haklarımızın korunması, Türklere yapılan soykırımı ifade eden anıt ve müzenin artık tescilinin yapılarak, müzenin zenginleştirilmesi gibi konular ele alındı.

24 Ocağımızın imzaladığı sonuç bildirisinin yanı sıra Türk Medeniyetinin bir şaheseri olan Doğu Bayazıt’taki İshak Paşa Sarayı ziyaret edildi.

Şurayı düzenleyen ve misafirperverlik örnekleri sergileyen başta başkan Murat Sürmeli olmak üzere, yönetim kurulunu tebrik ediyoruz.