AB macerası çok üzücü, itibar kırıcı ve hiç de hoş olmayan acı örneklerle doludur. Türkiye’de birçok kesim haysiyetli ve itibarlı bir aday üye olmamamız için ellerinden geleni yaptılar. Pazarlık gücümüzü kırdılar. Sırtımızı önce NATO’ya, daha sonra da AB’ye dayadık mı her sorunun anında çözüleceğini zannettiler. Milliyetçi çizgiden uzak olanlar dolayısıyla Türkiye Avrupa’da kendisine layık olmayan muamelelerle karşı karşıya kaldı. Ülkemizde bol bol kendilerini sömürge müfettişi zannedenleri ağırladık durduk.

AB-Türkiye ilişkilerinin geldiği ve getirildiği nokta bizim yıllardır ısrarla söylediğimiz bir gerçeği haklı kılıyor: AB Türkiye için bir güvenlik sorunudur. Gerçeklerden uzak olanlar AB üyeliğini Yunanistan ve Portekiz’den farklı görmediler. Oysa tamamen farklı bir muamele ile karşı karşıya kaldık. Türkiye’ye AB ortalamasının 1/3 oranında gelişmişsiniz, gelir dağılımı ve bölgesel az gelişmişlik önemli boyutlarda, sizi üye alıp bölge kalkınma sorunlarınızı fonlarla destekleyemeyiz diyenler başkalarına farklı davrandılar. Son yıllarda Yunanistan’daki krizi bile çözmekten uzak kaldılar.

Reformları ve açılımları AB için değil; ülkemiz için yapıyoruz aldatmacası kamuoyunu yanıltmada uzun süre kullanıldı. AB devletimizin aleyhine olabilirmiş; ama vatandaşlarımıza ve çocuklarımıza cennet vadediyormuş söylemleri sürdü gitti. Türkiye’yi Avrupa basınında karikatürlerde köpek kulübesinde boynunda zincirli gösteren örneklere rastladık. AB Türkiye’yi aşırı istekli gördükçe akla bile gelmeyecek tavizler talep etti. Milli hassasiyetten uzak bazı çevreler ise; AB’ye girmeyip dışa kapalı Suriye mi olacağız hezeyanlarında bulundular. Bazı yazılı ve görüntülü basın ve TV ekranları Türk Milletine sürekli ve tek taraflı AB’nin faziletlerinden bahsettiler. Hele hele 2000’li yılların ortalarında TÜSİAD’ın Brüksel temsilcisinin AB aşkı unutulabilir mi?

AB’nin 50.yılı kutlamalarına Türkiye davet bile edilmedi. Yabancılara kızmayalım; ama KKTC’yi AB üyeliği önünde engel görenler; milli dava da ne demekmiş diyen bazı siyasetçiler, Kıbrıs’ın stratejik öneminin kalmadığından bahseden gafillere ne demeli? Kıbrıs’ta milli çıkarlarımızı korumaktan çok rahmetli Rauf Denktaş’ı hedef alarak çözümsüzlüğün çözüm olamayacağından bahseder olduk. Çözümün önünde o değerli insanı engel görenler oldu. Annan Planını kabul ettirebilmek için Kıbrıs’a milletvekili çıkartması bile yaptık. Plan kabul edilirse Girne sahilleri yatırımlarla dolacak, işsizlik sorunu çözülecekti. Oysa tersi oldu. Topraklarımız üzerinde Batılı emlakçı ve komisyoncular cirit attı. Dolar ve Eurolar havalarda uçuştu. Türk ve KKTC bayraklarının olmadığı mitingler düzenleyerek önce biz KKTC’yi inkâr ettik. Allah’tan Rumlar Annan Planına hayır deyince KKTC’yi kurtarmış olduk. Annan Planına verdiğimiz “Evet” Kıbrıs’ta hükümranlık haklarımızdan vazgeçtiğimiz anlama geldi. Yapılan çirkin propaganda zihinleri karıştırmış milli davamız olan Kıbrıs bundan zarar görmüştür. 2000’li yılların bilhassa ortalarında “AB bölmez birleştirir, zaten milli sınırlar ortadan kalkıyor, tek bir devlete geçiliyor (AB), Milli menfaatleri korumaya da bölücülük yapmaya  dagerek kalmayacak” gibi saçma iddialar bugün iflas etmiştir. AB genişlemeden yorgun çıkmış, bazı ülkelerde yapılan referandumlarda AB karşıtlığı öne çıkmış, Hollanda ve Fransa AB Anayasasını referandumlarda reddetmişler İngiltere AB’den ayrılmada başı çekmiştir. AB Belçika’yı bile birleştirememiş, Brüksel Flaman ve Valon ayrışmasını engelleyememiştir. AB üyeliğinden sonra İspanya bölücü ETA teröründen kurtulamamıştır. İngiltere AB üyesi olduktan sonra IRA terörünü bitirememiştir.

AB Türkiye’ye karşı haksız ve çifte standart bir politika izlerken, Avrupa’nın şımarık çocuğu ve AB üyesi Yunanistan Batı Trakya Türklüğü üzerinde akla gelmedik baskı ve dayatmalarda bulunmuş, vatandaşlık ve mülkiyet hakları gasp edilmiş, Türk kimliği hedef alınmış, vakıf mallarına el konmuş, Lozan Antlaşması ayaklar altına alınmış, insan hakları çiğnenmiştir. Buna rağmen, Brüksel’den uyarıcı hiçbir ses çıkmamıştır.

Gerçekler hayalleri daima bastırır. Bize karşı uygulanan oyalamaların amacı tam üyelik olmasa da AB çadırında Türkiye üyelik hayaliyle kontrol altında tutulmalı şeklinde oldu. Türkiye’de maalesef milli menfaat ve milliyetçilik dönemi artık geride kaldı küresel bir çağda yaşıyoruz diyebilen bazı siyasetçilerimiz 2016 Kasım’ında Brüksel’de milli çıkarlarımızı korumak durumunda kaldılar ve AB’den haklı olarak şikâyetçi oldular.

AB ihtilaflı alanları üye yapmama ilkesini Kıbrıs Rum Kesimi’ni üye yaparak çiğnemiştir. AB, Kıbrıs’ta KKTC aleyhine bir çözümü şart olarak ileri sürmüştür. Yeni azınlıklar yaratın komutu Brüksel’den gelmiştir. Atatürk’ün asılı resimleri ile uğraşılmıştır. Ülkemize yabancı olan etnik farklılaştırma, çatıştırma ve etnik sorun rüzgârlarının önemli bir bölümü Brüksel kaynaklıdır. Çözülmenin demokratikleşme olduğu telkinlerini bazıları AB’den öğrenmişlerdir.

Türkiye tabii ki AB’ye mahkûm değildir. Ancak uygulanan yanlış politikalarla bu durum AB’ye hissettirilmiş değildir. Türkiye’nin bilgili, kaliteli ama Türkiye karşısında tarafsız ve ilkesiz bazı aydın, siyasetçi ve bürokratları, tesadüfle devlet adamları olanlarımızın hiç mi suçu yoktur? Son dönemde bilhassa yükselen milliyetçiliği reddederek ve aşağılayarak dünün ve bugünün müstemlekecilerini gereğinden fazla tahrik ettik. Oysa insanlık tarihi kabul etsek de etmesek de, içimize sindirsek de sindirmesek de milli menfaat çatışmalarının tarihidir. AB bilhassa 2000’li yıllarda bu gerçeğin laboratuvarı olmuştur. Milliyetçiliğin önüne geçilemediğinden şikâyet edenler arasında küresel sermaye çevreleri ile birlikte Soros da dikkati çekmiştir.

Bize açıkça özelleştirmeleri hızlandırın, nüfus artış hızını düşürün, düşüremiyorsanız bölünün ve ufalanın, azalın, tarıma desteği azaltın, demir çeliğe yatırım yapmayın, Ege’de ve Kıbrıs’ta tavizler verip gelin, bölücü ve ırkçı teröre siyasi çözüm sağlayın diyenlerin koynundan bir türlü çıkamadık.  Acaba Avrupa Hukuku bir bütün olarak bazılarının devletleriyle savaşmalarına, ayrı bir bağımsızlık peşinde koşmalarına ülkelerin toprak bütünlüklerinin hedef alınmasına müsait midir? TSK’ni tamamen devredışıbırakcak öneriler, TCK’da 301. Maddenin iptal talepleri, misyonerlere düşmanca muamele yapıldığı iddiaları, patrikhanenin ekümenikliği, limanların ve havaalanlarının Rumlara açılması, Türkiye’de gayri Müslimlerden başka azınlıkların bulunduğu, BM İkiz Sözleşmelerdeki çekincelerin kaldırılması, Bölgesel ve Azınlık Dilleri Sözleşmesinin imzalanması, Süryaniler ile Bozcaada ve Gökçeada’daki Rum azınlığın mülkiyet sorunlarının giderilmesi, Ermenistan sınırının açılması ve ambargonun kaldırılması, sivil toplum kuruluşları ve vakıfların yurtdışından mali yardım için izin alma mecburiyetlerinin kaldırılması, Güneydoğu’daki mahalli yönetimler ile yakın ilişki kurulması gibi bazı talep, dayatma ve iddialar ortaya atılmıştır.

Bütün bunlara rağmen, KKTC üzerindeki ambargolar sportif temaslarda bile kaldırılmamıştır. Bu arada “KKTC’den vazgeçmek şerefsizliktir” diyen KKTC’nin kurucu Cumhurbaşkanı Rauf Denktaş’ı rahmet, hasret ve saygıyla anıyoruz.

8 Kasım 2016 ilerleme raporu adeta AB’nin değil de; PKK’nın ilerleme raporu olarak ortaya çıkarılmıştır. Kıbrıs Rum Kesimi’ni ve Doğu Blokundan ayrılanları Rusya’ya karşı acele üye yapanların hangi AB kriterlerini ölçü aldıkları söylenebilir? Bu ülkeler Kopenhag ve  Maastricht kriterlerini yerine getirmişler midir? Türkiye’yi üretmeyip ithal eden, yabancılaşmaya dönüşen özelleştirmelerle, yabancı şirketlere tanınan imtiyazlarla ve tarıma koyduğumuz kotalarla, banka satışları ile soydurduk. Dışarıya büyük ölçüde yapılan kâr transferlerini seyrettik. Dış ve iç borç kısır döngüsü, cari açık; sanayimize, tarımımıza ve dış politikamıza ipotekler koymadı mı? Hareket alanımızı sınırlandırmadı mı?

AB ve Avrupa ülkeleri “terör örgütü İspanya’da silah bırakmalı ve özür dilemeli” derken, Türkiye’de kanlı terör örgütü PKK’nın siyasallaştırılmasına çalışılmıştır. AB aslında bugün ABD ile terör örgütü ve PKK’nın Suriye kolu olan PYD ile işbirliğini ortaya koymuş, Türkiye’yi sıkıştırmak ve tam üyeliğini engellemek için doğrudan ve dolaylı desteklemiştir. Dün Osmanlı’ya söylenenler günümüzde Türkiye’ye söylenmiştir: Reformlar yapın. Türkiye Cumhuriyeti’ne makas değiştirtme gayretleri içerde AB militanlığına soyunmuş çevrelerce de desteklenmiştir. Bazılarının Türkiye’yi Türkiye olmaktan çıkaracak AB’yi put haline getirmiş olması; AB taraftarlığından çok Türkiye ve Cumhuriyet düşmanlığından kaynaklanmıştır. Nitekim bazı sözde muhafazakâr çevreler, Ankara’nın sözde zulmünden kaçarak, Brüksel’in şefaatine sığınma yanlışına ve sapıklığına düşmüşlerdir. Bu çevrelerin genelde daha önce AB’yi Hristiyan Kulübü olarak suçlamaları da daha dikkat çekicidir. Bir dönem aşırı sol ideoloji ile Türkiye ile kavgalı olanların önemli bir bölümü de daha sonra küresel ve evrenselci güçlerin oyuncağı olmuşlardır. Teslimiyetçi bir çizgide birleşmişlerdir. Bazıları için yeni ve 2000’li yıllara uygun Sevr modelinden hedef;Türksüz Anadolu ve Atatürksüz Türkiye‘dir.

AB rüyası ülkeyi yönetenleri fena halde meşgul etmiş, yanıltmış, 1995 yılında Başbakan Sayın Çiller bile 10 sene sonra AB üyesiyiz diyebilmiştir.

AB rüyası öyle bir gaflet iklimi yaratmıştır ki, 6 Ekim 2004 AB İlerleme Raporunun açıklanmasında sonra, daha rapor tercüme bile edilmemişken, 7 Ekim 2004 tarihli bazı gazetelerde dönemin Başbakanı bu raporu olumlu ve dengeli bulmuştu. Oysa bu rapor Türkiye’yi Türkiye olmaktan çıkarıyor, milli ve üniter yapımızı hedef alıyordu. Yine bu rapor yeni etnik azınlıklar dayatıyor ve hiçbir aday ülkeye uygulanmayan muamele ile Türkiye’yi karşı karşıya bırakıyordu. O dönemin basınında şu başlıklar üzücü ve düşündürücü olarak yer alıyordu : “Artık Dönüş Yok Avrupalıyız”,”Yolun Açık Olsun Türkiye”,”Biz değil Çocuklarımız Kazandı, Gelecek Onların”,” Bastır Türkiye”,”Direndik Kazandık”,”Merhaba Avrupa, Biz Geldik”, ” Başbakan Konuştu, Avrupa Dinledi”, “A diyen Brüksel’e B dedirttik”,”2010’da Avrupalıyız”,”Başbakanımız Birde İngilizce Bilse İdi”, “KKTC’ye Yardım Paketi Hazır, Ambargolar Kalkacak”,”Brüksel’de Nikâh, Ankara’da Düğün”. Okadar ileri gidildi ki, zafer sarhoşluğu içinde gece atılması gereken maytapları Ankara’da gündüz atıverdik ve AB rüyasını sürdürdük.

Türkiye’yi itibarlı kılacak yol ve ülkemizin pazarlık gücünü ve siyasi etkinliğimizi arttıracak yol çok yönlü siyasi ilişkiler, Türk Cumhuriyetleri ile daha yakın ekonomik ve siyasi birliktelik ve Ortadoğu politikasında yanlışlar yapmamaktı. Tersine Ortadoğu ülkelerini birbirine karşı kışkırtanların, açıkça terör örgütlerini kullananların âleti olduk. NATO’da alkışlandık; AB’nin ısrarla dışında tutulduk. Gümrük birliği kazığını tam üyelik olmadan uygulayan tek ülke olduk. Üyeliğimiz askıda iken müzakere sürecine başladık. Bu da bir istisna idi. 1999 yılında Fin’li devlet adamlarına kanarak Helsinki’ye gittik ve hayali bir üyelik yolunda aldatıldık. Daha sonra ek protokol imzaladık, uysal bir aday üye olarak kaldık.

AB uluslar üstü bir politikayı becerememiştir. Milli devletler ve milli çıkarları inkâr yanlışı AB’nin iflasına yol açacaktır. Uluslar reddedilerek uluslar üstü bir politikada başarılı olunamaz. Nitekim AB ülkeleri arasında milli kimlik AB kimliğinin hep önünde yer aldı. Kuzey ülkelerinden güneye indikçe bu oran arttı.

Çeşitli tarihlerde yapılan zirvelerden ve ilerleme raporlarından çıkan sonuç; Cumhuriyeti içlerine sindiremeyen bazı Batılılarca adeta Türkiye’nin tasfiyesidir. Türkiye’ye kendini inkâr ettirilmek istenmiştir. Bunda tarihi sebepler olabilir. 6 Ekim 2004 İlerleme Raporu, 14 Aralık 2004 Brüksel Zirvesi, 3 Ekim 2005 Müzakere Çerçeve Belgesi, 8 Kasım 2016 İlerleme Raporu ve o tarihten bugüne Türkiye ile ilgili rapor ve talepler birbirinden farklı değildir.

Kaç yıldır duymadığınız bir marş vardı. Hatırlarmısınız?

İzmir’in dağlarında çiçekler açar.
Altın güneş ordu sırmalar saçar.
Bozulmuş düşmanlar hep yel gibi kaçar.
Yaşa Mustafa Kemal Paşa, yaşa;
Adın yazılacak mücevher taşa.

İzmir dağlarına bomba koydular
Türk’ün sancağını öne koydular.
Şanlı zaferlerle düşmanı boğdular.
Kader böyle imiş ey garip ana
Kanım feda olsun güzel vatana.

İzmir’in dağlarında oturdum kaldım
Şehit olanları deftere yazdım.
Öksüz yavruları bağrıma bastım.
Kader böyle imiş ey garip ana
Kanım feda olsun güzel vatana

Türk oğluyum ben ölmek isterim.
Toprak diken olsa yatağım yerim.
Allah’ından utansın dönenler geri
Yaşa Mustafa Kemal Paşa, yaşa
Adın yazılacak mücevher taşa.

Uzun zamandır televizyonlarda marşlarımız çalınmamaktadır. Bilmem fark ettiniz mi?

Türkiye’nin AB’ye giriş sürecinin hızlanması ile birlikte marşlarımız azalmış, Gümrük Birliği’ne 90’lı yıllarda girdikten sonra da Türk televizyonlarından marşlarımız tamamen kaldırılmıştır. Emri kim verdi, nasıl uygulamaya girdi bilmem ama yeni nesil marş bilmeden büyüyor.

Oysa marşlar bir milletin var oluş mücadelelerini, nelere rağmen varlığını devam ettirdiğini ve geleceğe yönelik hedeflerini tanımlayan sanatsal değerlerdir. Eğer bir millet marşlarını unutursa kendini de unutur… Ondan sonra da birileri aradan malı götürür…

* * *

17 Kasım Perşembe günü gazetelerde dehşete düşüren bir haber vardı. CHP milletvekili Ali Yiğit bir konuşmasında:

“Cumhurbaşkanı, Başbakan kafa tutuyor, Dışişleri kafa tutuyor. ‘Avrupa Birliği’ni istemiyoruz’ diyorlar. 57 yıl bu kapıda bekledik. AB’ye girmek için kanun değişiklikleri yaptık yüzlerce. Biz Avrupalı olmaya hazırız. Hele İzmirliler bu işe çok hazırlar. Orası demokrasiye açılan, Avrupa’ya açılan bir kapı gibidir. Biz bazen diyoruz ki ‘Gerekirse de İzmir ayrılsın’ yani biz istemeyiz, bu şartlarda bunlarla yaşamayı. Biz Avrupalı olmaya çalışıyoruz. Türkiye‘de yaşayan demokrat, aydın, çağdaş insanlar Avrupalı olmaya hazır” diyerek İzmir’in Türkiye’den ayrılmaya hazır olduğunu iddia etmiştir.

Sakın bu sözü mevcut hükümeti eleştirmek için o anda sehven söylenmiş bir laf olarak düşünmeyin. Çünkü yaptığı düzeltme açıklamasında da “Burada hiç kuşkusuz ifadenin eksik olmasının da etkisi vardır. Ancak ben konuşmamda tam anlamıyla ‘Biz İzmirliler olarak, temel insan hak ve özgürlüklerine, demokrasiye, adalete, eşitliğe, barışa ve kardeşliğe inanıyor ve Avrupa Birliği’ne girmek istiyoruz. Bu değerler <insanlığın, insan olmanın evrensel değerleridir> ve bunlara inanıyor, bunları savunuyoruz. Bunların olmadığı, bu değerlerin kabul görmediği yerde yaşanmaz’ demek istedim” diyerek özür dilerken bile ifadesinin arkasında olduğunu ima etmiştir.

Oysa Kurtuluş Savaşı’nın ilk kurşunun atıldığı, on binlerce şehit ardından düşmanın denize döküldüğü bugün dahi vatanın bölünmez bütünlüğü için en çok şehit veren illerin başında olan efeler diyarı güzel İzmir hakkında Yunan ağzı ile konuşan ve gerçek fikrini belli eden bu şahsı İzmirli olarak kınıyor ve vatan için gerekirse ölmeye hazır milyonla İzmirli efe torunu olduğunu AB misyonerlerine hatırlatıyorum. İzmir, Kurtuluş Savaşı’nın Kızıl Elmasıdır!

Herkes ağzından çıkanı önce bir duysun!

Eğer o Kurtuluş Savaşı olmasaydı zaten şu anda ülkemiz Avrupa Birliği üyesi olmayacak mıydı?

Ege Bölgemiz Yunanistan, Güneydoğu Anadolu Bölgemiz Fransa, Akdeniz Bölgemiz İtalya, Marmara Bölgemiz de İngiltere işgalinde değil miydi? Bakın neredeyse bütün Avrupa’yla bütünleşmişiz zaten değil mi?

Tarihinden ve vekili olduğu kentin ve partinin ilkelerinden bu kadar uzak olan bir milletvekili olabilir mi?

Yazık…

Bu ayrılma ifadesi asla küçümsenmemelidir. Bundan yüz yıl önce Batı Avrupa tarafından Güneydoğu bölgemiz ve bugünkü Irak ve Suriye topraklarımız için de Meclis-i Mebusan’da bazı milletvekilleri böyle demiyor muydu? Sonra yaşananları ve ne yazık ki hâlâ yaşadıklarımızı hepimiz biliyoruz değil mi?

Bir Türk atasözü vardır “Yılanın başı küçükken ezilmelidir” diye.

Bu sözüm ona milletvekili de aynen HDP’li bölücülükten yargılanan diğerleri gibi aynen yargılanmalı ve tereddütsüz bir şekilde mahkemenin vereceği ceza uygulanmalıdır. Ülkenin topraklarının bir bölümünü başka bir devlete vermek için gayret etme suçunun gereği yapılmalıdır.

Şimdi sizi başka bir marşımızla daha baş başa bırakıyorum…

Türk İzmir Marşı

Karanlıklar üzerinden çekilince

Ak bir tan müjdeledi ulu bir günü

Hür uyandın, arkanda kanlı bir gece

Gördün güzel İzmir kurtuluş gününü

Bir gün ki solmayan ışıklar önü

Yıldızlar örsün bir zafer tacı sana

O kan, yangın ve tufan görmüş yıldızlar

Akdeniz, Türk denizi senin karşında

Sahiline mağrur dalgalar yuvarlar

Selamlar seni en şanlı asırlar

İzmir artık hürsün bu değil rüya

Türklük dirildi kurtuluyor Asya

Türk İzmir şan gör, ebediyen yaşa…

“Geçmiş zaman olsa da, ne kadar haklı imişim! Halen böyle düşünüyorum…”

İnsan hayatının; ekonomisini, eğitimini, kültürünü, inanç sistemini, mutluluğunu, huzurunu, güvenliğini, hak ve hukukunu, mülkiyetin korunup korunmayacağını siyaset belirler.

Gördüğünüz gibi siyaset, insan hayatında çok geniş bir yelpaze de etkin olan bir unsurdur.

Dünya üzerinde siyasetin önemini anlamış olan güçler, siyaseti hakkıyla yapmak ve siyasetin doğasından kaynaklanan kuralları uygulamak için azami gayret gösterirler.

Siyaset sadece ülke sınırları içinde yapılmaz. Siyaset, milli hedefler ve planlar sebebiyle yurt dışına da taşar.

Her bir gücün, konuşlandığı toprakların sınırları dışına, siyasetini taşırması doğaldır. İnsanlık tarihi, bu mücadelenin yani siyaset mücadelesinin, yerküreye dağılımından ve bunun toplamından ibarettir diye de, söylenilebilir.

Rahmetli Dündar Taşer’in de söylediği gibi, yeryüzünde milli hedeflerini gerçekleştirmek için siyasetini, sınırları dışına taşıyabilecek güçte olan millet sayısı, bir elin parmaklarını geçmeyecek kadar azdır.

Ve bu milletler birbirinin rakibidir. Bu yarışta kim rakibini yada rakiplerini oyundan düşürürse, onun siyasetinin etki sahası, buna nispeten büyüyecektir.

Günümüzde yaşanan gelişmelerin ana nedeni budur…

Yoksa “ihtiyar dünya”mız, siyasetin bu acımasızlığı olmasa, hepimize yetip de artacak imkânları insanlık âlemine sunacak bir yeterliktedir.

Uluslararası siyaset, dünyayı etkilediği gibi Türk Milletini ve Türkiye’yi de etkilemektedir. Çünkü biz bir bütünün parçasıyız ve bu nedenle etkilenmemiz düşünülemez.

Türkler, ne yazık ki; çerçevesini çizdiğimiz bu siyasetin yüzyıllarca dışında kalmış yada bırakılmıştır. Bu siyaset dışılığın tesadüfen geliştiği söylenilemez.

Türklere rakip olan milletler, siyasetlerinin gereği olarak, Türklere karşı planlı ve hedefli bir siyasi mücadele yürütmüşlerdir. Ve halende bu siyasi çalışmaları, Türklere karşı sürmektedir.

Türkler, milli bir siyaset anlayışını ortaya koyamaz haldedir. Bunun sebebi, yukarıda anlattıklarımız nedeniyle, Türk siyasetinin, gayrı Türkler ile mankurtlaşmış Türklere birilerince (!) işgal ettirilmiş olmasıdır.

Bu durum, siyasetçilerin kendi ağızlarından da itiraf edilmektedir. Yani bir pervasızlık durumu söz konusudur!

Siz milli eğitiminizi, kültür politikalarınızı, maliyenizi, dış işlerinizi, savunmanızı, gençliğinizi yabancılara teslim eder seniz, ortaya milli bir siyasetin çıkmayacağını kundaktaki bebek bile anlar!

Günümüzde de aynı sorun yani Türk siyasetinin etnik özürlüler tarafında işgali, ağırlaşarak devam etmektedir. Türk Milleti bunun yarattığı sıkıntılardan habersizdir. Haberi olanlarda büyük bir umursamazlık içindedir. Oysa bu, millet ve devlet varlığımızı tehtid eden en ağır sorunlarımızdan biridir. Türk Milleti, kendinden olmayan bu siyasi yapıyı, tasdik makamı olmaktan süratle kurtulmalıdır.

Türk siyasetinin, Türk olmayanların elinde olması ülkemizde yaşadığımız her şeyin belli aralıklarla tekrarlanmasına sebebiyet veren bir kısır döngü yaratmaktadır. Ülkemizde yaşanan başı bozukluğun en büyük sebebi de, siyasetimize Türk çocuklarının hâkim olmayışıdır. Bu yüzden Türkler, yüzyıllardır enayi yerine konulmaktadır…

Bunun farkında olmayan  ve dolayısıyla önemi noktasında sıkıntı çeken her nesil, başımıza gelenleri anlamakta zorlanmakta, olayı açığa vuramadan ömrünü tamamlamaktadır.

Bugün bile, etrafınıza baktığınızda yaşamımızı doğrudan etkileyen siyasi figürlerin, Türklüğün ne kadar dışında olduğunu kolayca görürsünüz.

Türk siyaseti işgal altındadır. Bu sebeple, Türkiye, uluslararası güçlerin yüzyıllardır cirit attığı bir coğrafya halindedir. Milli ve bağımsız bir siyasetin izlenememesinin yegâne nedeni, dış güçlerin ülkemizdeki elemanları eliyle siyasetimize yön vermeleridir. Bunun da yaşamımıza ağır ve  olumsuz bir faturası vardır.

Hâlbuki her siyasetçimiz, Türk Milletine hizmet edeceğine dair namusu ve şerefi üzerine yemin etmektedir. Eğer yeminlerine sadık kalsalar, bu halde mi olurduk? Diye ben soruyorum… İsterseniz siz de sorun!

Siyasetimiz Türkleştirilmediği takdirde, yüzyıllardır üzerimize yapışmış olan sorunlarımız daha da ağırlaşarak devam edecektir. Kısır bir döngü haline gelmiş olan bu siyaset yapımız, mutlaka kırılmalıdır. Toplumumuz bu konuda uyarılmalıdır. Tarih yolunda geleceğe doğru gidişimiz, vahim bir hal almadan, bu gerçekle yüzleşilmelidir.

Yoksa çağların ötesini bizlere gösteren “Büyük Önder Atatürk”, memleketi teslim edeceğiniz adamın aslını araştırın diye boşuna dememiştir. Unutmayın, bize sadece Türk çocuklarından fayda vardır. Türk gibi gözükenler bizi aldatmıştır. Gelin artık aldanmayalım! Bu konu her şeyden öte biz Türkler için çok önemlidir…

Hak Ehli’nin ihtilâfı / aralarındaki anlaşmazlıklar himmetsizlik, gayretsizlik ve aşağılıktan ileri gelmediği gibi.

Dalâlet / Yanlış Yol Ehli’nin ittifakı / birlik içindeki hâlleri de, yüksek himmet ve gayret sahibi olduklarından değildir.

Belki Hidayet / Doğru Yol üzere olanların ihtilâfı / anlaşmazlıkları; yüksek himmetin kötü kullanılmasından ötürüdür. Dalâlet Ehli’nin ittifakı / birliği, himmetsizlik ve gayretsizlikten gelen zaaf / zayıflık ve aczdendir.

Hidayet Ehli’ni yüksek himmet, gayret ve azimli oluştan; suiistimale ve dolayısıyla ihtilâfa / anlaşmazlığa, rekabete / çekişme ve yersiz yarışa sevk edip sürükleyen şey; âhiret açısından övülen, ahlâkî bir hareket sayılan sevap edinme hırsı ve yine uhrevî vazifede kanaatsizlikten ileri geliyor.

Yani, “Bu sevabı / bu İlâhî ödül ve karşılığı ben kazanayım, bu insanlara doğru yolu ben göstereyim, benim sözümü dinlesinler.” diye, hakikî kardeşi olan ve onun cidden sevgisine, kardeşliğine ve yardımına muhtaç olduğu birine karşı; rakipcesine bir durum alır.

“Talebelerim niçin onun yanına gidiyorlar? Niçin onun kadar öğrencilerim bulunmuyor?” Diye, bencilliği oradan fırsat bulur. Kötü bir huy olan makam sevgisine meylettirir. İhlâs ve içtenliği kaçırır. Riya ve gösteriş kapısını açar.

İşte bu hatânın ve bu yaranın ve bu müthiş ruhî hastalığın ilâcı şudur:

Hakkın rızası ihlâs ile kazanılır. Kendisine uyanların sayı çokluğu ile ve çok başarılı olmakla değil. Çünkü onlar İlâhî vazifeye ait hususlar. Bunun için istenilmez, belki bazen verilir. Evet, bazen tek bir kelime kurtuluş sebebi ve rızaya sebep olur. Sayı çokluğunun önemi o kadar dikkate alınmamalı. Çünkü bazan tek bir adamın; senin vesilenle yola gelmesi; bin adamın yola gelmesi kadar Allahın rızasını kazanmaya sebep olur.

Hem ihlâs ve hakseverlik ise, Müslümanların nereden ve kimden olursa olsun istifade ve yararlanmalarına taraftar olmaktır. Yoksa, “Benden ders alıp sevap kazandırsınlar!” düşüncesi, nefsin ve bencilliğin bir hilesidir.

Ey sevaba / İlâhî mükâfat ve ödüle hırslı, uhrevî amellere kanaatsiz insan! Bazı peygamberler gelmişler ki, sayılı birkaç kişiden başka kendilerine uyanlar olmadığı halde, yine o peygamberlik gibi kutsal ve temiz görevin hadsiz ücretini almışlar. Demek hüner tabi olanların çokluğu ile değildir.

Belki hüner, Allah’ın rızasını kazanmakladır. “Sen neci oluyorsun ki, böyle hırsla ‘Herkes beni dinlesin!’ diye, vazifeni unutup İlâhî vazifeye / göreve karışıyorsun?” Kabul ettirmek, senin etrafına halkı toplamak Cenabı hakkın vazifesidir. Görevini yap, Allah’ın vazifesine karışma.

Hem hak ve hakikati dinleyen ve söyleyene sevap kazandıranlar yalnız insanlar değildir. Cenabı Hakkın şuurlu mahlûk ve yaratıkları, ruhanîleri / ruhlu varlıkları, melekleri kainat ve evreni doldurmuş. Her tarafı şenlendirmişler. Madem çok sevap istersin; ihlâsı esas tut. Yalnız Allahın rızasını düşün.

Ta ki senin ağzından çıkan mübarek / feyizli kelimelerin havadaki fertleri, ihlâs ile ve içten niyet ile hayatlansın. Canlansın. Hadsiz şuur / bilinç sahiplerinin kulaklarına gitsin. Onları nurlandırsın. Sana da sevap kazandırsın.

Çünkü, meselâ sen “Elhamdülillah” dedin. Bu kelam / söz, milyonlarla büyük küçük “Elhamdülillah” kelimeleri; havada Allah’ın izniyle yazılır. Nakkaş-ı Hakîm / her şeyi hikmetli ve nakışlı yaratan Allah; abes / boş iş yapmaz. İsraf etmez.

Bunun için, o sayısız mübarek kelimeleri dinleyecek kadar sayısız kulakları halk etmiş / yaratmış. Eğer ihlâs ile halis niyet ile o havadaki kelimeler hayatlansalar; lezzetli birer meyve gibi ruhanîlerin kulaklarına girer.

Eğer İlâhî rıza ve ihlâs o havadaki kelimelere hayat vermezse, dinlenilmez. Sevap da yalnız ağızdaki kelimeden ibaret kalır.

Seslerinin çok güzel olmadığından, dinleyenlerin azlığından sıkılan hâfızların kulakları çınlasın!

Aşağıdaki örnek, Rus yazar Grigory Petrov tarafından kaleme alınmış 1923 tarihli, “Beyaz Zambaklar Ülkesinde” adlı kitapta anlatılır:

Moskova’daki Devlet Tiyatrosu’nun duvarlarında birdenbire büyük çatlaklar meydana geldiği görülmüş. Temelden çatıya kadar yükselen bu çatlaklar, bütün binanın ansızın yıkılma tehlikesini ortaya çıkarmış. Yapılan incelemede, Moskova’nın bu muhteşem kâgir yapısının, ahşap temeller üzerine bina edildiği görülmüş. Meğer bina yapılırken zemin çürük olduğundan yere çakılan ağaç kazıklar üzerine taş duvarlar örülmüş. Yeraltındaki ahşap kazıklar çürüyünce temel kaymaya başlamış, çatlaklar oluşmuş.

Çatlakların sebebi anlaşılınca uzmanlar binayı yıkmak veya güvenli bir hale getirmek konusunda seçenekleri tartışmışlar.

Binayı yıkmaktan vazgeçmişler. Çürüyen ağaç kazıkların yerine teker teker sağlam granit taşları yerleştirmişler. Bu işleme devam ederek bütün temeli yenilemişler. Mühendislerin mantıklı yaklaşımları sayesinde Moskova Devlet Tiyatrosu bugün dahi hala sapasağlam ve tehlikesiz bir durumdadır.

Bu örnekten çıkarabileceğimiz sonuçlar:

Ø  “Devletlerin tarihi ve milletlerin hayatı da Moskova’daki Devlet Tiyatrosu’na benzer.” Devlet düzeninin eski temelleri, milletleri yönetmenin şekilleri yeni dönem şartlarında zayıf veya yetersiz kalabilir.

Ø  Devlet yapısında çatlaklar varsa mutlaka vakit geçirmeden çatlakların temeldeki sebebi tespit edilip, tedbir alınmalıdır.

Yeni nesiller için daha mantıklı, daha adil ve daha sağlam temellere dayanan yönetim usullerinin uygulanması gerekebilir.

Ø  Ancak bu işi yaparken ülkede sarsıntı ve buhranlara meydan vermeden, halk idaresi için daha bilgece ve adilce metotlara başvurulmalıdır. Devlet yapısını yıkmak yerine, binada çatlağa sebep olan hususlar sarsıntıya, toplumsal travmalara yol açmadan teker teker değiştirilmelidir.

Türkiye’de Başkanlık sistemini isteyenlerin daha adil ve iyi işleyen bir idare mi istediği yoksa sadece gücünü pekiştirme arzusu içinde mi olduğu tartışmalıdır.

Bu tartışmadan bağımsız olarak da görüşüm, parlamenter sistemin çatlaklarına sebep olan eksik ve hataları tamir ederek devam etmek ülke menfaatleri açısından daha uygundur.

Parlamenter sistem Türkiye’nin yüzyıllık demokrasi tecrübesini, birikimini içinde bulunduran bir sistemdir. Uygulamada bir takım eksiklikler ve hatalar olması sistemi kökten yıkıp yeni bir sistem inşa etmemizi gerektirmez. Bu hem maliyeti yüksek ve hem de geçmişin birikimini heba etmek demektir.

**************************************

Temeldeki Çürüme

“Beyaz Zambaklar Ülkesinde” kitabı Türkçeye ilk olarak Mustafa Kemal Atatürk zamanında çevrildi. Atatürk kitabı okuduğunda bu destansı başarıya tek kelimeyle hayran olmuştu. Derhal kitabın ülkedeki okulların, özellikle askeri okulların, müfredatına dâhil edilmesini emretti.

Bu kitap yoksulluğa, imkânsızlıklara ve elverişsiz tabiat şartlarına rağmen, bir avuç aydının önderliğinde; askerlerden din adamlarına, profesörlerden öğretmenlere, doktorlardan işadamlarına kadar, her meslekten insanın omuz omuza bir dayanışma sergileyerek, Finlandiya’yı, ülkelerini geri kalmışlıktan kurtarmak için nasıl büyük bir mücadele verdiklerini, tüm insanlığa örnek olacak biçimde gözler önüne sermektedir.

Finlandiya’yı bir “bataklıklar ülkesi” iken “Beyaz Zambaklar Ülkesine” dönüştüren aydınlar, öncelikle milletin bundan sonra alacağı eğitimin metotlarını belirlemişler.

Çünkü her millet iktidar mevkiine ya büyük ya da önemsiz kişileri getirir. Bunlardan hangisinin işbaşına geleceği milletin manevi seviyesi ve durumuna bağlıdır.

Çünkü devletin temellerinin sağlamlığı öncelikle şu sorunun cevabına bağlıdır:

“Milletin aklı, iradesi ve vicdanı yükselme eğrisi gösteriyor mu, yoksa çürüyüp zehirleniyor mu? Yahut bayağı ve sefil bir hayat içinde yok olup mu gidiyor?”

Bir ülkede kitap okuma ihtiyaçlar sıralamasında 235. sıralarda yer alıyorsa, medya alternatif ve muhalif görüşleri yansıtamayacak şekilde tekelleşmişse, sanata ve bilime rağbet azsa, Dünya’da ki en iyi 500 üniversite sıralamasında en son sıralarda sadece 2 üniversite girebiliyorsa orada özgür düşünce gelişmez.

Özgür düşüncenin gelişmediği toplumlarda kitleler aklını, iradesini ve vicdanını birilerine (bir Hocaefendi, şeyh, kanaat önderi veya siyasi lidere) teslim eder.

Kendi aklını, iradesini, vicdanını kullanamayan kitleler iktidar mevkiine ve devlet mekanizmalarına yüksek ahlak ve liyakat sahibi insanlar seçmek yerine “bizden” dedikleri değersiz kişileri getirir.

“Değersiz” kişilerin “önemli” olduğu toplumlar gelişemez.

Binanın temellerini sağlamlaştırmak istiyorsak, yapmamız gereken parlamenter sistem yerine başkanlık sistemi getirmek değildir. Binanın temellerindeki çürümeye sebep olan zihniyetin değiştirilmesidir.

“Fikri hür, vicdanı hür, irfanı hür”, aklını kullanan, vicdanlı bireyler olmak… Yeni nesilleri böyle yetiştirmek… Değerli insanları önemli görevlere getirmek…

İşin bir sırrı varsa, o da budur.

************************************

Son Başbakan ve Son MHP Genel Başkanı

Meral Akşener’in ağabeyi Nihat Gürer 1980 öncesi MHP Kocaeli İl Başkanı idi. 1980’de ihtilalciler siyasi partileri kapattı. Biz kendisini 13 yıl boyunca “MHP’nin son Kocaeli İl Başkanı” diye tanıtıyorduk.

1983’den sonra MHP çizgisi Muhafazakâr Parti (MP), Milliyetçi Çalışma Partisi (MÇP) adlarıyla temsil edildi. 1993’de yeniden Milliyetçi Hareket Partisi (MHP) adını aldı. Biz de artık Nihat Bey’i “MHP’nin son Kocaeli İl Başkanı” olarak tanımlamaktan vazgeçtik.

Bir de kapatılan belde belediyelerinin başkanları var. Mesela “son Kuruçeşme Belediye Başkanı Ali Kahraman”, “son Bekirpaşa Belediye Başkanı Abdullah Köktürk” gibi. Yeniden belde belediyeleri kurulmazsa onlar bu sıfatlarını hep devam ettirecekler.

Bu örneklerdeki değerli başkanlar kendi iradeleri dışındaki gelişmeler sebebiyle “son” ile başlayan sıfatları hak ettiler.

Ancak şimdilerde Başbakan Binali Yıldırım ile MHP Genel Başkanı Devlet Bahçeli mevcut sıfatlarının önüne “son” takısını almak için büyük bir heyecan ve gayret içindeler.

Başbakan Yıldırım “inşallah MHP ile beraber Anayasa değişikliğini yapacağız ve başkanlık sistemini hayata geçireceğiz” derken çok mutlu bir görüntü verdi.

Başkanlık gelirse Başbakan Binali Yıldırım görevini kaybedecek.

Başkanlık sistemi genelde iki partiden fazlasının Meclis’te temsil edilmesine fırsat vermez. Bu yüzden Başkanlık gelirse MHP siyaset sahnesinden silinir. Devlet Bahçeli de “MHP’nin son Genel Başkanı” sıfatı ile anılmaya başlar.

Binali Yıldırım ile Devlet Bahçeli’nin, “son Başbakan” ve “son MHP Genel Başkanı” sıfatlarını almak için bu kadar hevesli olmalarını anlamak pek kolay değil.

Hadi Başbakan “Reis ne diyorsa O” demeye kendini mecbur hissedebilir.

Ama MHP Genel Başkanı Devlet Bahçeli, hayatını davasına adamış ülkücülere ve kendisine oy verenlere karşı bunu nasıl izah edecek?

– Neden Dünya Ehli, Gaflet Ehli, hatta Dalâlet Ehli ve Nifak Ehli; rekabetsiz ittifak ettikleri hâlde,

– Haklılar, anlayışlı ve anlaşabilen Diyanet Ehli, Âlimler, Tarikatçılar; neden rekabetli bir şekilde anlaşmazlık içindeler?

Diye sormuş. Yine:

– İttifak; vifak / dayanışma ve uyum ehlinin hakkı iken,

– Hilâf / Anlaşmazlık; Nifak Ehli’nin lâzımı iken, neden bu hak oraya geçti?

– Ve şu haksızlık şuraya geldi?

Diye sormuş,

Oysa Haklıların anlaşmazlığı; hakikatsizlikten ileri gelmediği gibi,

Gaflet Ehli’nin birlikteliği de, doğruluklarından değildir.

Diyerek, bu hüküm ve tespitlerin açılımını gözler önüne sermiş ve:

Dalâlet Ehli’nin ittifaklarının zilletlerinden ileri geldiğini,

Hidayet Ehli’nin ihtilâflarının ise izzetlerinden kaynaklandığını belirtmiştik.

Şimdi de, bu müthiş, vahim ve ağır sorular ve onlara verilen cevaplar karşısında hayretler içinde kalan ve kalacak olanların bu durumlara düşmemeleri için,

Dokuz Madde hâlinde dile getirilen hususları ele alalım:

X

1- Müspet / yapıcı, olumlu hareket etmektir. Yani, kendi mesleğinin / yolunun, usûl ve metodunun muhabbet ve sevgisiyle hareket etmek. Böylece başka mesleklerin adâveti / düşmanlığı ve başkalarının onu eksik ve noksan göstermesi, onun fikrine ve ilmine müdahale etmesin, karışmasın. Onlarla meşgul olmasın.

2 – Belki, İslâmiyet dairesi içinde hangi meşrepte olursa olsun; muhabbet, uhuvvet ve ittifaka sebep olacak birçok birlik bağları bulunduğunu düşünüp anlaşarak,

3 – Haklı her meslek sahibinin; başkasının mesleğine ilişmemek cihetinde hakkı ise, “Mesleğim haktır.” yahut “Daha güzeldir.” diyebilir. Yoksa başkasının mesleğinin haksızlığını veya çirkinliğini ima ve işaret eden: “Hak yalnız benim mesleğimdir.” veyahut “Güzel benim meşrebimdir.” diyemez olan insaf düstur / kaide ve kuralını rehber / kılavuz etmek,

4 – Hak Ehli’yle ittifak, İlâhî tevfîkin bir sebebi ve diyanetteki izzetin bir medarı / sebebi olduğunu düşünmekle,

5 – Hem Dalâlet Ehli ve Haksızlar birbirlerine dayandıkları için, cemaat suretindeki kuvvetli bir manevî şahsın dehasıyla hücum ettiklerinden dolayı; böyle bir durumda o manevî şahsa karşı, en kuvvetli ferdî / bireysel olan mukavemetin mağlup düştüğünü anlayıp; Hak Ehli olanlarla ittifak ile bir manevî şahıs çıkarıp; o müthiş dalâletin manevî kişiliğine karşı, hakkaniyeti / doğruluğu muhafaza ettirmek,

6 – Hakkı, Bâtıl’ın savlet ve saldırısından kurtarmak için,

7 – Nefsini ve Enaniyetini / Benlik ve Gururunu,

8 – Yanlış düşündüğü izzetini,

9 – Ehemmiyetsiz, rekabetkârane / rekabet edercesine varlık gösteren hissiyatını / his ve duygularını terk etmekle ihlâsı kazanır, vazîfe ve görevini hakkıyla ifa eder / yerine getirir.

X

Hatta sahih hadisle sâbittir ki: Ahir Zaman’da İsevîlerin hakikî dindarları; Kur’an Ehli ile ittifak edip, müşterek düşmanları olan zındıkaya / dinsizlere karşı dayanacakları gibi, şu zamanda bile Diyanet ve Hakikat Ehli, değil yalnız dindaşı, meslektaşı, kardeşi olanlarla samimî ittifak etmek, belki Hristiyanların hakikî dindar ruhanileriyle / din adamı rahipleriyle dahi, ihtilâfa / anlaşmazlığa sebeb olan noktaları muvakkaten / geçici olarak münakaşa, tartışma ve niza / kavga sebebi saymayarak; müşterek / ortak düşmanları olan mütecaviz / saldırgan dinsizlere karşı ittifaka muhtaçtırlar.

Sultan Abdülaziz’in meşhur Paris gezisine katılan Hariciye NazırıKeçecizade Fuat Paşa(1814-1868)’ya Fransa İmparatoru III. Napolyon, Osmanlı devletinin razı olmayacağını bildiği halde diyor ki:

“Süveyş Kanalı açılmalı, Girit, Osmanlılardan alınıp Yunanistan’a verilmeli, Kudüs’teki kutsal yerlerden Katoliklere ait olanların yönetimi Fransızlarda olmalı”…

Buna karşılık Fuat Paşa gülümseyerek şu cevabı veriyor: “Biz hâlâ çok güçlüyüz Haşmetmeap. Tehditlere boyun eğmeyiz.”

İmparator bir kahkaha atarak: “Yapmayın, devletinizin ne kadar güçsüz olduğunu herkes biliyor” diyor.

Bu tehdide karşı Fuat Paşa şu tarihi cevabı veriyor:

“Haşmetmeap, üç yüz senedir, siz dışarıdan, biz içeriden yıkmaya çalıştık, ama bir türlü Osmanlı’yı yıkamadık! Bana bu kadar tahribe direnebilen başka bir devlet gösterebilir misiniz?”

Türkiye Cumhuriyeti devletini de, kurulduğundan beri Cumhuriyet düşmanları, 1984’ten bu yana Kürt kardeşlerimizi bize karşı kışkırtan Batılı düşmanlarımız ve onların maşası PKK, Türkiye’yi 36 etnik gruptan oluşan kozmopolit bir topluluk olarak gördüğünü her fırsatta tekrarlayan Türklüğünden şüpheliler, Türk milliyetçilerine ve Türk ordusuna düşman olan liboş enteller, aşırı sağdan ve aşırı soldan gafil ve hainler bölmeye çalışıyorlar, ama bölemiyorlar.

Çünkü bu milletin hamurunun mayası, bin yıldır Anadolu yaylasında dinleniyor. Bu mayanın içerisinde; Türklük, İslamiyet, vatan birliği, Türkçe, bayrak, milli kültür, töre, örf ve âdet, kader ve ülkü birliği ve Cumhuriyet’le birlikte ilkeleri ve düşünceleri ile Atatürk sevgisi vardır. Bu mayayı iyi tahlil eden Atatürk, bu millete uygun devlet biçimi olarak “üniter yapıda millî devleti” ve yönetim biçimi olarak “parlamenter sistemi” esas alan Cumhuriyet’i hayata geçirmiştir. Türk milleti hem budevlet biçimini, hem de buyönetim biçimini benimsemiş, içselleştirmiştir.

Türk milletinin bu mayası bozulmadıkça ve Atatürk sevgisi, saygısı ve bağlılığı devam ettikçe,  Türkiye Cumhuriyeti devletini bölmek ve başka bir yapıya dönüştürmek mümkün değildir. Bu böyle biline!