“Bir memleket kurtlar sofrasına dönüşmüşse, orada isyan etme hakkı doğmuştur!”. Attila İlhan

Ulu çamların fırtınalı vadilerde büyüdüğü gibi Ülkücü harekette kızıl komünizmin bütün dünyayı kasıp kavurduğu, ülkeleri işgal edip komünizm boyunduruğu altına aldığı günlerde doğmuştur. Aslında Ülkücüler, sadece komünizm’e değil faşizme ve kapitalizm’e de karşıydı ama o günlerde Türkiye’nin bekası için görünen tek tehlike, komünizmdi.

Türk Milliyetçileri komünizmle mücadele uğruna beş bin gencini kara toprağın bağrına şehit vermişlerdir. Bu şehitler kervanında kimler yoktu ki; hepsi de birer masal kahramanı gibi isimleri destanlaşmış arkalarından ağıtlar, şiirler, romanlar yazılmış kardeşlerimizdi. Yusuf İmamoğlu’mu dersiniz, Süleyman Özmen, Dursun Önkuzu, Mustafa Pehlivanlı, Velican Oduncu ve diğerleri. İsimlerini buraya yazsam sayfalara sığmayacak kadar çok ve büyüktüler.

Bunca verilen şehitlere rağmen ülkücülerin çilesi bitmemiş olacak ki; 1980 12 Eylül’ünde devletten şefkat beklerken mükâfatları, idam sehpaları ve Mamak zindanları olmuştur.

Ülkücüler, bunca zulüm ve her türlü olumsuz şartlara rağmen bu süreçten de bölünmeden çözülmeden birlik ve beraberliklerini koruyup, liderleri Alpaslan Türkeş’in gösterdiği hedef doğrultusunda yollarına devam ettiler. Bazı bozguncu ve döneklerin: “artık MHP misyonu bitti yeni bir yol bulmak lâzım” demeleri karşılık bulmadı adeta küllerinden yeniden doğuyormuşçasına 11 Eylülde bıraktıkları yerden önce MÇP’ de sonra tekrar MHP saflarında yollarına devam ettiler.

Nasıl ki Osmanlı imparatorluğu en kuvvetli devrini Kanuni Sultan Süleyman döneminde yaşamış çözülmeğe doğru yol alması da onun dönemiyle başlamışsa, MHP de 1999 yerel ve genel seçimlerinde tarihinin en yüksek oyunu almasına rağmen gerileme ve çözülme de bu süreçle başlamıştır.

Cumhurbaşkanlığı seçiminde Sadi Somuncuoğlu C. Başkanlığına aday olmuş, fakat adaylığı MHP genel merkezince kabul edilmeyip adeta tartaklanmıştır. Rahmetli Türkeş’ten sonra MHP ve Ülkü Ocaklarının gelişmesinde en çok emeği geçenlerden böyle değerli bir zat küstürülerek MHP’nin dışına itilmiştir.

Ülkücüler kaç yıllık hayalimiz gerçek oldu iktidar olduk diye sevinedursunlar, adam kıyma süreci MHP’de devam ediyordu. Bu süreçte, Namık Kemal Zeybek, Ali Güngör, Enis Öksüz gibi değerler ya küstürülüp dışlanıyor ya da ihraç ediliyordu.

13 Yıllık AKP döneminden Milliyetçiler ve ülkücüler artık bıkmış, sabırları taşma noktasına gelmişti. Kutsal bildikleri değerler, sürekli aşındırılıyor tahribata uğruyordu.

1 Kasım seçimleri bardağı taşıran son damla olmuştu. Ne olmuştu da beş ayda 80 milletvekilinden 40 vekile düşülmüştü? Genel merkezden tatmin edici açıklamalar bir türlü gelmiyor, tabanın beklediği sorular havada kalıyordu.

Nihayet Sinan Ogan, Meral Akşener, Koray Aydın ve Ümit Özdağ peşpeşe MHP’de önce tüzük değişikliği ve sonra olağanüstü kongreye gidilmesi için genel başkanlığa aday oldular. Hepsinin arkasında büyük ülkücü desteği vardı. Genel Merkez bu destek karşısında telaşa kapıldı, Sinan Ogan, önce disipline verildi sonra ihraç edildi ama tutmadı, mahkeme kanalıyla geri döndü, sonra Meral Akşener ihracı.

Bütün bu yapılanlar, ülkücüleri genel merkezden biraz daha soğutuyordu. Özellikle Meral Akşener mitingleri, büyük ilgi görüyor, kaçınılmaz şekilde yönetimde değişiklik isteniyordu.

15 Temmuz başarısız FETÖ darbesi, AKP Ve Erdoğan’a nefes aldırdığı gibi, hükümetçe getirilen Olağan Üstü Hal Uygulaması MHP yönetiminde de hem rahatlama sağlamış hem de hükümete karşı olan politikasında büyük değişiklikler gözlenmiştir.

17-25 Hırsızlık ve yolsuzluk olayları unutulmuş, kaçak saray denilen yerden gelen davetlere icabet edilmiş, hükümetin Kanun Hükmünde Kararnamelerine destek verilmiştir.

Üstüne üstlük bunlar yetmezmiş gibi Türk ordusu iki cephede de savaşta olmasına rağmen, AKP dahi başkanlık meselesini rafa kaldırdığı bir dönemde, Sayın Bahçeli’nin daha önce karşı olmasına rağmen bu meseleyi gündeme getirmesi bardağı taşıran son Damla olmuştur.

Ülkücüler artık MHP’deki bu yönetimle yolun sonuna gelindiğini ve yol ayırımında olduklarının farkına varmışlardır. İnşallah hayırlara vesile olur diyelim.

Kalın sağlıcakla.

İngiliz Yüksek Komiseri Calthorpe, İngiliz Dışişleri Bakanı Lord Curzon’a gönderdiği 6, 11 ve 21 Haziran tarihli raporlarında Damat Ferit Paşa tarafından iyi niyetlerle bölgeye gönderilen M. Kemal Paşa’nın bir hareket organize ettiğini ve bu hareketin çıkış yolu bulmasının da muhtemel olduğunu beyan etmektedir. Dolayısıyla Mustafa Kemal’in görevden alınması için Osmanlı Harbiye Nezâreti’ne bazı talimatlar verildiğini de eklemektedir. Bununla da yetinmeyen İngilizler, Temmuz ayında İngiliz Yüksek Komiserliği Tercümanı Mr. Ryan’ı ve General Deeds’i Sadrazam Vekili Şeyhülislam Sabri Efendi’ye Mustafa Kemal’i bir isyan çıkarmadan geri getirmesi için bizzat görüşmeye göndereceklerdir.

Tüm bunlar işin başından beri M. Kemal Atatürk’ün İngilizlerle danışıklı Samsun’a gittiği yada İngilizlerin işine geldiği noktasındaki söylentileri de boşa çıkarmaktadır. Her ne kadar güçlü olursa olsun İngiltere’nin Türkiye’deki tüm faaliyetlere vâkıf ve tüm olaylara müdahil olamadığı, aksine bazı hususlarda endişeli ve aşırı temkinli oldukları ve genellikle diğer İşgal Devletlerinin de olurunu alır bir politika izledikleri göze çarpmaktadır kitabın genelinde.

İngilizler, kendi aralarındaki yazışmalarda oldukça objektif ve akıl yürütme temelli gerçekçi değerlendirmelerde bulunuyorlar fakat adım atma sırası teoriden pratiğe geldiğinde geleneksel politika alışkanlığından ve hantallıktan kurtulamıyorlar. İkinci bölümde gerek Yunanlıların isteklerinin sınırsızlığı ve İzmir’i harabeye çevirmeleri, gerek Pontusçuluğun baş propagandisti olan Samsun’daki Ortodoks Piskopos’un daha fazla karışıklığa meydan vermeden bölgeden ayrılmasının istenmesi ve tüm bunların Millî Hareket’in etrafında halkın bloklaşacağı kanaatinde olan İngilizler, 7 Ağustos’taki Erzurum Kongresi’nin sonuçlarını da ciddiyetle irdelemişlerdir.

Yeni İngiliz Yüksek Komiseri Robeck de Amiral Calthorpe ile stratejik analizlerde yarışır vaziyettedir. Mustafa Kemal Hareketi’nin büyümesinin en önemli sebebi olarak Yunanlıların İzmir’i işgali olarak gören Robeck, bu Hareketin Anadolu’da bağımsız bir cumhuriyet olma yolunda ilerlediğini tespit ederken takvimler 17 Eylül 1919’u göstermektedir. Barış şartlarına mukavemet kararı verdiği takdirde Mustafa Kemal etrafındaki Türk vatanseverliğinin I.Dünya Savaşı’ndan daha büyük sıkıntılar meydana getirebileceğini öngören İngilizler, Milliyetçilerle çarpışmamak için kuvvetlerini yalnızca demiryolu hatları boyuna çekme kararı almışlardır.

Calthorpe da Anadolu’daki Müslüman nüfusun büyük kısmının politikayla ilgilenmediğini, sadece huzur ve güvenli bir hayat istediklerini söylemekle kalmaz; “Bir kâhinlik yapsaydım şunu derdim: Milliyetçiler, ya vilâyetlerde yaptıkları gibi burada (İstanbul) da bir üstünlük kuracaklar yada bazı vilâyet merkezlerinde İstanbul’a karşı teşkilatlanacaklardır” diyerek gerçekleşen bir kehanette bulunacaktır.

Üç arada bir derede sıkışan İngilizler; hem kanunlara uyarak mevcut İstanbul Hükümeti’nin otoritesinin desteklemenin, hem Mütarekenin şartlarını güçlendirmeye çalışmanın, hem de devamlı artan Millî Hareket’e karşı pasif kalmanın mümkün olmadığı görüşündedirler. Calthorpe, Amasya ve Sivas’taki Milliyetçi toplantıları İttihatçı organizasyonları olarak nitelerken Damat Ferit de Millî Hareket’i kesildikçe başı büyüyen bir yılana benzetmekteydi.

Osmanlı yönetici elitini başta Vahdettin olmak üzere Damat Ferit, Tevfik Paşa, Ahmet İzzet Paşa ve tüm kabine üyelerini kişisel özellikleriyle de tanımlayan İngiliz Yüksek Komiserler, saltanata muhalif olan Veliaht Abdülmecit Efendi gibi kimselerle de özel görüşmeleri ihmal etmemişlerdir. Fakat protokole dikkat ederek en üst düzeyde görüşmemişlerdir. Bu görüşmeden anladığımız Abdülmecit’in Vahdettin’le ciddi ihtilafları olduğu ve Türkiye’nin bir millî devlet olarak korunması fikriydi. Bu da Saltanat’ın Lâğvedilmesi sonrası kendisine TBMM’ce Halifelik imkânı hazırlanmasını açıklar niteliktedir.

–         Devam edecek   –

Bilindiği üzere Milli Eğitim Bakanlığı, yıllardır ders kitaplarını öğrencilere ücretsiz dağıtmaktadır.

Okullar açılmadan her öğrencinin masasında o yıl okuyacağı ders kitaplarının hazır bulundurulması için, ödenek göndererek, ihale yoluyla hizmet alımı yapılmasını istemektedir.

Böylelikle Milli Eğitim Bakanlığı; yönetici, öğretmen öğrenci ve velilerin kitap dağıtımında her hangi bir zahmete girmesini istememektedir.

Sistem bu şekilde işlediği için, öğretmenlerin; “yardımcı ders kitabı, kaynak kitap” vb. adı altında öğrencilere kitap aldırması da yasaklanmıştır.

Bu yüzden Bakanlık, her yıl genelgeler göndererek, resmi okullarda kaynak kitap alınmaması yolunda denetimler yapmaktadır.

Çevremdeki tanıdıklarım, çocuklarının çantalarının çok ağır olduğunu, fazla kitap ve araç gereç taşımaktan iki büklüm gidip geldiklerini söylemektedirler.

Burada iki hatalı husus dikkat çekmektedir:

Birincisi çantaların çok ağır oluşu,

İkincisi de kaynak ders kitabı alımlarıdır.

Milli Eğitim Bakanlığı “çantasız eğitim“ projesini birçok kereler denemesine rağmen hayata geçirememiştir.

Bu sorunun çözümü veli ve öğretmenlere kalmıştır. Veli ile öğretmenler birbirleriyle koordineli hareket ederek, o gün dersi olmayan kitap, defter, araç ve gereçlerini çocuklarının çantalarına koymamalıdır.

Sadece Cuma günü yararlanılacak kitap ve defterlerin dört gün boyunca çantada gidip gelmesi elbette ki öğrenciye büyük yüktür.

Üçüncü sınıfa giden bir öğrencinin çantasında olabilecekleri gözden geçirdiğimizde üzülmemek elde değildir:

-Bütün derslerin kitapları(3 ile 6 kitap arası),

-Bu derslerin kaynak kitapları,

-Bu derslerin defterleri(genellikle büyük boy tercih edilmektedir),

-Kalem kutusu (kalem tıraş, silgi ve birkaç kurşun kalem),

-Pastel veya suluboya,

-Pergel cetvel, iletki, gönye,

-Resim defteri,

-Sözlük,

-Çantanın dışındaki yan gözde suluk,

-Ödev dosyaları,

-Hikâye ve masal kitapları(bazen bunlar set halindedir),

-Bazen (abur cubur dediğimiz) yiyecekler.

Bunlara ek olarak da ayrıca beslenme çantaları bulunmaktadır.

Bir öğrenci, bu yükün altında; ister servisle,isterse yaya veya şehir içi ulaşım araçları ile okula gitsin, durumu iç açıcı değildir. Okula ulaşana kadar perişan olan bu öğrenci “nasıl ve ne kadar öğrenebilmektedir” bunu düşünmek lazımdır.

Aynı durum okul dönüşü de yaşandığından, eve ulaşan öğrenci karnını doyurmadan önce, kendisini rahat edebileceği bir yere atarak bir süre kendine gelmeye çalışmaktadır.

Kaynak kitap aldırma hususuna gelince;şu andaki ders kitaplarıbilimsel komisyonlarcauygunlukları onaylanmıştır. Zaten derslerde esas olan da kitap değil,müfredat ve öğretmen unsurudur.

İkinci bir kaynak kitap aldırmak, öğrencilere daha yararlı olmaktan öte, genellikle birilerine para kazandırma amaçlıdır. Hem öğrenciler parasal zarara sokulmakta, hem de çantalarına artı yük getirilmektedir.

Kaldı ki bu kaynak kitaplarda, maksatlı konulan, telafisi mümkün olmayan zararlı içerikler de bulunabilmektedir. Bunun sorumluluğunu üstlenmek hiç de akıl karı değildir.

Ders kitaplarında da zaman zaman hatalar çıkmaktadır. Fakat bu hatalar genellikle kasıtlı olmayan, gözden kaçan yanlışlardır. Zararı az ve telafisi kolaydır.

Fakat kaynak kitaplardaki zararlı metinler çok daha vahimdir. Öğretmenler ve okul müdürleri kaynak kitap aldırmama hususunda titiz davranmalıdırlar.

Bakanlığın genelgelerine uymamak idari, disiplin ve adli ceza almalarına sebep olabilir.

Bundan daha vahimi, öğrencilerin duygu düşünce ve vicdanlarını yaralayacak bir kaynak kitap okumalarına vesile olmaları, kendilerini daha çok üzebilir.

O yüzden, herkes mevzuatlara uyarsa, bundan en karlı çıkacak yine öğrencilerimiz olacaktır.

Bu vesile ile öğrencilerimiz;

-Zararlı yayınlardan uzak duracaklar,

-Maddi kayıpları olmayacak,

-Ve çantaları da daha hafif olacaktır.

Çocuklarımıza söylediğimiz sevgi kavramlarını, davranışlarımızla kanıtlayamazsak, söylenenler askıda kalmaz mı?

Sevgiyle kalın…

Çocukken sevgimiz duygusaldı. Yokluğundan hüzünlenirdik, ağlamak isterdik.

Gençlik yıllarımızda seni sevmeyen bazı çevreler olduğunu farkettik.  Sonra bunların kim olduklarını araştırdık. Onlar; Cumhuriyetin ilanı ile cahil halkın üzerindeki nüfuzları azalan         mütegallibelerin,  ağaların, tekke ve zaviyeleri kapanan şeyhler ve dervişlerin, Kur’an-ı Kerim’in tercümesi ve tefsirinin yapılmasından sonra halkı dinle kandıramayan inanç bezirganlarının, İstiklal Harbi’ne ve Mustafa Kemal’e karşı çıktığı, düşmanla işbirliği yaptığı için İstiklal Mahkemelerinde yargılandıktan sonraidam edilen Padişah yanlıları ve hainlerin, inkılaplara karşı çıkan karşı devrimcilerin çocukları veya torunlarıydı. Onlar geçmişten gelen kin ve öfkeleriyle gençdimağlarasenin hakkında yalan yanlış bilgi ve belgelerle nefret tohumlarını ekiyorlardı.  Bundan herkes gibi biz milliyetçi gençler de bir ara az da olsa etkilendik. Fakat çok samimi dindar bir nesli ise tamamen zehirlediler.

Onlara göre Kurtuluş Savaşı bile sanal bir savaştı.Bizler daha sonra gördük ve öğrendik ki, bunlar belli bir zihniyetin ve aynı zamanda yurt dışındaki karanlık odakların maşalarıydı. Bu güruhtan arda kalan birkaç kişi, bugün hala gazete ve televizyonlarında, kapalı kapılar arkasında ve merdiven altlarında hezeyanlarını sürdürüyorlar.

Ama ne yaparlarsa yapsınlar, senin ve arkadaşlarının, orduları dağıtılan, topraklarının üçte ikisi işgal edilen, Padişahı düşman kontrolünde bir kuklaya dönüşen,  halkı fakr u zaruret içinde kıvranan bir millete kurtuluş ümidi aşılayarak önüne düşüp yaptığınız o şanlı Kurtuluş Savaşı’nı silip atamazlar. Tükenmiş bir imparatorluğun küllerinden bir milli devlet ortaya çıkardığınız gerçeğini ortadan kaldıramaz. Yaptığınız inkılaplarla eğitimi yaygınlaştırdığınız, bilimin aydınlığını ülkeye taşıdığınız, kültür ve sanatımızı ortaya çıkardığınız ve ekonomiyi canlandırdığınız gerçeğini kimse inkar edemez.

Dünyayı tanıdıktan sonra anladık ki, Türkiye’yi ve Türk milletini bütün İslam ülkelerinden, Asya ve Afrika’nın birçok ülkesinden, Doğu Avrupa, Balkan ve Kafkas ülkelerinden daha medeni bir ülke ve millet haline getiren, o malum çevrelerin eleştirdiği inkılaplarınızdır. İmparatorluğun kozmopolit insan coğrafyasında itilip kakılan Türk insanına Türklük bilincini ve onurunu kazandıran, padişahın tebaası olmaktan bağımsız bir ülkenin özgür bir yurttaşı haline getiren sensin. Bize içte ve dışta barış ve huzur içinde özgür, bağımsız bir ülke ve devlet bıraktınız.

Büyük Atatürk!  Bugün içine düşürüldüğümüz hazin durumu gördükçe, yaptıklarının ve kazandırdıklarının değerini  her gün  daha iyi anlıyoruz.O yüzden sana olan sevgimiz ve saygımız eksilmiyor, geometrik olarak artıyor.  Gözün arkanda kalmasın, ne yaparlarsa yapsınlar, evlatların bize emanet bıraktığın yüce eserin Türkiye Cumhuriyeti’ni, bütün zorluklara rağmen sonsuza kadar yaşatacaklardır.

Seni aramızdan ayrılışının 78. yıldönümünde rahmet, minnet ve şükranla anıyoruz. Rahat uyu. Ruhun şad olsun.

Neden dünya ehli / dünyaya düşkün olanlar, gaflet ve hatta dalâlette / yanlışta olanlar, üstelik nifak / geçimsizlik ve anlaşmazlık çıkaranlar; aralarında rekabet / çekişme olmadan İttifak / Uyuşma ve bağlaşma içinde oldukları hâlde,

Haklılar, vifak içinde / aynı düşüncede olanlar, dindarlar, âlimler, tarikat mensupları neden hem birbirleriyle rekabet / yarış hâlindeler, hem de birbirleriyle İhtilâf / Anlaşmazlık içindeler?

Oysa, ittifak / uyuşma; vifak / aynı düşüncede olanların hakkı iken,

Hilâf / uyuşmazlık; nifak çıkaranların / ara bozuculuk yapanların, iki yüzlü münafıkların lâzımı iken.

Neden bu hak oraya geçti ve şu haksızlık şuraya geldi?

Bu çok elîm / çok acı verici, fecî / yürek parçalayıcı ve hamiyet sahiplerini / vatan severleri ağlattıracak, müthiş / dehşetli bir durumdur.

Bununla beraber hemen belirteyim ki, haklıların İhtilâfı / anlaşmazlığı; hakikatsizlikten / haklı ve doğru olmadıklarından gelmediği gibi,

Gaflette olanların / gerçekleri görüp anlamayanların İttifakı / birlik ve beraberlik içinde olmaları dahi; hakikattarlıktan / doğru yolda olduklarından ve gerçeklere dayandıklarından değildir.

Ya nedendir? Derseniz:

Belki dünyayı seven, ona meftûn / düşkün olanların ve siyasetçilerin; ittifak ve vifak içinde olmaları; aslında her birinin sosyal hayat tabakalarında muayyen / belli birer iş güç sahiplikleri sebebiyle, yâni maişet derdi çekmemeleri, geçim sıkıntısı içinde bulunmamalarındandır.

Tıpkı çeşitli mektep ve okullardan mezun olanların belli işler edindikleri için, maişet / geçim bakımından birbirlerine muhtaç olmamaları gibi. Çünkü o vazife ve işler karşılığında alacakları maddî / parasal ücret belirlenmiştir. Ayrıca mevki, makam sevgisi; şan, şeref noktasında halkın ilgisinden alacakları mânevî ücret de bellidir.

Gerçi, halkın teveccühü / ilgisi istenilmez, belki verilir. Verilse de onunla hoşlanılmaz. Hoşlansa ihlâsı / içtenliği kaybeder. Riyaya / gösterişe girer. Şan ve şeref arzusuyla halkın ilgisini çekmek isteyiş ise, ücret ve mükâfat / karşılık değil. Belki ihlâssızlık yüzünden gelen bir itab / paylama ve azarlama ve bir mücazat / cezalandırmadır. Evet, amel-i sâlihin / Allah için yapılan güzel işin hayatı olan ihlâsın / samimi yapış ve işleyişin zararına; halkın teveccühü / ilgisi ve şan ve şeref, kabir kapısına kadar muvakkat / geçici olan az bir lezzete karşılık; kabrin öbür tarafında azab-ı kabir / kabir azabı gibi nahoş / hoş olmayan bir şekil aldığından; halkın ilgi ve alâkasını arzu etmek değil, belki ondan ürkmek ve kaçmak lâzımdır. Şöhretperestlerin ve şan ve şeref peşinde koşanların kulakları çınlasın.

Bu bakımdan birbirine zahmet ve sıkıntı vererek hareket etmeye hiç mahal yok. Birbiriyle yarış edecek derecede bir iştirak / bir katılma ve ortak oluş yok.

Onun için, bunlar ne kadar da fena / kötü bir meslek ve meşrebde de gitseler; yine de birbiriyle ittifak / birlik teşkil edebilir, vifak / anlaşık hâlde bulunabilirler.

Fakat dindarlar, âlimler / bilginler, tarikat mensupları ise, bunların her birinin vazifesi umuma baktığı gibi, peşin ücretleri de belirsiz oldukları ve her birinin sosyal makam ve halkın ilgi ve alâkasını çekmede kabul görüşteki hisse ve payı belirsiz kalıyor.

Nitekim, bir makama çoklar namzet ve aday olur. Maddî ve manevî her bir ücrete çok eller uzanabilir.

İşte o noktadan dolayı birbirine engel olma ve hizmette ben sen yarışı; vifakı / uyuşmayı nifaka / bozuşmaya; ittifakı / anlaşmayı ihtilâfa / anlaşmazlığa tebdil eder / değiştirir.

İşte bu müthiş marazın / hastalığın merhemi / ilacı ihlâstır. Yâni sadece Allah rızasını gözetmektir.

Onun için hakperestliği nefisperestliğe tercih etmekle ve hakkın hatırı -Hakkın hatırı yüksektir. Hiçbir hatıra feda edilmez.- nefsin ve enaniyetin / benliğin hatırına galip gelmekle: “Benim mükâfatımı ancak Allah verir.” (Yunus: 72) sırrına mazhar olur. Halktan gelen maddî ve manevi

Müslümanların geri kalmasının, Batılıların İslama uzak durmasındaki sekizinci ve en başta gelen mâni / engel şudur: Maalesef Bizler ve Ecnebiler / Batılılar; İslamiyetin bazı dış görünüşlerine / lâfız bakımından gerçeklere ters gibi görünen, fakat aslında gerçek ve doğru olan konulara bakarak yanıldılar. Kimi fenlerle ilgili meseleler karşısında aldandılar.

Her iki taraf da İslamın ilim, fen ve teknikle alâkasının olmadığını sandı. Bâtıl /sapık ve yanlış düşüncelere kapıldılar. Bu hayâl, kurgu ve vehimler ağında bocalayıp durdular. Kısaca İslâm ile ilim çatışıyor, bağdaşmıyor zannettiler.

Aferin! Maarif, bilgi ve ilimlerin feyiz saçan himmetine ve fenlerin mertçesine gayret ve yardımlarına ki:

Gerçeği Arama Meyli / mükerrem / saygı değer, hürmete lâyık, muhterem bir varlık olan insanın yaratılışından gelen Hakikatı Arama İsteği.

İnsanlık Sevgisi. Çünkü insan; nev’ini / cins ve türünü sevmeli, onunla iftihar edip, övünmeli.

Ve hakkı teslim, kabul ve itiraf yâni meyl-i insaf / insaflı oluştan meydana gelen HAKİKATLERİ teçhiz edip donatarak.

O mâni ve engellerin üzerine gönderip onları yerle bir etmiş ve ediyorlar.

Evet, o en büyük sebep ki, bizi dünya rahatından, Batılıları ahiret saadet ve mutluluğundan mahrum etmiş, yoksun bırakmıştır.

Aynı zamanda İslâmiyet güneşinin tutulmasını sağlayan; işte o en büyük sebeptir ki, İslâmı yanlış anlama ve İslamın bazı zahirî hakikatleriyle ilimler arasında çatışma, zıtlık ve muhalefetin var olduğunu sandırmıştır.

Ne hayret verici bir hâldir ki; köle efendisine, hizmetçi işverenine, çocuk babasına nasıl düşman olur? Çocuk pederine nasıl karşı gelir?

Oysa İslâmiyet fen ve ilimlerin seyyidi / efendisi, mürşidi / yol göstericisidir.

Hakikî ilimlerin pederi, reis ve başkanıdır.

Fakat ne kadar hazin ve üzücüdür ki, bu yanlış anlama ve şu bâtıl ve yersiz vehim, zan ve kuruntu; şimdiye kadar hükmünü icra edip yürütmüş; vesvese, yeis ve ümitsizlik aşılayarak; medeniyet / uygarlık kapısını -bir kısım halkımız- maarif / eğitim anahtarıyla açmaları gerektiğinin icabını yerine getirmemişler.

Tabiatıyla fayda ve nimetlerinden kendilerini, kendi elleriyle mahrum etmişlerdir.

Evet, dinle ilgili görünüş ve durumlardan bazılarını; fen ve ilmin kimi mes’elelerine muhalif / karşı olduklarını sanıp; ilim ve teknikten ürkmüşlerdir.

Nitekim dünyanın yuvarlaklığı coğrafyanın en önemli, en hakikî ve en doğru, en gerçek bir dersi olduğu hâlde, böyle olmadığı sanılmış; bu aşikâr ve apaçık konunun kabulünü âdeta zül addetmişler / ayıplanacak şey sanmışlar! Bu gerçeği inkâr etmişlerdir.

Öyleyse, İslâmiyet’te olan tarik-i müstakimi / doğru yolu görelim.

Ehl-i Tefrit olan / aşırılıkta haktan uzaklaşan din düşmanlarının; bizleri şek, şüphe ve kuruntuya düşürmelerine fırsat vermeyelim.

Onları reddedelim. Haksız ve yanlış bilgi sahibi olduklarını yüzlerine vuralım.

Aynı zamanda tarik-i müstakim / doğru yol olan Yüce Kur’an’ın; öteki tarafındaki ahmak dost ünvanına lâyık olan Ehl-i İfrat; yâni azı tercihle haktan uzak kalanların ve dış görünüşe kıymet veren, dış görünüşe dikkat edip, iç yüze aldırış etmeyenlerin vehimlerini; bizler de kaale almayalım. Değer vermeyelim. İddia ve savlarının asılsız olduklarını gösterelim.

Böylece, asıl hakikat rehberi ve İslâm Âlemi’nin istikbal ve geleceğine yol açan, doğru yolda, tam bir başarı ümidi ile çalışan, İslâm’ın akıllı ve sâdık âlim ve bilginlerine; yardımcı olalım.

Zira, dinde hassas fakat muhakeme-i akliyede / akli muhakemede / akıl yürütmede noksan kişilerin dine verdiği zararı akıllı düşman veremez.

Çünkü İslamiyetçin tahammül edemediği ve katlanamadığı hususların başında “Cehalet Ejderhası” gelir. Nitekim ayet; bilenlerle bilmeyenlerin bir olmadığını söylemiyor mu?

Padişah patlıcan yemeklerini çok severmiş. Bunu bilen padişahın dalkavuğu her fırsatta patlıcan üzerine methiyeler düzermiş. Patlıcanın lezzetini, rayihasını, görüntüsünün güzelliğini, sağlığa faydalarını anlata anlata bitiremezmiş. Ancak bir gün padişah patlıcan yemekten sıkılmış ve artık patlıcanlı yemek istemediğini söylemiş. Dalkavuk derhal patlıcanın ne kadar berbat bir yemek olduğunu anlatmaya başlamış.

Bu hızlı değişime şaşan padişaha dalkavuğun verdiği cevap yüzsüzlüğün, yalakalığın zirvesidir: “Padişahım ben patlıcanın değil, sultanımızın dalkavuğuyum!”

***

• Başbakan Erdoğan 16.02.2009’da “Türkiye’de yasama, yürütme ve yargı bağımsız biçimde, her türlü etkiden, her türlü baskıdan uzak şekilde, Anayasa’da tarif edildiği şekilde işlevlerini yerine getiriyor.Hukuk sistemine biz inanmazsak, biz güvenmezsek, başkalarının inanmasını, güvenmesini bekleyemeyiz” dedi.

“Devletin organları uyum içinde” diye alkışladılar.

• Başbakan Erdoğan 2010 yılında “Ben şu andaböyle bir mahkemeye nasıl güveneceğim, nasıl inanacağım? Soruyorum size, kendimi nasıl teslim edeceğim? Kurumlarımızın içerisinde sıkıntılar var. Yasamanın içinde de yürütmenin içinde de, yargının içinde de var. Bunun dışında Silahlı Kuvvetlerden tutun, bütün kurumlar, hepsinin içinde var. Öyleyse bu kurumların elden geçip temizlenmesi lazım.”Anayasa değişikliği için tavrınızıortaya koyun, hayırsa’hayır’deyin, evetse evet’deyin.Çünkübitaraf olan bertaraf olur“dedi.”

“Vesayetten kurtulacağız.” “Normalleşeceğiz.” “Demokrasi kazanacak” diye alkışladılar.

• 12 Eylül 2010 referandumu ile yüksek yargı organları ile kritik siyasi yargılamaların yapıldığı mahkemeler“Cemaat yargısı”haline getirildi.

“Vesayetten kurtulduk.” “Normalleşiyoruz.” “Demokrasi kazandı” diye hep birlikte alkış tuttular.

• Ergenekon, Balyoz, Casuslukvd kumpas davalarınıaçan, sahte delillerle Türk Silahlı Kuvvetlerinin yeniden yapılandırılmasını, generallerin yarıdan fazlasının dışarıdan güdümlü bir cemaatin eline geçmesini sağlayan emniyet görevlileri, savcı ve hâkimlerikahramanilan ettiler. Altlarına zırhlı araçlar tahsis edildi.

“Türkiye bağırsaklarını temizliyor. Bu savcı ve hâkimler tarihe geçecek, bu kahramanların heykeli dikilecek” diye alkışladılar.

• 17/25 Aralık 2013’den sonra “cemaat yargısını” tasfiye dip, “hükümet yargısı”oluşturmaya çalıştılar.HSYK ve yüksek yargı organları “hükümetle uyumlu” hale getirildi.

“Hainlerden kurtulduk.” “Normalleşiyoruz.” “Demokrasi kazandı” diye alkış tuttular.

“Hâkim teminatı kuralı” ihlal edilerek hükümetin işine gelmeyen kararlar veren hâkimler tutuklandı.

“Demokrasi hainleri korumaz” diye alkışladılar.

• Can Dündar ve Erdem Gülhakkında Anayasa Mahkemesi hak ihlali kararı vermiş bu gazeteciler karar sonrasında tahliye edilmişti. Anayasa Mahkemesi’nin verdiği bu karar sonrası Erdoğan,“Anayasa Mahkemesi’nin kararını tanımadığını ve bu karara uymadığını”söyledi.

“Böyle bir mahkeme kararına uyulmaz” diye alkışladılar.

• 2014 yılına kadar ceza yargılamalarında soruşturma aşamasında da, kovuşturma aşamasında da yargıya baskı yapmak suçtu. 2014’de iktidar“soruşturma aşamasında yargı görevi yapanlara emir vermek veya baskı yapmak veya nüfuz icra etmeyi” suç olmaktan çıkardı.

“Seçilmişlerin böyle yetkisi olmalı” diye alkışladılar.

• Şubat 2014 öncesi Türk Ceza Hukukunda delil bulmak maksatlı arama yapmak için“makul şüphe şartı”geçerliydi. AKP iktidarı 2014’de“somut delile dayalı kuvvetli şüphe şartını”getirdi. Bu sayede 4 bakanın istifasına yol açan 17/25 Aralık soruşturmaları konusunda savcılar delil bulmak için arama kararı veremediler. Mahkemeye gidemeden konu kapatıldı.

“Bu düzenleme modern ceza hukukunun gereğidir” diye alkışladılar.

17/25 Aralık soruşturmaları kapatılınca yeniden “makul şüpheye” dönüldü. Cemaate karşı operasyon başlatıldı. Birbirine zıt her iki düzenlemeye de “yargı reformu paketi” dediler.

“İyi ki makul şüphe şartına dönüldü” diye alkışladılar.

• 17/25 Aralık 2013 sonrası, Haziran 2014’de, Sulh Ceza Mahkemeleri kapatıldı,Sulh Ceza Hâkimliklerikuruldu. Buralara iktidarın çok güvendiği isimler atandı. Arama, yakalama ve tutuklamalar için tek hâkimin (Sulh Ceza Hâkiminin) verdiği karar yeterli görüldü. Bu hâkimliklere “özel olarak seçilmiş ve atanmış” İstanbul’da 6 adet, diğer illerde 1-2 adet hâkim ile bütün arama, yakalama ve tutuklama kararları kontrol altına alındı. “Hukuk devleti ilkesine, tabii hâkim ilkesine, kişi özgürlüğü ve güvenliği ile adil yargılanma hakkına aykırı olduğu” eleştirilerine kulak tıkandı.

Çeşitli ülkelerden örnekler verdiler, “düzenlemenin çok doğru olduğunu” söyleyerek alkışladılar.

• “2010 Referandumu ile yargı cemaate teslim edilmeseydi, kumpas davaları ile TSK’nın olağan terfi mekanizması bozulmasaydı‘çözüm süreci’, ‘hatalı Suriye politikası’ ve ’15 Temmuz 2016 Darbe Teşebbüsü’ olabilir miydi?”diye soruldu.

“Rabbim ve milletim beni affetsin. Kandırıldım” dedi.

“Demokrasi kahramanımız özeleştiri yaptı” diye alkışladılar.

• Çalınan sorular, kumpaslar ile haksız olarak askeriyeye, mülkiyeye, adliyeye, Milli Eğitime doldurulan FETÖ’cüleri himaye ettiler.

“Alnı secdeli insanlar devleti yönetiyor” diye alkışladılar.

• Generallerin, üst düzey emniyetçilerin, hâkim ve savcıların yarısı, onbinlerce öğretmen FETÖ’cü olduğu gerekçesiyle mahkeme kararı olmaksızın meslekten çıkarıldı.

“Bağımsız ve tarafsız yargı olması için, ülkenin güvenliği için şarttı” diye alkışladılar.

• Cumhuriyet Gazetesi yazarları ve HDP milletvekilleri tutuklandı. Cumhurbaşkanı Erdoğan Batıdan gelen uyarılara sert cevap verdi: “Biz bunlara bir şey söylediğimiz zaman diyorlar ki, ‘Biz hukuk devletiyiz, dolayısıyla biz hukuka müdahale edemeyiz, hukuk bağımsızdır, tarafsızdır.’ Ee, seninki tarafsız bağımsız.Bizdeki hukuk, gukuk mu? Bizimki de tarafsız bağımsız.”

“Helal olsun. Reis yine ağızlarının payını verdi” diye alkışladılar.

***

Çünkü onlar patlıcanın değil, padişahın dalkavuklarıydılar.