Sizin için yine çok önemsiz konulardan birini yine sizlerle paylaşmak zorundayım! Şimdiden verdiğim rahatsızlık için özür dilerim.

Biliyorsunuz “Bulgaristan’a Bakmak Zorunda Kaldık!” diye bir yazı yazdım. Bu yazı üzerine Rodos, İstanköy ve Oniki Ada Türkleri Kültür ve Dayanışma Derneği Başkanı Prof. Dr. Mustafa Kaymakçı‘dan şu mektubu aldım. Kaymakçı bu mektubun bir yerinde, adalarda yaşayan Türkler için “…bu çığlığa dünya kamuoyu gibi Türk kamuoyu da yanıt vermek durumundadır.” ve“Adalarda varlıklarını sürdürmeye çalışan bir avuç Türk / Müslüman azınlığın sessiz çığlığını dünya kamuoyuna duyurmak zorunluluğu vardır.” dediği için bu görevi şu an yapıyorum.

Ben oralara gittim, onların halini gördüm ve her bulunduğum ortamda dilim döndükçe anlatıyorum ama hep birlikte toplu mücadele olmadıkça bu bir işe yaramıyor.

Düşünün bir de, çoktan “Yunan Adaları” deyip geçiverdiğimizi bu topraklar için Türkiye’de faaliyet gösteren tek dernek Mustafa Kaymakçı’nın başında olduğu dernektir. Günümüz itibarı ile Kaymakçı dostumuz Yunanistan devletinin bir hedefidir.

Kızgınlıkla çok laf edebilirim ama Türkleri bir kez daha özeleştiriye davet etmekle yetineyim. Perişan halimizi görmek için daha başımıza nelerin gelmesi gerek? diye sormadan edemiyorum.. İnşallah bu mektubu okur da, cevabı siz verirsiniz!

“Sayın Pehlivanoğlu,

Dünya kamuoyunda Yunanistan’daki Türk Varlığı’nın Batı Trakya’yla sınırlı olduğu algısı vardır. Bununla birlikte Rodos ve İstanköy ağırlıklı olmak üzere Oniki adalar’da yaşayan ve sayıları 6.000’i geçen sayıda  bir Türk nüfus da bulunmaktadır. Yunan makamları, 1923 yılında Lozan Barış Andlaşması imzalandığında Oniki adalar’ın İtalyan yönetimi altında bulunduğu gerekçesiyle söz konusu soydaşlarımıza “azınlık” statüsü tanımamış bulunmaktadır.

Rodos, İstanköy Ve Oniki adalarda yaşamakta olan Türklerin; Vatandaşlık, Türkçe Öğrenme Hakkı, Din ve İbadet, Nefret ve Baskı Ortamı, Osmanlı Türklerinden Kalan Kültürel Mirasın Korunmasından kaynaklanan Sorunları  ile Vakıflar  Sorunu gibi sorunları vardır.

Bizler dernek olarak adalarda yaşamakta olan Türklerin kültürel kimlikleri ile yaşamalarını bir insanlık sorunu olarak değerlendiriyoruz. Hiçbir kültürel kimliğin yok edilmesi ya da görmezlikten gelinmesini doğru bulmuyoruz. Bu bağlamda Batı Trakya’da olduğu üzere Türk kültürel kimliğinin korunması ve geliştirilmesi konusunun, bir Avrupa Birliği ülkesi olan Yunanistan’ın önde gelen görevlerinden birisi olması gerektiğinin ifade etmek  istiyoruz.

Sayın Pehlivanoğlu,

Bununla birlikte, Rodos ve İstanköy adalarında yaşamakta olan Türkler, coğrafi açıdan Türkiye’ye çok yakın olmakla birlikte, Doğu Akdeniz’in engin maviliğinde unutulmak tehlikesiyle karşı karşıyadır. Anadolu doğumlu yurttaşlarımızın çoğunluğu Rodos ve İstanköy’de yaşamakta olan Türk ve Müslüman soydaşlarımızın varlığından haberdar değildi(r). Kimileri turist olarak geldikleri adalarda  Türk esnafla karşılaştıkları zaman şaşkınlık geçirmektedir. Şaşkınlıkları, Türkiye’deki kimi şehirlerinden daha fazla, ancak çoğunluğu bakımsız olan ve Osmanlı Türkleri’nden kalan  kültür eserlerini görünce daha da artmaktadır.

Türkiye Kamuoyu’na Rodos ve İstanköy’de yaşamakta olan Türkleri Sorunları, 1996 yılından itibaren Rodos, İstanköy ve Oniki ada Türkleri Kültür ve Dayanışma Derneği tarafından duyurulmaya başlanmıştır.

Uluslararası kamuoyuna  ise ilk kez İslam İşbirliği Teşkilatı (İİT) bünyesinde 2012 ve 2013 yılı başında alınan kararlar ile Avrupa Konseyi Parlamenter Meclisine (AKPM) aktarılmıştır. Daha sonra, Türk Parlamenterleri’nin girişimi ile  Avrupa Konseyi Parlamenter Meclisi (AKPM)  Hukuk İşleri ve İnsan Hakları Komisyonu’nun hazırladığı “The Sİtuation of the Greek Citizens of Turkish Descent in Rhodes and Kos” başlıklı rapor, 9 Mart 2012 tarihinde AKPM Daimi Komitesi tarafından kabul edilmiştir.

İstenilen düzeyde olmamasına karşılık raporda, Onikiadalar’da yaşayan soydaşlarımızın Türk kimliklerini serbestçe ifade edebilmeleri, Vakıfların yönetiminde söz sahibi olabilmeleri, Müftülük makamına işlerlik kazandırılması, okullarda Türkçe ve din bilgisi derslerinin başlatılması, kapalı camilerin ibadete açılması ve Yunan vatandaşlığını kaybeden Oniki adalılara vatandaşlıklarının iade edilmesine dair beklentilerine işaret edilmiş bulunmaktadır.

Rodos ve İstanköy Türklüğü’nün Sorunları, sivil toplum örgütü düzeyinde de  Uluslararası kamuoyuna ilk kez 26-27 Kasım 2013 tarihlerinde Cenevre’de yapılan Birleşmiş Milletler 6. Azınlık Sorunları Forumu’nda, derneğimiz tarafından aktarılmıştır. Forumda, Ada Türklerinin Türk Kimliği ile değil, Yunanistan tarafından halen ‘Yunan Müslümanları’ olarak  kabule zorlandığı anlatılmış, ayrıca adalarda yaşayan Türkler’in ana dilde eğitim hakkından mahrum bırakıldığı, dini alanda ise 1972’den bu yana müftülük makamının boş olduğu belirtilmiştir.

Dernek, son olarak 7-11 Mayıs 2014 tarihlerinde  Almanya’nın Flensburg kentinde gerçekleştirilen Federal Union of European Nationalities- Avrupa Halkları Federal Birliği (FUEN) 59. Kongresi’ne katılmış ve üyeliği onaylanmıştır. Bilindiği üzere, FUEN, Avrupa’da  “You Are Not Alone-Yalnız Değilsiniz” şiarıyla   100 milyon nüfuslu ulusal azınlık haklarını savunan bir sivil toplum örgütü olarak görev  yapmaktadır.

Kısaca şu  söylenebilir; Rodos ve İstanköy Türklüğü, Türkiye’ye çok yakın olmakla birlikte son zamanlara değin oldukça unutulmuş bir görüntü vermekteydi.

Adalarda yaşamakta olan Türkler, bugün yok olma noktasına gelmiştir. Yunanistan’ın asimilasyon politikasına “dur” denmediği takdirde, kısa bir süre sonrasında  Adalı Türklerden söz etmek olası olmayacaktır.

Ancak Onlar, Mübadele gibi geçmişte kalmış sızlayan bir yaramız değil, adalarda varlıklarını sürdürmeye çalışan bir avuç azınlıktır ve Onlar’ın giderek asimilasyonu, bir anlamda insanlığın ve kendine has bir kültürün yok edilmesi demektir. Bu çığlığa, Dünya Kamuoyu gibi Türk Kamuoyu da yanıt vermek zorundadır.

“Özgürlük, eşitlik ve adalet” tüm insanlık için evrensel değerleri ifade eden kavramlardır. Bu çerçevede adalar Türklüğünün ana dillerini öğrenme ve kullanma, ibadet özgürlüğü gibi sosyal ve kültürel hayatın başat değerlerini korumak ve sürdürmek gayretlerini evrensel ve temel bir insanlık hakkı olduğunu  vurgulamak isterim.

İzin verirseniz, yukarıda değindiğim konuları  özetleyerek yinelemek istiyorum. Rodos ve İstanköy’de yaşamakta olan Türklerin, Vatandaşlık, eğitim ve Türkçe öğrenme hakkı, din ve ibadet, Osmanlı Türklerinden kalan kültür mirasının korunması, vakıflar, nefret ve baskı ortamı gibi pek çok sorunla karşı karşıyadır ve onları her geçen gün kültürel bir asimilasyona sürüklenmektedir. Adalarda varlıklarını sürdürmeye çalışan bir avuç Türk/ Müslüman azınlığın sessiz çığlığını dünya komu oyuna duyurmak  zorunluğu vardır.“

Rodos’ta tanıştığım Türbedar Şaban Amca ile kahveci Süleyman Ağbinin ruhları şad olsun… Onların aziz hatıraları ve Ege’deki adalarda yaşayan Müslüman Türkler için son nefesime kadar mücadele edeceğim!

Hemen belirteyim ki, istikbalde / gelecekte hüküm sürecek ve her kıta’da mutlak / tamamen hâkim olacak / hükmedecek yalnız İslâmiyet hakikatidir.

Evet, istikbal ve geleceğin saadet / mutluluk sarayının tahtında oturacak olan, sadece İslâmiyet olacaktır.

O İslâmiyet ki, hakikat ve gerçeklerin, maarif / bilgi ve ilimlerin hâmisi / koruyucusu ve gözeticisidir.

O İslâmiyet ki, doğru İslâmiyet ve o İslâmiyete yakışan doğruluk ile ilim, teknik ve irfana kanat gerici ve onu kollayıcı bir mahiyet ve içerik arzetmektedir.

İşte o İslâmiyetin bu hâli; onun istikbalin fâtihi ve fethedicisi olacağının da göstergesidir.

Nitekim emare, işaret ve belirtileri ufuktan tulû etmeye / doğmaya başlamıştır.

Çünkü, mazi kıt’asının; ıssız / korkulu / ürkütücü yer, sahra ve çöllerinde göçebe olarak, perişan bir hâlde yaşayan TAASSUP ve TAKLİT hazretlerine karşı;

Ya da cehlistan / cahilistan / bilgisizler ülkesinde oturan; ilim, fen ve tekniğe aykırı, boş ve yalan yanlış sözler sarfeden MUTAASSIPLARA karşı;

İstibdat edip MÜSTEBİT / baskıcı davranış içinde bulunanlara karşı;

İlim, fen, teknik ve irfanla beraberlik ve işbirliği içinde olan ve zaten bu husus ve niteliği İslâm için olmazsa olmaz olan Yüce İslâm Dîni’nin; mutlak galebesine / üstün gelmesine engel teşkil eden, oraları tam olarak istilâsına / ele geçirmesine set çeken mâni ve engel olan sekiz durum; artık üç hakikat ile yerle bir olmuş ve olmaktadır.

O mani ve engellerden Birincisi: Ecnebi / Yabancı ve Batılı’lardaki; delil olmaksızın bir sözü kabul ettiren, başkalarını körü körüne taklit ettiren, hakikate ve gerçeğe ulaşmada büyük bir mani ve engel teşkil eden TAKLİT Hazretleri’dir.

İkincisi: Hristiyanlık âleminin, İslâm âlemini doğru dürüst bilmeyerek, kulaktan dolma bilgilerle yetinmesini sağlayan CEHALET Ağa’dır.

Üçüncüsü: Taklitten doğan; diğer fikir ve görüşleri bilmediği, anlamadığı hâlde, onlara karşı kendini kapatmak, onlara karşı düşmanca tavır almak demek olan, bağnaz TAASSUP Bey’dir.

Dördüncüsü: Kıssis, keşiş ve papazların; Hristiyanlar üstünde riyaset ve hâkimiyet kurup, onlara hükmetmeleri. Özellikle Orta Çağda Batı’da asırlarca düşüncenin önünü kapayan “Bağnaz, tutucu, dar görüşlü, akla ve ilme önem vermeyen.” TEOLOJİK Zihniyet’tir.

Nitekim Batılıların önündeki bu maddî-manevi setler; onların hak din olan İslâmiyeti kabul etmelerine mâni olmuş; maddeten geri kalmalarını uzatmış; manen de dünya ve ahiret saadetlerine kavuşmaktan onları mahrum ve yoksun bırakmıştır.

Bizdeki mâniler ise, Bir: Çeşitli istibdat ve baskılar altında oluşumuz:

Sırf kendi görüşünü doğru kabul eden ilmî / bilimsel zorbalık. Halkı; hak ve hürriyetlerden mahrum ve yoksun bırakan siyasî / politik baskılar. Mânevî / dinî / dinsel mesela “Mahalle Baskısı!” gibi psikolojik istibdat ve baskılar.

İki: Ahlâksızlık hâli ve işlerimizdeki perişanlık ve karışıklık. Halbuki:

“Eğer biz ahlâk-ı İslâmiye’nin (İslâm ahlâkının) ve hakaik-i imaniyenin (iman hakikat ve gerçeklerinin) kemalâtını (mükemmelliklerini) ef’âlimizle (fiil ve hareketlerimizle) izhar etsek (göstersek, görünür kılsak), sair (diğer) dinlerin tâbileri (mensup ve bağlıları) elbette cemaatlerle (topluluklar hâlinde) İslâmiyet’e girecekler; belki Küre-i Arz’ın (Dünya’nın) bazı kıt’aları (bölgeleri) ve devletleri de İslâmiyet’e dehalet edecekler (girmiş olacaklar).”

Üç: Atalet, tembellik ve hareketsizliği netice veren yeis ve ümitsizliktir. Ki, İslâmiyet güneşinin tutulmasına sebep olmuşlardır. Oysa “Yeis; mani-i her kemâldir.” Her türlü ilerleme ve gelişmenin önündeki en büyük engeldir.

Nitekim: “Gayr-i Müslimlerin (Müslüman olmayanların) iman etmelerinden ümidini kesen Mü’minler (İnananlar); kendi dünyalarında kalmış, kendi kabuklarına çekilerek; bu cihan-şümul (evrensel) mesajı onlara hakkıyla ulaştıramamıştır.”

“Minerva’nın baykuşu, alaca karanlıkta uçar”. (Hegel)*

Tarih boyunca emperyalist devletler, işgal ederek sömürmek istedikleri devletleri önceden çeşitli yollarla kaos’a sürüklerler, halkı de’moralize ederler ve daha sonra ordularıyla giderek sanki o ülkenin halklarının gerçek kurtarıcılarıymış gibi girdikleri ülkede kahramanlık edasıyla karşılanırlar.

Bu oyunun en son örneğini, ABD’nin Irak devletini işgalinde gördük. Yıllarca süren ve galibi bir türlü belli olmayan İran – Irak savaşı, arkasından Irak’ın Kuveyt’e saldırması. Petrol zengini bir ülkede aç sefil bir hayat süren halk, ABD askerleri Irak’ı işgale geldiğinde kendi liderlerinin (Saddam Hüseyin) heykelini devirip, yabancı askerlerin postallarını yalıyorlardı. Sonrası malum, milyonlarca insan kaybı, Guantelamo’da işkence gören onbinler, yüzbinleri bulan tecavüz olayları ve bu gün; üç parçaya bölünmüş bir Irak. Yarın nelere gebe orası meçhul.

Bu kaotik ortam sadece devletlerarasında olmaz, her hangi bir ülkenin iç işlerinde de benzer olaylar görülür.

Şöyle ki, 28 Şubat AKP’nin ana rahmine düşüş sancıydı. Bülent Ecevit Başbakanlığındaki 2001 ekonomik krizi ve arkasından MHP genel Başkanı Devlet Bahçelinin Bursa Kocayayla’dan “haydi çocuklar aşıya” dercesine 2002 İçin seçim tarihi vermesi, AKP’nin doğumunu müjdelemiştir.

Arkasından meclis aritmetiğine göre normal şartlarda Abdullah Gül’ün Cumhurbaşkanı seçilmemesi gerekirken, 27 Mayıs 2007 E – Muhtırası Gül’ün seçimini kolaylaştırmıştır.

AKP Hükümeti’nin doğumundan bu güne geliş kronolojisini inceleyecek olursak, kazanarak çıktığı her seçimin arkasında bir kaos olayı vardır ve bu kaotik ortam, bilerek yaratılmış toplum mühendisliği projesidir.

7 Haziran seçim sonuçlarından sonra tek başına iktidar olamayan AKP, bir taraftan koalisyon görüşmeleriyle milleti oyalarken, diğer taraftan yandaş medya, sürekli olarak halka “millet kaos’u seçti” mesajını veriyordu. Koalisyon görüşmeleri çeşitli vesilelerle öyle bir çıkmaza sokuldu ki; millet’te; “tek başına bir hükümetten başkasıyla olmaz” imajı oluşturuldu ve 1 Kasım 2015 tarihinde tekrar seçime gidilerek AKP, %49,5 La tek başına tekrar iktidara geldi. Tabii bu koalisyon görüşmelerinde gerek CHP’nin gerekse MHP’nin başarısızlıklarını da hesaba katmak lâzım.

Başkanlık gelmezse ülke bölünür’mü?

PKK’nın cinayetleri güneydoğuda devam ederken, Türk ordusunun bir kısmı Suriye de, bir kısmı Irakta çatışma bölgelerindeyken, başkanlık meselesi diye bir şey gündemde yokken MHP genel başkanı Devlet Bahçeli’nin: “Cumhurbaşkanı alânen anayasa suçu işliyor başkanlık meselesini getirin meclise geçerse halka gidilsin” mealindeki sözlerinin üzerine AKP kurmayları ve yandaş kalemşörler, balıklamasına atladılar ve başladılar Bahçeliye övgüler dizmeğe. Daha önceleri Sayın Bahçeli hakkında yapılan hakaretleri sanki bunlar yapmamış gibi.

Başkanlık tartışmaları sürerken, bu hengâme de Başbakan Binali Yıldırım: “Başkanlık gelmezse Türkiye bölünür” gibi talihsiz bir söz söyledi. Hâlbuki böyle bir sözü en son söyleyecek veya hiç söylemeyecek kişi varsa o da Binali Yıldırım’dı. Çünkü Yıldırım TC’nin Başbakanıydı. Gemiyi en son kaptan terk eder veya gemiyle birlikte batar giderdi. Yüz yıla yakın bir zamandır bu memleket birçok badireler atlattı nasıl bölünmediyse, bundan sonra da bölünmeyecek inşallah. Ama AKP zihniyeti bu kaos’tan beslenmeğe alıştı, her şeyin kolayına kaçıyorlar. Ama Türk Milleti bu defa zoru bozacak oyuna gelmeyecek ben inanıyorum buna.

Saygılarımla.

*Minerva: Antik Roma çağında Tanrıça.

Cumhuriyet kuruldu kurulalı – her ikisi birbirinin devamı olsa da – ciddi bir Türkiye Devleti & Osmanlı Devleti ayrımı söz konusu olmuştur. Başlangıçtaki enkaz devri ve bin yıllık rejim değişikliğini benimsetme gayreti bazı abartılı uygulamalar için gerekçe teşkil etse de 90 küsur yıl sonra filmin geriye sarılması çalışmaları; dıştan içe sınırları göç ve ölüm olan, içten dışa da çözüm bekleyen büyük problemleri bulunan bir toplum için gereksiz bir zaman ve enerji kaybıdır.

Son 40 yılını Sağcı & Solcu, Alevî & Sünnî, Türk & Kürt, Laik & Dindar gibi yapay ayrılıklara harcamaktan müşteki ve bunların herhangi birine taraf olmanın anlamsızlığı üzerine bir alternatif oluşturan yönetici erkin ikinci yarıdaki sunî ikilemlerden kaçmış gibi yaparak ilk yarı öncesinde ve esnasındaki derin düaliteye sarılması geçmişle hesaplaşmak hastalığından kurtulamadığımızın bir göstergesidir.

Bu meyanda yabancıların gözlemleri ve yazdıkları tarihimizin tekliği, devletlerimizin sürekliliği noktasında çok açıklayıcı olabilmekte. Tamamen kendi çıkarlarının penceresinden bakan ve başarı üstünlüklerini korumak için reel değerlendirmeler yapan ecnebilerin kendi iç yazışmaları aslında bizim için de hazine niteliğinde. “İngiliz Yüksek Komiserlerinin Gözüyle MİLLİ MÜCADELE 1918-1920” kitabı da böyle bir eser. Yrd. Doç. Mehmet Okur ile Murat Küçükuğurlu’nun imzasıyla Serander Yayınları’ndan çıkan 352 sayfalık kıymetli bir kitap.

Döneminin Süper Gücü, İtilâf Devletleri’nin de lideri olan İngiltere’nin başkent İstanbul’daki Yüksek Komiserliği’nce (İşgal Valiliği) Londra’ya gönderilen ve “British Documents on Foreign Affairs: Reports and Papers From the Foreign Office Confidential Print” adıyla 1985’te yayınlanan belgelere İngilizlerin Anadolu’daki siyasi ve askeri birimlerinin iç yazışmalarının eklenmesiyle oluşan eser birçok açıdan tarihimizdeki tartışmaları ve ikilikleri de sona erdirecek cinsten bilgilere hâvi.

Örneğin Önsöz kısmında yer alan Padişah Vahdettin ve Sadrazam Damat Ferit’in İngiliz baskısıyla değil kendi hür iradeleriyle Anadolu’daki Millî hareket’e karşı İngiltere’nin desteğini kazanmaya çalışmaları İngiliz belgelerinde sıkça tekrarlanan bir husustur. “Umutlarımı Allah’tan başka İngiltere’ye bağladım” diyen Sultan Vahdettin’e İngilizler fazla yüz verme yanlısı da değillerdir. Zira tüm İslam Dünyası’na Türklerin kesinlikle yenildiğini anlatmak ve ile hala bir tehlike olarak görülen Turancılığa öldürücü darbe vurma amacındadırlar.

Türk halkına İmparatorluklarının küçültülmesi ile ceza vermeyi düşünen İngilizlerin İstanbul Yüksek Komiseri Amiral Calthorpe, Hindistan’da Evrengzib’in (Babürlü) torunlarının vahşi içgüdülerini kontrol altına almada başarılı olmuş yöntemlerin Osmanlı’nın torunlarına da aynı şekilde uygulanmasından yanadır. Bu bağlamda İngiliz yanlısı Serbestî Gazetesi editörü Sait Molla ile Komiserliğin Askerî Ataşesini görüştürerek kanaat öğrenme ve kamuoyu oluşturma çabaları da eş zamanlı yürütülmektedir.

Türklere karşı bütün hoşgörülü tutumları yasaklayan İngiliz Yüksek Komiserliği, öte yandan Türklerin sıcak yaklaşımlarına aynı şekilde cevap veren Fransız Yüksek Komiserliği’nin ve Batı Anadolu’ya çıkarılan Yunanlılarla ciddi bir anlaşmazlık bulunan İtalyanların İstanbul Yüksek Komiserliği’nin faaliyetlerini de dikkatle takip etmektedir. Zira bu esnada Türk kamuoyunda hangi ülkenin mandasına girileceği tartışması vardır.

İngiliz Yüksek Komiserlerinin Gözüyle Milli Mücadele kitabında Atatürk’ün 19 Mayıs’ta Samsun’a çıkışı bir detay olarak verilmez. Lakin İngiltere’nin Karadeniz Orduları Komutanı General Milne’in Mart 1919 istihbarat raporlarında sadece Samsun’da 300 Rum asker kaçağının Türk köylerine saldırdığı zikredilir. İngilizler, asayişi temin için gönderilen Mustafa Kemal Paşa’nın Samsun’daki faaliyetleriyle burada Millî Hareket’i teşkilatlanmaya çalıştığının bölgedeki kontrol subayları ve Pontusçu Rumlar vasıtasıyla anlaşılması Haziran ayını bulmuştur.

( – Devam edecek – )

Cumhurbaşkanı Tayyip Erdoğan “Cumhuriyet bizim ilk değil, son devletimizdir. Bu devletin sınırlarını gönüllü olarak kabul etmiş değiliz. Unutulmamalıdır ki Cumhuriyeti kuran kadronun çok önemli bir bölümünün dahi doğduğu, büyüdüğü topraklar yeni devletimizin sınırları dışında kalmıştır. Uzun zamandır yaşadığımız kesintisiz savaşların, kayıpların etkisiyle biraz nefes alabilmek için o dönemde buna ‘Tamam’ denmiş olabilir. Asıl yanlış, dönemin tartışmalı şartları içinde yapılan bu fedakârlığa teslim olup devlet ve toplum hayatını buna göre inşa etmeye çalışmaktır. İşte biz bunu kabul etmiyoruz.”

Bu sözler beni heyecanlandırabilirdi. Bu sözler başta Yunanistan olmak üzere Irak, Suriye ve Rusya gibi komşu ülkelerin devlet yetkililerini öfke ile tepki vermeye itebilirdi.

En yetkili ağızdan dile getirilen bu sözlerin, deprem etkisi yaratması gerekirken, önemli bir etkisi olmadı.

Çünkü herkes biliyor ki, Ege’de 17 adamız Erdoğan’ın Başbakanlığı döneminde (2004 yılında) Yunanistan tarafından işgal ve ilhak edildi. Cumhurbaşkanı Tayyip Erdoğan bu konuda Yunanistan’a bir kelime laf etmedi. Türk milletine de 17 adanın Yunanistan’a neden verildiğini izah etmedi.

“Cumhuriyetin sınırlarını gönüllü olarak kabul etmediğimiz” gibi, belki de adalarımızı Yunanistan’ın ilhak etmesini de gönülsüz olarak kabul etmek zorunda kalmış olabiliriz.

Egedeki adalarımızı kaybetmemizin hangi mecburiyetten olduğunu bilmek Türk vatandaşlarının en tabii hakkıdır.

*************************************

Lozan ve Adalar

Cumhurbaşkanı Erdoğan “birileri bize Lozan’ı zafer diye yutturmaya çalıştı. Ege’de bağırsan duyulacak adaları biz Lozan’da Yunan’a verdik. Zafer mi bu? Lozan’da masaya oturanlar o anlaşmanın hakkını veremediler ” diye Ege’deki adaların Lozan’da verildiğini anlatmaya çalışıyor.

Oysaki tarihi belgeler gerçeklerin farklı olduğunu gösteriyor.

Belgelere göre, Egedeki adaların önemli bir kısmını 1832 yılı ve öncesinde Yunanistan’a bıraktık.

II. Abdülhamid döneminde donanmamız Haliç’e kapatıldı ve donanmamız kullanılamaz hale geldi.

1911-1912 Trablusgarb Savaşı sonunda Rodos ve çevresindeki bir kısım adaları kaybettik.

Midilli, Sakız, Limni, Sisam, Semadirek ve bir kısım adaları da 1. Balkan Savaşında (1912-1913) kaybettik.

1923 Lozan Antlaşmasının 15. Maddesinde belirtilen 14 ada, zaten daha önce (Osmanlı Devleti zamanında) Türk hâkimiyetinden çıkmıştı, İtalya’ya verildi.

Burada bahsettiğimiz ve Cumhurbaşkanının Lozan’da verildiğini iddia ettiği adaların tamamı daha önceden hâkimiyetimizden çıktığı için Misak-ı Milli sınırları içinde değildi.

“Misak-ı Millî (Milli Yemin) Kurtuluş Savaşı’nın siyasi manifestosu olan altı maddelik bildirinin adıdır. İstanbul’da toplanan son Osmanlı Mebusan Meclisi tarafından 28 Ocak 1920’de oy birliği ile kabul edilmiştir.”

Çünkü Misak-ı Milli bildirisinde, “Mondros Ateşkesi imzalandığı sırada (30 Ekim 1918) işgal edilmemiş böl­geler kesin Türk yurdudur, parçalanamaz” denilmektedir.

Ancak 2004 yılı ve sonrasında, yani R. Tayyip Erdoğan’ın Başbakanlığı döneminde, Yunanistan’ın işgal ve ilhak ettiği 17 ada Lozan antlaşmasına göre Türkiye’ye aittir.

Ege’deki bu 17 adamız Misak-ı Milli sınırları içindedir. Çünkü Mondros Ateşkesi imzalandığı sırada da Türk hâkimiyetinde idi.

Nitekim TBMM’de 26 Mart 2015’de yapılan oturumda, zamanın Milli Savunma Bakanı  İsmet Yılmaz tarafından, Lozan ve Paris Antlaşmalarına göre adaların hukuken Türkiye’ye ait olduğu ve adaların fiili olarak Yunan işgali altında olduğu beyan edilmiştir.

İsmet Yılmaz “bu adalar Türkiye Cumhuriyetine aittir. Ancak Yunanistan’ın fiili uygulamaları vardır. Yunanistan’ın mevcut fiili uygulamaları hukuki statüyü değiştirmez” demekle işgali kabul etmiştir.

Bu açık durum karşısında Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın Lozan’ı hedef alan eleştirilerinin gerçeği yansıtmadığı ortadadır.

O halde ya Cumhurbaşkanına yanlış bilgi verilmektedir. Veya bu açıklamalar AKP döneminde verilen adaların da Lozan’da verildiği gibi bir algı yaratmak maksadıyla yapılmış olabilir.

Ancak tarihi gerçekler kolay kolay değiştirilemez. Belki kısa dönem üstü örtülse de gerçekler uzun süre gizlenemez.

NOT: Adaların hukuki statüsü ile ilgili bilgiler Milli Savunma Bakanlığı E. Genel Sekreteri Em. Kur. Albay Ümit Yalım‘ın açıklamalarından alınmıştır.

*******************************************

Aydınlar Ocakları 44. Şurası

Türkiye ve yurtdışında faaliyet gösteren Aydınlar Ocakları her sene iki defa “şura” adı verilen toplantılar düzenlemektedir. Aydınlar Ocakları her seferinde başka bir Aydınlar Ocağı Derneğinin ev sahipliğinde yapılan 3 günlük toplantılarda ülke ve dünya meselelerini tartışır. Meselelere “Türk milliyetçiliği” penceresinden bakarak değerlendirmelerini yapar ve bir “sonuç bildirisi” ile kamuoyu ile paylaşır.

Aydınlar Ocakları 44. Büyük Şurası 28-30 Ekim 2016 tarihleri arasında Sivas‘ta yapıldı. Biz de (Kocaeli Aydınlar Ocağı olarak) bu şuraya 15 arkadaşımızla iştirak ettik.

44. Şura Türkiye Cumhuriyeti devletinin 93. kuruluş yıldönümü münasebetiyle kutlanan Cumhuriyet Bayramı‘nda, 4-11 Eylül 1919’da toplanan Sivas Kongresindeki temsilciler heyetinin inanç ve heyecanı ile yapıldı.

Ülkemizin içinde bulunduğu iç ve dış riskler ile hain saldırılar karşısında, “milli güçlerin birlikte hareket etmesinin” önemi büyük. Bu bakımdan milli refleksi olan herkesin 44. Şurada alınan kararlardan haberdar olmasının faydalı olacağını düşünerek, bu kararlardan bir kısmını paylaşmak istiyorum. Diğer bölümlerini ileride değerlendirmeye çalışacağım.

***

44. Şura Sonuç Bildirisi

Türkiye, 15 Temmuz 2016’da TSK içinde dıştan güdümlü bir cuntanın başlattığı lanet bir darbe teşebbüsü yaşamıştır. Çok şükür ki darbe teşebbüsü başarısızlıkla sonuçlanmıştır. Ankara Bağdatlaştırılamamış, Türkiye yeni bir Suriye yapılamamıştır.

Aydınlar Ocakları olarak “hukukun üstünlüğü” ilkesinin yaşandığı, anayasa ve yasaların rafa kaldırılmadığı, “kuvvetler ayrılığı” ilkesinin yürürlükte olduğu, yürütme ve yasama organlarının seçimle gelip, seçimle değiştiği, devletin bütün kurumlarının demokrasi kuralları içinde ahenkle çalıştığı, demokratik bir Türkiye istemeye devam edeceğiz.

OHAL Ve Devletin Yeniden Yapılandırılması: FETÖ yargılamalarının hızlandırılması ve devlet kadrolarının örgüt üyelerinden temizlenmesi için OHAL’den kaynaklanan yetkiler ve KHK’lar kullanılabilir. Ancak devletin yeniden inşasını, kurumların yeniden yapılandırılmasını öngören düzenlemelerin OHAL-KHK’ları yapılması doğru değildir. Genelkurmayın statüsü, askeri okulların kapatılması ve askeri hastanelerin Sağlık Bakanlığına bağlanması gibi düzenlemeler aceleye getirilmeden, etraflıca tartışarak, muhakkak TBMM’de muhalefetle birlikte uzlaşarak yapılmalıdır.

OHAL, hukukun rafa kaldırılması demek değildir. Burada beklenen özgürlükleri kısıtlayıcı kararların keyfi olarak değil, ancak zaruret halinde alınması, OHAL’in sınırlı süreli olarak, sıradan vatandaşların günlük hayatlarını en az etkileyecek boyutta uygulanmasıdır. OHAL’in ileri demokratik hukuk devletleri standartlarında uygulanmasını talep etmek hakkımızdır.

Başkanlık sistemi tartışmaları ülkemizin içinde bulunduğu ağır iç ve dış şartlar içinde yersiz ve zamansızdır. Bu şartlarda sağlıklı bir şekilde yürütülemez.

Kuvvetler ayrılığı yerine kuvvetler birliği varsa, “Bağımsız ve tarafsız yargı“dan bahsetmek mümkün değilse, “gücü dengelenmiş ve denetlenebilir olmayan bir muktedir” varsa, sistemin adı ister parlamenter, ister başkanlık olsun, fark etmez.

Esasen Başkanlık Sistemine geçiş gibi köklü bir değişime, sosyal ve siyasi bir ihtiyaç da yoktur. Parlamenter sistem, Türkiye’nin 100 yıllık tecrübesi ile kurum ve kuralları kökleşmiş bir sistemdir. Yapılması gereken çok partili demokratik ve parlamenter sistemi, aksayan yönlerini ıslah ederek, geliştirerek devam ettirmektir. Öncelikli olarak parti içi demokrasiyi sağlayacak şekilde Siyasi Partiler Kanunu ve Seçim Kanunu demokratikleştirilmelidir.

Komşumuz Bulgaristan’da, 23 adayın yarışacağı Cumhurbaşkanlığı seçimleri, 6 Kasım 2016 Pazar günü yapılacak. Bulgaristan’da 1,5 milyon civarında Türk’ün vatandaş olduğu tahmin ediliyor. Bunların büyük bir bölümü çifte vatandaşlık hakkına sahip olarak Türkiye’de yaşıyor.

Bunlara birde Türk Milletinden olarak gördüğümüz Pomak ve Çingene kardeşlerimizi ekleyince, Bulgaristan ister istemez, dünyanın neresinde yaşarsa yaşasın, her bir Türk’ün ilgi alanına zorunlu olarak girmesi gereken bir ülke oluyor.

Kendi kendime karar vermiştim, kolay kolay Balkanlar ve Balkan Türkleri ile ilgili bir şey yazmayacaktım. Ancak gelişmeler ve davetli olarak katıldığım iki toplantı, bana bunları bir Türk olarak yazmayı zorunlu kıldı. Birde Bulgaristan çıkardığı seçim yasası ile Türkiye’deki vatandaşlarının seçime katılmasını zorlaştırarak, sadece 35 sandık açılmasına izin verdi. Bu aynı zamanda demokrasi ve özgürlükler birliği olan AB’nin, üyesi bulunan Bulgaristan’ın yaptığı bir insan hakları ihlali idi ve mutlaka dile getirilmeliydi.

İlki Hak ve Özgürlükler Hareketi (HÖH/DPS)nin daveti idi. Burada Bulgaristan’dan gelen iki milletvekili Mustafa Ahmet ve Ceyhan İbrahim ile Antonov Belediye Başkanı Taner Ali’yi dinledik. Bize niye Plamen Oreşarski’yi desteklediklerini anlattılar.

Onlara göre Oreşarski; demokrat kişiliği, Türklere yakınlığı, etnik unsurlara karşı objektifliği ve kamuya çalışan almada yaptıkları sebebiyle desteklenmesi gereken adaymış..

Kararlarına saygı gösteriyorum ama bence HÖH/DPS’nin onursal başkanı Ahmet Doğan bir Türk olarak en azından ilk turda Bulgaristan vatandaşları karşısında bir kantara çıkmalıydı diye düşünüyorum. Bunun için her türlü şart uygundu kanaatindeyim.

İkinci davet ise Özgürlük ve Hoşgörü İçin Demokratlar (DOST) Partisinin idi. Ona da kalkıp icabet ettik. Dost Partisinin Genel Başkan Yardımcıları Kırcaali Milletvekili Şaban Ali Ahmet’i ve Şumnu Milletvekili Aydoğan Ali’yi dinledik…

Ben Bulgaristan’daki Türklerin yoğun olarak siyaset yaptığı partilere ve stk’lara hep aynı mesafede duruyorum. Hepsine saygı duyuyor, Türklüğe hizmet yolunda yaptıkları çalışmaları destekliyor ve kısa adı Dost olan partiye de bu çerçevede bakıyorum.

Onlarda bize, niçin Cumhurbaşkanlığı seçimlerinde iktidardaki Bulgaristan’ın Avrupalı Geleceği İçin Vatandaşlar (GERB) partisinin adayı Tsetska Tsaçeva’yı destekleme kararı aldıklarını açıkladı.

Ancak, Avrupalı Gelişimi İçin Vatandaşlar (GERB) Partisi Genel Başkanı ve aynı zamanda Bulgaristan Başbakanı Borisov, 6 Kasım’da yapılacak cumhurbaşkanlığı seçiminde partisinin aday gösterdiği Tsetska Tsaçeva için üyelerinin çoğunluğunu Türklerin oluşturduğu Özgürlük ve Hoşgörü İçin Demokratlar (DOST) ve Hak ve Özgürlükler Hareketi (HÖH) partilerinin desteğine ihtiyacı bulunmadığını ifade etti. Yani DOST Partisi adeta siyasal manada refüze oldu. Buna gerek varmıydı?

Boyko Borisov, Türkleri Bulgaristan yaşatmak istemeyen bir Bulgar siyasetçi. Bunu da her fırsatta ifade ediyor. Yanlış anlamasınlar ama her fırsatta HÖH’ün Türklük için yaptıklarını yeterli görmedikleri için Dost Partisini kurduklarını ifade edenler, nasıl olurda Türk düşmanı bir siyasetçi ve siyasi partinin adayını desteklerler? Sakın bir yerden talimat almış olmasınlar! Bu yanlış bir tercih değil mi?

Bugün Dost Partisinin toplantısında, ona en çok destek veren adam “AKP ile hepimiz Türk olmaktan kurtulduk” diyen Akp İstanbul Milletvekili Rizeli Aziz Babuşçu’ydu. Kendisinin diğer önemli bir görevi de, her halde Balkanlı bir milletvekili bulamamış olacaklar ki; “Türkiye-Bulgaristan Parlamentolar Arası Dostluk Grubu”nun başkanı olmasıydı. Bulgaristan Türklüğü için kurulmuş olduğunu iddia eden Dost Partisi’nin toplantısı Akp’li Eyüp Belediyesince organize ediliyor, gelen AKP’li belediye başkanının dördü Karadenizli, biri Balkanlı ve milletvekilide Aziz Babuşçu… Bu Balkan Türkleri açısından çok ironik bir durumdur…

Dostçu arkadaşlar kızmasınlar ama çoktan “AKDOST” olmuşlar! Unutmasınlar, AKP demek Türkiye demek değildir…

Balkan Türkleri, Türk siyasetinde “etkisiz eleman” oldukları sürece bir zillet haline dönüşen bu üzücü durum devam edecektir.

HÖH/DPS’ye yapılan eleştirilerin tamamına katılırım. Ancak hangi nedenle olursa olsun Bulgaristan Türklerinin veya dünyanın her hangi bir köşesindeki Türklerin siyasi, dini, mezhep, kültürel vs. nedenlerle bölünmesine rıza göstermem.

Görüyorum ki; bazı odaklar Bulgaristan’daki güçlü Türk varlığından rahatsızlar. Onu bölmek, parçalamak ve ellerinden geldiğince un ufak etmek istiyorlar.. Buna hep birlikte izin vermemeliyiz.

Bizim görevimiz zülfiyare dokunsa da, doğruları göstermekten ibarettir. Biz AB’den talimat almayız, Bulgaristan istedi diye ölüme razı olmayız, Ankara yanlış yapıyorsa “evet” demeyiz. Ta ki, doğrunun bu olduğu konusunda ikna edilene dek!

Onun için Bulgaristan Türklerine son sözüm; her bir Türk’ün devlet olduğu inancı ile Bulgaristan’da Türklüğün birlik ve beraberliğini koruyarak 6 Kasım’da sandığa gidin ve demokratik hakkınızı kullanın. Unutmayın gündüz tarladan çalışmayanın akşam sofrada yeri olmaz…