(K.K.T.C’nin kuruluşunun 34’ncü yıl dönümü anısına)

” Bağımsız Kıbrıs Cumhuriyeti’ni meydana getiren anlaşmalar bir ‘devlet’ meydana getirmiştir; bir ‘millet’ değil…” (Başpiskopos Makarios )

Kıbrıs Milli Davamızda teslimiyeti çözüm olarak görenler, yukarıdaki cümleyi birkaç kez okuyarak yorumlasınlar!

Ama en çok adada, ”Biz Kıbrıslıyız” diyerek, yeni bir kimlik yaratacaklarını sananlar okusun, yorumlasınlar!

‘Kıbrıs Cumhuriyeti’nin’ kuruluşu sonrasında, ABD’nin BM temsilcisi Cabot Lodge; 24 Ağustos 1960 Tarihinde ‘Kıbrıs’ta yeni bir milletin’ doğduğunu işaret etmişti!

O zaman Kıbrıs’ta ki birçok Rum kuruluşu, bu temsilciye protesto telgrafları göndererek ”Kıbrıs’ın Yunan karakterinden” ayrılmayacağını belirtmişler; ”Kıbrıs Milletinin” doğuşu fikrini büyük bir tepki ile reddederek, Mr. Lodge’un bu beyanatına özellikle Kıbrıs Rum basını oy birliği ile hücum etmişlerdi!

Makarios; eğer Kıbrıs’ı iki toplumun anlaşması/uzlaşması ile meydana gelmiş bir devlet olarak düşünseydi, devletin kuruluşundan kısa bir süre sonra, Kıbrıs Anayasasını ortadan kaldırarak devletin yasal kurucu ortağı Kıbrıs Türk Halkını ortaklıktan atmaz, adanın sadece Rumlara ait olduğu noktasından hareketle; milli hedeflerinin ” Enosis ” olduğunu ilan etmezdi!

Rum’un bu duruşu o tarihten beri hiç değişmemiş, aynen devam etmektedir..!

Kıbrıs Cumhuriyetinin kuruluşunda Cumhurbaşkanı görevini alan Başpapaz Makarios, ondan sonraki tüm Rum liderler; adada yaşayan Kıbrıs Türk Halkına daima azınlık muamelesi yapmışlardır.

Tarihin hiçbir döneminde onlara ait olmayan bu stratejik adada yaşayan Rum tarafı;

1878’den beri kimi zaman İngiliz’le kol kola ama çoğu kez Yunanistan’ın da desteğiyle, Kıbrıs Türk’ünü adadan yok edebilmek için toplu katliamlar yapmışlar; bununla da yetinmeyip hala uygulamaya devam ettikleri ekonomik ve siyasi ambargolarla, Kıbrıs Türk’ünü azınlık statüsüne indirmenin peşindedirler…

Yukarıda sıraladığım tarihi gerçekleri unutarak, tarih sayfalarından çıkartarak, bütün bu aymazlıkları çözüme katkı olacak düşüncesi ile yaptığını sananların, ‘Kıbrıslılık edebiyatı” yapanların bu gerçeklere de bakmaları gerekir.

Uzak/yakın ara, tarih sayfalarımıza baktığımızda;

Gerek Yunanistan’ın, gerekse adada yaşayan Rumların Kıbrıs Türk’üne yaptıklarını; yaşantımızı, yaşam alanlarımızı ele geçirmek adına yaşattıkları gerçeklerle dolu acılı yılları, olayları, katlettikleri insanlarımızın hazin öykülerini yazmaya kalksam ciltler dolusu kitap olur.

(Bkz. Tarihten Gelen Çığlık- Atilla Çilingir, 2010)

Güney Kıbrıs’taki okullarda yetişen nesillerin Türklere bakış açısını iyi değerlendirmek gerekir!

Özellikle 50’li yıllardan, 1974’e kadar geçen süreçte ”en iyi Türk, ölü Türk’tür”akıl tutulmasıyla yetiştirilen Rum tarafının o kuşak gençlerinin; günümüzdeki çocuklarının bugünkü düşünce yapısına bakıldığında; dünya görüşleriyle birlikte bu ayıplı sürecin kısmen de olsa değiştiğini söylemek mümkün olabilir..!

Ancak;2003 yılında bölgeler arası geçişler serbest olduktan sonra; Rum Kesimine geçen yurttaşlarımızın yaşadıkları ayıplar, Rum yetkililerin yurttaşlarımıza bakışındaki olumsuzluklar, vatandaşlarımızın güneyde yaşamış oldukları mağduriyetlere karşı takındıkları umursamaz tutumları göz ardı edilebilir mi?

K.K.T.C”nin Rum kesimine bakan sınır boylarında yıllar öncesinin acılarını, nefretini yansıtan tüm sloganlar silinmiş, levhaları sökülüp atılmışken;

Rum kesiminde rengi solmuş yıllar öncesinin nefret sloganlarını taşıyan yazıların, görüntülerinin hala var oluşu nasıl izah edilebilir?

En çarpıcı örneği; Lefkoşa Yiğitler Burcunun hemen dibinden Ledra Palas kapısını geçer geçmez karşımıza çıkan ”Markos Dragos” meydanındaki, aynı isimli E.O.K.A militanının Türk kesimine atılmak üzere elinde pimi çekilmiş el bombasıyla duran heykeli değil midir?

Bu yazıyı okuyanlar tarihin derinliklerinde kalan bu nefret duygularını o yıllarda bırakalım, şimdi biz Rum dostlarımızla iç içe yaşamak, Avrupa vatandaşı olmak istiyoruz diyebilirler!

Ama bu gerçekler ortada dururken; onlara vereceğim yanıt şudur:

Türk Milletinin gerek Anadolu da yarattığı milli mücadele destanımızda, gerekse Kıbrıs Türk Halkının adada vermiş olduğu varoluş mücadelesinde Rum’un, Yunan’ın halkımıza yapmış olduğu mezalimler, müdafaasız insanlarımıza uyguladığı toplu katliamlar bir utanç belgesi olarak insanlık tarihinde yerini almıştır.

Bu tarihi gerçekleri hiç kimse yok sayamaz…

Şu husus da göz ardı edilmemelidir! Bugüne değin Kıbrıs Rum kesiminde görev alan hiçbir Rum yöneticisi, bu insanlık suçunu işleyen Rum çeteleri için ne bir soruşturma açmış, ne de konuyu insan hakları mahkemesine taşıyanlara yanıt vermiş; ne de Kıbrıs Türk Halkından özür dilemiştir!

1960’lı yıllarda bu duygularla yetişen, bu olayları gerçekleştiren Rum’ların Güneyde yaşayanları bugün 50’li yaşların sonunu yaşamaktadırlar. O acılı yılları yaşayan Kıbrıs Türk’leri de, aynı yaş grubunda olup, yaşanan acıların muhatabı olan taraftadırlar!

Güney Kıbrıs’ta; Kıbrıs Türk Halkına, Osmanlı Medeniyetine ait pek çok tarihi kültür mirasımız yok olmak üzeredir!

Türk’e ait ne varsa yok edilmiştir! Şehitliklerimiz, camilerimiz, hanlarımız, hamamlarımız, tarihi çeşmelerimiz artık resimlerde kalmıştır…

Kıbrıs Türk’ünü adada görmek istemeyen zihniyetle yetişen Kıbrıs Rum Toplumunun bu günkü düşünce tarzında değişen ne vardır? Bu gerçekleri yok saymak mümkün müdür?

Ada tarihi boyunca, Kıbrıs Türk Halkına yaşattıkları bunca olumsuzluklar, acılar için; bugüne değin hiçbir Rum lider, Kıbrıs Türk’ünden en azından bir özür dahi dilememiştir…

Rumların bu değişmez tutumunun bugünkü temsilcisi Bay Anastasiadis de, kendisinden öncekiler gibi;

Rum tarafının çözüm amacını şu cümle ile açıklamıştır: ”Kıbrıs Türk’ünün Latin’den, Arap’tan ve Maronit’ten bir farkı olamaz! ”

Yani Kıbrıs Türk Halkı ata yadigârı kendi topraklarında ancak azınlık hakları ile yaşayabilir!

Böyle bir adaletsizlik, haksızlık olabilir mi? Bu yaşam biçimini Kıbrıs Türk’ü kabul eder mi?

Biz ”Kıbrıslıyız!” diyerek, Rum’a teslimiyetin bir parçası olarak hareket edenler, etmek için can atanlara, K.K.T.C devleti bir şey ifade etmeyebilir! Onlar Rum dostlarıyla iç içe yaşamanın hayalini de kuruyor olabilirler!

Ama Makarios’un ”Biz bir devlet meydana getirdik bir millet değil!” Söylemi unutulmamalıdır!

Çünkü hayal ettikleri ”Birleşik Kıbrıs” Rum tarafının şartlarıyla gerçekleşecek olursa, bu çözüm modeli, tıpkı 1960 da kurulan Kıbrıs Cumhuriyetinde yaşananlar gibi kısa bir süre sonra yine adanın kâbusu olacaktır!

15 Kasım 1983 tarihinde K.K.T.C’nin kuruluşundan sonra Kıbrıs’ta ortaya çıkan üç önemli gerçek vardır!

Birincisi; K.K.T.C adada yaşayan ayrı bir devlettir. Kıbrıs Türk Halkının seçmiş olduğu parlamentosu tarafından yönetilmektedir, bu devletin bağımsızlığı kayıtsız şartsız Kıbrıs Türk Halkına aittir.

İkincisi; uluslararası anlaşmalar gereğince Kıbrıs Türk Halkının güvenliği ve garantörlük hakkı, Türkiye Cumhuriyeti Devletine verilmiş uluslararası geçerliliği olan yasal bir haktır.

Üçüncüsü ve en önemlisi; Bu yasal hakkın ve güvencenin ama daha da önemlisi adadaki barışın teminatı olarak; Türk Silahlı Kuvvetleri Kıbrıs’ta görevinin başındadır. Kim ne derse desin! Mehmetçiğin muzaffer süngüsü vatan hudutlarında bir güneş gibi parlamaktadır.

İşte Rum tarafının, adada topraklarını yeniden şekillendirmek isteyen emperyalist güçlerin en korktukları şey de, bu güneşin Kıbrıs topraklarında sonsuza kadar parlayacağıdır.

Hükümetler, siyasiler gelip geçicidir!

Önemli olan milletin benimsediği, adına da devletin milli politikası denen çizgilerdir. Kıbrıs Milli politikamızın bedeli vatan evlatlarımızın kan ve can bedeliyle ödenmiş, bu çizgilerimiz böyle bellenmiştir.

Bu çizgilerin içerisinde kalan topraklara ”Vatan”denmiş; üzerine de ‘Şehitlerimizin’ kan rengini taşıyan ‘Şanlı Bayraklarımız’ dikilmiştir…

Kahraman Kıbrıs Türk Halkına anasının ak sütü gibi helal olan K.K.T.C Devletinin çevrelediği bu vatan topraklarından vazgeçilebileceği, 34 yıldır yaşayan devlet olgusunun feda edilebileceği yetkisi hiçbir makama, temsilcisine verilmemiştir!

Kıbrıs Türk Halkı; 43 yıldır özgürce, egemen, barış ve huzur içinde kendi vatan topraklarında yaşamaktadır.

Sadece Türkiye tanımış olsa dahi bu Vatan’ın adı: K.K.T.C’dir. Bu devlet hiçbir siyasi gücün, makamın göz ardı edemeyeceği tek gerçektir…

Sevgili Kıbrıs Türk Halkı;

Türk Milletinin Milli Davaları söz konusu olduğunda; ” Sabrın bittiği yerde, Türk’ün sabrı yeniden başlamıştır.” Bu sabır, uluslararası camiada sana tanınmayı da kazandıracaktır.

Unutulmaması gereken en önemli şey; ” Vatan’ın Yoksa! Senin de Kıbrıs adasında kendi öz kimliğinle bir daha asla olamayacağındır”

K.K.T.C Devletimizin 34’ncü kuruluş yıldönümünü büyük bir gururla kutladığımız bu özel günde, başta Kıbrıs Milli Davamızın Liderleri, Devlet adamları rahmetli Sn. Dr. Küçük ve Sn. Denktaş olmak üzere;

Kıbrıs Türk Halkının adadaki varoluş mücadelesinde, devletin kuruluşuna giden yolda hayatlarını seve seve feda eden tüm Şehitlerimizi minnet duygularıyla anıyor, aziz hatıraları önünde saygıyla eğiliyorum. Bu süreçte Gazi olan silah arkadaşlarımı sevgiyle selamlıyorum.

Vatan sizlere minnettardır.

” Korkma Sönmez Bu Şafaklarda Yüzen Al Sancak ”

İYİ Parti Genel Merkezi’nin açılışı için İzmit’ten Ankara’ya birkaç arkadaş Yüksek Hızlı Tren ile gittik. Gardan Genel Merkez binasına gitmek için bindiğimiz taksi şoförü “Abi nasıl olacak, bu parti tutacak mı?” diye sordu. Ben de “siz taksiciler daha iyi bilirsiniz, her kesimden insana hizmet veriyorsunuz. Sen nasıl görüyorsun?” diye karşı soruyla cevap verdim.

Şoför “abi 20 yolcu taşıyorsam 15’i İYİ Parti’ye oy vereceğini söylüyor. ‘Bu kadın bizi kurtaracak’ diyorlar” dedi. Biraz daha sohbet edince “ben de CHP’liyim ama Meral Akşener’e oy vereceğim” diye devam etti.

***

Akşam dönüşte bindiğimiz taksi şoförü de hemen aynı konuyu açtı. Bu şoför önceleri MHP’li imiş. Daha sonra Melih Gökçek’in sayesinde belediyeye girmiş. İlave iş olarak taksicilik yapmaktaymış. Bu sebeple son dönemlerde Ak Parti’ye oy vermiş. “Ama bu defa İYİ Parti’ye oy vereceğim” dedi.

Sabah konuştuğum taksicinin “20 yolcu taşıyorsam 15’i İYİ Parti’ye oy vereceğini söylüyor” sözlerini aktararak, “doğru olabilir mi?” diye sordum.  “Kesinlikle doğru” cevabını aldım.

***

Tren yolculuğumuz sırasında da ilginç bir olay yaşandı. İzmit’ten beraber gittiğimiz arkadaşımızın koltuğunun yan sırasında oturan orta yaşlı çiftten erkek olanı hiçbir şey söylemeden arkadaşımın yakasındaki İYİ Parti rozetini okşadı. Arkasından iyi dileklerini ifade eden sözler söyledi. Yüzünden samimiyeti ve bu harekete muhabbeti okunan beyefendiye, arkadaşım da cebinden bir İYİ Parti rozeti çıkararak taktı.

***

Geçen hafta İYİ Parti yöneticilerinin Tatvan ziyareti sırasında Genel Başkan Meral Akşener bir konuşma yapmıştı. Dinleyiciler arasından bir Tatvan’lı vatandaşımız “Meral Hanım buraya her partiden geldiler. Hiçbiri bu kalabalığın yarısı kadar bile insan toplayamadı” diye bağırdı.

İYİ Parti lideri Meral Akşener’e, HDP‘nin kalesi olarak bilinen Tatvan, Ahlat ve Adilcevaz‘daki ilgi ve sevgiyi görmeden inanmak mümkün değildi.

***

İyi Parti‘nin Kurucuları arasında yer aldığım için çeşitli yerlerde parti rozetini takıyorum. Rozeti tanıyan vatandaşlarımızın çoğunda hemen yüz ifadesine yansıyan bir sevgiyi okuyorum. Konuştuğumuzda her görüşten insanlarımızın gönüllerinden gelen başarı dileklerine muhatap oluyorum.

******************************

Konser ve Tiyatro Salonlarında

Meral Akşener sadece mitinglerde, köy kahvelerinde, esnaf ziyaretlerinde değil, gittiği her yerde müthiş ilgi görüyor.

İYİ Parti Genel Muhasibi Sayın Hayrettin Nuhoğlu‘dan dinlediğim iki hatırayı da paylaşmak istiyorum.

İyi Parti kuruluş aşamasında anketler yaptırıyordu. Fakat halkın nabzını doğrudan tutabilmek için bir çalışma yapıldı. Genel Başkan Meral Akşener önce Türkiye’nin en büyük konser solonu olan Cemal Reşit Rey‘de bir Türk Müziği konserine gitti. Konsere gelenler tahmin edileceği gibi her siyasi görüşten müzikseverlerin bir karmasıydı.

Meral Akşener’in konserden 30 dakika öncesi salona girmesiyle oradakilerin tokalaşma, kucaklaşma, fotoğraf çektirme kuyruğu oluştu. Konser başlayıncaya kadar 950 kişilik salonun yarısı, Sayın Akşener ile resim çekildi. Konser başlayınca resim çekmelere devam edilemedi.

Konser sonunda sahneye çıkan ünlü sanatçımız, Meral Akşener’in önüne gelip saygıyla eğildi ve mikrofondan “Hanımefendi sizi Türkiye’nin kurtarıcısı olarak görüyoruz” deyip iyi dileklerini bildirdi. Salonda oluşan müthiş havayı anlatabilmek mümkün değildi.

Daha sonra benzer bir tecrübe Türkiye’nin en büyük tiyatro salonu olan Muhsin Ertuğrul‘da yaşandı. Salona bir saat önce giren Meral Akşener’le tokalaşmak, kucaklaşmak ve resim çektirmek için kuyruklar oluştu. Salonun tamamına yakını Meral Hanım ile resim çektirdi.

Oyunun sahnelenmesi bitince de sanatçılar Meral Akşener’i kulise davet ettiler. Bu defa sanatçılar ve görevlilerin hepsi sıraya girip tek tek resim çektirdiler.

Böyle bir sevgi tezahürünün başka bir siyasi lidere gösterildiğine şahit olanınız var mı?

************************************

Siyaset Alanındaki Boşluk

TV’lere çıkan yandaş meddahlar istedikleri kadar “siyaset alanında boşluk yok” desinler. Bugüne kadar AKP sayesinde servetler kazanan sözde anket firmaları sahipleri çıkıp, “AKP yüzde 50, MHP yüzde 10, CHP yüzde 20-25, HDP yüzde 10 alır. İyi Parti kimden oy alacak ki?” diye zihin şartlandırma çalışmalarına bakmayın.

Sanki partiler geçmiş seçimlerdeki oy oranını parsellemiş, vatandaş bunlara oylarını rehin vermiş gibi konuşuyorlar.

Oysaki şimdi tam da 2002 seçimlerindeki gibi bir siyasi atmosfer var. Vatandaşın birikmiş tepkilerinin patlama yapacağı bir köklü değişimin işaretleri görülüyor.

Önceki seçimlerin oy oranlarının altüst olacağı bir siyasi depremin belirtileri bunlar.

İyi Parti diğer bütün partilerden, en çok da Ak Parti’den oy alacak.

Bir kısım CHP’liler korkusuzca İYİ Parti’ye veya Meral Akşener’e oy vereceklerini söyleyebiliyorlar.

Fakat AKP içinde görünüp, gönülleri İYİ Parti’de olanların büyük kısmı “fincancı katırlarını ürkütmekten” korkuyorlar. Anketçilere bile tercihlerini doğru söylemekten çekiniyorlar.

Korku iklimi o boyuta geldi ki, Facebooktaki iktidarı eleştiren paylaşımları çok beğendiği halde paylaşamayan, hatta “beğen” tuşuna basmaya korkan insan sayımız hiç az değil.

Bütün bunlara rağmen anketlere yansıyan Ak Parti oylarındaki gerileme dikkat çekici. AKP Genel Başkanının Belediye Başkanlarını istifa ettirme operasyonu rakamların yarattığı paniğin yansıması. Sözde yenilenme ile erime durdurulmak isteniyor.

İYİ Parti de anketler yaptırıyor. Hepsinde de yüzde 20’nin üzerinde oy alacağı sonucu çıkıyor. Ama ben İYİ Parti’nin bu anketlerin de hayli üstünde oy alacağını tahmin ediyorum.

Çünkü yukarıda aktardığım halkın nabzını yansıtan olayları çok önemsiyorum.

Bu azim kâinatı Yüce Allah; çok büyük maksatlar, çok büyük gayeler için bu şekilde teşkil ve tertip edip donatmıştır. Üstelik bütün bu yaratılış ve yapılışı tüm ayrıntıları ile inceleyecek olan insanı; tabii ki ihmal etmemiştir. Tüm bu hakikatleri, gerçekleri yani İlâhî muhteşem saltanatı seyredip düşünecek insanla; Yüce Rab elbette konuşacak ve görüşecektir.

Şüphesiz her insan; bin bir eksiklikleri yüzünden Allah’ın huzuruna çıkacak maddî-manevi donanımdan yoksundur. Bu hâliyle İlâhî huzura çıkarılmaya uygun düşmüyor. Ama içlerinden seçtiği kimi insanı Allah; bizzat huzuruna celbederek, katına çıkarttığı o seçkin kulları, halk için, nice görevlerle yükümlü kıldığını bildirerek; tekrar insanların arasına gönderir.

Ta ki iki bakımdan bu kudsî göreve münasebeti bulunsun. Hem o seçkinler insan olmalı ki, insanlara öğretici olabilsin. Hem ruhen son derece yüksek olmalı ki, doğrudan doğruya kendilerine hitap edilebilsin.

Ahir zamanda bu yüksek göreve Hz. Muhammed uygun görülmüş; zaten bu maksatla hayatının her döneminde İlâhî bir terbiyeye mazhar kılınmıştır.

Çünkü o Zât, kâinatın, evrenin tılsımını keşfeden ve keşfettirecek, açtıracak tek adamdır.

Çünkü o Zat; yaratılışın muammasını, zor anlaşılır sır ve gizlerini açığa çıkarmış; insanlara da bunun manevî anahtarlarını hediye etmiştir.

Nitekim o eşsiz zat olan Hz. Muhammed Mustafa da, İlâhî saltanatın tüm hüsün ve güzelliklerinin tam bir şekilde dellallığını lâyıkıyla yapabilmiştir. Tabii ki Yüce Allah’ın O’na eksilmeyen yardım ve destekleriyle.

Çünkü, bütün fert ve bireylerin içinden seçilmiş olarak; bir manevî yolculuğa çıkartılacak. Hem öyle bir sefer ki, manevî ve ruhî mahiyet arzeden bir seyr ü seyahat, bir seyr ü sülûk yani heyecanlı bir yükseliş olacak.

Ki, cismânî âlemde seyahat suretinde bir miracı, yani Peygamberimiz Hz. Muhammed’in Cenabı Hakk’ın huzuruna ve katına ruhen, cismen, hâlen çıkması mucizesi gerçekleştirilecektir.

Allah’ın isimleri, yani esma berzahını, fiil ve sıfatlarının tecellilerini, görünmelerini, varlık tabakaları yani varlıkların kısım ve bölümlerinin arkasına kadar tüm mertebeleri aşarak yükselişi tamamlattırılan görkemli bir yolculuk…

Fakat hemen akla gelmiyor değil: Her şeyden daha yakın bir Rabbe, binler sene mesafeyi katedip yetmiş bin perdeyi geçtikten sonra erişmek ve O’nunla görüşmek ne demektir?

Deriz ki: Yüce Allah her şeye, her şeyden daha yakındır; fakat, her şey O’ndan nihayetsiz uzaktır. Nasıl ki güneşin şuuru, bilinci ve konuşması olsa, elindeki ayna ile seninle konuşabilir. İstediği gibi sende tasarruf eder.

Belki ayna gibi senin göz bebeğinden sana daha yakın olduğu hâlde, sen dört bin sene kadar ondan uzaksın, hiçbir cihette ona yanaşamazsın.

Eğer yükselsen, ay makamına gelip, doğrudan doğruya bir karşılaşma noktasına çıksan, ona, yalnız bir çeşit aynalık edebilirsin. Öyle de Ezel ve Ebed Güneşi olan Yüce Allah, her şeye her şeyden daha yakın olduğu hâlde, her şey O’ndan son derece uzaktır.

Yalnız bütün varlığı aşıp, fert oluştan çıkıp, genelliğin mertebelerinde gitgide binler perdelerden geçip, tâ bütün varlıkları kuşatan bir ismine yanaşır. Ondan daha ileride çok mertebeleri kat’eder, sonra bir çeşit yakınlığa erişir.

Ancak aklı gözüne inmiş ve gözüne perde çekilmiş adamlara söz anlatmak, bir şey göstermek elbette müşküldür. Fakat, hak o kadar parlaktır ki, körler de görebildiği için, biz de deriz ki:

Geniş uzay; kâinattaki boşlukları dolduran, havadan hafif olup, ısı ve ışığı nakleden madde denen esîr ile doludur. Işık, elektrik, ısı gibi diğer şeffaf akıcı varlıklar, o uzayı dolduran bir maddenin vücuduna delalet eder.

Meyveler, ağacını; çiçekler, çimenlerini; sümbüller, tarlalarını; balıklar, denizini apaçık bir şekilde gösterdiği gibi; şu yıldızlar dahi, kesinlikle menşelerini, tarlasını, denizini, çimenliğinin vücudunu aklın gözüne sokuyorlar.

İslâm dini, varlığına başlangıç olmayan, yani ezelî olan Allah’ın sözünden geldiğinden, ebede yani sonsuza gidecektir. Zira insan; gelişmeye ve mükelleşmeye yönelmiş olan kâinat ağacının dalıdır. İnsan da ilerleme ve yükselme istek ve meyli vardır. Zaten istidat ve kabiliyet; insanın yükselme ve ilerleme isteğinin bir sonucudur. Bu istidatın ortaya çıkardığı neticeler; fikirlerin birbirine eklenmesiyledir. İşte bu sonuçların bir canlı gibi gelişmesi nasılsa, İslâm da aynen bir canlı gibi genişler ve uyum sağlar. İşte bütün bunlar, İslâm dininin ezelden gelip ebede gideceğine, açık birer delil ve kanıttır.

Hz. Peygamber zamanı ve onun devamı olan dönemler; Asr-ı Saadet / Saadet Asrı’ydı. Onların gösterdikleri ve uyguladıkları HÜRRİYET, adalet ve eşitlik; bizler için örnek alınacak kavramlardır. Özellikle ta o zamanlardan beri kesin olarak bilinir ki, İslâm dini; eşitliği, adaleti ve hakikî HÜRRİYETİ bütün gerektirdikleriyle beraber içinde bulundurur.

Nitekim, Hz. Ömer, Hz. Ali ve Salâhaddin-i Eyyubî dönemleri; bu iddiaya açık birer delil ve kanıttır. Bundan dolayı kesin bir şekilde denilebilir ki: Şimdiye kadar noksaniyetimiz geri kalmışlığımız ve kötü durumumuz dört sebepten ötürüdür.

Bir: İslâm’ın hükümlerine uymamaktan,

İki: Bazı dalkavukların, yüze gülen samimiyetsizlerin; istediği gibi yaptıkları kötü yorumlardan,

Üç: Dış görünüşe önem veren gerçeği kavrayamayan, kuru bilgi sahibi sözde ilim adamlarının yersiz tutuculuklarından ve hattâ gerçek bilginleri tanımayan, ilme ve âlime kıymet vermeyen sözde âlimlerin yine yersiz taassuplarından,

Dört: Kötü talih cihetiyle, kötü seçim sebebiyle elde etmesi zor olan Avrupa’nın güzel, iyi ve faydalı taraflarını terk ettik. Çocuk gibi, heva ve hevese uyduk. Nefsin olumsuz isteklerine tâbi olduk. Medeniyetin menfî yönü olan kötülüklerini papağan gibi taklit ettik. İşte bunlardan dolayıdır ki, kötü sonuçlar ortaya çıktı.

Memur hakkıyla görevini yapsa, memur olmayan çağın gereklerine uygun çalışsa, zevk ve eğlenceye zaman bulamıyacaktır. Bu iki kısmın hangisinde bir fert sefahate / heva ve hevese ahmakça düşkünlük gösterirse, bu sosyal hayat için zararlı bir mikrop suretini alır.

X

Kur’an; Kur’anî HÜRRİYET’E güzel ve müjdeli bir ses ile çağırıyor. Gaflet içinde uyuyanları uyandırıyor. Çünkü HÜRRİYET yoksa; millet esirlik zindanında demektir. Fakat bu geçici bir durumdur. HÜRRİYET ebedî olarak önlenemez. Varlığına engel olunamaz. İki dünyanın hayat kaynağı olan Din; hayat kaynağı olarak bilinir ve bu sağlanırsa; dünyayı da manen cennete çevirmek işten bile değil. Çünkü dünyada ilerleme, medeniyette gelişme ancak HÜRRİYET havasını teneffüs etmekle kabil, mümkün ve olasıdır. Eğer HÜRRİYET hakkıyla rehber olur, şahsî garaz / kişisel kin ve intikam fikriyle kirletilmezse; her türlü baskı içimizde yer bulamaz. Birlik ve beraberlik gerçekleşir. Millet birbiriyle kucaklaşır. Aralarında sevgi ve muhabbet bağları ziyadeleşir.

Menfaat ve yararını genelin zararında görenler, istibdat ve baskıyı arzulayarak, devamlı kılmak isteyenler; hayal kırıklığına uğrar. Millet rahat bir nefes alır. HÜRRİYET ve özgürlüğün kıymeti daha iyi anlaşılmış olur.

X

Geçmişte insan sınırsız yetenek ve kabiliyete sahipti. Fakat çok dar ve sınırlı bir alanda hareket ediyordu. İnsan sanki hayvan gibi yaşıyordu. Bu yüzden fikir, düşünce ve ahlâkı o daire nispetinde gerilemiş, sınırlı kalmıştı.

İslâm’ın adaletli HÜRRİYETİ bozulmadan devam ederse, insan; fikir ve düşüncesinin ağır zincirlerini kırar. İlerleme yeteneğine karşı set ve engelleri darmadağın eder. O küçük alanı dünya kadar genişletebilir. Böyle bir ortamın beşikliği sayesinde inanıyoruz ki, bu kuvvetli Asya ve Rumeli toprakları çok vatan gençlerini yetiştirecektir.

Bunun gerçekleşmesini kuvvetle umuyor ve bekliyoruz.

Çünkü biliyoruz ki, yeis / ümitsizlik; her türlü gelişmenin en büyük engelidir.

İYİ PARTİ merkez teşkilatlanmasından sonra kurucu il başkanları da atamalarını da hızlandırdı. 7 Kasım 2017 itibariyle 37 ile kurucu il başkanı görevlendirmesi yapıldı.

İYİ Parti Genel Merkezinden yapılan açıklamadaki ifadeyle, “titiz araştırma ve istişareler sonucu belirlenen” il başkanları görevlerine başlarken, “diğer bütün illerde de teşkilatlanma çalışmalarının peyderpey devam edeceği” bildirildi.

Daha önce de yazdığım gibi teşkilatlanma parti kuruluş sürecinin en zor safhalarından biri.

Zorluklar genel olarak bütün partilerde olan sebeplere dayandığı gibi, İYİ Parti’ye özel bazı şartlardan da kaynaklanıyor.

Genel zorluklar siyasetin tabiatından kaynaklanır.

Siyasetin malzemesi insandır. Bana göre çok uygun olan bir isim sizin açınızdan çok olumsuz görünebilir. Sübjektif değerlendirmelerden hangisinin en doğru olduğunu kestirmek bazen çok güç olabilir.

Mükemmel insan yoktur. Önemli olan verilen görev için meziyetlerinin uygun olması, kusurlarının en az olmasıdır.

Bazen insanın geçmişinde yaptığı bir küçük hata, birileriyle birlikte göründüğü bir resim, sosyal medyada yaptığı bir paylaşım bile böyle görevler için engel oluşturabilir.

İYİ Parti’ye özel zorlukları ise şöyle özetleyebiliriz:

• Öncelikle takvim çok sıkışık. Bir erken seçim ihtimaline karşı hazırlıkları hızla bitirmek gerekli.

Kurucu il başkanları il yönetim kurulu üyeleri, il disiplin kurulu üyeleri, ilçe başkanları, ilçe yönetim kurulu üyeleri için listeler hazırlayacak.

İYİ Parti tüzüğüne göre, İl başkanları hazırladıkları listeleri Teşkilat İşlerinden Sorumlu Genel Başkan Yardımcısına (Koray Aydın‘a) teklif edecek. Teşkilat İşlerinden Sorumlu Genel Başkan Yardımcısı kendi görüşü ile teklifi Genel Başkan Meral Akşener‘e sunacak. Genel Başkan’ın uygun gördüklerini onaylaması ile o ilde İYİ Parti teşkilatları resmen kurulmuş olacak.

• İYİ Parti toplumun bütün kesimlerinden oy alarak iktidar olmayı hedefleyen bir parti. Bu sebeple bir siyasi partinin devamı olmayacak. İYİ Parti’nin programını benimseyen geçmişi hangi siyasi görüşe yakın olursa olsun herkese kapısını ve kucağını açan bir parti. Parti kurucular kurulu, Genel İdare Kururlu ve Başkanlık Divanı seçimlerinde bu özelliği yansıtan bir yapılanma içinde oldu. İl ve ilçe teşkilatları oluşturulurken de aynı dengeler gözetilecek.
• Parti tüzüğünde yer alan yüzde 25 cinsiyet kotası il ve ilçe teşkilatlarında da uygulanmaya çalışılacak. Parti organlarında gençlere de yer verilecek.
• İYİ Parti’nin lideri ve yakın çalışma arkadaşları MHP’den kopmuş siyasetçiler. Bunların yakınında çetin mücadele sürecinde her türlü riski göze alarak fedakârca çalışan yakın bir kadro var. Bu kadronun teşkilatlarda önemli görevler üstlenmeleri partinin omurgası ve kimliği için önemli.
• Bütün bunların yanında ve hatta üstünde olmak üzere liyakat ilkesine uyulma gereği var. Yani partiye en çok katkı sağlayabilecek, halkta karşılığı olan, daha fazla oy alınmasını sağlayabilecek isimlerin etkin olması aranacak.

İYİ Parti bu süreci en az hata ile geçirme gayretinde. Bir miktar hatalar olursa da zaman içinde düzeltilecektir.

Zaten bütün bunlar yapıldıktan sonra çok yakın tarihlerde bütün teşkilatlar kongrelerini yapacak. Atama ile yapılan görevlendirmelerden memnun olmayanlar aday olarak veya başka bir adayı destekleyerek değişim taleplerini gerçekleştirme imkânına sahip olacaklar.

Atanan kurucu il, ilçe başkanları ve yönetimlerinin bir kısmı yeniden seçimle göreve gelirken, bazıları da muhtemelen değişebilecek.

Böylece demokratik kurallar ve teamüller içinde üyelerin beğendiği isimler İYİ Parti’yi temsil edecekler.

Özetle İYİ Parti’de işler tabii seyrinde devam ediyor.

***

NOT: Yazımı tamamladım, tam göndermek üzereyken önemli bir gelişme oldu. İYİ Parti Kocaeli Kurucu İl Başkanı olarak atanan Sayın Haluk Ulusoy’un bu görevinden sağlık sebepleriyle istifa ettiğini öğrendim. Dün yaptığımız görüşmede bir gün önce yaşadığı sağlık problemini ve bu sebeple ailesinin siyasetten uzak kalması için yaptığı baskıyı anlatmıştı. İstifa kararına üzüldüm. Verdiği kararın hayırlı olmasını diliyorum. Sayın Haluk Ulusoy’a sağlıklı, huzurlu, verimli bir ömür diliyorum.

Eğer HÜRRİYET dedikleri; haysiyet kırıcı tecavüzlere fırsat veriyorsa,

Eğer HÜRRİYET dedikleri; ikiyüzlülüğe ve bozgunculuğa imkân tanıyorsa,

İftiralara ve insafsızcasına intikam fikirlerinin ortalıkta dolaşmasına izin veriyorsa,

Şeytancasına safsata ve yanıltıcı sözlere hayat hakkı tanıyorsa,

Hele diyanette, dindarlıkta yani dinsel emir ve buyruklara riayette, lâubalîcesine / saygısızca hareketlere müsait ve uygun bir zemin sağlıyorsa,

HÜRRİYET’in var olduğu söylenen böyle yerler; ister medeniyetin mutluluk veren sarayları da olsa, aslında oralar akrep ve yılanların yuvalandığı yerlerdir.

Düşmanlıkların cirit attığı mahallerdir.

HÜRRİYET böyle yerlerde aslında yok, ancak sözde vardır.

Çünkü mutlak HÜRRİYET, buralara bedel, yüksek dağlarda yurt tutmuş olsa gerek.

Nazlı HÜRRİYET; bu mimsiz medeniyette kendine yer bulamaz.

Fikir hürriyeti, düşünce özgürlüğü, söz hürriyeti ve hattâ hüsnüniyet ve temiz kalplilik ve kalp selâmeti / kalbin korku ve endişelerden uzak olmasını bu durumda; ancak dağlarda aramak lâzım.

Oysa Asya’nın ve İslâm Âlemi’nin ilerleme ve gelişmesinin birinci kapısı; meşru meclise dayalı yönetim şekli ve din çerçevesi içinde kalan HÜRRİYET’tir.

İslâm talihi, kaderi ve ikbalinin anahtarı ise; ister Meşrutiyet, ister Cumhuriyet, ister Demokrasi; hangisiyle isimlendirilirse isimlendirilsin; bunlardaki şûra yani danışma kurulunu harekete geçirmektir.

Nitekim meşru meclise dayalı yönetim şekli olan Meşrutiyet, Cumhuriyet veya Demokrasi denen idare şekli; gerçek manada tatbik edildiği takdirde, yaklaşık iki milyarlık İslâm âleminin manen esaretten kurtuluşunun tek çaresidir.

Öyleyse, yaşasın meşru meclise dayalı idare tarzını seçenler. Sağ olsun İslâmın hakikatlerinden tam ders alan HÜRRİYET güneşi.

X

Âdeta İslâmiyet; yabancıların nazarında -ne yazık ki- ilerlemeye, adalete ve HÜRRİYET’e engel sanılıyor!

Hâlbuki ilk Müslümanların, özellikle o zamanda HÜRRİYET, eşitlik ve adaletleri apaçık delildir ki; İslâm dini, insan hak ve HÜRRİYETlerini, adalet ve eşit hukukun bütün bağ ve gerektirdiklerini içinde barındırıyor.

Öyle ise, bize düşen; zamanın ihtiyaçlarına göre, o âdil hükümleri uygulanır hâle getirmektir.

X

HÜRRİYET’ten maksat; maddeye taparcasına değer verme düşüncesi demek olan maddiyyunluktan gelen; iman ve İslâm’dan ayrılma, sapkınlık yani doğru ve hak yoldan çıkma, yani dalâlet fikrine yol açmak olmamalı.

Çünkü bu; hayvanlara has olan bir HÜRRİYET’tir.

HÜRRİYET’ten hayvanlar gibi kural tanımaz bir özgürlük anlamı çıkarmamalıdır.

X

Gerçek anlamda HÜR olan, ancak mü’mindir / inanandır.

Çünkü dünyayı sanatla yaratan Allah’a abd / kul ve hizmetkâr olanın; halkın karşısında aşağılanmaya tenezzül etmemesi gerekir.

Demek ki, imana ne kadar kuvvet verilse, HÜRRİYET de o kadar kuvvet bulur.

Fakat sınırsız HÜRRİYET ise, tam bir vahşet ve barbarlık hâlidir. Belki hayvanlıktır. HÜRRİYET’in sınırlandırılması da, insanlık açısından zarurî ve elzemdir.

Zira gösterişe, zevk ve eğlenceye aşırı düşkün, faydayı zararı ayırdetme yeteneğinden mahrum kişiler; HÜR yaşamak istemediklerinden, kötülüğü emreden nefsin, rezil bir şekilde esareti altına girmek istiyorlar. Kısaca demek lâzımsa: İslâm dairesinin dışında kalan HÜRRİYET; ya istibdat / baskı veya nefsin esareti veya canavarcasına hayvanlık veya vahşettirEğer HÜRRİYET dedikleri; haysiyet kırıcı tecavüzlere fırsat veriyorsa,

Eğer HÜRRİYET dedikleri; ikiyüzlülüğe ve bozgunculuğa imkân tanıyorsa,

İftiralara ve insafsızcasına intikam fikirlerinin ortalıkta dolaşmasına izin veriyorsa,

Şeytancasına safsata ve yanıltıcı sözlere hayat hakkı tanıyorsa,

Hele diyanette, dindarlıkta yani dinsel emir ve buyruklara riayette, lâubalîcesine / saygısızca hareketlere müsait ve uygun bir zemin sağlıyorsa,

HÜRRİYET’in var olduğu söylenen böyle yerler; ister medeniyetin mutluluk veren sarayları da olsa, aslında oralar akrep ve yılanların yuvalandığı yerlerdir.

Düşmanlıkların cirit attığı mahallerdir.

HÜRRİYET böyle yerlerde aslında yok, ancak sözde vardır.

Çünkü mutlak HÜRRİYET, buralara bedel, yüksek dağlarda yurt tutmuş olsa gerek.

Nazlı HÜRRİYET; bu mimsiz medeniyette kendine yer bulamaz.

Fikir hürriyeti, düşünce özgürlüğü, söz hürriyeti ve hattâ hüsnüniyet ve temiz kalplilik ve kalp selâmeti / kalbin korku ve endişelerden uzak olmasını bu durumda; ancak dağlarda aramak lâzım.

Oysa Asya’nın ve İslâm Âlemi’nin ilerleme ve gelişmesinin birinci kapısı; meşru meclise dayalı yönetim şekli ve din çerçevesi içinde kalan HÜRRİYET’tir.

İslâm talihi, kaderi ve ikbalinin anahtarı ise; ister Meşrutiyet, ister Cumhuriyet, ister Demokrasi; hangisiyle isimlendirilirse isimlendirilsin; bunlardaki şûra yani danışma kurulunu harekete geçirmektir.

Nitekim meşru meclise dayalı yönetim şekli olan Meşrutiyet, Cumhuriyet veya Demokrasi denen idare şekli; gerçek manada tatbik edildiği takdirde, yaklaşık iki milyarlık İslâm âleminin manen esaretten kurtuluşunun tek çaresidir.

Öyleyse, yaşasın meşru meclise dayalı idare tarzını seçenler. Sağ olsun İslâmın hakikatlerinden tam ders alan HÜRRİYET güneşi.

X

Âdeta İslâmiyet; yabancıların nazarında -ne yazık ki- ilerlemeye, adalete ve HÜRRİYET’e engel sanılıyor!

Hâlbuki ilk Müslümanların, özellikle o zamanda HÜRRİYET, eşitlik ve adaletleri apaçık delildir ki; İslâm dini, insan hak ve HÜRRİYETlerini, adalet ve eşit hukukun bütün bağ ve gerektirdiklerini içinde barındırıyor.

Öyle ise, bize düşen; zamanın ihtiyaçlarına göre, o âdil hükümleri uygulanır hâle getirmektir.

X

HÜRRİYET’ten maksat; maddeye taparcasına değer verme düşüncesi demek olan maddiyyunluktan gelen; iman ve İslâm’dan ayrılma, sapkınlık yani doğru ve hak yoldan çıkma, yani dalâlet fikrine yol açmak olmamalı.

Çünkü bu; hayvanlara has olan bir HÜRRİYET’tir.

HÜRRİYET’ten hayvanlar gibi kural tanımaz bir özgürlük anlamı çıkarmamalıdır.

X

Gerçek anlamda HÜR olan, ancak mü’mindir / inanandır.

Çünkü dünyayı sanatla yaratan Allah’a abd / kul ve hizmetkâr olanın; halkın karşısında aşağılanmaya tenezzül etmemesi gerekir.

Demek ki, imana ne kadar kuvvet verilse, HÜRRİYET de o kadar kuvvet bulur.

Fakat sınırsız HÜRRİYET ise, tam bir vahşet ve barbarlık hâlidir. Belki hayvanlıktır. HÜRRİYET’in sınırlandırılması da, insanlık açısından zarurî ve elzemdir.

Zira gösterişe, zevk ve eğlenceye aşırı düşkün, faydayı zararı ayırdetme yeteneğinden mahrum kişiler; HÜR yaşamak istemediklerinden, kötülüğü emreden nefsin, rezil bir şekilde esareti altına girmek istiyorlar. Kısaca demek lâzımsa: İslâm dairesinin dışında kalan HÜRRİYET; ya istibdat / baskı veya nefsin esareti veya canavarcasına hayvanlık veya vahşettirEğer HÜRRİYET dedikleri; haysiyet kırıcı tecavüzlere fırsat veriyorsa,

Eğer HÜRRİYET dedikleri; ikiyüzlülüğe ve bozgunculuğa imkân tanıyorsa,

İftiralara ve insafsızcasına intikam fikirlerinin ortalıkta dolaşmasına izin veriyorsa,

Şeytancasına safsata ve yanıltıcı sözlere hayat hakkı tanıyorsa,

Hele diyanette, dindarlıkta yani dinsel emir ve buyruklara riayette, lâubalîcesine / saygısızca hareketlere müsait ve uygun bir zemin sağlıyorsa,

HÜRRİYET’in var olduğu söylenen böyle yerler; ister medeniyetin mutluluk veren sarayları da olsa, aslında oralar akrep ve yılanların yuvalandığı yerlerdir.

Düşmanlıkların cirit attığı mahallerdir.

HÜRRİYET böyle yerlerde aslında yok, ancak sözde vardır.

Çünkü mutlak HÜRRİYET, buralara bedel, yüksek dağlarda yurt tutmuş olsa gerek.

Nazlı HÜRRİYET; bu mimsiz medeniyette kendine yer bulamaz.

Fikir hürriyeti, düşünce özgürlüğü, söz hürriyeti ve hattâ hüsnüniyet ve temiz kalplilik ve kalp selâmeti / kalbin korku ve endişelerden uzak olmasını bu durumda; ancak dağlarda aramak lâzım.

Oysa Asya’nın ve İslâm Âlemi’nin ilerleme ve gelişmesinin birinci kapısı; meşru meclise dayalı yönetim şekli ve din çerçevesi içinde kalan HÜRRİYET’tir.

İslâm talihi, kaderi ve ikbalinin anahtarı ise; ister Meşrutiyet, ister Cumhuriyet, ister Demokrasi; hangisiyle isimlendirilirse isimlendirilsin; bunlardaki şûra yani danışma kurulunu harekete geçirmektir.

Nitekim meşru meclise dayalı yönetim şekli olan Meşrutiyet, Cumhuriyet veya Demokrasi denen idare şekli; gerçek manada tatbik edildiği takdirde, yaklaşık iki milyarlık İslâm âleminin manen esaretten kurtuluşunun tek çaresidir.

Öyleyse, yaşasın meşru meclise dayalı idare tarzını seçenler. Sağ olsun İslâmın hakikatlerinden tam ders alan HÜRRİYET güneşi.

X

Âdeta İslâmiyet; yabancıların nazarında -ne yazık ki- ilerlemeye, adalete ve HÜRRİYET’e engel sanılıyor!

Hâlbuki ilk Müslümanların, özellikle o zamanda HÜRRİYET, eşitlik ve adaletleri apaçık delildir ki; İslâm dini, insan hak ve HÜRRİYETlerini, adalet ve eşit hukukun bütün bağ ve gerektirdiklerini içinde barındırıyor.

Öyle ise, bize düşen; zamanın ihtiyaçlarına göre, o âdil hükümleri uygulanır hâle getirmektir.

X

HÜRRİYET’ten maksat; maddeye taparcasına değer verme düşüncesi demek olan maddiyyunluktan gelen; iman ve İslâm’dan ayrılma, sapkınlık yani doğru ve hak yoldan çıkma, yani dalâlet fikrine yol açmak olmamalı.

Çünkü bu; hayvanlara has olan bir HÜRRİYET’tir.

HÜRRİYET’ten hayvanlar gibi kural tanımaz bir özgürlük anlamı çıkarmamalıdır.

X

Gerçek anlamda HÜR olan, ancak mü’mindir / inanandır.

Çünkü dünyayı sanatla yaratan Allah’a abd / kul ve hizmetkâr olanın; halkın karşısında aşağılanmaya tenezzül etmemesi gerekir.

Demek ki, imana ne kadar kuvvet verilse, HÜRRİYET de o kadar kuvvet bulur.

Fakat sınırsız HÜRRİYET ise, tam bir vahşet ve barbarlık hâlidir. Belki hayvanlıktır. HÜRRİYET’in sınırlandırılması da, insanlık açısından zarurî ve elzemdir.

Zira gösterişe, zevk ve eğlenceye aşırı düşkün, faydayı zararı ayırdetme yeteneğinden mahrum kişiler; HÜR yaşamak istemediklerinden, kötülüğü emreden nefsin, rezil bir şekilde esareti altına girmek istiyorlar. Kısaca demek lâzımsa: İslâm dairesinin dışında kalan HÜRRİYET; ya istibdat / baskı veya nefsin esareti veya canavarcasına hayvanlık veya vahşettir