İman eden bir mümin, iman ettiği değerler için neler yapar? Ritüellerini yerine getirir, en fazla uğrunda ölür. Kendi kutsalına göre gazi, belki şehit olur.

Televizyondaki haber beni bir hayli düşündürdü: Adam, Milli Piyango bileti için Kayseri’den kalkmış, İstanbul’a gelmiş. Bunu, haberci kıza bağırarak ve övünerek anlatıyor. Sabahın erken saatinde kuyruğa girmiş ve iki saattir orada bekliyor. Hava soğuk ve yağmurlu. Başının üstünde şemsiye. Daha ne kadar bekleyeceği belli değil. Kutsal (!) mabet bilet bayiinin önünde uzun bir kuyruk. Az ileride bilet satan bir bayan, o da bağırıyor: “Bütün biletler için şans aynıdır, soğuk havada beklemeyin.” Kimsenin kadını dinlediği yok. Herkes bilet için Mabet’te kendisine sıra gelmesini bekliyor.

Şu işe bakın siz. Bu nasıl bir inanmışlıktır ki kişiyi yüzlerce kilometre öteden getiriyor, soğukta, yağmur altında saatlerce bekletiyor? Bu gişede satılan biletin Kayseri’de satılan biletten ne farkı var? İhtimal olarak düşündüğümüzde Kayseri’deki biletin, İstanbul’da satılan biletten daha düşük şansa sahip olmadığını çok rahat söyleyebiliriz.

Bir dersimde, Milli Piyango’nun, devletin enayilerden aldığı vergi olduğunu söylemiştim. Hala aynı kanaatteyim. İhtimal hesaplarına göre, çıkma şansının sıfır olduğu söyleniyor. Buna rağmen insanlar, bu sıfır şansa niçin iman ederler? Verebileceğim pek çok cevap için şimdilik yutkunmayı tercih ediyorum.

Şansa dayalı oyunların, çekilişlerin kumar olduğu konusunu tartışmıyor, ulemaya bırakıyorum. Bu oyunların kişide yaptığı bağımlılığı, tahribatı; toplumda oluşturduğu çöküntüyü, gerilimi, karamsarlığı önemsiyorum. Bu nasıl bir iştir ki kazanamayan küsüyor, kazanan da kazanmanın ağırlığı altında eziliyor?

Hayatımda şans oyunlarına hiç para vermedim. Yatılı okulda okurken yolda bulduğum yılbaşı biletine bir enstrüman çıkmıştı. Onun hiç hayrını görmedim. Televizyondaki bir dizide de büyük ikramiye kazanan kişinin, kazandığı paralardan dolayı çektiği sıkıntılar anlatılıyor. Emeksiz kazanılan paranın esiri olmak, parasızlıktan daha vahim. Hayallerini gerçekleştiremediğin gibi, huzurunu da kaçırıyorsun.

Olmayacak duaya “amin” demek, diye bir deyimimiz var. Boş yere beklentiye girmek gibi. Peki kazanma ihtimali çok düşük, kaybetme ihtimali çok çok yüksek olan bir belirsizliğe para yatırmak hangi aklın işi? Parası çok olanlar spor olsun diye şansa para yatırabilirler. Yatırdıkları para, onların hayat dengesini bozmayacağı için çok önemli olmayabilir. Gelir ve gider dengesini ancak tutturabilen veya tutturamayan insanların Milli Piyango bileti almalarını nasıl izah etmek gerekiyor? Bu bir hastalıktır, bu bir imandır. Kazanana da kaybedene de huzur vermeyen bir iman.

Daha çok, ya dini anlamda inancı zayıf ya parasının hesabını bilmeyen ya irade yoksunu ya da bir baltaya sap olamadığı için birden zengin olma hayali kuran insanların Milli Piyango biletine veya şans oyunlarına ilgi gösterdiğini gözlüyorum. Muhakeme yeteneği az gelişmiş insanlar bunlar. Lafa gelince, akıllı ve gerçekçi olmak adına mangalda kül bırakmayanlar. Bana göre, uyuşturucu bağımlılarına uygulanan tedavinin bir benzeri uygulanmalı bunlara. Bu insanlar farkında değiller, oysa uğradıkları tahribat açısından diğerlerinden bir farkı yok bunların. Boş hayaller kurmak, gereksiz yere küsmek, kilitlendiği şansın dışındaki her şeye bigane kalmak, kendisini hayata bağlayan değerlerden kopuk yaşamak; bunların belirgin birkaç özelliği.

Şans oyunlarının sektör olması ayrı bir garabet, hele vatandaşının ruh ve beden sağlığını koruma görevini anayasasına yazmış bir devletin bu sektör içinde yer alması, hatta buna öncülük etmesi, tam bir facia. Yapıcı olması gereken devlet, yıkıcı bir eylemle karşımıza çıkıyor. Hem vatandaşının cebinden onu kandırarak parasını alıyor hem de ümitlerini yıkarak ruh sağlığını bozuyor. Adına da “Milli” diyor.

Ülkemizde yıllardır yaşanan bu tiyatroyu artık bitirelim, bu çelişkiyi sonlandıralım. Bırakın insanlar hayatlarında “gel-git” yaşamasınlar. Mutluluk ve huzur içinde, istikrarlı yaşam, herkesin hakkıdır, bunu vatandaşına sağlamak devletin görevidir.

Gelin mabedimizi ve imanımızı gözden geçirelim. Zamanımızı ve diğer kıymetlerimizi doğru mekânda ve istikamette tüketelim. Piyango’nun önündeki “Milli” kelimesini kaldıralım, bu isimlerle kurulmuş müesseselerin isimlerini değiştirelim.

Son söz: Yaşadığı tuhaflıklardan dolayı kendisine, çevresine, ülkesine saygısı azalan insanların sayısını değil, tam tersine saygı, aidiyet, özgüven duyan insanların sayısını artıralım.

”Kıbrıs Türk’ünün tarihsel ve yasal yaşam haklarını, 34 yıldan beri dimdik ayakta duran K.K.T.C’yi yok sayarak Güney Kıbrıs’ta yaşayanlar, ‘Birleşik Kıbrıs’ hayalperestleri!  Kıbrıs Türk’üne türlü tuzaklar kuranlar! Tarihten gelen çığlıkları duyuyor musunuz? Bu yazım, sizler ve o acılı yılları görmezden gelenler için kaleme alınmıştır.”

Her Aralık ayı geldiğinde; 21 Aralık 1963’te adada yaşanan”Kanlı Noel Olayları”, o insanlık ayıpları hatırlanır!

Adanın her yanına tarihin derinliklerinden gelen çığlıklar yayılır…

Her 21 Aralık; Kıbrıs’ta yaşanan insanlık trajedisini, Rum’un acımasızlığını, Kıbrıs Türk halkının bir gece içerisinde nasıl topyekûn yok edilmek istendiğini anlatır!

Her yıl; Aralık ayının son haftası, K.K.T.C’de ”Şehitler Haftası” olarak anılır.

O dönemde yaşananlar, dünya var olduğu sürece bu katliamları gerçekleştiren Rum çetelerinin alnında kara bir leke olarak kalacaktır!

O katliamlardan beni en çok etkileyen, yüreğimde iz bırakanı; aşağıda anlatacaklarımda yaşanmıştır:

Şehitlikte ilk kez o’nun adını okuduğumda tüylerim diken, diken olmuş insanlığımdan utanmıştım.

Çünkü o henüz 16 günlük bir bebekti! O gece küçücük bedeni diri, diri toprak olurken; Rum canilerinin varlığını sezemeyecek kadar küçüktü…

Adını ”Selden”koymuştu anacığı. ‘Selden’ varlık, bolluk getirsin diyerek… Ancak Rumlar; Türklerin asırlardan beri vatan belledikleri Kıbrıs’ta onlara ne bolluğu, ne de varlığı göstermişti!

Umut işte! Ana yüreği böyle hissetmişti.

Ama hayat bu, ne ile geleceği belli olmuyordu ki!

Bu yazımda, o vahşet gecesinde yaşananları bir nebze dahi olsa aktarmaya çalışacağım sizlere.

O acının yaşandığı yerde değildim. Ama 1974’te adada savaşan bir Kıbrıs Gazisi olarak, savaşın içinde öylesi Rum katliamları gördüm ki, insanlığımdan utandım. O nedenledir ki bu olayı gönül gözümden gördüklerimle, hissettiklerimle anlatacağım.

Şu gerçeğin altını da önemle çizmek isterim. 14 Ağustos 1974 gecesi eli kanlı Rum çeteleri Muratağa, Atlılar, Sandallar Köylerinde sivil insanlarımızı Selden Bebekle birlikte katlederken; bizler Rum esirlerine Türk Milletinin alicenaplığını gösteriyorduk. (Bk.”Kıbrıs Yes Be Annem”-2016 Atilla Çilingir)

Şimdi bundan 43 yıl öncesine dönelim, bu katliamların unutulmayan çığlıklarını dinleyelim:

(Yazımın bu bölümünü 2010 yılında yayınlanan ”Tarihten Gelen Çığlık” isimli kitabımdan aynen aktarıyorum.)

”20 Temmuz 1974 de Türk askerinin, Kıbrıs Türk Halkını Rum’un katliamlarından kurtarmak, barış ve özgürlüğü için adaya çıkmasından sonra kocası İsmail de; köydeki diğer erkeklerle birlikte köylerini korumak maksadıyla Rumlara karşı mevzilenmiş, ellerinde mevcut yetersiz silahlarla, Rum çetelerine karşı koymaya çalışmıştı… Köyde eli silah tutan topu, topu 10 kişi vardı! Köyü ele geçirmek için gelen E.O.K.A çetelerine teslim olmamışlardı ama ertesi gün köye giren Rum askerlerine daha fazla direnemeyen bu 10 kişi de esir düşmüş, bilinmeyen bir yere götürülmüşlerdi! Artık köy ve köyde kalan Türklerin tamamı Rum’un insafına teslim olmuştu! Yaşlılar, kadınlar, çocuklar ve bebekler…

Aslında köye giren Rum’ların çoğunu tanıyordu, yıllardır onlarla iç, içe yaşamışlardı! Yaşadıklarına bir anlam veremiyordu zaten! Bu arada silah sesleri de iyice artmış, o tanıdık sesler iyice yaklaşmıştı! Ana yüreği başına gelecekleri hissetmiş, Selden bebeği ile birlikte diğer üç çocuğunu da kanatlarının altına alarak sarmalamıştı hepsini. Evinin yan tarafındaki bina daha emniyetlidir diye düşündü bir an! Oraya geçip saklanmak, saklamak istedi yavrularını ama yapamadı! Ağızlarından akan salyalarıyla kudurmuş gibi bağrışan, insanlığın ne demek olduğundan bihaber, Rum çetecilerine yakalanmışlardı!

Yüreği yerinden çıkacak gibiydi Mualla ananın! Yuvalarından fırlayacakmış gibi korku ile açılan o güzel gözleri; ona, sevgi dolu ana yüreğine, son nefesinde dayanılması imkânsız evlat acısının tanıklığını yaptıracaktı! Hem de en acımasızını…

Onları ve diğer tanıdık çehreleri köy meydanına toplayan Rum çetecilerine yalvardı, yalvardı, yalvardı… Boğazından kan gelinceye kadar feryat etti! Acı dolu çığlıklarıyla inleyen Meserya ovası bile, ana sevgisinin ne olduğunu anlamıştı ama onlar anlamamışlardı! Bu feryatlar, Rum canilerinin umurunda bile değildi!

Rum çetecileri, çok geçmeden suçları sadece Türk olan çaresiz insanlarımızı, köyün dışında açtıkları ”Ölüm Çukuruna” diri, diri atmaya başladılar… Kanatlarının altından koparılırcasına alınan evlatları birer, birer diri, diri toprağa gömülürken; o Yiğit Türk Anası da attı kendisini toprak ananın koynuna, kapandı evlatlarının son nefeslerini vermemiş o küçücük bedenlerinin üstüne…

Selden Bebek henüz 16 günlüktü. Ona nasıl kıyarlardı? Bu cinayetleri işleyenler, insan olmadıkları gibi hayvanda olamazlardı! Çünkü vahşi yaşamda bile hayvanların acıma dürtüleri vardır diye düşündü! Sonra son nefesini verirken, bir hamleyle uzanan anaç elleriyle kavradı yavrularını. Birkaç saat önce emzirmiş olduğu Selden Bebeciği, diğer çocuklarıyla birlikte oracıkta Şehit düştüler. O kahredici gecede toplam 37 savunmasız insanımız katledilmişti.”

Şimdi soruyorum:

Siz bu ve daha beteri insanlık ayıplarının suçluları, suç ortakları!

Siz, insanlıktan nasibini alamamış pişkinler!

Siz, insanlığın ne demek olduğunu unutan gafiller!

16 günlük Selden Bebek, diğer insanlarımızla şahadet mertebesine erişirken, onun ana sütü kokan son nefesini işittiniz mi? Yaşamının 16’ncı gününde gözlerindeki son bakışı gördünüz mü? Ölüm saçan beyinlerinizin yaratmış olduğu bu insanlık ayıbından utanmadınız mı?

Size sesleniyorum:

Kıbrıs sorunu 20 Temmuz 1974’te Türkiye’nin adayı işgal etmesiyle başlamıştır diyenler,

Bu tarihsel yalana alet olanlar,

Mehmetçiğin savaşta dahi düşmanına kucak açıp; aşını, suyunu paylaştığını, onun insanlık abidesi yardımlarını unutanlar,

Kanlı geçmişinizdeki bu insanlık ayıbıyla yüzleşmekten kaçanlar!

Ey, bu insanlık suçunu yok sayanlar!

Yürekleri yaralayan bu katliamlar nedeniyle Kıbrıs Türk’ünden özür dahi dilemeyenler!

Ey, adanın yarı buçuğunda, Güney Kıbrıs’ta yaşayanlar size sesleniyorum:

1955-1974 yılları arasında Kıbrıs Türk’lerine yaşatmış olduğunuz acıları, o katliamları yapan canilerinizi, tarihinize kayıtlı bu utanç sayfalarını sadece hatırlatmak değildir amacım! Bu insanlık suçunu işleyenleri, bugüne kadar yargılamadığınız, cezalandırmadığınız için, gelmiş geçmiş tüm yöneticileriniz de dâhil suçlusunuz, bu insanlık ayıbının suç ortaklarısınız.

Kıbrıs Türk Halk’ı, Rum çetelerinin gerçekleştirdiği bu etnik katliamlarla karşı, karşıya kalırken, bu insanlık dramına gözlerini kapatan, katledilen insanlarımızın çığlıklarına kulaklarını tıkayan vahşi batının nasır tutmuş vicdanlarına, bu soykırım hamlesine sessiz kalan barış havarilerine de sesleniyorum:

Duyuyor musunuz tarihin derinliklerinden gelen o çığlıkları?

Bu güne kadar görebildiniz mi bu gerçekleri?

Hukukun üstünlüğü sadece sizler için mi geçerli?

Duyun bu ‘unutulmayan çığlıkları’. Görün o acılı yılları. Verin bu insanlık ayıplarının cezalarını.

Duyun ve görün ki!  Sizin olmasa bile tarihin vicdanı rahat etsin!

Ve sizler!

Kıbrıs Türk Halkının hakkını, hukukunu savunmakla görevliler. Sakın ola ki, bunlar tarihin derinliklerinde kaldı demeyin!

En azından bu katliamları yapıp da hala Güney Kıbrıs’ta ellerini kollarını sallayarak dolaşanların yargılanması için gereğini yapın, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesine gidin.

Bir kişi için yetmez, binlercesi için müracaat edin.

(Tüm şehitlerimizin aziz hatıraları önünde saygıyla eğiliyorum. Ruhları şad olsun)

Prof. Dr. Anıl Çeçen‘in yıllar önce Yankı Dergisi’nde yayımlanmış yazısını WhatsApp grubumuzdan bir arkadaşımız bizimle paylaştı.

Önce bahsi geçen Prof. Dr. Anıl Çeçen yazısının özetini ve bu yazıya grubumuzdan Yard. Doç. Dr. Sakin Öner‘in eleştirilerini aktararak bir sonuca varmaya çalışacağım.

“Mahmut Çetin’in 1997 yılında yayınlamış olduğu kitabında bir büyük ailenin İstanbul Boğazı kıyısındaki serüvenini anlatmaktadır.

“Boğaz’daki Aşiret” isimli bu kitabında yazar Polonya göçmeni Yahudi asıllı bir yabancı ailenin, sülale boyutundaki Boğaz macerasını dile getirmektedir. Osmanlı İmparatorluğuna göç ettikten sonra Mustafa Celalettin Paşa adını alan Polonyalı Konstantin Borzecki merkezli Polonyalı Yahudi ailesinin Lehistan’dan kalkıp gelerek Osmanlı ülkesine yerleşmesi, İstanbul Boğazının kıyılarında kendilerine bir gelecek kurmaları, hem Osmanlı İmparatorluğunun hem de Türkiye Cumhuriyetinin tarihinde önemli bir yere sahiptir.

Asya ve Avrupa kıtaları arasındaki merkez bölgedeki devlet olduğu içindir ki, Osmanlı İmparatorluğu döneminde ve daha sonra da göç eden aileler, isim değiştiren sülaleler ve dinlerinden ya da etnik kökenlerinden dönen zengin ye aydın kesimler fazlasıyla görülmüştür.

Rus işgali sonrasında Polonya’dan kaçan başka bazı aileler de Beykoz’un arkalarında Polonezköy‘ü kurarak bu bölgeye yerleşmişlerdir.

Boğaz’daki Aşiret bir buçuk yüzyılı geçen zaman diliminde, Osmanlı ve Türk devlet yaşamında birçok önemli kişiyi Türkiye’ye kazandırmıştır.

Mustafa Celalettin Paşa’nın oğlu Hasan Enver Paşa, Nazım Hikmet, TKP kurucusu Zeki Baştımar, Orgeneral Turgut Sunalp, yazar Refik Erduran, Oktay Rıfat, Samih Rıfat gibi yazarlar, Orgeneral Ali Fuat Cebesoy, Mehmet Ali Aybar, Rasih Nuri İleri, Nihat Sargın, Celal Nuri İleri, Suphi Nuri İleri, Abidin Dino, Namık Kemal, Abidin Paşa, Numan ve Nermin Menemencioğlu, Halikarnas Balıkçısı, Şirin Devrim, Prof. Dr. Suna Kili, futbolcu Sabri Dino, Ali Niyazi ve benzeri birçok tanınmış isim, Borzenski sülalesinden gelen Polonya asıllı olup, daha sonraları Boğaz’daki Aşiret üyeleri olarak Türk toplum ve siyaset yaşamında önde gelen roller oynamışlardır.

İmparatorluktan, Cumhuriyete geçerken ve Batı dünyasından modernizm Türkiye’ye gelirken, bu gibi göçmen ve dönme ailelerin öncülük ve taşıyıcılık görevi üstelendikleri görülmüştür.

Boğaz’daki Aşiret, bir kitabın adı ve o kitaba adını veren bir ailenin tanımlamasıdır ama günümüzde İstanbul Boğazının kıyılarında yaşayan beş yüz aileye verilen ortak isim haline de gelmiş durumdadır. TÜSİAD’a üye olan beş yüz zengin işadamı aileleriyle beraber yaşadığı İstanbul Boğazı o kesimin akrabalarıyla birlikte zaman içerisinde yeni bir Boğaz Aşireti yaratmıştır.

İstanbul’u aynı zamanda borsa ve sermaye merkezi konumuna getiren Boğazdaki yeni aşiret, İstanbul üzerinden bütün Türkiye’yi yönetebilmenin arayışı içindedir.

Boğaz Aşireti, aynı zamanda bütün basın ve medya organlarını da satın alarak, özel çıkarları doğrultusunda bunları kullanmaktan çekinmemektedirler. Para gücü medya gücüne dönüşürken, aynı zamanda siyaseti yönlendirmekte ve aşiretin çıkarlarına uygun düşen yeni siyasi modeller ya da politikalar, Boğaz kıyısındaki yalılardan ortaya çıkmaktadır.

Misakı Milli sınırları içinde, Boğaz’daki Aşiret’in değil ama Türk milletinin ulusal egemenliği geçerli olmalıdır.

Önümüzdeki dönemde; ya Türk milleti yeniden egemen olacak ve Boğazdaki Aşiret’in çıkarları sınırlanacak ya da Boğaz’daki Aşiret, küresel sermaye ile ortaklık içerisinde hegemonyasını artıracak, bunun sonunda Türk devleti ve milleti sıkıntı çekmeye devam edecektir. Türk devletinin güçlenmesi ve Türk milletinin mutlu bir düzene kavuşabilmesi için; Boğaz’daki Aşiret’in anayasa ve yasal çerçevede denetim altına alınması gerekmektedir.”

Prof. Dr. Anıl Çeçen değerli bir bilim adamıdır. Bu yazı içinde çok önemli gerçekler var. Fakat bu yazıdaki yöntem tarihi okuma ve bugüne uyarlama açısından sorunlu bir yaklaşımdır.

************************************

BİRİNE HAİN DEMEK O KADAR KOLAY OLMAMALI

Yard. Doç. Dr. Sakin Öner‘in Anıl Çeçen’in, yazısındaki toptancı yaklaşım yerine ismi geçenlerin tek tek değerlendirilmesi gerektiğine dair eleştirilerine aynen katılıyorum.

Aydınlar Ocağı Genel Sekreteri Yard. Doç. Dr. Sakin Öner tam bir Türk Milliyetçisidir. O’nun bu yaklaşımı Türk Milliyetçilerinin ırkçı olmadığını gösteren, “Ne mutlu Türk’üm DİYENE” sözüne inanmışlığın bir belgedir.

Bakın Sakin Öner Hoca “Birine Hain Demek O Kadar Kolay Olmamalı” başlığıyla görüşlerini nasıl anlatıyor?

“Ben yıllardır Türkçülük Tarihi üzerinde çalıştım. Mustafa Celaleddin Paşa Fransızca Türk tarihi ve grameri üzerine yazdığı ‘Eski ve Modern Türkler’ kitabıyla Türkleri Avrupa’ya tanıtmıştır. Yusuf Akçura, Paşa’nın bu eseriyle Türkçülük Tarihine geçtiğini ‘Türkçülük’ isimli eserinde belirtmiştir.

Polonya leh asıllı iyi eğitim almış Mustafa Celaleddin Paşa 1848 yılında Rus ve Prusya zulmüne başkaldırmış ve 1849’da Osmanlı’ya sığınmıştır. Üstün harita bilgisi dolayısıyla Yüzbaşı rütbesiyle orduya alınmıştır. İki yıl sonra 1851’de İslamiyet’i kabul etti. Bektaşi oldu. “Mustafa Celaleddin” ismini bizzat Şeyhülislam verdi.

Çalışmasından memnun olan Mirliva Ömer Paşa büyük kızı Saffet Hanım ile evlendi. 1875 yılında çıkan Hersek İsyanına karşı savaşırken Karadağ’da yaralandı ve 1876 yılında 50 yaşında şehit düştü. Kendisinin leh değil, Gagavuz (Gökoğuz) Türk’ü olduğu konusunda ciddi iddialar var. Atatürk’ün de Mustafa Celaleddin Paşa’nın çalışmalarına büyük değer verdiği belirtilir.

Bu yüzden Türklük için eser vermiş ve şehit düşmüş devlet büyüklerini yanlış tanımayalım.

Nasıl Türkçeleşmiş kelimeleri Türkçe kabul ediyorsak, Türkleşmiş ve Türklüğe hizmeti geçmiş kişileri de Türk kabul etmemiz gerekir. İhanet, hain kelimelerini kolay kullanmamak gerekir.

Yazıda ismi geçen Mustafa Celaleddin Paşa Nazım Hikmet’in büyük dedesidir. Bizi kimin dedesi olduğu değil, kendisinin yaptıkları ilgilendirir. (Nazım Hikmet, beğensek de beğenmesek de, hatasıyla sevabıyla bir Türk şairidir. RS)

O yazıda Namık Kemal bile dönme olarak gösterilmiştir. Böyle saçma bir şey olamaz.”

Sakin Öner Hoca, solun ve İslamcı kesimlerin tarihi, sosyal ve siyasi olayları kalıplaşmış önyargılarla açıklayan zihinsel hastalığından ne kadar uzakta.

Türkiye’nin bütün meselelerini kapitalist veya Siyonistlere bağlayarak, genellemelerle açıklama hastalığına düşmeden, akılcı ve ilmi bir yöntemle anlamaya ve anlatmaya çalışmak…

İşte gerçek bir aydın olmanın ilk şartı budur.

Kırk yılı aşan hekimlik hayatımda bilgim ve becerim yettiğince, hekimlik üstadımız Hipokrat’ın ”Önce Zararlı Olma!” ilkesini unutmadan mesleğimi icra etmeye çalışmışımdır. Bu meslek hayatımdaki bizzat hekimlik çalışmalarım yanında, tanıdık olsun-olmasın danışmanlık gibi bir sorumlulukla, sağlık sorunları olan insanlarımıza, neyi-nerede-nasıl yapmaları daha doğrudur şeklindeki çalışma tarzım, yol göstermelerim benim için ayrı bir mutluluk sebebi olmuştur. Hekimlik mesleğimi bana kazandıran Ankara Tıp Fakültesinin Cebeci kampüsü yokuşunu elimizde beyaz gömlekle yürürken, nereye gideceğini bilemediği için, önümüze çıkıp yol yordam yardımı isteyen insanlarımızın çokluğu, böyle bir danışmanlık hizmetinin lüzumluluğunu hissettirmiş ve bu yöndeki yardımların önemli olduğunu benimsememde etkili olmuştur. Daha sonraki hizmetlerim ve seçtiğim uzmanlık dalının da çalışmalarımın faydalılık derecesini arttırdığına inanıyorum.

‘Mazhar Osman-Kapalı Kutudaki Fırtına’ kitabını okuyunca bu konuda bir değerlendirme yapmayı gerekli buldum. Dr. Mazhar Osman bir başka branşta uzmanlık arzusuna rağmen, bir hocasının yönlendirmesi ile asabiye ve ruh hastalıkları alanında çalışmaya başlar. O’nun karakterine uygun olan bu tercihe, çalışkanlığı ve gayreti de eklenince, bu alandaki hizmetlerde çok hızla iyileşmeler ve gelişmeler olmuştur. Kitaptan, sevilerek ve benimsenerek yapılan bu azimli çalışmalar sayesinde, çok kötü şartları sebebi ile giriş yasağı olan ve hekimler için bile özel müsaade ile girilen, sanki bir deliler hapishanesine dönüşmüş akıl hastalarının bulunduğu Toptaşı Bimarhanesi’nden, tıp ilminin ve insani hizmetlerin,  çok iyi hale getirildiği Bakırköy Akıl Hastanesine dönüşümün hikayesini öğreniyoruz. Selçuklular döneminde ve Osmanlı Devleti’mizin ilk dönemlerinde, su sesi- müzik sesi ile tedavi gibi akıl hastalarına verilen yüksek kalitedeki hizmet ile tedavilerin yapıldığı darüşşifalarımızdaki kalitenin devam ettirilemediğini,  Edirne ve İstanbul’daki merkezlerde dahi çok olumsuz, yetersiz durumlara düşmüş olduğumuzu öğreniyoruz. Buna üzülüyor, ama Türkiye Cumhuriyeti Devleti’mizin kısa sürede bu alanda da ciddi iyileşmeler sağlayarak halkımıza yeterli, kaliteli hizmet alanları açabildiğini öğreniyoruz. Mazhar Osman ismi ile özdeşleşmiş bu akıl hastanemiz halen kendi alanında ülkemizin önemli bir sağlık kurumu olarak hizmetini sürdürmektedir.1905’de hekimlik mesleğine başlayan, 1951’de ölümüne kadar tıp alanında, özellikle kendi branşında çok önemli hizmetler ortaya koyan Dr. Mazhar Osman’ı anlatan bu kitap, okuruna Dr. Mazhar Osman’ın hayatı üzerinden o tarihlerdeki muhtelif anlayış şekillerini olaylar üzerinden aktararak ilgi çekici bilgiler de vermektedir. Ama en önemlisi bir işin sevilerek yapılması halinde ve uygun meslek seçiminin başarıdaki önemini göstermektedir.

Bu dönemleri daha iyi anlamak için bu ve benzeri eserleri okumamız gerektiğine inanıyorum. Böylece 1900’lerde, yaşadığımız bu topraklarda sağlık dahil hayat şartlarının iyi-kötü, eksik-yanlış ve yetersizliklerinin neler olduğunu bilip öğreniyoruz. Özellikle bazı hizmetlerin Anadolu topraklarında Cumhuriyetle birlikte gelişip yaygınlaştığını görüyoruz. Ayrıca sağlıkla ilgili hatıra ve romanlaştırılmış bu gibi eserlerden, hasta ve hastalıklara karşı çok başarılı çalışmaların yapılarak sıtma, tüberküloz, trahom, cüzzam gibi birçok hastalığın ortadan kaldırılması; tifo, tifüs, kolera, çocuk felci gibi salgın yapan bulaşıcı hastalıklara karşı önemli iyileşmeler sağlandığını, bu başarılı hizmetlerin ise iyi bir yönetim ve işini seven, fedakarca çalışan hekim ile diğer sağlıkçılarca yapıldığını öğreniyoruz.

Bu hizmetlerdeki iyileşmeler 1950’lerden sonra hekim ve yardımcı sağlık eleman sayısının artması, bu alandaki eğitim kurumları ve hizmet birimlerinin çoğalması ile daha da hızlanmıştır.1980’lerden sonraki gelişmeler ile ülkemizde sağlık hizmetleri daha gelişmiş, batı ülkelerinin seviyesini yakalamıştır.

2002’den sonraki sağlıkta dönüşüm programları bu hizmetlerden halkın yararlanmasını daha da hızlandırmış, sağlık hizmetlerine ulaşmak çok fazla kolaylaşmıştır. Sağlık hizmetlerinde özel hastaneciliğin de teşviki, sağlık alanında çok daha yeni imkanların ortaya çıkmasını sağlamıştır. Şu anda diğer ülkelerden gelen insanlara da hizmet veren bir durum mevcuttur.2020’lerde sağlık sistemimizin hasta memnuniyeti, ekonomikliği ve güvenilirlik yönü ve bu hizmeti veren hekim dahil sağlık çalışanlarının da memnuniyeti yönünden yeniden gözden geçirilmeye ihtiyacı vardır.

Bugün dünden iyidir. Yarınların daha da iyi olması gerekir. Bu, iyi eğitilmiş, doğru ve uygun tercihlerle iş ve meslek hayatına atılan, çalışkan insanlar sayesinde olacaktır. İyi bir yönetim anlayışı ile tamamlanan bu özellikteki insanlarımızın artması sayesinde hizmetlerin kalitesi artacak, böylece kalkınmışlığımız, huzur, güven ve refahımız ileri gidecektir.

Yarınlarımızı daha iyileştirecek bilgili ve çalışkan insanlarımızın daha çok olması dileği ile…

Bir cep telefonunda; bir adet televizyon, bir adet video, bir adet kamera, bir adet fotoğraf makinası ve bir albüm, bir adet tarayıcı, üçü birarada ev + iş + araç telefonu, bir adet radyo ve bir teyp, bir adet walkman ve kayıt cihazı, bir adet klavye, bir adet dizüstü bilgisayar, bir adet uzaktan kumanda, bir adet saat ve kronometre, bir adet taşınır banka şubesi, minik bir oyun salonu, küçük bir fotoshop ve kolaj atölyesi, bir adet meteoroloji baloncuğu, bir adet yazı tahtası ve kısmî projeksiyon, bir adet haritalık, bir adet takvim, bir adet el feneri, bir adet hesap makinası, sınırsız cilt ansiklopedi ve sözlükler, her dile çeviri bürosu, sağlık takip çipi, seyyar koordinatlandırma merkezi, duyuru panosu, yayıncılık bürosu, müzik kutusu, gazetelik-dergilik, cemiyet-davetiye, kahvehane-kumar; ne ararsan var.

Cep telefonunu biz geliştirmedik, içindekileri de.

Facebook gibi 2 milyar insanın levh-i mahfuz özentili ameller kütübünü biz çıkarmadık, Amerikalılar çıkardı. Türkiye nüfusunun yarısı orada ama.

1 milyar küsur insanın haberleşme ağı Whatsapp‘ı biz çıkarmadık, Facebook’u çıkaranlar çıkardı. 750 milyon kişinin kullandığı Instagram uygulamasını da biz çıkarmadık, kezâ Facebook’u çıkaranlar çıkardı.

Dünyanın en büyük arama motoru Google‘u biz kurmadık, adamlar kurdu. Yan kuruluşlarından sadece YouTube‘nin 1,5 milyara yakın kullanıcısı var. Gmail, Alexa ve Blogger‘ı saymıyoruz bile.

Daha 400 milyon kişiyi bulmamasına rağmen sosyal ve siyasal sistemler üzerindeki etkisiyle elit sanal güç Twitter‘i de biz bulmadık, onlar buldu. Periscope gibi anbean canlı yayın da onların.

Ya Bill Gates‘i 90 milyar dolarlık şahsi servetle Dünyanın en zengini yapan Microsoft‘a ne dersiniz? Windows, MSN, Pinterest, Office, Linkedİn, Bing, Skype gibi yan ürün isimlendirmelerine bakarsak herhalde tahmin edersiniz?..

Dünyanın en çok kazanan (saniyede 5500 dolar) şirketi Apple bizim değil Amerika‘nın. Piyasa değeri 800 milyar dolara yakın. Yani 80 milyonluk Türkiye Cumhuriyeti’nin yıllık gayrisâfi yurtiçi hâsılasına eş.

Sürücüsüz araba‘yı biz değil Google geliştiriyor. Yapay zekâ robot teknolojisinde Facebook sınır tanımıyor. Tesla Motors‘un CEO’su Elon Musk‘u tek şarjla 800 km yol alabilen elektrikli kamyon ve saatte 400 km hız yapabilen elektrikli otomobil üretirken bize, bizim – belki de paralı – davetimiz üzere, bir türlü yapamadığımız yerli oto‘yu yapma adına fikir vermeye geliyor.

Bizse Erdoğan-Kılıçdaroğlu, Fener-Cimbom-Beşiktaş, Reza-Kudüs, Dizi-Yarışma-Evlilik programı düzlem ve ikilemlerinde hayvanlara işkenceden, sürekli birbirine saçma sapan şiddet gösterileriyle şerha şerha yarılan bir toplum hüviyetindeyiz.

Ki bazen gaza gelip “Dünya 5’ten büyüktür”, “Katil İsrail; Ortadoğu’dan defol!” desek te hiç de öyle değil. Gerçekte hem Dünya 5’ten küçük hem ABD, Çin, İngiltere, Fransa, Rusya’nın yerini Facebook İmparatorluğu, Google Devleti, Microsoft Federasyonu, Twitter Cumhuriyeti, Apple Meşrutî Krallığı gibi yeni beş’ler (neo-five) alıyor.

‘Kahrolsun‘lu cümlelerimizle kimse kahrolmuyor ama günlük yapıp etmelerimizle birbirimizi kahretmeyi iyi beceriyoruz. Ve bundan rahatsız da değiliz heyhat!

A.B.D Başkanı Trump; Arap ülkelerini hiçe sayarak, Kudüs’ü İsrail’in başkenti olarak tanıdığını açıklayınca..!

Türkiye’nin dönem başkanlığını yaptığı bu süreçte, İslam İşbirliği Teşkilatına üye ülkeler de, ülkemizin liderliğinde bu kabul edilmez duruma anında karşılık verdiler:

Doğu Kudüs’ü Filistin Devletinin Başkenti olarak tanıdıklarını ilan ettiler.

Trump’ın bir saatli bomba gibi bu tanınmayı Ortadoğu’nun en hassas yerine bırakması, Amerikan Büyükelçiliğinin Kudüs’e taşınacağını açıklamasının sonuçlarını bekleyip göreceğiz…

Ancak sonucu her ne olursa olsun Türkiye’nin liderliğinde yapılan iş birlikteliğiyle, bu emperyalist İmparatorluğuna verilen yanıt, ülkemiz adına önemli bir başarıdır; İslam ülkeleri adına da güçlü bir moral kaynağı yaratmıştır.

İşte tam da bu noktada akla gelen, bu coğrafyada neredeyse bir asırdan beri çözülmesi gereken önemli bir konu daha vardır!

Kıbrıs adasında yaşanan de-facto durum ne olacaktır?

Akdeniz’in orta yerinden; dünyanın enerji coğrafyası Ortadoğu’yu kontrol eden Kıbrıs’ın kaderi değişeli 43 yıl olmuş; adanın güneyinde ayrı, kuzeyinde ayrı iki devlet vardır…

Kıbrıs’ın Güneyinde yaşayanlar Ortodoks, Kuzeyinde yaşayanlar Müslümandır.

Adanın yarı buçuğunu temsil eden GKRY’ni Hristiyan âlemi yasal hükümetmiş gibi tanımakta ama adanın kuzeyinde 34 yıldır yaşayan K.K.T.C’yi yok saymaktadır!

Adeta biri varmış, diğeri yokmuş gibidirler…

Bu adanın bir de başkenti vardır:

Adı Lefkoşa’dır…

Dünyanın bölünmüş son başkentidir!

Bu bölünmüşlük 1964’ten beri geçerlidir…

1963’ün 21 Aralığında adanın tamamında Türk köylerinin Rumlar tarafından yakılıp yıkıldığı, Türklerin kanının oluk, oluk akıtıldığı o meşum geceden sonra adına ”kanlı dere” denen yerin hemen dibinden geçen bir hatla bölünmüş bir başkenttir burası!

Bu başkent; o kanlı Noel gecesinden sonra adada görevli BG Komutanı İngiliz General Peter Young’ın, Lefkoşa’daki Rum-Türk yerleşim yoğunluğuna göre haritadan belirlediği ”yeşil hat” ile ikiye bölünmüş; 1974’ten sonra da adanın ve başkentinin bugünkü sınırları çizilmiştir.

Aslında 50’li yıllardan, bugüne adada değişen bir şey yoktur!

Rumlar adanın tamamını ele geçirmek için 1963 ve 15 Temmuz 1974’te iki hamle yapmış, adada yaşayan Kıbrıs Türk’ü, Türkiye buna müsaade etmeyince; adanın Güneyi Rumlarda, Kuzeyi Türklerde kalmıştır.

Adada her birinin yaşamı da, dili de, dini de, yönetimi de, meclisi de, halkların irade gücü de ayrı iki devlet vardır.

Ama hala birileri bu coğrafyadaki türlü menfaatleri için, ‘çözüm dedikleri türlü oyunlarla’ bu iki halkı, bu iki ayrı devleti birleştirmenin peşindedir!

Bu oyunlar artık durmalı, durdurulmalıdır.

Bunu yapacak olan da yine Türkiye’nin liderliğidir, İslam ülkeleridir.

Mademki Hıristiyanlık dünyası adanın sahibi olarak Rum kesimini tanımakta; asırlardan beri yaşadığı, vatan topraklarını Kıbrıs Türk’ünün elinden koparıp almanın planlarını yapmaktadır!

O zaman ahir çoğunluğu ile asırlardan beri Müslüman olan, günün beş vakti minarelerinden Ezan-ı Şerifin, salaların yükseldiği K.K.T.C’yi devlet, başkentini de Kuzey Lefkoşa olarak tanımanın zamanı gelmiştir.

Bu konuda da öncülüğü 34 yıldan beri K.K.T.C’yi tanıyan tek ülke olarak Türkiye yapmalı, İslam Ülkelerini bu tanınmaya davet etmelidir.

1963’te adayı kan gölüne çeviren Rum tarafını Hristiyan âlemi adanın yasal sahibi olarak tanımakla kalmamış; onları AB’ye üye de yapmıştır!

Bu adaletsizliğin, hukuk tanımazlığın yanı sıra; adanın kuzeyinde yaşayan Kıbrıs Türk Halkı hala insanlık dışı ekonomik ve siyasi ambargolarla boğuşmakta, insan hakları ellerinden alınmaya devam etmektedir!

K.K.T.C’de yaşayan Kıbrıs Türk Halkı Müslüman kimliği ile tıpkı Kudüs’te olduğu gibi İslam âleminin de temsilcisidirler.

Kudüs tabii ki önemlidir, Kudüs İslam âleminin simgesidir. Filistin Devleti de, Filistin Halkı da özgürce yaşamalı; Kudüs sonsuza dek İslam’ın elinde kalmalıdır.

İşte tam da bu noktada sorulması gereken soru şudur;

Ya Kıbrıs Türk’ünün yaşam hakkı ne olacaktır?

Hak ve hukuk sadece Rum tarafının mıdır?

Rumları adanın yasal hükümeti olarak tanıyan Hristiyan âlemine mensup ülkelere, İslam ülkelerinin vereceği bir cevap olmalıdır..!

Ey İslam Ülkeleri!

Görün artık bu gerçeği.

Hani GKRY’de mevcut 39 Büyükelçilik arasında sizin de elçiliklerinizin bulunduğu yerin kuzeyinde de bir devlet var.

Adı: Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti…

Filistin’i devlet, Doğu Kudüs’ü de başkenti olarak tanıdığınıza göre;

Bu devleti de, devletin başkenti olarak Kuzey Lefkoşa’yı da tanımanızın zamanı gelmedi mi?

Bu ikircikli durum niye?

Yoksa bu tanımaya; küresel güçlerle birleşen bölgesel menfaatleriniz mi mani?

“Birçok Kırım ve Kafkas Türk’ü göçlerine ara vererek Balkanlara yerleşti. Ancak Balkanlarda Osmanlı-Türk Devletinin elinde çıktıkça gözler ana vatana doğru yeni göçler için çevrildi.

Kırım Türkleri arasında ana-babası, dede-ninesi Balkan topraklarında doğmuş olan insanımız çoktur. Hatta bunların bir kısmı halen hayattadır. Gelmeyenler ise Balkanlarda yaşamaya devam etmektedir.

Necip Hablemitoğlu; Kırım’dan yola çıkmış, Balkanlar da uzun bir mola vermiş olan bir ailenin hayatını Türk milletine adamış değerli bir evladıdır.

Türk milletinin bu yiğit çocuğu 18 Aralık 2002 tarihinde Ankara’da şehit edilmiştir.

Düşman güçlerce şehit edilişinin yaklaştığı bu günlerde; Hablemitoğlu’nu anmak, onun mücadelesini hatırlamak ve onun şahsında Türk Dünyasının karşılaştığı sorunlarla yüzleşmek, bizim için insani olduğu kadar milli bir görevdir.

Hablemitoğlu’nun şehit edilişinin detayları Ahmet Güler’in, “Alman Derin Devleti” ve Talip Doğan Karlıbel’in “Alman Gizli Servislerinin Türkiye Operasyonları” adlı kitaplar da yeterince anlatılmıştır. Bu güne kadar, bir Allah’ın kulu da çıkıp bahsettiğimiz kitaplarda yazılanları tekzip etmemiştir.

Türk milleti açısından, bu olayın değerlendirilmesi icap eden en önemli yanının; vatan ve millet hizmetini yaşamının ana gayesi haline getirmiş olan bir Türk çocuğunu, başkent Ankara’da koruyamamış ve bu güne kadar katillerini bulamamış ya da katillerini bilsek bile deşifre edememiş olmamız olduğunu düşünüyorum.

Unutulmamalıdır ki; büyük devlet olmanın en büyük göstergelerinden biri “misli ile mukabeledir”. Eğer bu iradeyi gösteremezseniz şamar oğlanına döner, onun bunun kucağında oyuncak olursunuz. Bu gün olduğu gibi demeye dilim varmıyor. Zaten böyle bir şeyi milletime ve devletime hiç bir zaman yakıştıramam, bunu yapmayı uygun da bulmam.

Bana sorarsanız; bu millet ne bitmek bilmez göçleri, ne bu kadar zulmü, ne askerinin kafasına çuval geçirilmeyi, ne de Hablemitoğlu örneğinde olduğu gibi değerli evlatlarını hain kurşunlara kurban vermeyi hak ediyor. Sustukça tepemize binmek için üzerimize gelindiğini her halde hepiniz görüyorsunuz.

Amacım Hablemitoğlu’nun mücadelesini anlatarak, Türk milletine bir kez daha oynanan oyunu açıklamak. Çünkü Türk milleti kötü hasletleri nedeniyle halen uyanmakta nazlanıyor. Tarih; onun için değersiz bir bilim dalı olmaya devam ediyor. Ancak ne yazık ki ders alınmazsa tekerrürün olacağını hatırlatan bir bilim dalı nasıl dikkate alınmaz !!. İnşallah bunu bir an önce anlarız.

Yoksa birileri ülkenize gelir, başkentinizin göbeğinde ellerini kollarını saklayarak değerli bir insanınızı şehit eder ve yine ellerini kollarını sallayarak çekip giderler ya da aramızda yaşamaya devam ederler.

Türk milleti büyük bir millettir. Türkiye Cumhuriyeti Devleti’de 84 yıllık bir devlet değildir. Bu milletin ve onun yüce devletinin binlerce yıllık tarihi vardır.

Türk milleti; insanlığa önderlik edecek genetiğe sahip, bir elin parmaklarını geçmeyecek sayıdaki milletlerden biri hatta en önemlisidir. Bu gerçeği bilmek ve kabul ederek gereğini yapmak zorundayız. Bahsettiğimiz büyüklüğün getirdiği sorumlulukta aynı ölçüde büyüktür. Belki bu sorumluluk gözümüzü korkutmakta ve bizi mücadeleden alıkoymaktadır.

Ancak Hablemitoğulları gibi olan insanlar mücadeleden kaçmamakta ve gerekirse can ile bedel ödemek zorunda kalmaktadırlar.

Bizim bu nedenlerle Necip Hablemitoğlu’na ve onun gibi mücadele edenlere başta vefa olmak üzere büyük borçlarımız bulunmaktadır. Bu borçları en azından onları anarak göstermek zorunda olduğumuzu düşünüyorum.

O da biz onu anmadan önce “Kemal’in Öğretmenleri”ni anarak bunu yapıyordu.

Biz de onu anarak millete ve devlete hizmetin unutulmayacağını vurgulamak ve göstermek istiyoruz.

Hablemitoğlu, “Kemal’in Öğretmenleri”ni şöyle anlatıyor; “…Gözlerini kırpmadan gösterilen Türk toprağına gitmişler, hayatları pahasına görevlerini sürdürmüşlerdi. Tıpkı şimdilerde güneydoğuda PKK’lı teröristlerce şehit edilen genç meslektaşları gibi! Ama Ali Kantarelli öğretmenin dışındakilerin ne adları ne de kabir taşları var ! Ne giderken sormuşlar, ne de Tanrı cennetine uçmağa varırken, ilgi ya da hatırlanmayı bekliyorlar mı? Sanmıyorum, çünkü onlar Türklüğe hizmet yolunda ulaşabilecekleri en üst mertebeye ulaşmışlar. Ama yine de siz lütfen gözlerinizi kapatıp buz gibi soğuk bir ülkede başında haç dikili bir kabir hayal edin ve içindeki şehitlerimize ulu Tanrıdan sonsuz rahmetler dileyin! Bir de gönül pınarınızdan süzülüp, kalp gözünüzden dökülecek sımsıcacık şükran ve sevgi dolu bir damla yaş! Hepsi o kadar…

Evet bir gün yolunuz Gagauz Yeri’ne düşerse, Çadır, Vulkaneşti, Taraklı gibi şehirlerde ve Kıpçak, Baurçi, Tomay gibi köylerde Gagauz soydaşlarımızın tertemiz Türkçelerini duyup bize olan duygusal yakınlıklarına tanık olduğunuzda artık bilirsiniz ki, bu bölgelerde “Kemal’in Öğretmenleri” görev yapmışlardır. Onların ulaşamadıkları Komrad ve çevresinde ise ana dilini konuşamayan, Ruslaşmak üzere olan Gagauzları gördüğünüzde ise en büyük Türk, Atatürk’ü minnet ve hayranlıkla anarsınız ve kendi kendinize sorarsınız, 2000’e bir ay kala Türkiye Cumhuriyeti, hem de bu kalkınmışlık ve eğitim düzeyinde Gagauzlara Rusça ve Romence bilen kaç ilkokul öğretmeni gönderebilir?

İşte Atatürk farkı! O, Türkiye dışında yaşayan Türklerin sorunlarına hiç ama hiç duygusal bakmadı; hele hele hiç “Ben Turancıyım” demedi; istismara yeltenmedi; bunun içinde dünyanın kin ve nefretini üstümüze çekmedi, çektirmedi. Son derece akıllıca, sessizce, Türkiye’nin konumunu ve kaynaklarını riske atmaksızın gerçekçi bir strateji oluşturdu ve izledi. Örneğin, Hatay’a görevlendirdiği fedailerin başarılarını izledi ama sonucunu göremeden uçmağa vardı. O, Tanrı cennetine ulaştığında, Bulgaristan, Romanya, Yugoslavya gibi ülkelerdeki Ali Kanterelli gibi nice “Kemal’in Öğretmeni” unutuldu, gitti. Bugün onların ve ailelerinin çektikleri acıyı ve hasreti lütfen yüreklerinizde hissetmeye çalışın ve bu fedakar akıncı vatan evlatları için bir fatiha’yı esirgemeyin!

Necip Hablemitoğlu’nun aziz ruhuna buradan binlerce fatiha gönderiyoruz. Herkese de şunu diyoruz: Kemal’in Askerleri, Kemal’in Öğretmenleri, vel hasıl Kemal’in mensubu olmakla iftihar ettiği Türk milleti bütün varlığı ile ayaktadır. Canına kast edenlere gereken cevabı verecektir. Bu vesile ile Türk milleti uğruna toprağa düşenlerin ruhu şad, mekânları cennet olsun.

Not: Bu yazı 22 Kasım 2007 tarihinde yazılarak yayınlanmıştır. On yıl sonra yeni 18 Aralık’ta( 2017) tarihinde de aynen yayınlanmasını ve bu vesile ile Rahmetli Hablemitoğlu’nu anmanın doğru olacağı gerekçesi ile yine sizlerle paylaşmayı düşündüm. Saygılarımla…