Çoğumuzun “Kahrolası Kapitalizm” nereden çıktın, sen yokken herşey güzelmiş dediği kapitalizm, aslında doğallığıyla gelişen tarihsel bir süreçtir.

1789 Fransız Devrimi’ne gelene kadar olan süreç öncesi de “Aydınlanma Çağı”(Rönesans) olarak anılır.

Pekiyi neydi dünyada değişenler de; “Kapitalist Modernite” denilen bir döneme girildi?

Kapitalizm denince; Türkiye’de köşe yazıları genellikle “anti” tavır üzerine yazılır.

Oysa, tarihsel sürecin neden dünyayı buraya getirdiği pek sorgulanmaz.

Pek sorgulanması da istenmez, geri kalmışlığı açıklama adına gizli bir düşmandan beslenmek varken, ne gerek var ki!

Batıda monarşik yönetimlerin yaşandığı bir çağda krallar(babadan oğula soy geçişi) , aristokratlar(yerleşik, geniş arazi sahibi soylular) , rahipler(din soyluları)  sisteme hakimken; o dönem orta sınıf olan burjuvazinin(kentli yerleşik soylular) yükselişi ile tüm mevcut sistemler çatırdamaya başlıyor.

Bu duruma gelinirken; rönesans dönemi fikir adamlarının müthiş fikirlerini ve katkılarını unutmayalım.

İngiltere’de başlayan makineleşme yani sanayi devrimi Avrupaya’da sıçrıyor, güncel ve dinamik “Burjuva Sınıfı” oluşuyor ve gün geçtikçe güçleniyor.

Burjuva sınıfının yeniliklere adapte, son derece dinamik, değişimci oluşunun gerisinde zamanının aydın fikir adamları tarafından da beslenen birikimli yapısı yatıyor.

1789 yılına gelindiğin de, sadece Fransa’da herşey değişmiş olmayacaktı, tüm dünya yeni bir döneme girmiş oluyordu.

Kapitalist modernite “ulus devletler”in doğuşu ile başlar.

Toprağa bağlı feodal düzenin köleleri “SERFLER” ve yüce krallara ve rahiplere biat eden “SEFİLLER” kavramlarının yerini “MİLLET” kavramı almıştı.

Kralın sülalesinin toprakları, aristokrasinin(soylu aileden gelenler) arazileri kavramının yerini de “VATAN”(Milletin Yurdu) kavramına Bırakacaktır.

“Ulus Devletler’in doğuşu ile tüm otoriter yönetimler çatırdamaya başladı.

Toplumsal değişimin önünde hiçbir güç duramazdı.

Yönetimin meclis vasıtasıyla halka devredilmesi, fikir özgürlüğü, toplumun yönetenlere kul ve köle değil “millet” olma aidiyeti, kısacası tüm bunlar Avrupa ve Dünya’da “milliyetçilik” akımlarının hızla yayılmasına neden olacaktı.

Kapitalist modernite millet kavramının güçlenmesine ve peşinden bu uğurda güç savaşlarına neden de olacaktı.

Sanayi devrimi ile birlikte enerji kaynaklarına olan ihtiyaç, yeni kurulan ulus devletler ve diğerleri arasında pay kavgasını da başlattı.

Avrupa’da bir bölüm halen mutlak monarşi ile yönetilirken, bir bölüm monarşinin yanında demokratik sistemlere yeni geçiyordu.

Mutlak monarşik idareler, bu özgürlükçü akımları karşısında daha fazla dayanamadı.

Çoğu imparatorluklarda monarşinin tekil gücü azaldı, yanına halk meclisleri konuldu.

Osmanlı gibi imparatorluklar zaten kapitalist modernite karşısında direnecek güce sahip olmadığından, kendini kurtarma adına Alman İmparatorluğu gibi dönemin güçlü emperyal devletleriyle de işbirliği içerisine girecekti.

Avrupa’daki bu değişimle birlikte bloklar oluşunca, pay kapma savaşı başlamış oluyordu.

Amerika’da ise Avrupa’dan bağımsız değildi, orası da tüm bunlardan etkilenmemesi mümkün değildi.
Yeni bir dünya düzeni kuruluyordu, 1. Dünya Savaşı’ndan sonra yeni düzen “Ulus Devletler”in en katı haline dönüşecekti.

2. Dünya Savaşı, bu yeni ulus devletlerin güç savaşına dönüştü.

2. Dünya Savaşı’nın aslında tek kazananı ABD olacaktı.

İki zıt blok oluştu, “Kapitalist Batı Bloğu”nu temsilen ABD ve “Sosyalist Bloğu” temsilen SSCB…

Batı bloğunda sistemin kontrolü ABD başkanlığındaki Birleşmiş Milletler Konseyi’ne verildi, güvenlik şemsiyesi olan NATO’nun kuruluşu, Uluslararası Para Fonu’nun (IMF) Kuruluşu, Dünya Bankası, Dünya Ticaret Örgütü’nün kuruluşu, hep “İkinci Dünya Savaşı”ndan sonradır.

En önemlisi “Bretton Woods” sistemiyle tüm devlet paralarının “Amerikan Doları”na yani ABD Merkez Bankası’na(FED) endekslenmesidir…

“Kapitalist Modernite” 1940 sonrası kurulan düzen ile yeni endüstrilere yelken açacaktır.

1990’lardan sonra duvarlar yıkıldı, “Sosyalist Blok” ülkeleri çözüldü.

Sovyetler Birliği ve Çin’deki değişimlerle birlikte katı ulus devlet kavramının karşısına, “Globalizm” adı verilen çokuluslu şirketlerin yükselişi çıktı.

Ulus devletlerin yerini, bu şirketlerin alacağı korkusu, karşı bir öz savunma geliştirdi.

Dünyada globalizme karşı yeniden yükselen değer olan “neo milliyetçilik akımları” bu nedenledir.

Şimdi ki dönem, ulus devletlerin globalizme direnişi olarak karşımıza çıkıyor.

Sanayi devrimi ile başlayan ulus devlet serüvenini aslında tek elden yönetilen ideolojik zorlamalar değil, tarihsel süreçte oluşan doğal koşullar bu duruma getirmiştir.

Türkiye Cumhuriyeti yüzde yüz yerli ve yüzde yüz millî bir devlet olarak kuruldu. 23 ile 38 arasındaki dönem bunun nidüğünün ve nasılının ispatıdır. Şeker fabrikalarından dış politik eksenlere kadar yerlilik, millîlik ve özgünlük destanıdır.

Koca Kurtuluş Savaşı kazanılmasına rağmen I.Dünya Savaşı‘nın acı tecrübesinden midir nedir yoksa Atatürksüzlükten midir nedir, II.Dünya Savaşı‘na girmediğimiz halde kaybetmiş gibi davrandık. Sanki biz yenilmişiz gibi ABD ile SSCB arasında ‘ho; lak, lak‘ yaparak birinin himayesine girdik.

Bu meyanda yerli olsa da millî olamayan İsmet İnönü‘yü Batmayan İngiliz Güneşi’ne karşı Almanların gölgesine sığınan II.Abdülhamit Han‘a benzetirim. Bence Mustafa Kemal‘in son dönem Türk tarihinde mukayesesinin yapılabileceği tek devlet adamı Enver Paşa‘dır.

Üçüncü yol her zaman vardır. Kemal Sunal filmlerinde “Yazı mı, tura mı?” sorusuna merhumun “Dik!” cevabını vermesi gibi iki şıklık bir sınava mahkûm edildiğinizde kalıpları kırarak “C şıkkı” ihdas etmektir liderlik.

Hazin olansa Bağdat Paktı’nı Sâdâbâd Paktı’nın, Yeni Balkan Paktını da eski Balkan Antantı’nın yerine kuran ama tutturamayan Menderes Hükümeti‘nin Dışişleri Bakanı Fatin Rüştü Zorlu‘nun 2 kutuplu dünyada 3’ncü Yol arayan Bağlantısızlar‘ın Tayland’daki konferansına Amerika adına bozguncu olarak gittikten 5 yıl sonra İhtilâl içre darbe yapan Amerikalılarca asılmasıydı.

Kimse alınmasın ama 45’ten bu yanaki 70 yıllık çizgi Amerikan vesayeti çizgisidir. 1959-60, 1974, 1977 ve 2015-16 gibi yol kazası hükmünde olan istisnaları saysak da, saymasak da genel puanlama değişmiyor. The United States is champion always in Turkey!

7 Haziran Seçimlerinden sonra Rusya, Çin, İran, Suriye yani Avrasya çizgisini alternatif olarak değerlendirmeyi düşünebilen Türkiye geçen ayki Tillerson & Erdoğan görüşmesiyle birlikte klasik NATO çizgisine avdet etmiştir. Haddizatında 2017 Ocak başından itibaren Başkanlık Sistemiyle ilgili tartışmaların başlamasıyla eşzamanlı olarak sansasyonel terör faaliyetlerin kesilmesi – ki çok şükür – devrimci arayışlara karşı muhafazakâr tercihlerin sinyalizasyon sistemi olarak görülebilir.

Exxon Mobil‘in eski CEO’su, çiçeği solmuş Dışişleri Bakanı Rex Tillerson‘la 3,5 saatlik görüşmeden 3-5 gün sonra 14 Şeker Fabrikasının meşhur Amerikan Şirketi Cargill için özelleştirilmesi kararı bu bağlamda eski ortaklığı muhkemleştirme kararıdır. İslamiyet‘in güncellenmesiyle ilgili Cumhurbaşkanı‘nın yaklaşımını desteklemekle birlikte “İnşaallah bu konu Tillerson görüşmesinde ele alınmamıştır” diye niyazda bulunmaktan da kendimi alamıyorum.

Özelleştirme Millîleştirme’nin tam tersidir. Millîleştirme ile millîlik arasında da doğrudan bağ vardır. Millî şirketlerin özelleştirilmesi gayrimillîlik olduğu gibi bunların hele hele yabancılara tahsislenmesi hem antiyerlilik hem de ecnebîciliktir.

Millî Ordumuzun Afrin başarısıyla ve yerli silahlarıyla gurur duyarız. Lakin ASELSAN, HAVELSAN, ROKETSAN gibi askerî kuruluşlarımızın tüm bilançolarının ecnebî denetim firmalarınca denetlenmesinin yüzde yüz yanlış buluruz. Bu da bir bakıma Kozmik Oda‘ya girme durumu gibidir.

Şeker mevzusu epeyi ağzımızın tadını kaçırdı. Korkuyorum; millîlik de rahmetli Metin Millî‘nin soyadı hatırası olarak kalmaz inşallah. Ne diyordu: “Seviyorum işte, var mı diyeceğin!“

“Hey insanlık, nedir bu kızılca kıyamet?” diye haykırasım geliyor. Birbirleriyle uğraşan, birbirine ayar veren insanlar, aslında kendilerini tükettiklerinin farkında değiller. Yaşatmak adına birbirlerine su yerine kezzap ikram ediyorlar, yaşamak adına diplerine su değil, kezzap döküyorlar.

Yeni öğrendim, fitoterapisit deniyormuş; bitkilerle tedavi yöntemlerini anlatan, kariyer sahibi biri, televizyonda konuşurken seyirciyle adeta kavga ediyor. Onu dinlerken kendimi devamlı yumruk yiyen, kendini bir türlü savunamayan boksör gibi hissettim. Adam, sanki bilgilerini bizimle paylaşmak için değil, kavga etmek için çıkmış televizyona. On dakika dinledim, ağır bir yorgunlukla televizyonu kapattım. Başka kanallarda yapılanlar farklı değil. Bir şeyi birine anlatmanın, biriyle konuşmanın yöntemini bilmiyoruz. Konuşmayı kavga etmek zannediyoruz.

Sosyal medyada da durum farklı değil: Herkes, kavgalı. Kendisini düzeltemeyenler, hayatlarında ayar tutturamayanlar;  başkasını düzeltme, ona ayar verme derdindeler. Malumatı fazla, fikirden yoksun sosyal medya teröristleri, teknoloji mabedimiz telefonların keskin nişancıları, her dakika gözümüze, kalbimize, beynimize ateş, bedenimizi tuş ediyor. Davetsiz gelen hücumlar karşısında önce direniyor, onlara cevap veriyor, sonra da pes ediyoruz. Bilgi, ahlak, irfan, ihya, ıslah, yaşama sevinci adına ortaya çıkan şey, bir hiç.

Oysa biz, bunun için yokuz. Böyle olmamalıydık, olmamalıyız. Karşılıksız üretmeye hazır, ilgiye muhtaç tabiat ana, açmış kollarını bizi bekliyor. Apartman, gökdelen yerine çiçek, ağaç dikelim, tohum ekelim ona; hem o bir işe yaramanın mutluluğunu duysun hem biz insan olduğumuzu anlayalım. Tabiatınkiyle bizim fıtratımız aynı melodiyi mırıldasın. Farkında olmasak da ilk günden beri aynı tempoyla aynı görevi yerine getiren güneşe salalım kendimizi, onun ısısından, ışığından, gıdasından doya doya faydalanalım; yaşamak buymuş, diyelim. Alalım Minnoş kedimizi kucağımıza, yumuşak tüyleriyle cildimizi ve ruhumuzu dinlendirelim; kediye o canı, bize o his ve haz güzelliğini veren Rabbimize şükredelim, onu tespih edelim. Kendimiz için değil, kendileri için birbirimize zaman ayıralım; eşimize, çocuklarımıza, büyüklerimize, dostlarımıza, komşularımıza “Ben senin için varım.” diyelim. Demekle kalmayalım, onlar için bir şeyler yapalım. Onlara değer verelim, el verelim, tebessüm edelim. Tanıdıklarımızın, hatta hiç tanımadıklarımızın yokluklarını paylaşarak sıkıntılarını, acılarını hafifletelim,  varlık ya da sevinçlerini paylaşarak mutluluklarını artıralım. Hiçbir şey yapamıyorsak birbirimize fıkra anlatarak tebessüm edelim: “Torun dedesine sorar: ‘Dede, sen babaannemle nasıl evlendin? Ondan hiç elektrik almış mıydın?’ Dede: ‘Bizim zamanımızda elektrik yoktu.’ der. Muzip torun ısrarlıdır: ‘E, o zaman nasıl evlendiniz?’ Dede: ‘Bizim zamanımızda gaz lambası vardı, gaza geldik.’ der. İşte, tecrübe, zekâ, espri örneği kinaye sanatı. Nasıl istersen öyle anla.

Gülümseme; tebessüm ruhun gıdasıdır, kendine gelmedir, yaşamak için dibine su dökmektir. Bunun tersi sürekli karamsarlık, komploculuk, zan ve şüphe içinde olmak ruhumuzun köküne dökülen kezzaptır. Kendini, yaşayan ceset haline getirmek, öldürmektir. Ölüden ancak ibret alınır, yaşama sevinci alınmaz.

Başkasına iyilik yapmak istiyorsak, işe kendimizle başlayalım. Ayarı kendimize verelim. Güne şükürle, yaşama sevinciyle başlayalım. Herkesin işi de hesabı da kendisine, biz üzerimize düşenleri hakkıyla yapabiliyor muyuz,  ona bakalım. “Her türlü kötülükler, haşerat def ola, iyilikler celp ola.” diyelim.

Çevremizde, dünyamızda yaşanan haksızlıklara, zulümlere karşı duyarsız olalım demek istemiyorum. Abartılı kötümserlikten uzak, kararlı duruşu olan, iradeli ve bilinçli bir yaşantıdır, arzuladığım hayat. Var etmenin ön şartı, var olmak, değil midir?

Cumhurbaşkanı Tayyip Erdoğan’ın “İslam’ın güncellenmesinin gerektiğini” söylediği sözleri epeyce ses getirdi.

Türkiye o kadar hızlı gündem değiştiriyor ki bu konu da kısa sürede tedavülden kalkabilir.

Oysaki “İslam’ın güncellenmesi” çok boyutlu ve hayati bir mesele. Siyasi gündemin kısır konuları gibi birkaç günde tüketilmesi doğru değil. Enine boyuna tartışılması gerekir.

Ne Dedi?

Cumhurbaşkanı Erdoğan Dünya Kadınlar Günü toplantısında yaptığı konuşmada şunları söyledi:

“Bunlar ya bu asırda yaşamıyorlar, çok farklı bir dünyada yaşıyorlar. Çünkü İslam’ın güncellenmesinin gerektiğini bilmeyecek kadar da aciz bunlar. Siz İslam’ı 14 asır öncesi hükümleri ile bugün uygulayamazsınız. Beni birçok hocaefendi tefe koyacak o ayrı mesele. Rabbim bizi tefe koymasın.”

“Birisi bakıyorsunuz sünneti, öbürü bakıyorsun icmaı tartışıyor. Ya bırak bu işleri, aslolan mukaddes kitabımız Kuran’dır. Kuran’a ters değilse mesele bitmiştir.”

***************************

Gündem Değiştirmek İçin mi?

Cumhurbaşkanı Erdoğan gündem belirleme ustasıdır. İşine gelmeyen konular tartışılmaya başlandığında bir olta atar, çoğunlukla da herkes bu zokayı yutar.

“İslam’ın güncellenmesi” meselesi de böyle bir gündem değiştirme konusu olabilir.

Fakat bu konular hassastır ve çok netamelidir. Öncelikle İslam’ın yorumlarının güncellenmesi değil de “İslam’ın güncellenmesi” derseniz, mayınlı araziye girmişsiniz demektir.

Ancak bu mayınlı araziye girene göre değişen bir tehlikedir.

***

Ya Başkası Söyleseydi…

Eğer bu sözü söyleyen Cumhurbaşkanı Erdoğan yerine bir başkası olsaydı, Erdoğan’ın mahallesindeki “dindar” kesim bu sözü söyleyeni anasından doğduğuna pişman ederdi.

Hele hele bu sözü söyleyen CHP veya İYİ Parti Genel Başkanları olsaydı, onları “kâfir” ilan etmekte hiç tereddüt etmezlerdi.

Hatırlayınız. Rahmetli Yaşar Nuri Öztürk büyük cesaretle yüzyıllar öncesinin fıkıhçılarının yorumları yerine, önce “Kur’an’daki İslam‘ın” esas alınması gerektiğini söylüyordu. Hadislerin sahih olup olmadığını değerlendirmek için rivayet zincirinin sağlamlığı kriterinin yeterli olmadığı, Kur’an hükümleri ile uyumlu olup olmadığına bakılması gerektiğine dair görüşlerini anlatıyordu.

Bunların üzerine Yaşar Nuri Hoca’ya ve benzer görüşte olan ilahiyatçılara cemaat ve tarikat mensuplarından yapılan saldırılar, haksız ve seviyesiz iftiralar akıllardadır.

Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın “Siz İslam’ı 14 asır öncesi hükümleriyle kalkıp da bugün uygulayamazsınız; böyle bir şey yok.”

“Birisi bakıyorsunuz sünneti, öbürü bakıyorsun icmaı tartışıyor. Ya bırak bu işleri, aslolan mukaddes kitabımız Kuran’dır. Kuran’a ters değilse mesele bitmiştir” sözleri Yaşar Nuri Hoca’nın sözünden daha radikal değil mi?

Hazreti Ali, “söyleyene değil, söylenen söze bak” demiş.

Bizim dinidarlar bu sözü de ters anlamış olmalı. Söylenene değil, söyleyene bakıyorlar.

******************************

Güncelleme, Reform, Tecdit

İslam’ın güncellenmesi yeni bir kavram. Yeni olduğu için de İslam’ın “tecdit” veya Hıristiyanlığın “reform” kavramlarıyla eş anlamlı sayılmaya müsait.

Rasim Özdenören‘in cümleleriyle izah edelim: “İslam’ın tecdit hareketi Hristiyanlığın reform hareketinden farklıdır.

Reform yeniden biçimlendirme anlamına geliyor. Dinin yeniden biçimlendirilmesi onun hükümlerine müdahale etmeyi gerektirir.

Oysa İslam’da tecdit (yenileme) hareketi reformdan tümüyle ayrı bir anlam taşır. İslami hükümlerin çeşitli görüş açılarıyla yorumlanması çeşitli içtihatların, dolayısıyla mezhep farklılıklarının ortaya çıkmasına yol açmıştır. İçtihadın (yorum) önü daima açıktır.

Yorumların kendisinin herhangi bir kutsallığı söz konusu değil… Kutsal olan Kur’an’da ve Sünnet’te mevcut olan kurallardır. Onların değiştirilmesi söz konusu olmaz. Onların yeniden yorumlanmasının önü ise açıktır…

Reform, dine karışmış olan bidatleri dinde içselleştirme maksadına yöneliktir.

(Mesela dinde haram olan bir eylem yaygınlaşmışsa dinin kuralını değiştirip haram olmaktan çıkarmak reformdur. Bu bana “fiili durumu hukukileştirmek” ifadesini hatırlatıyor. RS)

İslam, dinin hükmüne göre insanın kendini değiştirmesini öngörüyor, yoksa dinin hükmünü kendine göre değiştirmeyi değil…”

Cumhurbaşkanı da, sözcüsü de Mecelle’nin “Zamanın değişmesiyle hükümlerin değişmesi inkâr olunamaz” maddesini gerekçe gösterdiler.

Ben Cumhurbaşkanının sözünü İSLAM’IN KAVRAMLARININ VE YORUMLARININ GÜNCELLENMESİ talebi olarak değerlendirmek istiyorum. Bu anlamı ile cümleyi doğru buluyorum.

******************************

Endişem

Anayasa kurallarına ve Anayasa Mahkemesi kararlarına bile uymayan bir kişinin hukuki durumu fiili duruma uydurma alışkanlığını, din kuralları konusunda da yapmasından endişe etmiyor değilim.

Bu endişemi besleyen gerekçelerim de var:

Partisi içindeki “Bakara-makara” geyiği ile Kur’an ayetiyle alay edenlere bir yaptırım uygulamadığı gibi bir tek kelime uyarısı dahi olmadı.

Kendisini “Allah’ın bütün sıfatlarını taşıyan” diye tanımlayan Ak Partili milletvekiline de, ‘Siyasi liderimize dokunmak ibadet etmek yerine geçer’ diyen siyaset arkadaşına da bir tepkisi olmadı.

Nasılsa Diyanet İşleri Başkanları bile bir başka artık. Kendisine tahsis edilen 1 milyonluk makam aracı için “İbret-i âlem olsun diye o aracı iade edeceğiz” diyen Diyanet İşleri Başkanı, Cumhurbaşkanı aksini talimat verince sus pus oluyor. Üstüne bir de 4 milyonluk araç tahsisini kabul ediyor.

Her türlü hukuksuzluk olduğunda hukuk fakültelerinden, dinin en yanlış yorumlarına karşı İlahiyat Fakültelerinden bir ses çıkmıyor.

“Yolsuzluk hırsızlık değildir” diye yolsuzlukları sevimlileştiren, vakıflar üzerinden yürütülen rüşvet mekanizmasına kılıf fetvaları üreten hocalar bulabiliyor.

Bunların yapacağı bir güncellemenin “İslam’da reformu” bile aratacağından, dinimizi hepten yozlaştıracağından endişe ediyorum.

MÖ 430’da, Pericles tarafından Demokrasi hakkında yapılan konuşma; tazeliğini bugün dahi korumakta ve bizlere ta o zamandan ışık tutmaktadır. Ne mutlu ders alanlara:

“En büyük hatipleri olan Pericles MÖ 430’da Sparta’ya karşı verilen savaşın ardından yapılan cenaze töreninde Atina demokrasisi adına konuşurken, Atina demokrasisini şöyle tanımlamıştır:

Hükümetimiz azınlık yerine çoğunluğun yanındadır, bu nedenle demokrasi olarak adlandırılıyor. Eğer kanunlara bakacak olursak, özel farklılıkları içinde herkese eşit adalet sunulmaktadır; eğer sosyal duruşa bakacak olursak, kamu hayatındaki ilerleme kapasiteye bağlanmaktadır. Burada sınıf telâkkilerinin erdemle karışmasına izin verilmez; yoksulluk da yolun önünde engel değildir; eğer bir kişi devlete hizmet edebilecek durumdaysa, konumunun belirsizliği nedeniyle bunu yapması engellenemez. Yönetimimizde benimsediğimiz özgürlük ayrıca gündelik yaşamımıza yayılır. Orada birbirlerini kıskanç bir şekilde gözlemekten uzak bir şekilde, dilediğini yaptığı için komşumuza kızgınlık hissi taşımayız ve rahatsız edici illetli bakışlara bile dalmayız. Ancak özel ilişkilerimizdeki bütün bu kolaylıklar bizi kanunsuz yurttaşlar haline getirmez. Bu korkuya karşı baş güvencemiz, özellikle zarar görmüş olanların korunması konusunda yargıçlara ve yasalara uymanın öğretilmesidir bize. Zarar görmüş bu kişilerin statü kayıt defterinde olup olmadığına bakılmaz ve bağlı oldukları hukuk, yazısız dahi olsa, onaylanmış bir yaptırım olmadan ihlal edilemez. Dahası, zihinlere işlerden uzaklaşıp yenilenmesi için pek çok imkân sunarız. Tüm yıl boyunca oyunlar ve kurban törenleri düzenleriz. Özel yapılarımızın zarafeti gündelik bir hoşnutluk kaynağı oluşturur ve hırsları yok eder; kentimizin önemi dünyanın ürünlerini limanımıza çeker ve diğer ülkelerden gelen meyveler Atinalılar için kendi ürünleri kadar bildiktir…

Savurganlık olmadan zarafeti ve rehavet olmadan bilgiyi artırırız, serveti gösterişten ziyade kullanım için tutarız ve yoksulluğun gerçek utancını bir şeye sahip olmamakta değil fakat ona karşı mücadeleyi reddetmekte görürüz. Devlet adamlarımızın siyasetin yanı sıra kendi özel işleri de vardır ve sıradan yurttaşlarımız kendi işleriyle meşgul olsalar da hâlâ kamusal meselelerin adil yargıçlarıdırlar. Çünkü diğer ulusların aksine bu görevlerde yer almayan bir kişiyi hevessiz olarak değil yararsız olarak kabul ederiz. Biz Atinalılar hükümetçe hakkında karar alınmamış bütün olaylarda yargıda bulunabiliriz ve konuşmaları eylem yolunda bir engel olarak görmek yerine, onu akıllıca eylemlerin ayrılmaz bir öncülü olarak düşünürüz.”

x

Pericles tarafından da belirtildiği gibi, Atina demokrasisi, kentin çökmesinin ardından dünyanın farklı bölgelerinde gelişip büyümeye devam etmiştir. Bu demokrasi türü, belli ilkeler ortaya koymuş ve kendine has bir yaklaşım sergilemiştir: İnsanın saygınlığını tanımış, insanlar arasındaki olayları adalete, doğruluğa ve genel kabule göre ele almıştır. Modern demokrasi belli ilkeler geliştirmiştir. Bunların en önemlileri şöyle özetlenebilir:

x

Tüm bireyler arasında temel eşitliğin tanınması.

Bireyin değerinin devletinkinden üstün olması.

Hükümetin halkın hizmetkârı olması.

Hukukun egemenliği.

Akıl, deney ve deneyime başvurma.

Azınlığın haklarına azami saygı gösteren çoğunluk yönetimi.

Amaçlara ulaşmak için kullanılan demokratik yöntem ve prosedürler.

x

…Demokrasi yalnızca bir yönetim biçimi değildir. Ayrıca bir yaşam biçimidir. Birey hedeftir ve diğer her şey bu hedefe yönelik bir araçtır. İnsanların hükümete dönük demokratik yaklaşımda sahip oldukları saygı ve yüksek bağlılığın nedeni, bunun bireyin saygınlığını gerçekleştirmede en iyi yaklaşım olmasıdır. (İslâm’ın İkinci Mesajı, Mahmut Muhammet Taha, İngilizce’den Çeviren: Haydar Aslan, 2011 s. 164 – 165)

Kur’an-ı Kerim de ne yazılı ise virgülüne kadar değiştirmeden, şüpheye düşmeden kabul edilmelidir, görüşündeyiz. Zaten inanan insanın inancı da budur. Onu bozmaya çalışanlar, siyasi ve şahsi emelleri için kullananlardır. Ama Kur’an-ı Kerim şimdiye kadar defalarca bozulmaya yeltenilmiş ama onu kimse bozamamıştır, bir kelimesini dahi değiştirememişlerdir. Bu siyasi ve şahsi emelleri için kullananları da bugün herkes aşağı yukarı bilmektedir.

Kur’an-ı Kerimin Arapça olarak sürekli okunmasından dolayı, Türk Milleti ne dediğini anlamamaktadır. Ve bunu fırsat bilen din tacirleri İslamı kendi inisiyatiflerine göre anlatmakta, kendi çıkarları doğrultusunda İslam kullanılmaktadır. Bu yüzden dinimizin doğru anlaşılması için,  Atatürk Kur’an’ın Türkçe mealini yazdırmıştır. Elmalılı Hamdi Yazır’ın hazırladığı 9 ciltlik tefsir 1935 yılında, Kamil Miras tarafından hazırlanan “Sahih-i Buhari Muktasarı Tecrid-i Sarih Tercemesi” isimli 12 ciltlik hadis tercümesi de 1928 yılında yayımlanmıştır.

Atatürk, Kur’an’ın Türkçeye çevrilmesinin şu gerekçeyle yapıldığını anlatır:

“Türk, Kur’an’ın arkasından koşuyor, fakat onun ne dediğini anlamıyor. İçinde neler var bilmiyor ve bilmeden tapınıyor. Benim maksadım, arkasından koştuğu kitapta neler olduğunu Türk anlasın.” Ayrıca bu gerekçeyle hutbelerin de Türkçeleşmesini sağlamıştır. Ona göre hutbe demek, nasa hitap etmek, yani söz söylemek demektir.

“Minberler halkın beyinleri, vicdanları için bir iyilik, doğruluk ve bir aydınlanma kaynağı olmuştur. Böyle olabilmek için minberlerden yankılanacak olan sözlerin bilinmesi, anlaşılması, sanat ve ilim gerçeklerine uygun olması gerekmektedir. Değerli hatiplerin siyasi ve toplumsal olayları ve medeni durumları ve gelişmeleri her gün izlemeleri zorunludur. Bunlar bilinmediği takdirde halka yanlış bilgiler verilmiş olur. Bundan dolayı, hutbeler tamamen Türkçe ve çağın gereklerine uygun olmalıdır. Ve olacaktır” sözleri, onun bu düşüncesini yansıtmaktadır.

Bugün bir Alman, İngiliz Kur’an-ı Kerimi kendi dillerinde okuyup bizden daha iyi anlarken, biz Müslüman olduğumuz halde Kur’an-ı Kerimi okuyup anlayamıyoruz. İmam efendinin Arapça okuduğu ayette, bitkilerin büyümesi ve özelliğinden bahsederken, insanımız hoca efendinin kaideli ve makamlı okuduğu o bitkilerle ilgili ayete ağlayanlarımız oluyor. Çünkü ne anlam ifade ettiğini anlamadığımız için, sesin yanıklığı ve Allah’a olan inancımız da etkisi ile birçok insanı ağlarken görmüşüzdür. Ama sorsak ki okunanın hangi kısmına ağladınız? Bir cevap alma şansımız yoktur. İşte asırlardır, milletimizin Arapça bilmeyen ekseriyeti tarafından, İslam hakkında gerçek bilgileri öğrenemiyoruz. Bu hususta Arapça okunan kitabımız, okunurken hiç bir şey anlaşılmadığından, zaman zaman özellikle bir ayağı çukurda olan İhtiyarlarımızın haricinde vakit namazlarında çok az gençle karşılaşıyoruz.

Dini çıkar için kullanan cenah, Kur’an-ı Kerim’in anlaşılmayan Arapça okunmasında direterek, hem maddi, hem siyasi çıkarlarına yeni çıkarlar katmanın peşinde devam etmektedirler.

Ancak Arap Hayranları tarafından Kur’an-ı Kerimin Arapça olarak sürekli okunması dolayısı ile Kur’anın ayet ve surelerinin ne dediği Türk Milleti tarafından anlaşılamamaktadır. Halkımızın bu hususta İslamı kullanan din tüccarları ve dini kullanan siyasi tacirler tarafından, İslamın kullanılmaması için, Kur’an -ı Kerim’in Türkçeleşmiş hali okullarımızda ders olarak okutularak, dinimizi herkesin doğru öğrenmesi sağlanmalıdır.

Aksi taktirde adam işte çıkar seçim konuşması sırasında bir dua okur,cahil halkta ;vay be ne Müslüman adam der, halkın gözünü boyar, emeline ulaşır ve yıllarca da malı götürür. Halkımızın çoğunun cahil olması dolayısı ile de, yıllarca bu ülkede adaletsizliklere çare bulunamaz. Ve her gün ülkemizde yöneticiler iyi niyetli olsa bile, İslamdan habersiz, hak, hukuk adaletten habersiz, Allah korkusu ve sevgisi olmayan insanlar, amirler, memurlar, gençler çoğalmaya devam eder. Zaten ülkemizin demokratik hayatına baktığımızda, dini çıkar için kullananlar hep malı götürerek, kazançlı çıkmışlardır.

Haksızlıklar, adaletsizlikler, şerefsizlikler, kadınlara ve çocuklara istismarlar sürekli artarak bugünkü ortama ülkemiz gelmiştir. Yapılacak en önemli şey; Kur’an-ı Kerimin okullarda ciddi bir biçimde Türkçe mealinin okutulması ve İslam Dininin nesillere doğru öğretilmesidir.

Saygılarımla

Adada ki İngiliz silahlı güçlerinin en yüksek seviyeye ulaştığı bugünlerde böyle bir vahşetin gerçekleşmesi, korkularımızın haklılığının en iyi göstergesidir. Daha sonraki sayfalardaki resimler ise ( Atina’daki ve Girit’teki saldırıların fotoğrafları.) Yunan şiddetinin sadece Kıbrıs’la sınırlı olmadığını, bunların Yunanistan’da da gerçekleştiğini göstermektedir. Saygın Kıbrıs Valisi Sir John Harding yaptığı resmi bir açıklamada: ” Türk halkının Rumca konuşan toplum tarafından maruz kaldığı ayrımcılık konusundaki korkuları haklıdır” demiştir. Siz de sayfaları çevirin ve kendiniz yargılayın: Böylesine vahşice saldırıları gerçekleştiren insanlar, kendi kaderlerini seçecek kapasitede insanlar mı? Ve kendileriyle birlikte 120.000 barışçı ve mutlu ada sakinini uçuruma sürüklemeye hakları var mı? Birleşmiş Milletler bunun için midir? Sırf duygularıyla hareket eden bir grup insan öyle istedi diye, self-determinasyon prensipleri mutlu bir adayı, sosyal bir çöle dönüştürmek mi demektir?

Bu fotoğrafları görün ve inanın ki, ( Rum’ların İngilizleri hedef alarak başlatmış olduğu, ancak daha sonra esas hedefin Türk’ler olacağı tedhiş hareketlerinin fotoğrafları.) İngiltere’nin terörizmi temizlemesi ve fesadı sona erdirmesiyle bunu durdurabilirsiniz.

Cinayeti, kundaklamayı, sabotajı engellemek için kanunları sonuna kadar uygulamalısınız. Bir daha ki sefere Kıbrıs’ın baskı altındaki insanları ile ilgili bir yazı okuduğumuzda, kendilerine fırsat verildiğinde bu ” baskı altındaki ” insanların yaptıkları mezalimi hatırlayın.

Bir dahaki sefere İngiliz’lere yapılan saldırılarla ilgili bir şey okuduğunuzda, şehirdeki alış – veriş merkezine yürürken sırtlarından vurulan genç İngiliz’leri hatırlayın. Bir dahaki sefere İngiliz Boyunduruğu altındaki medeni, kültürlü Kıbrıs Rum’ları ile bir şey okuduğunuzda bu kitapçıkta yer alan ”medeni” insanların kiliselerde gerçekleştirdiği cinayetleri, hastanelerde savunmasız insanlara karşı yapılan acımasız saldırıları hatırlayın.

Hatırlayın ve kararınızı verin. Rum’ların tek amaçlarının daha çok güç elde edip, Türk toplumunu isteklerince yok etmek olan bir avuç katilin başlattığı kampanyayı destekleyip desteklememek konusundaki kararınızı siz verin.

Türk Toplumu, Yunanlılar tarafından yapılan tüm kışkırtmalara rağmen sakin ve kendinden emindir. Çünkü İngiltere’nin Kıbrıs’ı Yunanistan’a veremeyeceğine, Türkiye’nin buna asla izin vermeyeceğine inancı sonsuzdur. Bu inancın yok olması veya sarsılması halinde, Kıbrıs’ta iç savaş çıkar. Çünkü Türk’ler hiçbir zaman Yunan Boyunduruğuna boyun eğmediler, eğmeyeceklerdir. ”

62 yıl önce Kıbrıs Türk’ünün adada ki var oluş mücadelesinin liderliğini yapan bir devlet adamının Sn. Dr. Fazıl Küçük’ün Rum ve Türk tezleri ile ilgili görüşlerinin özetini okudunuz.

Aslında 20 Temmuz 1974 tarihinde çözülmüş olan Kıbrıs konusunu, bugün yürütülen müzakereler zemininde çözmeye çalışan; günümüz KKTC ve Türkiye’sindeki yöneticilerin görüşleriyle, Kıbrıs konusunu milli dava niteliğine taşıyan Sn. Dr. Küçük’ün yukarıdaki görüşlerini kıyaslayınız ve kararını siz veriniz!

Çözümün hedefindeki gerçekler hangileri olmalıdır?

Bugünkü teslimiyetler mi?

Türk Milletinin yapmış olduğu nice fedakârlıklar mı?

Türkiye’nin her dönemde vermiş olduğu destek mi?

Kıbrıs Türk’ünün adada ki var oluş mücadelesinde kanı ve canı pahasına kazanılmış hakları mı?

Onur ve namus timsali olarak göndere çekilmiş Ay Yıldızlı Bayraklar mı?

Kıbrıs Türk Halkının vatan belledikleri o gazi topraklardaki özgür ve egemen yaşamları mı?

Kararı siz vereceksiniz…

” Korkma Sönmez Bu Şafaklarda Yüzen Al Sancak ”

Son