İstanbul’daki bir Ağır Ceza Mahkemesinin, Anayasa Mahkemesine “sen yetkini aştın, verdiğin kararı uygulamıyorum” tavrı Türkiye’de ilk defa yaşanan bir durumdu. Hatta belki de dünyada emsali olmayan bir hukuk garabeti idi.

Şahin Alpay ile Mehmet Altan, Ahmet Altan, Nazlı Ilıcak, Ali Bulaç, Ahmet Turan Alkan, Mümtazer Türköne gibi gazeteci sanıkların yargılandığı dosyada yaşanmıştı bu tuhaf durum.

Gerçi Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan‘ın, “Ben Anayasa Mahkemesi’nin vermiş olduğu karara da uymuyorum, saygı da duymuyorum” sözlerini biliyorduk. (28.02.2016)

Ama bir yerel mahkemenin AYM’ye direndiği ve kararını uygulamadığı ilk örnekti.

Bahsi geçen gazetecilerden birine dahi hiç sempatim olmadı. Ayrıca dosya içindeki bilgilere vakıf olmadığım için, sanıkların suçlu olup olmadıklarına dair bir yorum yapmam söz konusu olamaz. Ancak yerel mahkeme, Anayasa Mahkemesi (AYM) ve Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi (AİHM) kararları çerçevesinde süreci değerlendirebiliriz.

Hukuk herkes içindir ve herkese lazım.

Bu dava süreci “hukuk devletine” olan inancımızı sarsıyor.

Olay, bu kişileri aşan bir örnek hukuki vaka haline geldi. Yerli veya yabancı herkes bu vaka üzerinden Türkiye’nin hukuk düzeni hakkında olumsuz bir kanaat ediniyor.

Türkiye’nin yargı sistemi dış baskılarla karar alan bir görüntü veriyor.

******************************

AİHM Devreye Girdi

Şahin Alpay vd gazetecilerin dava sürecinde neler var?

Hep yakındığımız uzun tutukluluk hali var.

Anayasa Mahkemesinin davayı geç ele alması var.

AYM’nin işi ağırdan alması, ancak sanıkların AİHM’ne müracaatı ve bunu AİHM’nin kabulü üzerine, harekete geçmesi var.

Dahası, Anayasa Mahkemesi’nin “tutuklamayı gerektirecek hiçbir delil yok, yazı ve konuşmalar suç delili olamaz, bu durumda tutukluluk hak ihlalidir, serbest bırakılmalı” şeklinde değerlendirdiği dosyada Ağır Ceza Mahkemesi AYM kararını uygulamayarak tahliye etmedi.

Üstüne de kısa bir süre sonra, Mehmet Altan ve Nazlı Ilıcak hakkında, üçer defa ağırlaştırılmış müebbet cezası verdi.

Bu arada Anayasa Mahkemesi (AYM) kararının uygulanmaması yüzünden tahliye edilmeyen sanıklar bir yandan Avrupa İnsan Hakları Mahkemesine (AİHM) başvurmuştu. AİHM, AYM kararları uygulanmadığı /AYM etkin bir yargı yolu olmaktan çıktığı için, başvuruyu kabul etti.

Sanıklar diğer taraftan AYM’ye tekrar başvurmuştu, AYM bu defa dosyayı ‘öncelikle’ görüşmeye karar verdi.

AİHM gazetecilerle ilgili kararını 20 Mart Salı günü (bugün) açıklayacaktı.

Avrupa Konseyi Genel Sekreteri, 13 Mart’ta, “eğer mahkemeler Anayasa Mahkemesi’nin kararlarına uymazsa, dosyaların doğrudan AİHM’ye gideceğini” açıklamıştı.

Yukarıda anlattığım süreci Taha Akyol’un yazısından alıntılarla özetledim. Taha Akyol “dosyaların doğrudan AİHM’e gitme kararı” için haklı olarak “herkes için en önemli gelişme” olarak değerlendiriyor.

“Bu, dünyaya “Türk Anayasa Mahkemesi etkin bir yargı yolu değildir” diye ilanat yapılması anlamına gelirdi ve fevkalade onur kırıcı olurdu. Yabancı sermaye, yatırım güvenliği, suçluların iadesi falan da ağır yara alırdı.”

AYM, AİHM’den önce davrandı. İkinci defa ‘ihlal’ kararı verdi.

Akabinde Şahin Alpay tahliye edildi. Diğerlerinin de tahliye edilmesi bekleniyor.

******************************

Bu Hukuka Güvenebilir miyiz?

Vatandaşlara öncelikle Anayasa Mahkemesinin “tutukluluk için bile yeterli delil yok” dediği dosyada Ağır Ceza Mahkemesinin üç defa ağırlaştırılmış müebbet cezası vermesini anlatamazsınız.

Siyasi davalarda yaşadığımız bir çelişki türüdür bu.

Müebbet veya ağırlaştırılmış müebbet cezası istenenler, hatta böyle cezalandırılanların konjonktür değişince beraat kararı ile salıverildiğine dair çok örnek var.

Çünkü siyasi davalarda salt hukuki değerlendirmeler değil, siyasi saikler rol oynar.

Yassıada Mahkemelerinin Ağır Ceza Reisi Salim Başol’un “Sizi buraya tıkan kuvvet böyle istiyor” sözü tarihte yerini aldı. Ama daha sonraki yıllarda benzer uygulamaların devam ettiği görüldü.

Hukuk bir gün herkese lazım olabilir. Onun için biz siyasi değerlendirmeler yerine hukukun üstünlüğü ilkesine öncelik vermek zorundayız.

Şahin Alpay’ın tahliye edilmesi, devreye AİHM’nin girmesi ve Avrupa Konseyi Genel Sekreterinin “eğer mahkemeler Anayasa Mahkemesi’nin kararlarına uymazsa, dosyaların doğrudan AİHM’ye gideceğini” açıklaması ile mümkün olabildi.

Bu durum Türkiye açısından AB hukuk sistemi ile bütünleşmemizin önemini anlamamız açısından öğretici olabilir.

Ancak bir de, AİHM mekanizmalarını ve AB yetkililerini harekete geçirmeyi başarması mümkün olmayan, sade vatandaşlarımız açısından olaya bakınız.

Bu hukuk sistemimizin güvenilmez olduğu, adil bir yargılama mekanizmasının olmadığını düşünmez misiniz?

***

Çare: Bağımsız ve Adil Yargı

Geçen ay da bir başka olay üzerine “Hani Türkiye’de Yargı Bağımsızdı?” başlıklı bir yazı yazmıştım.

Almanya’nın önemli gazetelerinden Die Welt’in Türkiye temsilciliğini yapan Deniz Yücel, Türkiye’de “halkı kin ve düşmanlığa tahrik ve terör propagandası yapmak” suçlamasıyla tutuklanmıştı. On ay kadar tutuklu kalan Deniz Yücel için, Cumhurbaşkanı Erdoğan “ajan terörist” olduğunu söylemişti.

Ama bir gün “Merkel ‘tak’ dedi bizimkiler ‘şak’ yerine getirdi.” Yücel tahliye edildi. Özel bir uçakla Almanya’ya uçuruldu.

Anlaşılan bu da bir siyasi davaydı.

Ve Türkiye’yi yönetenler bu tür davaları hukuk çerçevesinde yürütmediği için böyle bedelini ödüyoruz.

Oysaki yapılması gereken belli. Dost ve düşmanı Türkiye’de bağımsız ve adil yargılama yapan mahkemeler olduğuna inandıracak bir yargı sistemini tesis etmek.

” Bu memleketin toprakları üstünde kanlarını döken kahramanlar! Burada bir dost vatanın toprağındasınız. Huzur ve sessizlik içinde uyuyunuz. Sizler Mehmetçikle yan yana, koyun koyunasınız. Uzak diyarlardan evlatlarını harbe gönderen analar! Gözyaşlarınızı dindiriniz. Evlatlarınız bizim bağrımızdadır. Huzur içindedirler ve huzur içinde rahat, rahat uyuyacaklardır. Onlar, bu toprakta canlarını verdikten sonra, artık bizim evlatlarımız olmuşlardır. (Gazi Mustafa Kemal ATATÜRK)”

Yukarıda tırnak içerisine aldığım cümleler; beyni, ruhu, konuşmaları, davranışları insan sevgisiyle dolu bir faniye, son yüzyılın en büyük lideri olarak:

Tarih sayfalarına ”Çanakkale Geçilmez” gerçeğini yazdıran bir askeri dehaya, ülkemizin kurucusu, milletimizi tebaa olmaktan, millet olmaya taşıyan, bunun gururunu yaşatan, Çanakkale’deki rütbesiyle Yarbay Mustafa Kemal’e, Türk Milletinin Gazi Atasına, Atatürk’üne aittir…

Çanakkale savaşları; Türk Milletinin doğuşunu müjdeleyen, vatanına sevdalı atalarımızın kan çanağında kazandığı, tarih sayfalarına altın harflerle yazılan eşsiz bir zaferdir.

Şimdi aralayalım tarih sayfalarını, bu destanda yer alan yabancı askerlerin anlatımıyla Çanakkale’de kanla yazılan o destana bakalım:

5’nci Osmanlı Ordusu Komutanı (Çanakkale Savaşlarına katılan tüm birliklerimizin komutanı) Alman Mareşali Liman Von Sanders’in savaşın içerinde tuttuğu günlüklerinden:

”Tarih kitaplarında Türkler hakkında yazılı olanlar, hatta onlarla savaşanların anlattıkları, gerçekleri ifade etmekten acizdir. Mutluluk Türklerle birlikte savaşmaktır. Bu şerefi ömrümün sonuna kadar taşıyacağım. Taş üzerinde yatıyor, güneşe, fırtınalara, soğuğa, yağmura karşı korumasız siperlerde çamur ve toz içinde günler geçiriyor. Fakat dünyanın bütün araç ve imkânlarına sahip düşmanlarıyla aslanlar gibi dövüşüyorlardı. Bu, ne sessiz ve gösterişsiz bir vatan sevgisiydi… Allah’ın adını yürekten haykırarak saldırganın üzerine atılıyorlardı. Düşmanları da ona hayrandı…”

Çanakkale düşman güçleri komutanı, İngiliz Generali İan Hamilton ise; savaş boyunca tuttuğu günlüğüne şu notları düşmüştü:

”Çok mükemmel komuta edilen ve cesaretle dövüşen Türk Ordusuna karşı savaşıyoruz. Conkbayırı’nda Türkler çok iyi bir kumandana sahiptiler. Bu kumandanlar bizi bir baskınla bastırmadıkça yenemeyeceklerini biliyorlar, durmadan baskınlar yapmaktalar. Türkler gerçekten cesur ve görüldükleri yerde dehşetli korku yaratıyorlar. Masal kitaplarında değil ama süngü takmış, pırıltılar içinde bir insan hattı: ‘Allah, Allah nidalarıyla üzerimize koşuyorlar. Türk subayları çok üstün nitelikli kişiler. Ellerinde kılıçları, askerlerinin önünde bize doğru koşuyorlar, birliklerinin cesaretini pekiştiriyorlar. (Conkbayırı/Çanakkale, 2 Mayıs 1915) ”

İngiliz Üsteğmeni L. Casey’in (Savaştan sonra Avustralya Genel Valisi olmuştur) savaşta tutmuş olduğu günlüklerinde şunlar yazılıydı:

”25 Nisan 1915 günü Conkbayırı’nda Türkler ve Anzaklar arasında korkunç siper savaşları oluyor. Siperler arasında 8-10 metre mesafe var. Süngü hücumundan sonra savaşa ara verildi. Askerler siperlere çekildi. Yaralılar ve ölüler toplanıyor. İki taraf arasında açıkta ağır yaralı ve bir bacağı kopmak üzere bir İngiliz yüzbaşı avazı çıktığı kadar bağırıyor, ağlıyor ve ‘kurtarın beni’ diye adeta yalvarıyordu. Çünkü en küçük kıpırdanışta yüzlerce kurşun yağıyordu. Bu sırada akıl almaz bir olay oldu. Türk siperlerinden beyaz bir iç çamaşırı sallandı. Arkasından aslan yapılı bir Türk askeri silahsız bir şekilde siperden çıktı. Hepimiz donup kaldık. Kimse nefes dahi almıyor, ona bakıyorduk. Asker gayet yavaş adımlarla yürüyor, siperdekiler ise ona nişan almış bekliyorlardı. Asker, bağıran yaralının yanına geldi. Yaralı İngiliz subayını okşar gibi yerden kucakladı. Kolunu omzuna attı. Ve bizim siperlere doğru yürümeye başladı. Yaralıyı usulca yere bırakıp, kendi siperlerine döndü. Teşekkür bile edemedik. Savaş alanında günlerce bu kahraman Türk askerinin cesareti, güzelliği ve insan sevgisi konuşuldu…”(Kaynakça: Hanri Benazus- Kanla Yazılan Destan Çanakkale)

Paylaşmış olduğum bu üç savaş anısı; Çanakkale destanını yazan ”dünyanın hiçbir ordusunda” rast gelinemeyen Mehmetçiklerin; tarih sayfalarına kazıdıkları kahramanlıklarından, insan olabilmenin niteliklerinden sadece bir kaçıdır.

Bu savaşta; milletimiz 213.882 vatan evladını Şehit vermiş. Aziz vatan topraklarımız işgal etmek isteyen 47.000 Fransız, 205.000 İngiliz, Hintli, Avustralyalı, Yeni Zelandalı, Senegalli bunun bedelini canlarıyla ödemiştir. Çanakkale, tarihe dünyanın en büyük savaşlarından biri olarak geçmiştir.

Çanakkale savaşları: Türklüğün bir millet olma bilinciyle ön plana çıktığı, şeref ve namusumuzun kurtarıldığı, ulusal benliğe kavuştuğumuz, Türk’ün yalnız kendine güvenmesi gerektiği gerçeğine ermesi, Türkiye Cumhuriyeti Devletinin hamurunun karıldığı, kanla yazılmış bir destan olarak, şanlı tarihimizdeki yerini almıştır.

Bugünün Türkiye’sinde; kimi açılımlar, dönüşümlerle ortaya çıkan tabloya, yaşanan olaylara, bu olaylara neden olanlara, kimi uygulamalara, uygulayan siyasilere, giderek kutuplaşan toplumsal yapımızın bu günlerinden, o günlerine baktığımızda; devletimizin kuruluş destanının yazıldığı ‘Çanakkale Savaşlarından’ alınacak çok dersler olduğu açıktır.

Aslında binlerce yıllık tarihimize yazılan gerçekler; günümüz Türkiye’sinde tarihi yeni baştan yazdıklarını söyleyenlere en iyi cevabı vermektedir.

O zaferi yaratanlar; Türküyle, Kürdiyle, Laz’ıyla, Çerkez’iyle, Abaza’sıyla, Arap’ıyla, Sünni’siyle, Alevi’siyle, vatan topraklarımız uğruna omuz, omuza kahramanca savaşmışlar. Seve, seve hayatlarını feda ederek, şehitlik mertebesine erişmişlerdir. Halen şehitliklerimizde kucak, kucağa huzur içerisinde yatmaktadırlar.

Bu tablo; Anayasamızın 66’ncı maddesinde yazılı olduğu gibi;

”Türkiye Cumhuriyetini kuran halka Türk Milleti denir” gerçeği ile örtüşen, ”Türk Devleti’ne vatandaşlık bağı ile bağlı olan herkes Türk’tür” tanımlamasının en çarpıcı görüntüsüdür.

Bu tablo; milletimizin birlik ve beraberlik içerisinde neleri başarabileceğini anlatan, aziz vatan topraklarımızı bize emanet eden atalarımızın bugünün Türkiye’sine verdikleri en çarpıcı, en önemli mesajdır.

Bu gurur gününün onurunu milletçe yaşarken; son dönemde Şanlı ordularımıza kumpas kurarak diz çöktüreceğini sananların, yurt dışı odaklı kimi şer odaklarının, bu odakları bir ihanet maşası gibi kullanan emperyalist güçlerin; tarihe kanla yazılan bu destandan almaları, unutmamaları gereken önemli bir mesaj vardır.

O da; Çanakkale savaşlarında Mehmetçiklere emir komuta eden komuta heyetinin, kudret ve kabiliyetinin bugün de aynı niteliklerle devam ettiği gerçeğidir. Çanakkale savaşları ellerinde kılıç, Mehmetçiğin en önünde şahadete koşan komutanlarının, subaylarının, astsubaylarının üstün sevk ve idaresiyle kazanılmıştır.

Onlar, bu kudret ve kabiliyeti mensup oldukları milletimizden, şanlı tarihimizden almışlardır.

Onlar, savaş meydanlarının korkusuz, yiğit askeri Mehmetçiğin mağlup edilemeyen süngüsü ile zafere ulaşmışlardır.

Yakın tarihimizde Kore’de, Kıbrıs’ta kazanılan zaferlerde; devletimizin yüksek menfaatleri gereğince görev alan Şanlı Ordularımızın mensupları da; bizlere nice şan ve zaferi armağan eden Kağanlara, Hanlara, Hünkârlara, Komutanlara, Çanakkale’deki Atalarına layık olmuşlar, nice kahramanlıkları tarihe kazımışlardır.

Türk Milletinin bağrından çıkan Şanlı Ordularımız bu günde; dünyanın en güçlü ve disiplinli ordularından birisi olarak Suriye’de sınırlarımızın hemen dibinde yuvalanan tüm terör örgütlerini temizlemekte, ulusal güvenliğimizi sağlamak amacıyla dosta güven, düşmanına korku vermeye devam etmektedir.

Tarihe kazınmış bu gerçeğin değişmesine/değiştirilmesine hiçbir şer odağının gücü yetmeyecektir.

Çanakkale Savaşlarının hiçbir şekilde göz ardı edilmemesi, unutulmaması gereken en önemli gerçeği daha vardır. O da; bu zafere damgasını vuran, savaşın kaderini değiştiren bir askeri dehanın, Yarbay Mustafa Kemal’in Çanakkale’de görev alması, Mehmetçiğe emir ve komuta etmiş olmasıdır.

Çanakkale zaferimizin 103’ncü yılının kutlandığı günümüz Türkiye’sinde; kimileri bu gerçeği görmezden gelse de, kimi anma törenlerinde Mustafa Kemal’in adı anılmasa da!

Yarbay Mustafa Kemal’in, Çanakkale Savaşlarının kaderini değiştirdiği gerçeğini; o tarihi günlere tanıklık eden yer küre ama özellikle tüm şüheda bilmekte. Conkbayırı’nda, Arıburnu’nda, Anafartalar’da doğan o güneş; hala parlamaya devam etmektedir. Bu gerçek; sadece bizim tarih sayfalarımızda değil, savaşa katılan düşmanlarımızın tarih sayfalarına da kazınmıştır.

Kim ne derse desin! Hiç bir güç, hiç bir söylem, bu tarihi gerçeğe gölge düşüremeyecek, tarihin unutmaz hafızasından silemeyecektir.

Savaş meydanlarının korkusuz, yiğit askeri Mehmetçiği, Kıbrıs’ta savaş meydanından tanıyan. Hayatlarını vatan, millet, bayrak uğruna seve, seve nasıl feda ettiklerini gören, iman güçlerine şahitlik eden bir Gazi Komutan olarak;

Çanakkale Savaşlarının 103’ncü yıldönümünde; başta Gazi Mustafa Kemal Atatürk ve Silah Arkadaşları olmak üzere; vatan ve vazife uğrunda şehitlik mertebesine erişen kahramanlarımızı, en derin şükran ve minnet duygularımla anıyor, bugün hayatta olmayan Gazilerimizi rahmetle yâd ediyor, o topraklarda artık bizim evlatlarımız olan yabancı askerlerin hatıraları önünde saygıyla eğiliyorum.

Bizlere bu aziz vatan topraklarını emanet eden o Koçyiğitleri; istiklal marşımızın yazarı, milli şairimiz Mehmet Akif’in Çanakkale Şehitlerimize hitaben yazdığı, milletçe hepimizin yürekten katıldığına inandığım ”Çanakkale Destanının” şu dizeleriyle selamlamak istiyorum:

”Ey bu topraklar için toprağa düşmüş asker. Gökten ecdat inerek öpse o pak alnı değer. Ne büyüksün ki, kanın kurtarıyor Tevhidi. Bedri’n aslanları ancak bu kadar şanlı idi. Sana dar gelmeyecek makberi kimler kazsın? ‘Gömelim gel seni tarihe’ desem, sığmazsın. Her-cü merc ettiğin edvara da yetmez o kitap. Seni ancak ebediyetler eder istiap.”

Ey bayrak; uğruna veremediğimiz canı, gölgende yaşatmaya hakkımız yok…

Atilla ÇİLİNGİR

Kıbrıs GAZİSİ

Sosyal hayatın her safhası ve ânı göstermiş ve kanıtlamıştır ki, sıdk / doğruluk, İslâmiyetin en sağlam esası ve temelidir. Aynı zamanda sıdk / doğruluk İslâmiyetin yüce seciye ve karakterlerinin râbıtası ve bağıdır. Yüce his ve duygularının mizaç ve tabiatıdır.

Öyle ise, içtimaî / sosyal hayatımızın esası / temeli olan sıdkı, doğruluğu içimizde ihya edip / diriltip, onunla mânevî hastalıklarımızı tedavi etmeli ve iyileştirmeliyiz.

Evet sıdk ve doğruluk, İslâmiyetin içtimaî / sosyal hayatının can damarıdır. Riyakârlık / ikiyüzlülük / bir çeşit alenî / apaçık bir yalancılıktır. Dalkavukluk ve yapmacıklık ise, alçakça yapılan bir yalancılıktır.

Nifak ve münafıklık yani ikiyüzlülük muzır / zararlı bir yalancılıktır. Yalancılık ise, sonsuz azamet sahibi ve sanatla yaratıcı olan Sâni-i Zülcelâl’in yani Allah’ın kudretine iftira etmektir.

Küfür / Allah’ı inkâr, bütün çeşitleriyle kizb ve yalancılıktır. İman ise sıdktır, doğruluktur. Bu giz ve sırra dayanarak diyorum ki, kizb / yalancılık ve sıdkın / doğruluğun ortasında çok uzun bir mesafe var. Doğu ve Batı kadar birbirinden uzak olmak gerekiyor.

Nar / ateş ve nur gibi birbirine girmemek lâzım. Halbuki, gaddar / acımasız siyaset ve zâlim propaganda birbirine karıştırmış. İnsanın fazilet, değer ve olgunluklarını da karıştırmış.

Nitekim, dinin bir hakikatini bin siyasete tercih etmek gerekirken; bâzı münafık / ikiyüzlü, fitneci zındık ve dinsizlerin; siyaseti dinsizliğe âlet etmeye girişmek niyet fikir ve düşüncelerine karşı; bütün kuvvetimizle  -eğer yapabiliyorsak-  siyaseti; İslâmiyetin gerçeklerine bir hizmetkâr, bir âlet yapmaya çalışmak gerekir.

Fakat ne yazık ki, bir kısım dindar siyasetçiler; dini siyasete âlet etmeye çalışmaktadırlar. İslâmiyet güneşi, yerdeki ışıklara âlet ve tâbi olamaz. Ona boyun eğemez. Dini siyasete âlet yapmak İslâmiyetin kıymetini tenzil etmek yani değerini düşürmek ve indirmektir. Büyük bir cinayettir.

Nitekim dini siyasete âlet yapanlardan bir sâlih / dindar âlimin; kendi siyasî fikrine uygun bir münafığı hararetle överken; siyasetine muhalif sâlih bir hocayı tenkit ettiği ve onun bozgunculuk yaptığını söylediği çok görülmüştür.

O tip kimselerin fikrine bir şeytan yardım etse, ona rahmet okur. Siyasî fikirlerine bir melek muhalif olsa ona lânet eder. Nitekim yakın tarihimizde rahmet okuyanlara da, lânet edenlere de şâhit  olunmuştur. Sıdk ve kizb, yani doğruluk ve yalancılık; küfür ve iman kadar birbirinden uzaktır.

Halbuki Asr-ı Saadet’de  -Peygamberimiz zamanında-  bizzat kendisi yani Hz. Muhammed; sıdk / doğruluk vasıtasıyla âlâyı illiyyine / mertebelerin en yücesine çıkmış; o sıdk anahtarıyla iman hakikatleri ve kâinatın gerçekler hazinesi O’na açılmıştır.

Bu sırdan anlaşıldığı gibi, insanın sosyal hayat çarşısında sıdk / doğruluk; en revaçlı / en çok rağbet gören bir mal ve satın alınacak en kıymetli bir metâ hükmüne geçmiş. Çünkü ancak: “Doğruların yardımcısıdır Hazreti Allah.”

Müseylime-i Kezzab / Yalancı Müseylime / Yalancı Peygamber gibiler ise, kizb / yalancılık yüzünden esfeli sâfilîne / aşağıların en aşağısına düşmüşler ve dâima da düşeceklerdir.

Ve kizb / yalancılık o zamanda bile küfriyat / inançsızlık ve hurafatın / uydurma ve boş inançların anahtarı olmuştur.

Nitekim bunun böyle olduğunu, o büyük inkılâp / o büyük değişim yani İslâmiyet açıkça göstermiştir.

Gerçekten kâinat çarşısında en fenâ, en pis mal odur. O malı satın almak değil, bilâkis herkesin ondan nefret etmesi gerekir.

Bu hüküm gereği kizb ve yalana; elbette o inkılâb-ı azîmin / o büyük değişimin / İslâmın saffı evveli / birinci saffı / öncüleri olan ve fıtrat ve yaratılışlarında en revaçlı ve övünce sebep olacak şeyleri almak ve en kıymetli ve revaçlı mallara müşteri olmak fıtratında / yaratılışında bulunan Sahabeler; elbette şüphesiz ki, bilerek ellerini yalana uzatmazlar.

Kizb ile kendilerini kirletmezler. Müseylime-i Kezzab’a kendilerini benzetmezler.

Tabii ki, bizlere de, onlara benzemek düşer.

AKP ve MHP, birlikte oluşturdukları ittifakın adını yerli ve milli olarak tanımladılar. Hadi MHP’yi anladık yerli olduğundan şüphemiz yok da, AKP’ye yerli ve milli diyebilmek için biraz düşünmek gerekmez mi?

İktidara geldikleri günden buyana milli devlet Türkiye Cumhuriyeti’nin temel taşlarını birer birer yerlerinden oynatan, kurucu liderlerine iki ayyaş diye hakaret eden yetmedi; diğer hakaretçi trollere sesini çıkarmayan bir partiye milli demek için insanın cehalet sınırlarını fersah fersah aşmış olması gerekiyor.

ABD Emperyalizminin ortadoğu’daki niyetleri açık açık bilinmesine rağmen; uzatılan havucu bir çırpıda kaptıktan sonra meydanlarda: “Biz Ortadoğunun Stratejik Ortağıyız” diye böbürlenen bir stratejik ortak! Ne kadar milli olabilir?

Stratejik ortaklarınca milli ordusunun başına çuval geçirildiğinde; nota verecek misiniz sorusuna: “ne notası müzik notası mı” sözleriyle dalga geçen bir zihniyet sizce ne kadar milli olabilir?

34 yıldır Türkiye’nin başının belası, kanlı ete saldıran sırtlanlar gibi bebekleri boğazlamaktan çekinmeyen terör örgütü PKK’nın elebaşları ile Oslo’da devlet yetkilileri ile kakara kikiri görüşmeler sağlatan hangi zihniyet milli olur?

Gene bu kan emici, bebek katili örgütün, yurtdışında kaçak bulunan elamanı Şivan Perver ile Diyarbakır meydanında “Megri Megri”¹ türküsünü salya-sümük ağlaşarak söyleyen, Öcalan’ın İmralı’dan yazdığı mektubu okutan zihniyete milli diyeceğiz öylemi?

Bugün Türk Ordusunu “zeytin dalı” harekâtını yapmaya mecbur bırakan en büyük sebeplerden birisi; Kuzey Iraktaki PKK ve Peşmerge’leri Türk topraklarını çiğneterek, yedirip içirip parasını da Türk Milleti’ne Ödetip, Kobani kantonuna gönderen zihniyet ne kadar milli ise, aynı PKK’yı yıllarca büyütüp besleyen mühimmat ve silahla destekleyen ABD menşeli “ÇEKİÇ GÜÇ”te o kadar millidir.

Bu topraklarda bin yıldır kardeşçe yaşamış milleti, Laz Kürt Çerkez diye 36 etnik parçaya ayırıp, sıkıştığında Rabia işaretiyle tek millet olduğundan bahsetmekle, kusura bakmayın ama sadece aptalları millilik sözüne inandırırsınız.

Bugün savaş açtıkları FETÖ’cülerle kol kola girerek “Beraber yürüdük biz bu yollarda” şarkısını söyleyip, F. Gülen’in 2010 referandumunda: ” Mezardakileri kaldırın oy versinler” sözleriyle devlet kadrolarını birer birer onlara teslim eden yolsuzluk ve adaletten yoksun bir zihniyete nasıl milli denebilir, milliliğin adı lekelenmez mi?

Yukarıya sıraladıklarım aysbergin su üstündeki görünen yüzünün sadece bir kısmı. Yazmadıklarım ve suyun görünmeyen yüzünün altındakiler ise ciltlere sığmaz.

Yine biliyorum ki, akla hayale gelmeyen her türlü hilelerle insanları kandırmaya devam edeceksiniz ve hatta millilikten vaz geçip, hangi meçhul terene bineceksiniz orasını Tanrı bilir.

Ama bu defa işiniz zor. Söyleyeceğiniz her türlü yalanın karşılığını “Cesurlar Hareketinin” (İYİ Parti’nin) Cesur yürekli Kadını Meral Akşener’den alacaksınız. Hitlerin sağ kolu propaganda bakanı Paul Joseph Goebbels’i de getirseniz, kaybedeceksiniz, çünkü sizin de süreniz doldu ve gitmek istemeseniz de millet size güle güle diyecek.

Kalın Sağlıcakla…

¹Megri-Türk ordusu tarafından öldürülen PKK teröristine yakılan ağıt.

Milli ve dini değerler, milletlerin birlik ve beraberliğini sağlayan en önemli unsurlardır. Milli ve dini bayramlar, dini kandiller ve geceler, vatan, millet, devlet, bayrak, milli oyunlar ve milli marşlar, ortak milli ve dini değerlerimizdir.

Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan, Beştepe’de 46. Muhtarlar Toplantısı’nda yaptığı konuşmasında, “En büyük üzüntüm, İstiklâl Marşı’mızın hakiki manasını yüreklere nakşedecek bir bestenin yapılamamış olmasıdır” dedi. Bu sözlere Mehmet Akif Ersoy’un torunu Selma Ersoy Argon şöyle cevap verdi: “Allah bu millete bir daha ne güftesi ile ne bestesi ile yeniden İstiklal Marşı yazdırmasın”.

İstiklâl marşları, milletlerin buhranlı devirlerinde doğarlar ve o devirlerin duygu, heyecan ve arzularını yansıtırlar. Türk İstiklâl Marşı da, milletimizin yakın tarihinde yaşadığı en buhranlı ve sıkıntılı bir devirden, İstiklâl Savaşı’nın ortalarından doğmuştur. Milli Şairimiz Mehmet Akif Ersoy, kan ve barut kokan o buhranlı günlerde yazdığı İstiklâl Marşı’nda, Türk milletinin milli ve manevi duygularını ve vatan sevgisini dile getirmiştir. Topyekûn milletimizin duygularına tercüman olan bu marş, I. Meclisin 12 Mart 1921 tarihli oturumunda dört defa ayakta dinlenerek Türk İstiklâl Marşı olarak kabul edilmiştir.

Akif, İstiklal Marşı’nı, kahraman ordumuza ithaf etmiş ve bu marş için “O benim değil, milletimin malıdır” diyerek şiirlerini topladığı tek eseri Safahat‘a almamıştır. Ömrünün son günlerinde, hasta yatağında kendisini ziyarete gelen bir dostunun “Acaba,  yeniden yazılsa daha iyi olmaz mı?” sorusuna verdiği cevap oldukça manidardır: “Onu bugün ben bile yazamam. Allah bir daha bu millete bir İstiklâl Marşı yazdırmasın!”…

İstiklal Marşı’nın ilk bestesini Ali Rifat Çağatay, halen yürürlükte olan ikinci bestesini ise, Osman Zeki Üngör yapmıştır. İstiklal Marşı’nın kabulünden sonra marşın bestelenmesi için düzenlenen yarışmaya katılan 24 besteci, değişik biçimlerde 24 beste yapmışlardır. Kurtuluş Savaşı’nın devam etmesi, Meclis’in Kayseri‘ye taşınmasının gündeme gelmesi üzerine yarışma sonuçlandırılamamıştır. Her bölgede 24 bestenin ayrı hali çalınmıştır. Yarışmacılardan İsmail Zühtü Bey bestesi Ege bölgesinde, Ahmet Yekda Bey bestesi Trakya bölgesinde, İstanbul çevresinde Ali Rıfat Çağatay’ın bestesi söylenmiştir.

Beste karmaşası üç yıl sürmüş, 1924 yılında Milli Eğitim Bakanlığı’nda oluşturan kurul, yaptığı değerlendirmede Ali Rıfat Çağatay‘ın Türk müziği tarzındaki Acemaşiran makamında yaptığı besteyi seçmiştir. Ali Rıfat Bey’in bestesi, 1924’ten 1930 yılına kadar çalınıp söylenmiştir. 1930 yılında milli marşın bestesi değiştirilerek, Cumhurbaşkanlığı Senfoni Orkestrası Şefliğini yürüten Osman Zeki Üngör‘ün bestelediği marş kabul edilmiştir. İstiklâl Marşı, 1930 yılından günümüze kadar, 88 yıldır Osman Zeki Üngör‘ün bestesi ile söylenmektedir.

1982 Anayasası‘nın, değiştirilemeyecek üç maddesinden biri olan “III. Devletin bütünlüğü, resmî dili, bayrağı, millî marşı ve başkenti” başlıklı 3. Maddesinde, “Türkiye Devleti, ülkesi ve milletiyle bölünmez bir bütündür. Dili Türkçedir. Bayrağı, şekli kanununda belirtilen, beyaz ay yıldızlı al bayraktır. Millî marşı “İstiklâl Marşı”dır. Başkenti Ankara’dır” denilmektedir.

Görüldüğü gibi İstiklâl Marşı, Anayasa’nın koruması altına alınmış milli değerlerden biridir. Marş, güftesi ve bestesi ile bir bütündür. Bu sebeple, beste değişikliği yasal olarak mümkün değildir. Ayrıca, içte ve dışta bu kadar çok sorun varken, bu tartışma çok zamansız ve gereksizdir.

Son olarak, toplumda bu kadar kutuplaşma ve bölünmenin olduğu bir ortamda, milli birliğimizi sağlayan önemli bir milli değerimizle oynama, fayda yerine zarar getirecektir. Bu sebeple, İstiklâl Marşı ile oynamayalım.

Başlıktaki sözü okuyan arkadaşım çok şaşırmıştı. “Prof. Dr. Ahmet Akgündüz‘ün açıklamasını duydun mu?” diye sordu. Ben “hayır” cevabını verince hemen cep telefonundan tam metni okudu.

Prof. Dr. Ahmet Akgündüz sosyal medya hesabından yaptığı açıklamasını, Cumhurbaşkanı Tayyip Erdoğan’ın “İslam’ın güncellenmesi” gerektiğine dair sözleri üzerine yapmıştı. Fakat Cumhurbaşkanının duymaya alışık olmadığı bir tarzda olması dikkati çekiyordu.

Akgündüz, “Muhterem Cumhurbaşkanım! Haddinizi aşarak şer’î meselelerde fikir beyan etmeyiniz! Zira ne müctehid ve ne de fıkıhçısınız!” başlıklı yazılı açıklamasında şunları yazmıştı:

“Muhterem Cumhurbaşkanım! Sizi Allah için seviyor ve 21. Asrın siyasî müceddidi olarak ilan ediyorum; ancak siz ne dinî müceddidsiniz ve ne de fıkıhçısınız. Ehil olmadığınız konularda ve hele de şer’î konularda görüş beyân etmeniz tamamen şahsınızı felâkete sürükleyebilir. Ben sözlerinizin maksadını aştığını hüsnüzanla yorumluyorum.“

***

Erdoğan’a Yapılmış En Sert Eleştiri

Bugüne kadar Cumhurbaşkanı Tayyip Erdoğan’a “HADDİNİ AŞTIN” uyarısının yapıldığını hatırlamıyorum. Üstelik de Prof. Akgündüz kendi mahallesinden, Cumhurbaşkanlığı Sarayının misafirlerinden bir isim.

Bu kesimden birinin “EHİL OLMADIĞIN KONULARDA VE HELE DE ŞER’İ KONULARDA KONUŞMA; Bu en hafif deyimi ile maksadını aşmaktır” diye uyardığı ilk açıklama olduğunu sanıyorum.

Erdoğan gibi biri için, haklı veya haksız, bu açıklamada kullanılan dil yenilir yutulur cinsten değil. Cumhurbaşkanının bugüne kadar muhafazakâr kesimden birinden duyduğu en ağır dozlu eleştiridir. Bunu Erdoğan’ın nefsi kaldırır mı, kaldıramazsa Prof. Akgündüz’e nasıl bir tavrı olur, bilemiyorum.

Bir bilim adamının doğru bildiği konuda devletin en üst makamındaki kişiye bile korkusuzca ve en sarsıcı bir üslupla görüşlerini ifade etmesini belki de takdirle karşılayabilirdik.

Ama bu cümlelere giriş esnasında yaptığı aşırı övgüde ölçüyü kaçırmamış olsaydı.

******************************

Siyasi Müceddid Kavramı, İfrat ve Tefrit

Prof. Dr. Ahmet Akgündüz kullandığı ifadelerin ağırlığını biliyor ki bu açıklamanın başına Erdoğan’ın hoşuna gideceğini düşündüğü iltifat cümleleri koymuş. Böylece zehir gibi acı eleştirisini, bir kaşık balın içinde sunmaya çalışmış.

“Sizi Allah için seviyor ve 21. Asrın siyasî müceddidi olarak ilan ediyorum” cümlesinde ilk bölüm Cumhurbaşkanına sevgisini ilan ettiği, kişisel bir duygu açıklaması sayılabilir. Ama bu açıklamasında sevgiden çok, ciddi bir korku seziliyor.

Bir bilim adamı, uzmanlık alanı ile ilgili, bilgisini ve kanaatini açıklarken duygusunu açıklamak ihtiyacını hissetmez.

Hele Erdoğan’ı “asrımızın siyasi müceddidi” ilan ettiği ifade oldukça sorunlu.

Tıpkı Erdoğan’ın dini kavramlar arasında olmayan “İslam’ın güncellenmesi” kavramını kullanması gibi sorunlu.

Müceddid kavramı dini literatürde yer alan bir kavram. Kelime manası “yenileyen” demektir. Bazı hadislerde, “her yüzyılın başında bu ümmete dinî işlerini yenileyecek bir müceddidin gönderileceği” yazılmıştır.

Farklı dini gruplar kendi önderlerini asrın müceddidi olarak kabul ederler.

Rotterdam İslam Üniversitesi Rektörü Prof. Dr. Ahmet Akgündüz Nur cemaatinin önde gelen isimlerindendir. Nurcular hicri 14. Asrın müceddidinin Bediuzzaman Said-i Nursi olduğuna inanır.

Bu ekolden gelen Prof. Dr. Ahmet Akgündüz’ün “her yüzyılda bir dini müceddid geleceğine” inanması normal. Görünen o ki, her asır bir de siyasi yenileyici geleceğine inanıyor.

Tayyip Erdoğan’ı bu yüzyılın (hicri mi, miladi mi bilemiyorum) siyasi müceddidi ilan ederek ona çok önemli bir paye vermeye ve gönlünü almaya çalıştığı görülüyor.

Dini kavramlar ile siyasi kavramları birbiri yerine kullanmak çok ciddi problemlere yol açabilir.

Bu kavramı kullanmakla Akgündüz’ün “maksadını aştığını”, hatta daha da doğru olarak “haddini aştığını” söylersek yanlış olmaz kanaatindeyim.

******************************

BU FETVALARIN GÜNCELLENMESİ ÖNEMLİ

Cumhurbaşkanı Erdoğan “İslam güncellenmeli” görüşünü, İlahiyatçı Nurettin Yıldız, Faruk Beşer gibi “hocaların” geniş kesimlerde tepki yaratan fetvaları üzerine açıklamıştı.

Nurettin Yıldız, “kadınların dayak yediklerine şükretmeleri gerektiğini”; bir başka fetvasında da, “yabancı bir erkekle kadının asansörde yalnız kalması neticesinde ‘halvet’ şartlarının oluşacağını” söylemişti.

Nurettin Yıldız’ın “6 yaşında çocukla evlenilebilir”; “Yatakta geçirilen her boş dakika, şehvete doğru kaymış bir dakikadır ve yatağın şekli, yorgandan battaniyeye varıncaya kadar insanı, bilhassa erkeği gıdıklayan cinsel dürtüleri rahatsız eden bir yapıda olmamalıdır” gibi ilginç fetvaları da tepkiye yol açmıştı.

İslam Hukuku Profesörü Faruk Beşer de “Yoğun bakımda kadın ve erkek hastaların ayrı odalarda tutulması gerektiğini” yazdığı için tepkilere yol açmıştı.

Prof. Dr. Ahmet Akgündüz aynı ekolden gelen bir “hoca” olduğu için bu isimlere sahip çıktı. Tayyip Erdoğan’a bir de nasihatte bulundu:

“Nureddin Yıldız ve Faruk Beşer Hocalar ehl-i sünneti bu bid’at asrında müdafaa eden hocalardır. Ancak âyet ve hadisleri ve hatta şer’î hükümleri açıklarken bazı ifade yanlışlıkları bulunabilir. Biliniz ki, hedefleri bu iki hocayı yıpratmak değil, belki dini yıpratmak olan algıcı medyaya güvenmeyiniz” dedi.

Ben meseleyi Ahmet Akgündüz, Nurettin Yıldız, Faruk Beşer isimleri üzerinden değil ama “dini yorumların güncellenmesi” gereği üzerinden tartışılması gerektiğine inanıyorum.

Kıbrıs adasının çevresinde mevcut ”Münhasır Ekonomik Bölgelerdeki” enerji yataklarında petrol-doğal gaz zenginlikleri bir türlü paylaşılamıyor!

Ancak her ne olursa olsun Rumlar bu önemli konuda Türk tarafından ‘bir adım ilerdeler!’

Aslında yaşanan bu durum; özellikle AB ile başlayan müzakereler döneminde ”Kıbrıs’ı çöz de gel” diyenlere; ”Rumlardan daima bir adım ilerde olacağız” cevabını vererek, olmadık tavizlerin verilmesine neden olan ortamın yaratılmasından sonra şu an yaşadığımız süreç;

Rum tarafının Kıbrıs’ta ne varsa; ”sadece bana, hepsi bana” olan hareket tarzının en çarpıcı kanıtıdır.

Kıbrıs Rum tarafı ada açıklarındaki petrol ve doğalgaz aramaları için özellikle 2008 yılından itibaren uluslararası pek çok enerji şirketleriyle anlaşmalar imzalamıştır.

Rumların bu hukuk tanımaz hareketlerinde, her defasında Türkiye devreye girmiş, tek taraflı bu girişimlerini engellemiştir. Geçtiğimiz ay içinde İtalyan petrol arama şirketi ENİ, bölgedeki Türk Donanmasının tatbikatı nedeniyle, araştırma yapamadan o bölgeden uzaklaşmıştı…

Ancak ABD’li Exxon Mobil’in önümüzdeki birkaç ay içinde, Rum tarafı adına bu bölgelerde yeni bir arama başlatması beklenmektedir. Bu çerçevede Amerikan 6’ncı Filosunun bu süreçte Akdeniz’de olacağı gelen haberler arasındadır!

Pekiyi ABD’li Exxon Mobil Şirketi bölgedeki araştırmalarına başladığında, Türkiye o bölgede benzer bir tatbikat başlattığında, Akdeniz’de bulunan Amerikan Donanmasının hareket tarzı ne olacaktır?

Suriye’de yaşadığımız sürece, Amerikan yönetiminin şaşı bakışı göz önünde bulundurulduğunda; bu defa yeni bir gerginliğin daha yaşanabileceği güçlü bir olasılıktır!

Kuzey Kıbrıs Dışişleri Bakanı Sn. Kudret Özersay, KKTC’de yapmış olduğu açıklamada:

“Ya birlikte yapacağız, görüşeceğiz, uzlaşacağız, harekete geçeceğiz, ya da her şey duracak. Veya biz de aynı şeyi yapacağız, sondaja başlayacağız” demiştir.

Türkiye; Avrupa Birliği üyesi Kıbrıs Rum yönetiminin Ankara’ya danışmadan başlattığı arama çalışmalarını engelleyeceğini belirtmiştir.

Rum yönetimi ise; Geri adım atacağına dair bir sinyal vermemektedir.

AB ise; Türkiye’ye AB ile ilişkileri zedeleyecek adımlar atmaması çağrısında bulunmuştur.

KKTC Dışişleri Bakanı Sn. Özersay; Geçtiğimiz günlerde konuyla ilgili, gerilimin tırmanma ihtimali hakkındaki bir soruya:

”İlk adımın diplomasi olacağı belirterek, biraz soğukkanlılık getirmeyi hedefliyoruz, gerilimi artırmayı değil”, “Bu nedenle son olayda güç kullanmadık. Güç gösterisinde bile bulunmadık. Orada caydırıcılık vardı” demiştir. Ancak bugüne değin Kıbrıs konusunda yaşanan tüm olaylara bakıldığında;

Rum tarafının geri adım atmayacağı ortadadır. GKRY, AB şemsiye altında elde ettiği tüm avantajlarını kullanacak, bölge ülkeleriyle hatta İtalya’yla bile yapmış olduğu iş birliktelikleriyle bu enerji yataklarının zenginliğine onları da ortak ederek; bu ülkeleri Türkiye ve KKTC’ye karşı kalkan olarak kullanmanın peşinde olacaktır.

Böylesine tehlikeli bir oyunun peşinde olan Rumlar ve akıl hocası Yunanistan; önümüzdeki yaz aylarında Akdeniz’in ısınacağını, adada başlaması olası müzakere sürecinin tehlikeye gireceğini çok iyi bilmektedirler!

Ancak onların yapmaya çalıştıkları şey; Türkiye’nin Suriye ve sonrasındaki hedefi Irak’ın doğusundaki tüm terör odaklarını temizleme kararlılığı ile devam ettirdiği harekât sürecinden istifade etmekten başka bir şey değildir!  Eğer böyle bir oyunun peşinde iseler; şimdiden sonlarının hüsran olacağı çok açıktır.

Geçtiğimiz yıllarda FETÖ alçaklarına kucak açan, Ege’de Türkiye’ye ait pek çok adaya/kayalığa hak, hukuk gözetmeksizin el koyan, hava sahası kıta sahanlığı oyunlarıyla gemilerimizi, uçaklarımızı taciz eden, kimi fanatiklerinin şanlı bayrağımızı yırtmalarına göz yuman Yunanistan destekli böylesi bir Bizans oyununun peşinde olanların;

Yakın tarihlerine şöylece bir bakmaları, o dönemde kimi emperyalist güçlerin piyonu olarak İzmir’i işgal edip de, Anadolu’yu ele geçirmenin hayalini kuran atalarının; Mehmetçiğin muzaffer süngüsünün ucunda, Akdeniz’in serin sularında nasıl yok olduklarını hatırlamaları gerekir.

Yaşadıkları bu tarihi bozgunu unuttularsa eğer!

Bu defa biraz daha yakın bir zamana, hem de hala türlü oyunlarla ele geçirmenin peşinde oldukları Kıbrıs adasında yaşananlara bakmak gerekir!

Hani yıllarca ‘Bekledim de gelmedin. Bu kaçıncı bahar, ne zaman geleceksin?” diyerek Rumların, Türkiye ile alay ettiği o günlerden; Türkiye’nin 20 Temmuz 1974’te ”bir gece ansızın” gelip de; tarihten bir türlü ders alamayan Rum-Yunan ikilisine hak ettikleri dersi verdiği günlere…

Kıbrıs’ta yarım asırdan bu yana, Rumların çözümsüzlüğü çözüm olarak görmeye devam ettikleri bu sürece, özellikle de Kıbrıs Türk Halkına hala uyguladıkları insanlık dışı ambargolara bakıldığında!

Acaba Rumlar yıllar önce söyledikleri o şarkıyı yine söylüyorlar da, bizler mi duyamıyoruz diye sormak gerek?