Son zamanlarda nedense Nasreddin Hocamıza ait fıkralardan biri aklıma geliyor.

Saçma sapan konularda fetva isteyen halkımız meğerse yediyüz küsur sene önce de bunun gibi konuları hocalara soruyormuş.

Birisi gelip hocaya sorar: “Hocam tuvalette sakız çiğnemek günah mı?”

Hoca cevap verir: “Günah değil ama sen yine de çiğneme. Gören olursa yanlış anlarlar. Başka şey çiğnediğini sanabilirler…”

Şimdi birkaç açıdan fıkrayı değerlendirelim.

Bu cümlenin içinde, soru saçma sapan da olsa, cevabı var.

Ayrıca mubah (yapılmasında dinen sakınca olmayan) eylemlerin de yerinde ve zamanında yapılması gerektiği nasihati eklenmiş.

Bir de, yapılan iş kadar kamuoyunun onu algılamasının önemine vurgu yapılmış. (Algı olgudan önemlidir.)

Nasreddin Hoca üzerinden anlatılan bu olay, gerçekten Hoca’nın yaşadığı 13. yy. da sorulmuşsa ve 21. asırda yaşayan vatandaşlarımız da aynı soruları sormaya devam ediyorsa düşünmemiz gerek.

Google’da “tuvalette sakız çiğnemek günah mı?” diye yazıp arama yaptırınca, günümüzde de halkımızın hala aynı soruyu sorduğunu görüyoruz. Kendisini fetva vermeye ehil görenler de ciddi ciddi cevaplar yazmışlar.

Demek ki bu kadar basit konularda dinin hükümlerinin ne olduğunu halkımıza öğretememişiz.

Böyle konulara Nasreddin Hoca gibi nükteli, zekâ dolu ve İslam’ın özüne uygun cevap verecek bilge kişilere ihtiyaç duyulduğu aşikâr.

Çünkü Nasreddin Hoca gibi güldürü, alay, eğlence ve yergi becerisini yansıtan cevaplar vermek ve bu arada şeriatın katı yorumcularının bile tepkisini çekmeyecek bir dini hassasiyeti korumak müthiş bir bilgelik gerektiriyor.

Anadolu İslam’ı denilen şey, işte böyle dinimizin yaşama sevinci, bilim ve irfanla dolu bir yorumudur.

Günümüz Türkiye’sinde böyle bilge hocalar yerine, “deve sidiğinin şifa verdiğini anlatan, kadına dayağı savunan, 6 yaşındaki çocukla evlenileceğini söyleyen, asansörleri halvet mahalli olarak gören, yoğun bakımdaki kadın ve erkek hastaların ayrılmasını isteyen” tuhaf adamlar hoca diye kabul ediliyor.

Bu işte bir arıza var dostlar, bu halde bir arıza var.

******************************

İttifak Yasası ve Seçim Güvenliği

AKP ve MHP’nin birlikte çıkardığı ittifak yasasının demokratik bir ülkede kabul edilmesi mümkün olmayan adaletsiz bir düzenleme olduğu açık.

İttifakın ve çıkarılan yasanın iki gayesi var:

1-    R. Tayyip Erdoğan’ı tekrar Cumhurbaşkanı seçtirmek,

2-    MHP’yi de yüzde onluk barajın çok altına düşse, yüzde 3 oy alsa bile 40’ın üzerinde bir milletvekili çıkarmasını ve Hazine yardımı almasını sağlamak.

Yasada bunun için her şey düşünülmüş. Yasa yapılırken, nalıncı keseri gibi, hep AKP+MHP ittifakı lehine yontulmuş.

CHP, İYİ PARTİ ve SP kanundaki adaletsizlikleri, seçim güvenliğine dair endişelerini gerekçeleriyle açıklıyorlar.

Fakat Ak Parti ve MHP, bu eleştirilere hiç kulak asmadan, Meclisteki çoğunluklarına dayanarak, bir gecede kanunu çıkardılar. Cumhurbaşkanı Erdoğan da aynı gün imzalayarak yürürlüğe soktu.

Seçimlerin adil ve dürüst olduğu algısı çok önemlidir. Çünkü vatandaşların demokrasimize olan güven duygusunun temelinde seçimlerin adil ve dürüst olduğu duygusu yatar.

Ak Parti döneminin ikinci yarısında yapılan bütün seçimlerin adil olmadığını biliyoruz. Bu dönemde yapılan seçimlerde AKP’nin devletin bütün gücünü hoyratça kullandığını gördük.

AKP’nin medyanın yüzde 90’ını kontrol ettiğini, muhalefetin ise sesini duyuramadığının farkındayız. Devletten nemalanan şirketlerin göbeklerinden iktidara bağlandığını ve AKP’nin bunların imkân ve kaynaklarını kullandığını da biliyoruz.

Böyle olduğu halde, demokrasi uygulamalarımızdaki birçok eksiklik ve aksaklığa rağmen, hala seçimlerin dürüst yapıldığına dair inanç hayli yaygındı.

En son 16 Nisan 2017 Anayasa Referandumunda, bu defa Yüksek Seçim Kurulu (YSK) devreye girdi. Oy verme süresinin bitmesine bir saat kala referandum sonucunu tersine çeviren bir karar aldı. “Mühürsüz oylar da geçerlidir” kararı vererek, seçimin dürüst yapıldığı inancını da sarstı.

Tamam, “atı alan Üsküdar’ı geçti.” Ama unutmayın.

1946’da  “açık oy, gizli tasnif” ile kazanılan seçim zaferinde de “atı alan Üsküdar’ı geçmişti.” Milletimiz bu adil ve dürüst olmayan seçimlerin akabinde bu seçimleri yapanları cezalandırdı. Ve bu adaletsizliği hiç unutmadı.

2019’da yapılacak seçimlere yeni düzenlemeler yapılarak girilmeliydi. Bu düzenlemelerle YSK marifetiyle seçimlerin dürüstlüğü ilkesine vurulan darbenin hasarı tedavi edilmeliydi.

Tam tersi yapıldı.

Mühürsüz oylar geçerli sayıldı. Sandık başkanları kamu görevlisi olacak, sandıklar seyyar olabilecek, vatandaş güvenlik görevlisi çağırabilecek gibi her biri sandık güvenliği açısından kuşku uyandıran düzenlemeler yapıldı.

İttifak yasası ile yaptıkları düzenlemelerin her cümlesinden AKP ve MHP’nin niyetlerinin bozuk olduğu açık.

Bu düzenlemelerin arkasındaki hinliğin farkına varmayanlar bile “bayram değil, seyran değil, eniştem niye öptü?” diye düşünür.

İyi niyetli vatandaşlar bile bunların çiğnediği “sakızdan” şüpheye düşer.

Kıbrıs konusunda, BM ve AB sürecinden yansımalar:

K.K.T.C’nin BM ve AB ile ilişkilerinin tarihsel sürecine bakacak olursak; bu ilişkilerin her safhası, A.B.D’nin ve İngiltere’nin katkıları ile hazırlanmış tuzak planlar ile doludur. Kurulan bu tuzakların temel stratejisi Kıbrıs Türk’ünün adada ki bağımsızlığının ve hürriyetinin elinden alınarak Rum’a yamanması, Türkiye’nin Garantörlük sıfatının ortadan kaldırılarak Türk askerinin Kıbrıs’tan çıkarılması vardır!

Kıbrıs Milli Davamızın uluslararası platformdaki görüşmeler sürecinde özellikle 17 Kasım 2002 Tarihinden sonra yeni bir oluşumun insiyatif alarak bu sürece dâhil olduğu görülecektir. Aslında hiç olmaması gereken bu oluşumun adı AB’dir.

İşte, bu yazımın içeriğinde;

Özellikle bu birliğin Kıbrıs konusuna nasıl baktığı ve ada da ki Türk varlığı ile ilgili uygulamalarının neler olduğu incelenmiştir.

Ayrıca bu sürecin her defasında BM platformunda olması iddiasında olanlara da, ‘BM’in Kıbrıs Konusunun nasıl çözülmesini’ istediği anlatılmaktadır.

Kıbrıs Milli Davamızın çözümü adına yürütülen müzakereler sürecinde; Kıbrıs Türk’üne hiç bir zaman sen ne istiyorsun diye sorulmamış! Sadece Rum’un istedikleri bunlardır, sen de bu isteklere uyacaksın denilmiştir!

BM ve AB’nin;

‘Onlara göre ‘Kıbrıs Sorununa,’ bize göre ‘Kıbrıs Milli Davamıza’ ve Kıbrıs Türk Halkının adada ki varlığına bakışı:

1988 yılından beri AB tarafından açıklanan tüm ilerleme raporlarında aşağıda sıralayacağım şu maddeler ortaktır:

1)      Türkiye 1974’den beri Kuzey Kıbrıs’ı işgal altında tutmakta ve yaklaşık 35.000 kişilik bir askeri güç bulundurmaktadır.

2)      AB tarafından işgal altında olduğu iddia edilen bu topraklarda Kıbrıs Türk’ü bağımsız bir Cumhuriyet ilan etmiştir. Ancak kurulan bu devleti, Türkiye dışında uluslararası toplum tanımamıştır.

3)      AB ve BM muhtelif tarihlerde almış oldukları kararlar ile Kıbrıs’ın Türkiye tarafından işgalini ve işgal altında olduğu belirtilen bu topraklarda kurulan Cumhuriyetin tek taraflı ilanını kınayarak; mevcut durumun kabul edilemez olduğunu açıklamıştır. Adanın yasal hükümeti olarak da; bu unvanı 1963 yılında çalan Rum’ların temsil ettiğini savundukları Güney Rum kesimini; adanın yasal temsilcileri olarak kabul etmişlerdir.

4)      Kıbrıs’ta tarihi gerçekleri görmezden gelerek yukarıdaki 3 madde de vurgulamış olduğum bu açıklamaların sahipleri, 1950’li yıllardan beri Kıbrıs Türk Halkının yaşadığı ekonomik ve siyasi baskıları, toplu soykırımları, mezalimleri, göçleri hiç yaşanmamış gibi kabul etmişler; 1960 yılında kurulan ve ‘Kıbrıs Cumhuriyetinin’ Anayasal ortağı olan Kıbrıs Türk’ünün 1963 yılında Rumlar ve temsilcileri Başpapaz Makarios tarafından tek taraflı olarak bu cumhuriyetten atılmalarını sadece izlemekle yetinmişlerdir!

BM’in ve Avrupa Topluluğu üyelerinin ( AB’nin ) Kıbrıs Türk’ü ile olan ilişkilerinde, 1950’li yıllardan beri bu temel mantık vardır. Onlara göre Kıbrıs adasının yasal hükümeti Rum’lardır..!

AB’nin ve BM’in yukarıda sıralamış olduğum bu hukuk kurallarını hiçe sayan uygulamaları, her seferinde tekrarlanarak devam etmiştir!

Pekiyi, tüm bu uygulamalar karşısında ve AB sürecinde, Kıbrıs Türk’ü neler yaşamıştır? Bu süreci yönetenler nelerle karşılaşmış, hangi siyasi tercihlerde bulunmuşlardır?

13 Şubat 1975 de Kıbrıs Türk Federe Devletinin ilanından 3 Kasım 2002 tarihine kadar geçen süreçte Yavru Vatan Kıbrıs’ta, ‘Kıbrıs Milli Davamızın’ lideri ve K.K.T.C’nin kurucu Cumhurbaşkanı Sayın Rauf R. Denktaş’ın yönetiminde geçmiştir.

Bu dönemde:

Gerek T.C Hükümetleri ve gerekse Sn. Denktaş’ın görevlendirdiği tüm K.K.T.C hükümetleri, Rum’a karşı Kıbrıs Milli Davamızdan asla taviz vermemişler ve uygulanan, politikaların ortak bir kırmızıçizgisi olmuştur.

Bu kırmızıçizgiler halen de T.B.M.M’nin onayladığı şekliyle durmaktadır. Bu dönemlerde Anavatan – Yavruvatan birlikteliğinin en güçlü örnekleri verilmiştir. AB ilişkilerinde ortaya konulan tüm çözüm önerilerinde; Rum – Yunan ikilisine, Avrupa’ya, ABD’ye ve İngiltere’ye avantaj sağlayacak hiç bir tuzak plana geçiş verilmemiştir.

Ancak ne olduysa 3 Kasım 2002 tarihinden sonra yaşanmaya başlanmıştır! Bu tarihte Türkiye’de göreve gelen yeni hükümet; 14 Aralık 2003 tarihinde de K.K.T.C de değişen hükümet, AB ilişkilerinde yepyeni bir siyaset başlatmışlardır!

Biz yenilikçiyiz denerek ortaya konulan bu siyasetin adı ” Ver- Kurtul ” ve ”Rum’lardan Bir Adım Önde olmak ”politikasıdır!

Ama o dönemden bu güne baktığımızda; ortaya konulan bu yenilikçi zihniyet iflas etmiştir. AB tarafından Kıbrıs’ta Türk’lere verilen vaatlerin, sözlerin hepsi birer balon çıkmış ve bu balonların tamamı patlamıştır.

Bu durum tespiti K.K.T.C de ” Birleşik Kıbrıs Hayalperestleri ”içinde aynıdır! ”Birileri gelir sizi Kıbrıs’tan kuzu, kuzu çıkarırlar” diyenler için de geçerlidir. Bu söylem ve eylemleri savunan siyasilerin Kıbrıs politikaları iflas etmiştir!

Uygulanan bu politikalar, Kıbrıs Türk’üne hiçbir yarar sağlamadığı gibi Kıbrıs Milli Davamızda verilen tavizler sonucunda haklı ve kuvvetli olduğumuz pek çok hususta aşınmalar yaşanmış, bir adım önde olma mantığı ile uygulanan her hamle, kendi kalemize attığımız altın gollerle sonuçlanmıştır!

AB ile yürütülen bu ilişkilerin o döneme rastlayan en acı yanı, Türkiye’nin Gümrük Birliği anlaşmasını imzalamasından sonra 29 Temmuz 2005 tarihinde; Ek-protokol’ü imzalamasıyla ortaya çıkmıştır!

Çünkü Kıbrıs Türk Halkı; neredeyse AB’ye feda edilme durumu ile karşı, karşıya kalmış ve K.K.T.C’nin AB önündeki kozlarının büyük bir bölümü yok edilmiştir!

Yani o dönemde, ‘AB’ye giden yolda tren kazası olmasın’ denerek, AB treninden atılan Kıbrıs Türk’ü olmuştur!

Türkiye’nin AB ile müzakerelere başladığı ilk günden bugüne kadar, yürütmüş olduğu Kıbrıs politikalarına, iktidarda bulunan AKP’nin ve liderlerinin açıklamalarına baktığımızda; önümüzde ki dönemde adada; Annan planına benzer yeni bir referandum sürecinin yaşanacağı, ya da; garantör ülkelerin katılımıyla BM gözetiminde yeni bir uzlaşmanın temellerinin atılacağı söylenebilir.

Bunun yanı sıra, 2008 yılından buyana devam eden müzakereler sürecinde Türkiye’nin tüm iyi niyetli çabalarına rağmen, Rum tarafının adanın tek sahibi, yasal hükümeti gibi davranması, Yunanistan’ın her dönemde, Rum tarafını bu yönde cesaretlendirmesi, BM ve AB’nin de bu gayrı yasal zemini desteklemesi; ne yazık ki, bu konuda çözümün önündeki en büyük engel olmaya devam etmektedir.

Şurası da unutulmamalıdır ki! Kıbrıs konusunda, ‘Annan Planı’ döneminde ülkemizin ‘bana göre yapmış olduğu stratejik –  politik hatalar’,  BM genel sekreterinin anlaşılamayan konularda sürece dâhil olması çağrısı!

24 Nisan 2004 tarihinde yapılan referandum öncesinde, Kıbrıs Türk Halkına yaşatılan ama bir türlü yerine getirilmeyen o pembe hayaller; günümüzde yürütülen Kıbrıs politikaları için unutulmaması gereken derslerle doludur!

”Birleşik Kıbrıs – AB’ye üyelik” çağrılarının/hayallerinin havada uçuştuğu, ata yadigârı Kıbrıs adasının 1974 Barış harekâtıyla, özgürlüğe ve bağımsızlığa kavuştuğu Kıbrıs Türk Halkının yaşadığı ‘O Gazi Topraklara’ gelince!

O zaman kesitinde, Annan Tuzak Planında yaşananları hatırlamak adına o sürece baktığımızda:

2003 yılında K.K.T.C’de ülke yönetimini devr alan CTP-BG iktidarının biz yenilikçiyiz sloganı ile hedeflerinin ‘Birleşik Kıbrıs’olduğunu açıklayan Sn. Talat;  Kıbrıs Milli Davamızda son 60 yılda elde edilen tüm kazanımlarımızı, müzakere masasında görüşmekten hiç çekinmemişti!

Gerçek o dur ki! 2009 yılının son ayları ile 2010 yılının baharında, Kıbrıs Türk Halkı için ada da var olup olamayacaklarının belirleneceği bir dönem yaşanmıştı!

O dönem; ya Rum’ların ağırlıklı olarak yönetim sorumluluğu olan, Kıbrıs Türk Halkının ‘Halk’ statüsünden ‘Toplum’ statüsüne indirildiği bir çözümü getirecekti!

Ya da, Kıbrıs Türk Halk’ının 19 Nisan 2009 tarihinde ortaya koymuş olduğu iradesine uygun olarak 1983 yılından beri var olan KKTC’nin, sonsuza kadar yaşayacağı ve uluslararası arenada tanınmanın önünü açacak yeni bir dönemi başlatacaktı…

Geride kalan bu süreçten, günümüze baktığımızda:

Kıbrıs konusunu ”Birleşik Kıbrıs, Tek Halk, Tek Egemenlik” zemininde çözmek adına o dönemde uygulanan politikaları, yapılan müzakereleri, bu konuda sivil toplum kuruluşlarının yapmış olduğu açıklamaları, kimi teslimiyetleri, adada Rum tarafı ile kol, kola yapılan etkilikleri, kimi uluslararası kuruluşların açıklamalarını, ABD ve İngiltere adına taleplerde bulunan siyasi liderlerinin ortaya koyduğu arabuluculuk faaliyetleri değerlendirdiğimizde;

Adada kalıcı bir çözüm adına ve Kıbrıs Türk Halkı için elde edilebilen hiçbir politik başarı yoktur.

Çünkü Rum tarafının Kıbrıs konusunda ortak çözüm bulmak adına bir tercihi yoktur! Güney Rum kesimi Kıbrıs adasında elde edebileceği her şeyi elde etmiştir.

Son adım olarak Kıbrıs’ta, Kıbrıs Türk Halkını nasıl azınlık statüsüne indirebilirim, Türkiye’nin garantörlük hakkına nasıl son verebilirimin peşindedir!

Bu son iki hedefe ulaştıktan sonra yapacağı tek bir şey vardır! O da son bir hamle ile adanın Yunanistan’a bağlanmasıdır! Bu ulusal amaçlarından hiçbir zaman vazgeçmemişlerdir, hiçbir neden uğruna vazgeçmeyeceklerdir..!

Günümüzün uluslararası politik gelişimini, Ortadoğu’da yaşanan olayları, adanın çevresinde bulunan petrol ve zengin doğal gaz yataklarının varlığını, bölgedeki enerji boru hatlarının İskenderun körfezinde düğümlendiğini, adanın aynı zamanda Akdeniz’de adeta bir uçak gemisi gibi ABD ve İngiltere tarafından bir askeri üs olarak kullanıldığını ve Ortadoğu’yu kontrol ettiğini değerlendirdiğimizde;

Kıbrıs adasının, Türkiye ve adada kurulan son ‘Türk Devleti K.K.T.C’ için ne kadar önemli olduğu daha iyi anlaşılacaktır.

Kıbrıs adasının tarihsel yapısı içerinde 307 yıl kalan atalarımızın, yüzyıllar öncesinden bu adayı elinde bulunduran tarafa, Akdeniz’de ve Ortadoğu’da sağlayacağı stratejik üstünlüğü bilerek hareket etmeleri, bugün içinde aynı tercih içinde olmamızı gösteren tarihsel bir gerçektir.

Unutulmamalıdır ki, Kıbrıs adasında tarihsel, hukuksal ve coğrafi yönden haklarımız vardır. Bu haklarımızı savunmak Türkiye ve K.K.T.C’de yönetimde bulunan iktidarlara düşmektedir.

Türk Milletinin ”Milli Davamız” dediği Kıbrıs konusu bugünde aynı özelliği taşımakta, adada yaşayan Kıbrıs Türk Halkı, göndere çekilen milli ve devlet bayrakları, şehitliklerimizde yatan kahramanlar, çözüm adına teslimiyetin değil, bu haklı davamızda tüm kazanımlarımızın bulunacağı bir çözümü istemekte ve bu davanın türbedarlığını yapmaktadırlar…

Pekiyi, 1968 yılından bu yana Kıbrıs’ta çözümün odaklandığı BM süreçleri ve bu sürece (olmaması gerektiği halde!) 2004 yılında dâhil olan AB’nin konuya bakış açısı nasıldır?

Öncelikle 59 günlük bir sürede örnek bir operasyonla ve az hasar, bol beceriyle Zeytin Dalı Harekâtı‘nı icra eden Türk Ordusu ile son vuruşmanın olacağı Afrin Merkezi‘ni PYD / YPG unsurlarının 4-5 gün önceden boşaltmasını sağlayan Türk Diplomasisi‘ni başarılarından ötürü tebrikliyorum. Darısı Menbiç ve Süleyman Şah Türbe toprağı, Tel Abyad, Resulayn, Kamışlı, Amude, Haseki, Dirik‘e…

Afrin Harekâtı‘nın 18 Mart’ta bitirilmesi de bence tarihî hafızanın varlığı açısından önemli. Zaten kahraman askerlerimiz de zaman zaman I.Dünya Savaşı ve Kurtuluş Savaşı sırasındaki duruşumuzun fotoğraf karelerini birebir tekrarlayan zafer pozları verdiler. 15 Temmuz sendromu böylelikle tamamen atlatılmış oldu.

Çanakkale Deniz Zaferi‘ni böyle bir askerî ortamda ve adeta sivillerin televizyonlara kurduğu strateji masalarında harita önlerinde teneffüs eden halkımız bu yıl kutlamaların hakkını verdi. Malûmunuz hava durumu gibi yıl yıl değişebiliyor kutlayıp kutlamama katsayımız.

Seneyi Çanakkale ile Afrin‘i birlikte kutlayacaklara erken tavsiyeler:

1.      Çanakkale savunma savaşıdır, Afrin taarruz hamlesi.

2.      Onsekiz Mart deniz zaferidir, Afrin 18 Mart; kara.

3.      Kara Savaşları Gelibolu’da 9 ay sürdü ve onbinlerce kayıp verdik, verdirdik; Afrin’de 2

ayda onlarca şehit verdik, binlerce kayıp verdirdik.

4.      Denizden ve karadan “Çanakkale Geçilemez” dedirttiğimizde takvimler 9 Ocak 1916’yı

gösteriyordu. Bu tarihten tam 2,5 yıl sonra yani 13 Kasım 1918’de aynı Düşman (İngiliz, Fransız, İtalyan) Donanması bu kez yenilenmiş yüzüyle Çanakkale Boğazı’nı geçip İstanbul Boğazı’na demirledi. Bu fiilen işgaldi, resmî işgal ise 16 Mart 1920.

5.      Bu acı olaydan 1 ay – 1 hafta sonra yani 19 Aralık 1918’de Hatay Dörtyol’da (Afrin’e 1,5

saatlik mesafe, 100 km. kuzeybatısı) atılan ilk kurşunla fiilen, 19 Mayıs 1919’da Samsun’a atılan il adımla da resmen Kurtuluş Savaşımızı başlatmış olduk.

6.      Çanakkale’deki 75 binlik kaybımıza rağmen Balkan Savaşları bozgununda yerle yeksan

olan Millî Moralimiz zirve yapmış ve yeni savaşların hakkından gelebilecek bir İrade doğmuştur.

7.      Çanakkale ile birlikte I.Cihan Harbi’ndeki savaşlar zincirinin asıl hazırlayıcısı Enver Paşa’yı

ve bu savaşların parlayan yıldızı Mustafa Kemal’i en başta hatırlamak lazım. İstiklâl Harbimizde ise Atatürk başrolde, Enver ise kendi dışta kaldığı halde ekibiyle içeride destekçi vaziyetindedir. Hak sahibine hakkını vermek başarıyı bereketlendirir.

8.       Çanakkale’yi tamamen menkıbe – rivayet kültürüne boğarak Mayın Gemimizin dikine

serpme stratejisini, 70 metre derinliğe kadar indirebildiğimiz denizaltı engel ağını, Telsiz İstasyonumuzun düşman şifrelerini çözerek yanıltıcı muhabere tekniği geliştirmesini unutturmamaktır savaştan ders çıkarmak. Kendi mühimmatımız dışındaki tedarikçilerle Afrin Harekâtı sırasında yaşadığımız sıkıntıları ve terör örgütü dediğimiz güçlerin Reyhanlı’ya veya Kilis’e attığı roketleri – füzeleri karşılayacak bir hava savunma sistemimizin bile olmadığını unutmayalım

9.      Çanakkale’yi anma adına ölülerin arkasından lokma dağıtma âdetine benzer kuru ekmek

ve hoşaf dağıtma işinden vazgeçelim, işi sulandırmayalım. Ordunun ikmal ve lojistiğinin zayıfladığı anlar olabilir; örnek alınacak olan kuvvetli zamanlarıdır. Yoksa burda da ‘bir lokma, bir hırka’ kokusu mu sezdi birileri?

10.  Dikkatli olun; son yıllarda ülkemizde her türlü değer üzerinden dolandırıcılık alışkanlığı

peydahlandı. Dombili seneye Uruguay’dan kutlamalar için gelecektir, bahse girerim.

”Geçmişi ne kadar çok unutursak, geleceği korumak o kadar zor olur…”

(Gazi Mustafa Kemal ATATÜRK)

Değerli okur;

1960’lı yıllardan bu güne devam eden Kıbrıs sorunu, aslında 20 Temmuz 1974 tarihinde çözülmüştür.

Ancak gerçek olan şudur ki! Bu adanın stratejik konumu itibariyle tarih boyunca emperyalist güçlerin eli kulağı bir şekilde bu adada olmuş ve olmaya devam etmektedir.

Ülkemize 65 km mesafede olan bu önemli ada; Türkiye için de hem tarihi, hem de stratejik yönden çok önemlidir. 307 yıl boyunca adanın hâkimi olan atalarımızdan, Osmanlı’dan sonra geçen uzun yıllar boyunca; adanın hâkimiyeti üzerinde pek çok oyunlar oynanmış ama hiçbir dönemde; ne Türkiye, ne de Kıbrıs Türk Halkı bu oyunlara geçit vermemiştir.

Ada da; şu anda mevcut durum itibariyle iki kesimli, iki ayrı devlet temelinde oluşan, 44 yıldır devam eden bir barış, çatışmasızlık dönemi vardır.

Kıbrıs Türk Halkı 1983 yılında kurmuş olduğu, ona anasının ak sütü gibi helal olan, K.K.T.C’inde anavatan Türkiye’nin de desteği ile giderek güçlenmekte, kendi iradeleri doğrultusunda seçmiş oldukları hükümet temsilcilerinin yönetiminde özgür ve egemen olarak yaşamaktadır.

Adanın yarı buçuğunu temsil eden Rum’lar da Güney Kıbrıs’ta aynı tercih ile yaşamaya devam etmektedirler.

Ancak 50’li yıllardan beri ada tarihinde Kıbrıs Türk’ünün yaşadığı onca acılı yılları görmezden gelen uluslararası camia ne yazık ki, bu ada parçasında yaşanan tarihi ve hukuki gerçekleri görmezden gelmeye devam etmekte; adada adaletli bir çözümün sağlanabilmesi için atılacak her adımı Türkiye ve Kıbrıs Türk Halkından beklemektedir!

Çünkü Kıbrıs’ta mevcut durumun asıl müsebbibi olan Rum tarafı ve ardındaki güç Yunanistan; gayrı yasal da olsa 1963 yılından, bugüne değin adada istediği her şeyi elde etmiş, hedefinde adanın tamamını ele geçirmek vardır!

Kıbrıs Dosyası adı verdiğim bu yazımda:

Türk Milletinin, ”Kıbrıs Milli Davamız” adını vermiş olduğu bu gerçeğin uluslararası camiada nasıl görüldüğünü, yakın tarihimizde adada yaşanan olayları; Kıbrıs konusuyla ilgili bilgilerim çerçevesinde, ardımda kalan 44 yılda yaşadıklarım/gördüklerim/tanıklığını yaptığım gerçeklerin sesiyle anlatmaya çalışacağım.

Şimdi aralayalım Kıbrıs Dosyasının kapağını ve tarihin sesi anlatmaya başlasın o günleri:

‘ Kıbrıs Milli Davamızın’, BM ve AB Sürecinden Tarihsel Yansımalar!

2009 yılında; ülkemizin ve K.K.T.C’nin geleceğini ilgilendiren hayati öneme haiz meselelerin tartışıldığı, bizleri ve dünyayı hala etkisi altında tutmaya devam eden ekonomik krizin her iki ülkede de yoğun bir şekilde hissedildiği bu dönemde; 64’üncü Dönem Birleşmiş Milletler (BM) Genel Kurulu toplantıları da yapılmıştı.

22-25 Eylül 2009 tarihleri arasında yapılan bu toplantılar kapsamında New York’ta bulunan Türkiye Cumhuriyeti Hükümeti Başbakanı Tayyip Erdoğan; 24 Eylül 2009 tarihinde, nükleer silahsızlanma konusunun görüşüldüğü ve ABD Başkanı Obama’nın başkanlık yaptığı Güvenlik konseyinin liderler zirvesinde bir konuşma önemli bir konuşma yapmış;  genel kurula hitap eden Başbakan Erdoğan’ın konuşma metninin içeriğinde değinilen en önemli nokta Kıbrıs konusu olmuştu!

Başbakan Erdoğan, Kıbrıs konusunda BM çatısı altında varılacak çözümün en geç 2010 bahar aylarında referanduma götürülmesi gerektiğini açıklayarak, şunları ifade etmişti:

”Bu yılsonuna kadar kapsamlı çözüme ulaşılması mümkündür. Tarafların uzlaşamadığı noktalarda BM Genel Sekreteri’nin devreye girmesi gerekir. Hedefimiz; varılacak çözümü en geç 2010 yılı bahar aylarında referanduma götürmek olmalıdır. Ancak yine Rum uzlaşmazlığı yüzünden çözüm bulunamazsa, KKTC’nin uluslararası alandaki statüsünün normalleştirilmesi artık engellenemez”

Ancak, bu konuşmanın üzerinden geçen 9 yıllık bir sürece rağmen; ne Rum tarafının uzlaşmaz durumu değişti! Ne uluslararası toplum, çözüm adına hakkaniyetli bir plan üretti! Ne de, Türkiye, K.K.T.C’nin uluslararası arenada tanınması yönünde bir girişimde bulundu!

DEVAM EDECEK

“Kolaylaştırınız, zorlaştırmayınız; müjdeleyiniz, nefret ettirmeyiniz. Birbirinizle anlaşın, iyi geçinin, ihtilafa düşmeyin.” sözünde yatan muhteşem mana kavranıp eyleme dökülse ne görüşülecek gündemi olmadığı için formaliteden açılıp kapan İsviçre Meclisini ne de yeryüzü nimetlerini kardeşçe paylaştığı söylenen Bhutan Krallığını örnek göstermeye gerek kalacaktır.

Bir fikre, kişiye, siyasete, olaya taraftarlığımız ya da muhalifliğimiz bizi kör ediyor. Kişiliğimizi yok ediyor, yükümüzü artırıyor.

İnsanlar bir fikre, düşünce sistemine, ekole taraftar olabilir. Ancak bu taraftarlık onu yalaka, dalkavuk durumuna düşürmemelidir. Kişi yanlış yapabilir, düşünce yanlış olabilir, bu durumda savunucusu olduğumuz fikrin ağırlığını nasıl kaldırabileceğiz? İnsanlar düşüncelerini değiştirebilir, yanlışlarını kabul edebilir, bu doğaldır. Ancak insanların bağnazlık derecesinde taraftar olması bir hastalıktır. Böyle bir ruh hali, ne kolay tedavi edilebilir ne de böyle bir yük kolay taşınabilir.

Ölümüne karşıtlık ya da muhaliflik de sağlıklı bir ruh hali değildir. Siyasi bir muhalefet sözcüsünün, “Kardeşim biz muhalefetiz, iktidar doğru da yapsa biz eleştirmek, karşı çıkmak zorundayız.” dediğini hatırlıyorum. Bu ne biçim bir mantıktır, bu ne iflah olmaz bir ruh halidir, bu ne hastalıklı ahlaktır? Sürekli karşıt olmak, inanın,  insanın kendisine haksızlığıdır. Hangi psikolojik durum, böyle bir yükü kaldırabilir? Bunun adına her şeyi siyah görmek, kendini karanlığa mahkûm etmek, denebilir.

Hikaye bu. Yaptığı bütün güzel, başarılı işlere rağmen kendini bir türlü beğendiremeyen ve kendisi hakkında sürekli eleştiride bulunan medyaya ders vermek isteyen başbakan, gazetecilere gösteri düzenler. Denizi yürüyerek karşıdan karşıya geçer.  Bu maharetini nasıl eleştireceklerini merak eden başbakan, ertesi günü baktığında, gazetelerde “Başbakan yüzmeyi bilmiyor.” diye başlık atıldığını görür. Buna herhalde “Pes!” denir.

Bir gerçek de bizim ülkemizden paylaşalım: “Cumhurbaşkanı yine aldatıldı mı?” diye başlık gördüm sanal medyada. Dikkatimi çekti, okudum. Cumhurbaşkanı lise öğrencilerine yönelik yaptığı konuşmada: ‘Gençler sigara içmiyorsunuz değil mi? Varsa bu kötü alışkanlığınızı terk edin. Bana söz verenler, bakıyorum bir ay sonra karşılaştığımda leş gibi kokuyor. Bu, çok kötü bir alışkanlık.” Bu sözleri alan gazete Cumhurbaşkanının daha önce bir vesileyle söylediği “Aldatıldım.” lafına alaysamalı bir gönderme yapmış.  Böyle bir yaklaşıma ve anlayışa körlük denir, bel altına vurmak denir.

Söz söylemeden önce eksiksiz bilgi, doğru kanaat edinmek, kendini anlatmadan önce karşındaki anlamak; insani değerler açısından çok önemlidir. İlişkileri kolaylaştırır. Kişileri birbirinden nefret ettirmez, birbirine sevdirir.

“Ben gelmedim kavga için / Benim işim sevgi için / Dostun evi gönüllerdir / Gönüller yapmaya geldim.” dörtlüğünde Yunus Emre, bu manada, nerede ne yapılması gerektiğini de çok yalın ifade etmiş. Tercihlerimiz, yönümüzü belirliyor, eylemlerimizi biçimlendiriyor. Tercihi sevgi olanlar, kör olsalar da gören göze, sağır olsalar da duyan kulağa sahipler. Tercihi kavga olanların, gözleri sağlam olsa da, görmüyor, kulakları duymuyor. Doğaldır ki, dilleri hakikati söylemiyor.

Unutmayalım, gelecek bizim geleceğimiz, hayat bizim hayatımız; tekrarı yok, hayatımızı zorlaştırmayalım. Peşin peşin muhaliflik veya taraftarlık, hayatı zorlaştırmak, kendi saygınlığını azaltmak, kendini bitirmek demektir. Halbuki sevmek öfkelenmekten, kucaklamak ötekileştirmekten daha kolaydır, sağlıklıdır. Biz farkında olmadan zor olana yöneliyor, kendimizi hasta ediyoruz. Ruhumuzu kirletiyor, aydınlığımızı karartıyoruz, geleceğimizi yaşanmayacak hale getiriyoruz.

Stephan Hawking gibi, dünyanın bir gün yaşanmaz hale geleceği için uzayda koloniler kurulması gerektiğine inanmaya, iddia etmeye gerek yok. O kolonin çekirdeği biziz. Doğru yerde, şahsiyetli duruşla koloninin mimarı biz olabiliriz.

İstanbul’daki bir Ağır Ceza Mahkemesinin, Anayasa Mahkemesine “sen yetkini aştın, verdiğin kararı uygulamıyorum” tavrı Türkiye’de ilk defa yaşanan bir durumdu. Hatta belki de dünyada emsali olmayan bir hukuk garabeti idi.

Şahin Alpay ile Mehmet Altan, Ahmet Altan, Nazlı Ilıcak, Ali Bulaç, Ahmet Turan Alkan, Mümtazer Türköne gibi gazeteci sanıkların yargılandığı dosyada yaşanmıştı bu tuhaf durum.

Gerçi Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan‘ın, “Ben Anayasa Mahkemesi’nin vermiş olduğu karara da uymuyorum, saygı da duymuyorum” sözlerini biliyorduk. (28.02.2016)

Ama bir yerel mahkemenin AYM’ye direndiği ve kararını uygulamadığı ilk örnekti.

Bahsi geçen gazetecilerden birine dahi hiç sempatim olmadı. Ayrıca dosya içindeki bilgilere vakıf olmadığım için, sanıkların suçlu olup olmadıklarına dair bir yorum yapmam söz konusu olamaz. Ancak yerel mahkeme, Anayasa Mahkemesi (AYM) ve Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi (AİHM) kararları çerçevesinde süreci değerlendirebiliriz.

Hukuk herkes içindir ve herkese lazım.

Bu dava süreci “hukuk devletine” olan inancımızı sarsıyor.

Olay, bu kişileri aşan bir örnek hukuki vaka haline geldi. Yerli veya yabancı herkes bu vaka üzerinden Türkiye’nin hukuk düzeni hakkında olumsuz bir kanaat ediniyor.

Türkiye’nin yargı sistemi dış baskılarla karar alan bir görüntü veriyor.

******************************

AİHM Devreye Girdi

Şahin Alpay vd gazetecilerin dava sürecinde neler var?

Hep yakındığımız uzun tutukluluk hali var.

Anayasa Mahkemesinin davayı geç ele alması var.

AYM’nin işi ağırdan alması, ancak sanıkların AİHM’ne müracaatı ve bunu AİHM’nin kabulü üzerine, harekete geçmesi var.

Dahası, Anayasa Mahkemesi’nin “tutuklamayı gerektirecek hiçbir delil yok, yazı ve konuşmalar suç delili olamaz, bu durumda tutukluluk hak ihlalidir, serbest bırakılmalı” şeklinde değerlendirdiği dosyada Ağır Ceza Mahkemesi AYM kararını uygulamayarak tahliye etmedi.

Üstüne de kısa bir süre sonra, Mehmet Altan ve Nazlı Ilıcak hakkında, üçer defa ağırlaştırılmış müebbet cezası verdi.

Bu arada Anayasa Mahkemesi (AYM) kararının uygulanmaması yüzünden tahliye edilmeyen sanıklar bir yandan Avrupa İnsan Hakları Mahkemesine (AİHM) başvurmuştu. AİHM, AYM kararları uygulanmadığı /AYM etkin bir yargı yolu olmaktan çıktığı için, başvuruyu kabul etti.

Sanıklar diğer taraftan AYM’ye tekrar başvurmuştu, AYM bu defa dosyayı ‘öncelikle’ görüşmeye karar verdi.

AİHM gazetecilerle ilgili kararını 20 Mart Salı günü (bugün) açıklayacaktı.

Avrupa Konseyi Genel Sekreteri, 13 Mart’ta, “eğer mahkemeler Anayasa Mahkemesi’nin kararlarına uymazsa, dosyaların doğrudan AİHM’ye gideceğini” açıklamıştı.

Yukarıda anlattığım süreci Taha Akyol’un yazısından alıntılarla özetledim. Taha Akyol “dosyaların doğrudan AİHM’e gitme kararı” için haklı olarak “herkes için en önemli gelişme” olarak değerlendiriyor.

“Bu, dünyaya “Türk Anayasa Mahkemesi etkin bir yargı yolu değildir” diye ilanat yapılması anlamına gelirdi ve fevkalade onur kırıcı olurdu. Yabancı sermaye, yatırım güvenliği, suçluların iadesi falan da ağır yara alırdı.”

AYM, AİHM’den önce davrandı. İkinci defa ‘ihlal’ kararı verdi.

Akabinde Şahin Alpay tahliye edildi. Diğerlerinin de tahliye edilmesi bekleniyor.

******************************

Bu Hukuka Güvenebilir miyiz?

Vatandaşlara öncelikle Anayasa Mahkemesinin “tutukluluk için bile yeterli delil yok” dediği dosyada Ağır Ceza Mahkemesinin üç defa ağırlaştırılmış müebbet cezası vermesini anlatamazsınız.

Siyasi davalarda yaşadığımız bir çelişki türüdür bu.

Müebbet veya ağırlaştırılmış müebbet cezası istenenler, hatta böyle cezalandırılanların konjonktür değişince beraat kararı ile salıverildiğine dair çok örnek var.

Çünkü siyasi davalarda salt hukuki değerlendirmeler değil, siyasi saikler rol oynar.

Yassıada Mahkemelerinin Ağır Ceza Reisi Salim Başol’un “Sizi buraya tıkan kuvvet böyle istiyor” sözü tarihte yerini aldı. Ama daha sonraki yıllarda benzer uygulamaların devam ettiği görüldü.

Hukuk bir gün herkese lazım olabilir. Onun için biz siyasi değerlendirmeler yerine hukukun üstünlüğü ilkesine öncelik vermek zorundayız.

Şahin Alpay’ın tahliye edilmesi, devreye AİHM’nin girmesi ve Avrupa Konseyi Genel Sekreterinin “eğer mahkemeler Anayasa Mahkemesi’nin kararlarına uymazsa, dosyaların doğrudan AİHM’ye gideceğini” açıklaması ile mümkün olabildi.

Bu durum Türkiye açısından AB hukuk sistemi ile bütünleşmemizin önemini anlamamız açısından öğretici olabilir.

Ancak bir de, AİHM mekanizmalarını ve AB yetkililerini harekete geçirmeyi başarması mümkün olmayan, sade vatandaşlarımız açısından olaya bakınız.

Bu hukuk sistemimizin güvenilmez olduğu, adil bir yargılama mekanizmasının olmadığını düşünmez misiniz?

***

Çare: Bağımsız ve Adil Yargı

Geçen ay da bir başka olay üzerine “Hani Türkiye’de Yargı Bağımsızdı?” başlıklı bir yazı yazmıştım.

Almanya’nın önemli gazetelerinden Die Welt’in Türkiye temsilciliğini yapan Deniz Yücel, Türkiye’de “halkı kin ve düşmanlığa tahrik ve terör propagandası yapmak” suçlamasıyla tutuklanmıştı. On ay kadar tutuklu kalan Deniz Yücel için, Cumhurbaşkanı Erdoğan “ajan terörist” olduğunu söylemişti.

Ama bir gün “Merkel ‘tak’ dedi bizimkiler ‘şak’ yerine getirdi.” Yücel tahliye edildi. Özel bir uçakla Almanya’ya uçuruldu.

Anlaşılan bu da bir siyasi davaydı.

Ve Türkiye’yi yönetenler bu tür davaları hukuk çerçevesinde yürütmediği için böyle bedelini ödüyoruz.

Oysaki yapılması gereken belli. Dost ve düşmanı Türkiye’de bağımsız ve adil yargılama yapan mahkemeler olduğuna inandıracak bir yargı sistemini tesis etmek.