Akla gelmedik yanlışları yapıp sonra onlardan dönmek erdem değildir. Başta o yanlışları yapmamak gerekir.

İstanbul Üniversitesi geleneği, zengin geçmişi ve öğretim üyeleri, mezunları ile ülke hizmetinde önder olmuştur. İstanbul Üniversitesi üniversiteler kuran üniversite özelliğine sahiptir. Ülkemizde mevcut eğitim öğretim ve ilim yuvalarının başında gelir. Kuruluş tarihi 1453’e kadar gider. Onu bölerek zayıflatıp yeni yetme sözde bir üniversiteye bağlamak akıl ve mantık dışı ve düşmanca bir iştir. Dünyanın her ciddi ve geçmişini koruyan ülkesi, böyle değerli, öncü, geniş birikimi olan tarihi eğitim ve öğretim kurumlarını hassasiyetle korur ve geliştirir. Bizde ise sözde muhafazakâr görüntülü bazı siyasiler küçük hesaplarla böyle değerli kuruluşları bırakın koruyarak geliştirmeyi; tersine onları bölerek tanınmaz hale getirebilir.

Aslında İstanbul Üniversitesi’nin sahip olduğu bina, arazi ve imkânlar birçok kişi ve çevrelerin iştahını kabartmıştır. Bu durum yeni değildir.

Özellikle tıp fakültelerinde öğretim üyelerine uygulanan ve kısmen dönülen yanlışlar şimdi kurumun bütününe ve fakültelerine uygulanmak istenmektedir. Devlet hastanelerinin içlerinin boşaltılması süreci unutulmamıştır. Yükseköğretim konusunda yapılacak o kadar şey var ki; bunları bir tarafa bırakıp İstanbul Üniversitesi gibi güzide bir kurumla uğraşmak akıl tutulmasıdır.

Fakirlik, zenginlik, hürriyet, güç, din dendiğinde ne anlarız? Bu kelimelerin anlam dünyamızdaki yeri nedir? Bu kelimeler bize ne kadar sempatik veya itici geliyor?

Anlam haritamızın kilometre taşı kelimeler, bizim için kılavuz olan gökteki yıldız mı yoksa bizi hayat yolculuğunda bitkin düşüren yoldaki çukurlar mı?

İletişim kurmakta, kendimizi ifade etmekte, karşımızdakini anlamakta vazgeçilmez olan sözcükler, her birimize sizce aynı şeyi mi anlatıyor veya biz aynı kelimelerle birbirimize aynı şeyleri mi anlatıyoruz?

Olgu ve sıfat olarak cehalet ile cahili, ilim ile âlimi yıllarca anlayamamıştım. Sözlüklerde karşılığı verilen anlamlar da beni hiç tatmin etmemişti.

İlk ve ortaokul yıllarımda rahmetli babamın hatta rahmetli dedemin; okumuş yazmış, yönetici durumundaki insanlara bir nedenden dolayı “cahil bu adam” demelerine anlam veremezdim. Bana göre bir insan iyi bir tahsile ve kariyere sahipse ona “cahil” denemezdi. Yıllar sonra anladım ki cehalet ve cahillik, bir tahsil meselesi değil, bir kişilik, karakter, algı, davranış meselesiymiş. Gerçeklerden kaçan, gerçeği çarpıtan insanlara yakıştırılan bir sıfatmış. Edepsizlik, kültürsüzlük, aydınlanmayış ile eş tutulan bir olguymuş. Bilgisiz olma hali, en dar, en zayıf anlamıymış.

İlim ve âlim sözcükleri de kafama yıllarca hiç yatmadı. İlim, bilgiyle;  âlim, bilginle karşılandı sözlüklerde. İnsanların bir kısmı ilmi ve âlimi kullanırken bir kısmı da bilgi ve bilgini kullandı. İdeolojik ayrışmalara gidildi, kamplaşmalar oluştu bu sözcükler sebebiyle. Zamanla anladım ki bunların da anlam müktesebatları çok farklıymış. Farklılık; insanın, eşyanın, evrenin var oluşundaki hikmeti kavramakla ilgiliymiş. Şerefli bir varlık olarak insan, bir meta olarak eşya, mekân olarak evren; niçin vardır, nasıl var olmuştur, ne kadar var olacaktır sorularının cevabını bulanlar ilim deryasındaki âlim, bulamayanlar ise cehalet bataklığındaki cahil olarak tanımlanacak ve yaşayacaklardır.

Bu anlam perspektifinden bakıldığında zenginlik, fakirlik, özgürlük gibi kelimeler de sonuçları açısından birbiriyle çelişen anlamlar kazanıyor. Neşterin, caninin elinde bir katl, hekimin elinde bir şifa aracı olması gibi. Mevlana da bu doğrultuda: “Cibilliyetsize ilim öğretmek, eşkıyanın eline kılıç vermektir.” der.

Fakirlik, cahillerde şikâyet konusu olurken âlimlerde kanaat sonucunu doğurabilir.

Zenginlik, cahillerde, inancımızda men edilen ve sağlıklı işleyen toplumlarda bozulmaya yol açan israfa sebep olurken âlimlerde cömertliğe ve sosyal barışın temeli olan infaka örneklik teşkil edebilir.

Uğruna kanlar döktüğümüz, anlamına meftun olduğumuz özgürlük, eski ismiyle hürriyet, bir âlimin kontrolünde kişilere huzur ve refah yaşatırken bir cahilin tasarrufunda anarşiye, kargaşaya, kaosa yol açabilir.

Güç sahipleri âlim olursa o toplumda adalet, cahil olursa istibdat, yani baskı rejimi oluşur.

Değerler sistemimizin temel dinamiği olan din ise âlimlerde istikamet belirleyen kılavuzken cahillerin elinde bir sömürü, uyuşturma, ifrat-tefrit, (aşırılık) kaynağı olur.

İlk düğmeyi yanlış ilikleyen bütün düğmeleri yanlış iliklemiş olacaktır. Düşünme kılavuzumuz olan kavramları doğru ve hakkıyla anlamlandırmalı, hayatımızın yol haritasını buna göre çizmeliyiz.

Sosyal barış, huzurlu bir dünya hayatı için buna mecburuz. Eğiticilerimizin asli görevlerinden en önemlisi, çocuklarımızın anlam dünyalarını doğru biçimlendirmek, tanıtmak olmalı. Düşünelim bir: “Bu kadar kavganın sebebi birbirimizi anlamamak olamaz mı?”

“Taşları kaldırımlara gömmüşler, köpekleri salıvermişler”.(Fransız atasözü)

Haftalık bir yazı için sizin yaptığınız da oldu mu bilmem ama ben bu yazı için üç defa başlık değiştirdim. Türkiye siyasal gündemi son bir haftada o kadar değişti ki, her dakika her saat sürprizler ve şoklarla karşılaştık.

Kim derdi ki henüz Cumhurbaşkanlığı ve genel seçimlerin yapılmasına bir buçuk yıl varken, MHP genel Başkanı Devlet Bahçeli’nin gurup toplantısında, hepimizin hatırlayabileceği bir zamanların spot reklamı “Haydi çocuklar aşıya” der gibi:  Milli mecburiyetlerden dolayı! 26 Ağustos 2018 de erken seçim çağrısı yapmıştır.

Anlaşılıyor ki daha önce AKP ile oturulup konuşulmuş bunun sözcülük görevi de Bahçeli’ye verilmişti. Bu açıklamadan sonra cumhurbaşkanı ve Bahçeli bir araya gelip kesin tarih olarak 24 Haziran 2018 de bu seçimlerin yapılması için karar vermişlerdir.

Hâlbuki Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan, muhalefetin erken seçim çağrılarına verdiği her cevapta bunu: “vatana ihanetle” eş değer kabul ediyordu. Aslına bakacak olursanız, bu bir erken seçim değil baskın seçim kararı idi. Zira ekonomi çöküş sinyalleri veriyordu. Benzin altı lirayı aşmış, dolar bir ay içerisinde dört liranın üzerine çıkmış, enflasyon ve işsizlik gittikçe yükseliyordu.

Ama yükselen bir değer daha vardı ki o da İYİ Partiydi. Henüz ekonominin etkileri toplumun tamamına yansımadan, ne yapıp edip İYİ Partiyi seçimlere girmekten bertaraf etmekti, üstelik ana muhalefet partisi henüz adayını dahi açıklamamıştı.

Hâlbuki İYİ Partinin seçimlere katılması için bütün şartlar yerine getirilmiş, ayrıca bunun geçmişte bir örneği vardı. Emine Ülker Tarhan’ın partisi de aynı yolu izlemiş ve seçimlere katılmıştı. Yargıtay Başsavcılığı seçimlere girebilmesi lehinde karar vermesine rağmen, YSK işi savsaklamayarak adeta zaman çalmaya çalışıyordu. AKP’li Mustafa Elitaş’a soruldu durum. Verdiği cevap: “Kusura bakmasınlar, bir dahaki seçimlere hazırlansınlar” oldu.

Anlaşıldı ki bunların hesapları kötüydü ama bir şeyi unutmuşlardı “demokrasilerde çare tükenmezdi” ve tükenmedi de. Cumhuriyet Halk Partisi ve İYİ Parti yetkililerinin görüşmeleri sonucu, CHP’li on beş Milletvekili, İYİ Partiye geçiverdi ve ayrıca, parlamentoda İYİ Parti gurubu da kurulmuş oldu.

Artık bundan sonra İYİ Parti, seçimlere girecek, Salı günleri gurup konuşmaları yapılacak ve hazineden yardım alabilecekti.

Bundan sonrası mı; isterseniz gelin onu tarihten bir “kıssadan hisse” ile değerlendirelim.

“Babil’de mutantan bir şölen: Mukaddes taslarla sunulan şarap. Nedimler mest, dildareler mest, hükümdar mest.

Ve birden duvara esrarlı harfler işleyen bir el:

Mene, Tekel, Peres.

Baltazar dehşet içindedir. Yazılanları ne kâhinler anlayabilir, ne falcılar.

Son ümit: Danyal. Saraya çağırılan Danyal derki: “Tevrat’ı dinleyelim”.

“Mene: Allah senin krallığını saydı ve sona erdirdi.

Tekel: terazide tartıldın ve eksik bulundun.

Peres: Ülken bölündü, Medlere ve Farslara verildi”. (Ümrandan Uygarlığa-Cemil Meriç)

Herhalde bundan sonrası için; yukarıda verdiğim kıssadan hisseden anlaşılacağı gibi hayırlısıyla birilerine yolun sonu görülüyor olsa gerek.

Kalın sağlıcakla.

AKP ve MHP işbirliği açık bir hukuksuzluk, adaletsizlik ve gücün/görevin kötüye kullanımı halini almıştı.

İkisi bir araya gelmiş, bir anayasa değişikliği ile hiçbir demokratik ülkede kabul edilmesi mümkün olmayan, dünyada benzeri olmayan bir tek adam modelini oluşturmuştu.

Dünyanın en adaletsiz, devlet kaynaklarının bir parti lehine en pervasız şekilde kullanıldığı, şaibeli bir referandumla parlamenter sisteme veda edip, Cumhurbaşkanlığı Sistemi denilen ucube bir rejime yönelmiştik.

Artık anayasanın ihlal edilmesi hatta hiçe sayılması şeklindeki fiili uygulamalar hukuki hale getirilmişti.

Meclis devre dışı bırakılmış, devlet OHAL KHK’ları ile yönetilir olmuştu.

Elde edilen ve en destursuz şekilde kullanılan güç ile tek adamın dediği her şeyin anında yapılmasına, medyanın tamamen yandaş hale getirilmesine, demokratik eleştiriler yapılamıyor olmasına rağmen işler iyi gitmiyordu.

Erken değil, baskın seçim kararı aldılar.

Aylardır planladıkları bu baskın seçim için bir gün öncesine kadar “kesinlikle seçimler zamanında yapılacak” dediler.

Halka yalan söylediler.

Bir gün önce “erken seçim istemek ihanettir” diyenler, bir gün sonra küçük ortağa söyletilen “erken seçim zarurettir” beyanıyla güya 30 dakikalık görüşme ile ikna oldular. İki ay sonrasına “çok erken seçim” kararı aldılar.

Halkımızın zekâsıyla açıkça alay ettiler.

Türkiye batı standardında bir demokrasiye sahip olsaydı, sadece bu yalanları bile bunların gitmeleri için yeter sebep olurdu.

Ama müthiş propaganda makinesinin dişlilerine kapılıp kananların ve muktedirlerin şerrinden korkanların yarattığı atmosfer kitlesel reflekslere mani oluyordu.

Bu durum ise AKP ile küçük ortağının iyice haktan, hukuktan, adaletten, demokrasiden uzaklaşırken daha pervasız olmasına yol açıyordu.

Seçim Kanunu ile oynayarak yeni seçimlerde hile yapılmasını kolaylaştıracak değişiklikler yaptılar.

Cumhur İttifakı adıyla yapacakları birliktelik için, nalıncı keseri gibi hep kendine yontan bir “ittifak yasası” çıkarttılar. İttifakın küçük ortağı yüzde bir bile oy alsa barajın kalkacağı, yüzde 9.9 oy alan rakip partinin baraja takılacağı garip, adalet duygusundan nasipsiz kurallar getirdiler.

İYİ Parti’ye olan halkın teveccühünün her geçen gün arttığını, bu dip dalgasının seçim sonuçlarını alt üst edeceğini anketlerden görüyorlardı.

Anketçilere, medyaya baskılarla; kiralık yorumcu ve kalemlerle gerçeği ne kadar gizleseler de sonucu değiştiremiyorlardı.

Üstelik ekonomik veriler fevkalade kötüydü.

Son çare İYİ Parti’yi seçimlere sokmamaktı.

Ama bu kadar adaletsizlikler İYİ Parti lideri Meral Akşener’in mağduriyetini belirginleştirecekti. Halkın mağdurdan yana oy kullanma alışkanlığından korkuyorlardı.

Yargıtay C. Başsavcılığı ölçtü, biçti; sağdan saydı, soldan saydı. Baktı ki mızrak çuvala sığmıyor. İYİ Parti kanunun gerektirdiği her işlemi zamanında yapmıştı.

Yüksek Seçim Kurulu oturup 30 dakikada verebileceği bir kararı vermiyor, erteleyip duruyordu.

100 bin imza konusunda yetkiyi İl ve İlçe Seçim Kurullarına verdiler.

Yüksek Seçim Kurulu verilen imzaların bir kısmı sahte dese, derdinizi anlatacak süre bırakmamışlardı.

Zaten niyetlerini bazı yandaş yazarlar açığa vuruyordu: “Seçimin öne çekilmesi hayırlı oldu. Harp hiledir” diyorlardı.

Bu esasen aynı zamanda geçmiş seçimlerde de hile yaptıklarının bir itirafı oluyordu.

İşte bütün bu olup bitenlere karşı CHP tarihi, stratejik bir karar aldı. 15 CHP milletvekili partisinden istifa ederek İYİ Parti’ye katıldı.

İYİ Parti hem seçimlere girmeyi garantiledi ve hem de hazine yardımı alabilir hale geldi.

Şimdi artık önümüzdeki seçim eskisine nazaran daha adil ve rekabetçi bir yarış haline geldi.

AKP ve MHP’nin demokrasiye karşı kurduğu tuzak İYİ Parti ve CHP tarafından boşa çıkarılmış oldu.

İYİ Parti Genel Başkanı Meral Akşener’in ifadesiyle, “Hukukun ve millet iradesinin önüne konan bu engelin aşılmasında, CHP ve değerli Genel Başkanı Sayın Kemal Kılıçdaroğlu’nun ortaya koyduğu tavır her türlü takdirin üzerindedir. Tarihi bir demokratik tavırdır. Siyaset ve demokrasi tarihimizde övgüyle yerini alacaktır.”

Bu kararlar:

BM. Genel Sereter’liğinin S/16519 sayılı raporu ile

Güvenlik Konseyinin; 360/1974, 364/1974, 365/1974, 367/1974, 370/1974 sayılı kararları ise özellikle 20.Temmuz.1974 Kıbrıs Barış Harekâtının 1 ve 2’nci safhaları içerisindeki ateşkes uygulamalarının çağrılarını kapsamaktadır.

BM Güvenlik Konseyinin almış olduğu kararlarla ada’da saklanmak istenen, göz ardı edilen gerçekler:

BM Güvenlik Konseyinde, Kıbrıs ile ilgili alınan tüm kararlar incelendiğinde;

Bu kararların içeriğinde, Kıbrıs Türk Halkı’nın 1960 yılında kurulan Kıbrıs Cumhuriyeti’nin iki kurucu ortağından biri olduğu, egemenliğin iki toplumdan birisine değil her ikisine de devrededildiği, 1960 yılında sömürge yönetiminden kazanılan bu bağımsızlık ve egemenlikte Kıbrıs Türk Halkının da eşit ortak olduğu nedense hep göz ardı edilmiştir!

Kıbrıs Cumhuriyeti’nin 1960 Kuruluş ve Garanti antlaşmaları Kıbrıs Türk ve Rum taraflarının imzalarını taşımaktadır.

Ancak bu gerçeğin göz ardı edilmesi, uluslararası hukuka aykırılığın en çarpıcı örneği değil de nedir? Hem de adına BM denen yer kürede yaşayan milletlerin neredeyse tamamına yakının katılımı ile oluşan ve dünya’ya hukuk dersleri veren ve uluslararası camianın tamamını temsil eden bu yasal kuruluşta!

Kaldıki, 1960 da kurulan Kıbrıs Cumhuriyetinin Anayasasını ortadan kaldıran ve kurucu ortağı olan Kıbrıs Türk tarafını bu ortaklıktan zorla kopararak dışlayan Rum tarafının sözde Cumhurbaşkanı Makarios’un ta kendisidir!

Bu gayrı yasal durumu gözardı ederek; adada yaşam mücadelesi veren Kıbrıs Türk Halkının kazanılmış tüm haklarını yok saymak ne kadar doğru ve hukuka uygun olabilir?

1975 Helsinki Nihai Senedi’nin 8’inci maddesine göre; tüm halklar iç politika statülerini hiçbir dış müdahaleye uğramaksızın belirlemek hürriyetine sahiptirler. Kıbrıs Türk Halkı da bu hakkını kullanmıştır.

BM Güvenlik Konseyi’nin 186, 353, 541 ve 550 sayılı kararları incelendiğinde;

Kıbrıs’ta yasal ortağı olduğu Kıbrıs Cumhuriyetinden atılan ve anayasal ortaklık statüsü görmezden gelinen Kıbrıs Türk’ünün, Rum’lar tarafından topyekûn ortadan kaldırılmalarını önleyen ve hem de yasal Garantörlük sıfatıyla önleyen Türkiye’ye; bu insanlık ayıbını önlediği için BM’de teşekkür edileceği yerde, işgalcilik damgası vurularak tam tersine adayı derhal terk etmesi istenmiştir!

Ama o dönemde RMM (Rum Milli Muhafız) ordusuna emir komuta eden Yunan’lı subayların varlığı ve Yunanistan’dan adaya gizlice sokulan 2-3 bin civarında ki Yunan Silahlı Kuvvetlerine ait personel ve çeşitli silah gücünün varlığı, BM de ki bu aklı evveller için önemli değildir!

Çünkü bu illegal güçler, Hristiyan âleminin ‘Haçlı zihniyetini’ korumak için adada bulunmaktadırlar!

Bu nedenle de onlara yabancı askerler denemezdi! Tıpkı günümüzde de denmediği gibi! Böylesine ikiyüzlülük ve böylesine hukukun gözardı edildiği bir uygulama olabilir miydi? Hem de Milletler camiasının temsil edildiği böyle bir kuruluşta!

Konu Türkiye olunca maalesef oluyordu! Savaş meydanlarında ki muzafferiyetimiz, uluslararası görüş masasının üzerine getirildiğinde ne yazık ki savaş sonrasında Hristiyan Lobisinin o bilinen oyunları ile karşı, karşıya kalıveriyordu!

Bunun da ötesinde yüzlerce köyü Rum’larca yakılıp, yıkılır ve binlerce Kıbrıs Türk’ü Rum’un acımasız E.O.K.A terör örgütü mensuplarınca diri, diri topraklara gömülüp öldürülürken; bu katiller çetesini kurduran’ın Kıbrıs Cumhurbaşkanı Başpapaz Makarios’un olduğunu ve bu acımasız uygulamaların; Yunanistan’da ki Cunta idaresi ile birlikte koordineli olarak yürütüldüğünü dünya âlem bilirken!

BM. Güvenlik Konseyi; bu insanlık ayıplarının yaşandığı her dönemde kendisine yasal muhatap olarak daima güney Rum kesiminin yönetimini almıştır!

Bu konseyin daimi üyeleri, ne yazık ki, her defasında Kıbrıs Türk Halkı’nın 1975 Helsinki nihai senedinin 8’inci maddesine göre kendi statülerini belirleme hakkını görmezden gelmiş ve Kıbrıs Türk Halkının kendi özgür iradesi ile seçmiş olduğu yönetimini daima illegal olarak tanımlamıştır!

İşte asıl çifte standart ve insanlık ayıbı olan da bu uygulamaydı…Tarihin hiç bir döneminde Kıbrıs Türk’ü Rum’un idaresinde yaşamamıştır..Ancak Kıbrıs Türk Halkının Ata’ları Kıbrıs adasında tam 307 yıl boyunca hakkın adaletin ve medeniyetin temsilcileri olmuştur.

Asıl kabul edilemeyen gerçekte bu değil midir?

Güvenlik Konseyinin göz ardı ettiği bu önemli gerçeklerin analizini bitirmeden, 550 sayılı kararın içerisinde bahse konu olan Maraş’ın herhangi bölümüne kendi sakinlerinin dışında ki insanların yerleştirilmemesi konusuna da değinmek istiyorum.

Hemen şu hususun altını çizmek gerekirse, Maraş bölgesinin büyük bir bölümü Osmanlı Vakıflarına aittir. ( Lala Mustafa Paşa ve Aptullah Paşa Vakıfları ) Uluslararası hukuk vakıf arazilerinin hiçbir nedenle bir başka hükmi şahsiyete ve millete devredilemeyeceğine amirdir.

Ancak, 1878 Yılında Osmanlı’nın adayı İngiltereye kiralaması ve sonra ki dönemde gelişen olaylar, İngiltere’nin bilinen o tarihsel oyunu sonucunda ada’yı ilhak etmesiyle gelişen süreç, Rum’ların tapu kayıtları ile oynamaları ve bu duruma göz yumulması sonucunda; Osmanlı vakıflarına ait olan bu arazilerin büyük bir bölümüne Rum’lar tarafından el konulmuştur!

Yine bu kararın içerisinde geçen ve Maraş bölgesinin BM yönetimine terk edilmesinin istenmesinin önemli diğer bir nedeni de; Maraş’ta ki turizm yatırımlarının büyük bir bölümünün BM’lere üye olan ülkelere ait olmasından kaynaklanmaktadır!

Gerçekten de 16 Ağustos 1974 tarihinde Maraş bölgesi ele geçirildiğinde bu bölgede ki turistik tesisler, göz kamaştıracak zenginliklere sahipti…

BM ve Güvenlik Konseyinin almış olduğu kararlar neyi ifade ederse etsin! Sonuç olarak K.K.T.C Kuzey Kıbrıs’ta bağımsız ve egemen bir devlettir.

Bu devlet, Kıbrıs Türk halkının kendi kendini yönetme hakkını kullanması ile oluşturulmuştur. Devletlerarası hukukun ”devlet” ve ”tanıma” ile ilgili tüm normları ortaya konulmuştur.

24 AĞUSTOS 1854,

Sultan Abdülmecid İngiltere ile ilk “DIŞ BORÇ” sözleşmesini yaptı.

Meşhur “CARİ AÇIK” kavramı o dönem başlar.

Kırım Savaşı’nın masraflarını karşılamak için ilk olarak dış borç alınmıştı.

Aslında tam öyle de değildi, devletin hazinesinin savaş etmeyi bırak, devleti idare edecek tek kuruşu kalmamıştı, ama borcu da yoktu.

Kırım Savaşı, İngiltere’nin Osmanlı Devleti’ni borçlandırılarak iflas ettirme oyunuydu.

Filmi geri saralım, öncesine dönelim:

Sultan Abdülmecid tahta çıktığında tarih 1839 yılını gösteriyordu.

Babası yenilikçi padişah olarak anılan 2. Mahmut ölünce tahta çıkıyor.

Abdülmecid ünlü Tanzimat Fermanı’nı ilan ettiren sultan olarak tarihe geçecektir.

Sultan Abdülmecid, babası gibi yenilikçi biriydi de, batılılaşmayı abartılı lüks bir yaşam için “ithalat yapmak” olarak anlamıştı!

Henüz 17 yaşında, “TAHT”a çıktığı gibi hızlı bir hayat sürdü.

39 yaşına kadar yaşadı, 22 sene saltanat sürdü, öldüğünde 25 karısı, 43 çocuğu vardı.

Yakışıklı, ince ruhlu, hattat bir sultandı, sanattan da anlıyordu.

Avrupa’da ne yenilik varsa, olduğu gibi İthal etti.

Çoluk çocuğu da fazla olunca herhalde, eski saraylar dar geldi, 5 milyon “Osmanlı Altınına mal ettirdiği Dolmabahçe Sarayı’nı Ermeni asıllı ünlü mimar Garabet Amira Balyan ve oğlu Niğogos Balyan’a yaptırdı.

(Devletlu’müze, yeni yapılı, sahilde boğaz manzaralı saray yakışmaz mı!)

Kızlarını da görkemli düğünler ile evlendirdi.

O kadar para harcıyordu ki, tüm bankerler Osmanlı’ya “biz borç verelim” diye yarışıyordu.

Sultan Abdülmecid’in ölüm döşeğinde ” beni kadınlarım, kızlarım bitirdi” dediği söylenir.

Yani insan üzülmüyor değil, sultan iyiniyetli ama etrafı kötü!

Pek bir tanıdık geldi değil mi?

Boşuna “Kanuni Sultan Süleyman” dizisini yapmışlar, Sultan Abdülmecid dizisi yapsalar daha entrika dolu dizi senaryosu olurdu.

Hayali senaryo da gerekmez, sultanın normal hayatını yazsan zaten çok renkli, hem de konu hep harem civarında geçiyor!

(Sultan haremi severdi, ama yol yaptı yol !)

Haliç’teki ünlü Galata Köprüsü’nün yapımı da sultanın dönemindedir.

Dolmabahçe Sarayı (1853), Beykoz Kasrı (1855), Küçüksu Kasrı (1857), Mecidiye Camisi (1849), Teşfikiye Camisi (1854), Hırka-i Şerif Camisi (1851).

Gureba Hastanesi (1845-1846).

Tümü Sultan Abdülmecid döneminin borçlanarak yaptığı eserlerdir.

Sultan Abdülmecid ölünce, tahta oğlu Sultan Abdülaziz geçti.

Sultan Abdülaziz, Dolmabahçe Sarayı’nı babam yaptırdı da, ben aşağı kalır mıyım, Anadolu Yakası’na da ben bir saray yaptırayım diyerek, Beylerbeyi Sarayı’nı(1861-1865) Ermeni asıllı mimar Sarkis Balyan’a inşa ettirdi.

(Kayserili Ermeni asıllı Balyan ailesine sülalecek her işi yaptırmışlar, o zamanın TOKi kadrosu)

Hem de çalışanlar(5000 kişi) daha şevkli olsun, daha sanatsal iş yapsın diye canlı müzik eşliğinde konser verilerek!

Sultan Abdülaziz, daha sonra “TAHT”a geçecek olan Kardeşi Abdülhamid’in isteğiyle, 4 milyon “Osmanlı Altın”ı ödenerek meşhur Çırağan Sarayı’nı(1871-1876) devletin kadrolu mimarları Balyan ailesinden Niğogos Balyan’a yaptırdı.

Çırağan, Fransızca “Işık” demekti.

(Işık mışık, sübliminal bir mesaj çağrıştırıyor, o dönemin fetöcülerinin kökleri mi dir, ne’dir bilemedim, fakat buradan rahatlıkla Osmanlıyı ‘da kandırmışlar diyebiliriz)

Ne acıdır ki; Çırağan Sarayı 1. Dünya Savaşı sonunda, Yedi Düvelin İstanbul’u işgal ettiği dönemde, işgalci Fransız ordu mensuplarının mesken yeri olarak kullanılacaktır!

Öncekiler gibi bu lüks saray da dış borç alınarak yapılmıştır!

(Kaynağı maynağı sorma, yol yaptık, köprü yaptık, cami yaptık, saray yaptık her şey millet için demiş olma ihtimalleri yüksek)

Bunların hepsinin dış borçla yapılmış oluşu, yıllar sonra borç ödenemeyince, faiz birike birike 1881 yılında Osmanlı Devleti’ni de iflas ettirdi.

Müsrif babasından ve kardeşinden yüklü borç kalan 2. Abdülhamid (çok üzülmüş olacak ki) İngiltere ile Düyun-u Umumiye denilen borçların yeniden yapılanması için anlaşma yapacaktı.

Gerçi 2. Abdülhamid babasının ve kardeşinin yaptıklarından dolayı pek akıllanmışa benzemiyordu.

Dolmabahçe Sarayı sahilde, manzara iyi de, orayı korumak zor olur bahanesiyle, eski ya da yeni mevcut sarayların hiçbirini beğenmedi, kendi yaptırdığı Yıldız Sarayı’na taşındı.

Yıldız Sarayı’nın etrafını da yüksek duvarlarla çevirdi.

(Her şey devletin bekası için)

Borç ödedi denilen Sultan Abdülhamid’in, tüm bunları define bularak mı yaptığı ciddi merak konusu!

…Ve Yıl 1923,

Yeni devlet Türkiye Cumhuriyet’i kuruldu, Cumhurbaşkanı Mustafa Kemal Atatürk Osmanlı’dan kalan tüm borçları ödemeyi taahhüt edecekti.

Devlet işleri böyledir, inkâr edemezsin, kimisine dedesinden torunlarına MİRAS kalır, kimisine de böyle BORÇ!

Müslümanların; İslâm’ın sosyal ve toplum hayatındaki saadet ve mutluluklarının anahtarı; şer’î / dinsel meşverettir. Dinin gösterdiği çerçevede, Kur’an’ın kat’î ve kesin kaide, buyruk ve kurallarının dışında kalan her hususta yapacakları, yapmaları gereken meşverettir. Toplanıp bir araya gelerek edep, erkân dairesinde, saygı çerçevesinde birbirleri ile mes’ele ve problemlerini düşünüp taşınmaları, konuşup görüşmeleridir.

Çünkü “Ve emrühüm şûrâ beynehüm.” / “Onların aralarındaki işleri istişare iledir.” (Şûrâ, 38) âyeti kerîmesi şûrâyı; toplanıp aralarında mes’elelerini görüşüp konuşmayı, müşterek / ortaklaşa, topluca karara varmalarını esas ve asıl olarak emrediyor.

İnsanların yaptıkları, söyledikleri hemen hemen herşey tarihte kayıtlıdır. Doğrular, yanlışlar, ibret alıp almadıkları, uğradıkları mağlubiyet ve yenilgiler, kazandıkları zaferler ve yengiler; hepsi hepsi Tarih Dede’nin kayıtlarında mahfuz ve hıfzedilmiş hâlde mevcudiyetini muhafaza etmektedir. Ve bugüne kadar bu kayıt altına almalar devam etmiş ve yarınlar için de bu kayıtlara devam edilecektir. Ve zaten edilmektedir.

Yani tarih en büyük bir başvuru kaynağıdır. Ayırım yapmadan müspet menfî, lehte aleyhte, yanlış doğru her kaynağı; “Huz ma safa, da’ ma keder.” / “Her şeyin doğru, iyi ve güzel tarafını al. Yanlış, bozuk, kötü ve çirkin yanını bırak.” Meal ve anlamındaki hükmü doğrultusunda gözden geçirmek; Tarih Dede’yle güzel bir meşverettir. Ona danışmak, onun fikrini sormak ve almaktır.

Ayrıca “Ulu sözü dinlemeyen; uluya kalır.” ata sözümüz bizleri ikaz edip uyarmakta, meşveret ve danışmanın, bir bilene sormanın; ehemmiyet ve önemini bize hatırlatmaktadır. Çünkü:

Önünde bir nur parlar up uzun

Tarih olduğu müddetçe kılavuzun (Muhsin Bozkurt)

Zaten milletler tarih boyunca birbirleriyle fikir alışverişinde bulunmuşlar. Bir bakıma bunu Tarih Dede’ye başvurarak gerçekleştirmişlerdir.

Böylece TELÂHUK – U EFKÂR / FİKİRLERİN BİRLEŞMESİ sağlanmış. İnsanlık bu ilmî / bilimsel meşveret / danışma sayesinde; zaman kaybetmeden, yekdiğerinin buluş, biliş ve yapışlarından yararlanarak; her biri, medeniyet duvarının yükselmesi için birer tuğla koymak suretiyle; istenen sonuca az zamanda, daha kolay ulaşmayı bilmişlerdir.

Demek ki, bugün ulaşılan çağdaş terakkî / bilim ve teknikteki baş döndürücü yükseliş; tarihle meşveretin, tarihe danışmanın bir semeresi, bir meyvası ve bir sonucudur. Zaten:

“Çıkar âsâr-ı rahmet ihtilâf-ı rey-i ümmetten.”

Yani rahmet eserleri, farklı fikirlerin karşı karşıya gelmesinden çıkar. Aynı sahada çalışan değişik fikir erbabının; aynı konudaki fikir alışverişinde bulunmalarından çıkar.

Demek ki, her asır ve zamanın insanları; tarih vasıta ve aracılığı ile birbiriyle meşveret etmişler, bilgi alışverişinde bulunmuşlar. Tüm insanlığın ilim ve fende yükselişinin temellerini, meşveretle / el birliği ile atmasını bilmişlerdir. Bu bakımdan nev’imizle -hangi milletten olursa olsun- yani bizim gibi insan olan; icat ve buluş sahibi insanlarla; ne kadar iftihar etsek, övünsek ve gurur duysak azdır. Öyleyse bugün bizlere düşen vazife ve görev; o hakikî şurayı yapmak, içeride ve dışarıda meşveret denen bilgi alışverişinde bulunarak eksiklerimizi gidermek, daha ilerilere bizleri götürecek bilgi, buluş ve manevî enerjilerden kendimizi mahrum ve yoksun bırakmamaktır.

Unutmayalım ki, Koca Asya kıt’ası bu çeşit meşveret ve şurayı ihmal ettiği için, Batı’dan geri kalmıştır. Fakat şimdi uyanmış, ilim ve fende dünya ile gereken ilmî, bilimsel ve teknik meşveret ve danışmayı yapmakta. Bilgi alışverişinde bulunmakta. Karşılıklı bilgi akışı olmakta. Böylece, dışa kapalılıktan kurtulmuş. Hattâ bilgi alışverişinde bulundukları Batı’yı geçmek üzere olup, kendine güven veren bir anlayış içindedir. Dünyanın son demlerinde, dünyayı maddî-mânevî bir rahatlatmanın eşiğine getirecek durumdadır. Bunda aziz, mübarek ve asîl Türk milletinin de büyük dahli ve rolü olacağı muhakkaktır.

18 Nisan Çarşamba baskın seçim kararının alındığı tarihi bir gündü. Bu haber üzerine bütün dikkatlerin üzerinde toplandığı İYİ Parti Genel Başkanı Meral Akşener programını iptal etmedi, İzmit’e geldi.

Büyük bir kadirşinaslık göstererek, ağabeyi merhum Nihat Gürer’i anma toplantımıza iştirak etti. Çok duygusal bir konuşma yaparak, ağabeyinin hayatında ne kadar önemli yeri olduğunu anlattı.

Meral Akşener’in Ağabeyi merhum Nihat Gürer, Kocaeli’nin değerlerinden ve Türk Milliyetçilerinin saygı duyduğu önemli bir isimdi.

Kocaeli Aydınlar Ocağı’nın kurucularından ve başkanlarından olan Nihat Gürer bir dava ve gönül adamıydı. Her kesimin sevip saydığı bir kanaat önderiydi.

Bu yazımda, anma programını düzenleyen Kocaeli Aydınlar Ocağı’nın Başkanı ve Nihat Gürer’in bir dostu olarak açılışta yaptığım konuşmamı paylaşmak istiyorum.

***

Bu programın adı “Nihat Gürer’i anma” olmayacaktı. “Nihat Gürer’e Vefa Gecesi” yapacaktık.

Kocaeli Aydınlar Ocağı olarak büyük hizmetleri geçmiş dava ve gönül adamlarına saygımızı, vefamızı, şükran duygularımızı paylaşmayı sağlıklarında iken yapmayı tercih ediyorduk.

“Vefa Gecesi” yapmayı planladığımız sıradaki ilk büyüğümüz Nihat Gürer’di.

Ama insan sevdiklerine bu yaşta ölümü yakıştıramıyor. Kendisine vefa gecesi yapmayı planladığımız sırada sağlık durumu bozuldu. Hasta iken böyle bir gece yaparsak moralini bozabiliriz endişesi ile “hele bir iyileşsin” diye bekledik.

O’nu ebediyete uğurladıktan sonra bu eksiğimizi, kusurumuzu bir nebze telafi edebilmek, O’nu saygıyla, rahmetle, minnet ve şükran duygularımızla anabilmek için bu “anma” programını yapıyoruz.

21 Ocak 2017’de Kocaeli bir ulu çınarını, Türk milliyetçileri bir bilge büyüğünü kaybetti. Ben de 37 yıldan bu yana ailecek çok yakın görüştüğüm, kendisi ile sohbetlerimden ve istişarelerimden çok şey öğrendiğim bir ağabeyimi kaybettim.

Nihat Gürer içinde bulunduğu imkân ve şartlardan daha büyük etki alanı yaratan bir insandı. Doğuştan lider vasıfları olan karizmatik, baskın karakterli bir kanaat önderiydi. O kendi kendisini yetiştirerek “aydın” sıfatını hak eden kişilerdendi.

Kendisi ile sohbet eden nice profesörün, önemli devlet adamlarının, tecrübeli bürokratların O’nun konuşmalarını saygıyla dinlediklerine, fikirlerini takdirle karşıladıklarına defalarca şahit oldum.

Cumhurbaşkanı Tayyip Erdoğan’ın, TBMM Başkanlığı, Bakanlık, milletvekilliği, Valilik vd görevlerde bulunmuş çok önemli zatların kendisine “abi” diye hitap ettiği isimdi.

Bulunduğu her mecliste sohbetin seyrini etkileyen, yönlendiren kişi olurdu.

Türkiye’nin ve Türk Dünyasının meselelerini kendine dert edinmiş bir dava ve gönül adamıydı. Hastanede yatarken, ağrılar içinde iken bile sohbetleri daima memleket meseleleri ile alakalıydı.

Stratejik düşünen, büyük meselelerin arka planını ve detaylarını görebilen bir bakış açısı vardı.

Tarihe meraklıydı. Siyasi analizlerini tarihi perspektif içinde yapardı. Belki de bunda kız kardeşi Meral Akşener ve bir kızının tarihçi olmasının bir payı vardı.

Kendisi ile uzun süre sohbet etme imkânına sahip olan dostlarının O’nun anlattıklarından kitap dolusu bilgiler edindiğini, yepyeni bakış açılarına yelken açtığını söyleyebilirim.

İyi bir eş, iyi bir babaydı. Eşi Melek hanımla birlikte üç kızını çok iyi yetiştirdi. Banu ilahiyatçı, Nihal tarihçi ve Hilal işletmeci olmuştu. Kızlarıyla hep gurur duyardı. Kardeşi Meral Akşener’in yetişmesinde ve siyasetteki başarısında payı çok büyüktü.

Nihat Gürer Kocaeli’de her siyasi görüşteki insanlarla diyalog kurmuş, her kanattan insanların sevgi ve saygısını kazanmış bir müstesna insandı.

Arkasında yeri doldurulması güç büyük bir boşluk bırakarak gitti.

Hayatını çok verimli yaşadı. Çok önemli sosyal işler yaptı. Hepsinden önemlisi gönüller kazandı, dostlar biriktirdi.

Arif Nihat Asya’nın deyimiyle O’nun ömrünün “boyu” pek uzun olan olmasa da, “eni” çok fazla oldu.

O’nu kaybedince içimde hissettiğim sadece yoğun bir acıdan ibaret değildi. Asıl hissettiğim her daim güvendiğim, sevdiğim, saydığım bir ağabeyimin bıraktığı derin boşluk duygusuydu.

*********************************

Nihat Gürer ve Kocaeli Aydınlar Ocağı

Nihat Gürer 1980 öncesi MHP Kocaeli İl Başkanı ve PETKİM’de çalıştığı yıllarda etkili bir işçi lideriydi. 1980 İhtilali olunca siyasi partiler kapanmış, siyaset kanalları tıkanmıştı.

Nihat Gürer ve çevresindeki bir avuç idealist insan “her dönemde vatan için, millet için yapacak bir şey vardır” düşüncesiyle arayışa girdiler.

Kocaeli’nin sosyal ve fikir hayatında etkili olabilecek bir sivil organizasyon oluşturmaya çalıştılar. Başından beri benim de içinde bulunduğum bu çalışma sonucu 1985 yılında Kocaeli Aydınlar Ocağı kuruldu. Ocağın kuruluşunda emeği geçenlerin öncüsü Nihat Gürer’di.

Kocaeli Aydınlar Ocağı bugüne kadar yaptığı hizmetlerle, sadece Kocaeli’nin en önemli STK’larından biri olmakla kalmadı, Türkiye’deki Aydınlar Ocakları arasında çok itibarlı bir yer edindi. Ocağımız O’nun ve diğer başkanlarımızın yönetiminde geniş ufuklu düşünen, stratejik hedeflere uygun faaliyetlerin yapıldığı bir STK oldu.

Ben de çeşitli kademelerde görev yaptıktan sonra yaklaşık 7 yıldır bu Ocak’ta başkanlık görevini yapmanın hazzını ve gururunu yaşıyorum.

Nihat Gürer benim görev yaptığım dönemde de İlim İstişare Kurulu Başkanımız oldu. Her zaman bana ve arkadaşlarıma moral ve tecrübe desteği verdi. Sağlığının elverdiği bütün toplantılarımıza katıldı.

O’nu bir Aydınlar Ocağı mensubu olarak da hep şükranla anacağım.

İyi ki, bu dünyaya bir Nihat Gürer gelmişti ve iyi ki ben O’nun dostu olma şerefine nail olabildim.

Rahmetli Nihat Gürer Ağabeyimize, daha önce ebediyete uğurladığımız Kocaeli Aydınlar Ocağında emekleri ve hizmetleri olan diğer dostlarımıza Allah’tan rahmet diliyorum.

Şahsi hiçbir beklentileri olmadan vatanımız, milletimiz ve değerlerimiz için yaptıkları hizmetlerin, varsa kusurlarına kefaret olmasını diliyorum.

Biz Nihat Gürer Bey’den ve sonsuzluğa uğurladığımız diğer üye dostlarımızdan razı idik, Allah da onlardan razı olsun.