Yada TÜRK HALKI’NIN BATI SEVİCİLİĞİ başlığı mı daha uygun düşerdi? Osmanlı‘dan bugüne milliyetçi ve muhafazakâr özellikleriyle maruf halkımızın Tanzimat sonrasındaki 180 yıllık zaman zarfında İngiltere, Fransa, Almanya, Amerika gibi ülkelerle münasebetlerine bakın; ya vassal & senyör ilişkisidir, ya da metres hayatıdır. Ve fakat milliyetçiliğimizden, muhafazakârlığımızdan da kıl kadar eksilme olmamıştır nedense.

1838 Baltalimanı Antlaşması ile 1948 Marshall Yardımı Anlaşması arasında metbuiyet ilişkisi bakımından bir fark yoktur. Veya 2008 AB Müktesebâtı..

Osmanlı saraylarında görev yapan cariyeler arasında has odalık, peyk ve gözde olanların ‘ikbal’ yani Padişahla karı-koca hayatı yaşayan ama genelde çocuk sahibi olmayan ünvana erişmek için yarış vardı. 4 ilâ 6 arasındaki bu maaşlı ikballerin bir tanesi de ‘baş ikbal‘ pozisyonuna yükseltilirdi. Şimdilerde diyeceğim ama değil, Atatürk sonrasındaki 70 yılın özeti; Batı’nın padişah olduğu ve bizim de göze girmek için birçok şeyi yaptığımız, roller bakımından da tarihî gerçeklikle ters orantılı bir hâli andırmaktadır.

Ben de dahil olmak üzere milliyetçi-ülkücü camia ile muhafazakâr-İslamcı camia evvelâ ülke içinde Komünizme karşı geliştirdikleri Cihad anlayışını 1979-1989 arası Rusya‘nın Afganistan‘ı işgaline karşı, 1992-1995 arası Sırbistan‘ın Bosna-Hersek‘i işgaline karşı, 1994-1996 arası yine Rusya‘nın Çeçenistan‘ı işgaline karşı hep zinde tuttular; gerek kültürel etkinliklerle ve gerekse sahada çarpışarak.

Hatta dıştan ‘sağ‘ olarak adlandırılan bu yapılanmaların ilk kanadı ikincisi olmaksızın 1991-1994 arası Ermenistan‘ın Karabağ‘ı işgalinde ve 1997, 2001, 2002, 2009, 2013 gibi yıllarda tansiyonu daha da yükselen Doğu Türkistan‘daki Çin zulmüne karşı cihadımsı faaliyetler yürüttü.

Yalnız Şair’in “Sana gelmez bu ufuklar, seni almaz bu cihad” dediği gibi bu cihad bir tek Batı’ya sökmedi. Ne Amerika‘nın 1991’de Irak‘ı ilk işgalinde, ne 2003 ile 2011 arasındaki ikinci işgalinde; ne de 2011’de ABD ve müttefiklerinin hem Libya‘da hem de Suriye‘de bombardıman ardı iç savaş çıkarmalarında cihad’ın ‘c‘si söz konusu olmadı. Hatta her birinde ya yancılık veyahut figüranlık, illâ bir rol kapmaya da çalıştık.

Bu durumu 2013’te Âkil Heyeti‘ne cihadın hep Batı ötesi devletlere yönlendirilmesi meyanında “Türk Milletinin imanını Amerika mı kontrol ediyor?” diye sormuş ve 2014’te de “Âlem-i İslâmın imanını İngiltere mi kontrol ediyor?” diye genişleterek yazıya dökmüştük. Ve hatta o yıllardaki bir başka yazıda “Ne güzel iş, yürüyüş kararı gibi Amerika’dan sipariş: “Cihad yapılacak; yap!” demiş idik.

Netice-yi kelâm, Miraç Gecesi Ortadoğu‘da Müslümanlar dua ve niyazdayken Amerika, İngiltere, Fransa Suriye’yi bombaladı. Yok kimyasal silahlarmış, yok kıyamet füzeleriymiş, yok diktatörlükmüş; biz bu filmi çok gördük. Hastalığı teşhis eden biri olarak cihad falan beklediğimiz yok da bari bir kınama olsaydı. Afrin Operasyonu‘nu başarıyla ama Putin‘in aleni, Esad‘ın da örtülü desteğiyle tamamlayan bir ülkenin en azından kendi pişmiş aşına su döktürmeyecek sözler söylemesi gerekirdi.

Ne dedik: Destekliyoruz. Nasıl dedik: “Atılan füzeler içimizi serinletmedi; çok az vuruş yapıldı.” Ne demedik: Hukuksuz saldırı, içişlerine müdahale, barışı bozma ve savaşı derinleştirme. Niye demedik: Batı seviciliğimizden, Amerika’yla metres pardon stratejik ortak olmak isteyişimizden.

Bazılarının zihninde Amerika maalesef Allah‘tan daha büyük bir yer kaplıyor.

Bir ada!  Tam da Akdeniz’in ortasında…

Adı: Kıbrıs… Yazılışı altı harfli kısacık! Ama neredeyse 6 yüz yıldan bugüne bölgesinin en hassas noktası. Nice medeniyetlerin izi kalmış. Yüzyıllar boyunca değişik milletler hüküm sürmüş. Çoğu savaşlara sığınak, çoğu savaşların, merkezi olmuş.

Bu adada tarih boyunca yaşanan hep bir mücadele, adada yaşayanlar arasında hep bir kargaşa. Geleceğinin ne olacağına adada yaşayanların değil ama ada üzerinde türlü menfaatleri olanların kararını bekleyen bir ada…

Adada yaşayan iki ayrı halk; dili, dini, örfü, âdeti birbirinden farklı… Sadece kaderleri ortak çünkü bu ada onların vatanı…

Akdeniz’in ortasında bir ada. Adı altı harfli ama öylesine önemli ki! Neredeyse dünyanın gözü kulağı burada… Amerika’sı, Rusya’sı, İngiltere’si, Fransa’sı, Almanya’sı, İsrail’i, Katar’ı, İtalya’sı hepsi bu adayla ilgili!

Sanki orası onlara aitmişçesine, hepsi Kıbrıs’ta söz sahibi! Ama nedeni belli çünkü bu adanın çevresi trilyonlarca metreküp petrolle, doğalgazla bezeli. Bu adada söz sahibi olanın Ortadoğu’da da sözü, gücü geçerli… Belli ki; böylesine büyük bir lokmayı onlardan başkası yememeli!

Ya adanın gerçek sahipleri? Kıbrıs’ta yaşayan adalılara ne demeli? Birisi Rum, diğeri Türk; Birisi Hristiyan, diğeri Müslüman. Biri Türkçe konuşur, diğeri Rumca. İki toplum da öylesine farklı ki!

Ama bir de ada üzerinde söz sahibiymiş gibi davrananlar var ya? Binlerce kilometre öteden adaya barış ancak bizim söylediklerimizle gelir, bunları yapacaksınız diyenler var ya!

Onlar için adada kimler varmış, kimler yaşarmış? Pek de önemli değildir! Öyle olsaydı zaten 1950’li yıllardan beri adada süregelen bu karmaşa çoktan sona erer; adalılar kendilerine uygun bir çıkış/çözüm yolu bulurdu…

Kıbrıs’a binlerce kilometre öteden müdahale edenler yetmezmiş gibi; bir de İngiliz tarafı vardır, adada yaşayan; Osmanlıdan hatıradır, 1878’den beri orada… Her olayın içindedir ama yaşananların görünmez yüzüdür! Savaşlar yaşanır, barış adına görüşmeler vardır, çözüme temel konular açıklanır, taraflar oturur masaya, müzakereler, müzakereler…

En nihayetinde bir çözüm metni çıkar ortaya ama o da ne? Olmadı yeni baştan, bu metnin şurası bana uymaz, burası adadaki üslerimin geleceğine aykırı! Burasında Türler olmamalı, adadaki yabancı askerler öncelikle adadan ayrılmalı, göçmenler evlerine dönmeli, adaya sonradan yerleşenler kesinlikle adadan gitmeli. Sürer de, sürer neredeyse 60 yıldan beri bitmeyen bu dava.

Nesiller geldi geçti. Hala Kıbrıs konuşulur. Bu süreç hep böyle devam ederse eğer; Kıbrıs’ta ne çözüm, ne de Kıbrıs’ın geleceği olur…

Ne zaman ada halkını baş başa, bırakırlar. Her iki tarafta hiçbir ülkenin baskısı olmadan müzakere masasına otururlar. Ne ABD, ne İngiltere, ne de BM. Konunun içinde olur… Çözümü birlikte bulur, adanın geleceğini birlikte kurarlar.

Yukarıda sıraladığım hususların hepsi bir rüya. Gerçek olsaydı zaten çoktan bitmişti bir türlü sonlanmayan bu dava. Bu rüyanın gerçek olması imkânsız! Çünkü ada üzerinde sinsi emeller besleyen ülkelerin olduğu, bu ülkeleri kendisine kalkan yapan Rum tarafının ada benimdir tavrı sürdüğü, Kıbrıs Türk tarafına da sen adanın azınlığısın dendiği sürece;  Kıbrıs’ta bu dava bitmeyecektir. Yunanistan’ın bu adada da söyleyebileceği bir tek şey dahi bulunmamaktadır, çünkü ada tarihi boyunca Yunanistan bu adada hiç olmamıştır.

Ama bu davaya son noktayı koyacak bir ülke vardır ki, o da Türkiye’dir. Kim ne derse desin, hangi ülke ada üzerinde hangi emeller peşinde olursa olsun. Kıbrıs’ta 307 yıl boyunca hükümran olan, 1974’ten bu yana adada barışı sağlayan Türkiye ne zamanki son sözünü söyleyecek, bu dava ancak o zaman bitecektir.

Şair demiş ya: “Ölmek için erken, sevmek için çok geç“. Aslında her ölüm, insanın bu dünyadan erken gidişidir. Kişi, kaç yıl yaşarsa yaşasın arkasında bıraktıkları dostları ve yakınlarının ruhunda derin boşluklar oluşturur.

Hele bu kişi Nihat Ağabey(Nihat Gürer) ise, dostları ve yakınları için asla yeri doldurulamayacak; iyi bir dost, iyi bir eş, iyi bir baba ve iyi bir ağabeydi. Hatta hayatı boyunca sürdürdüğü siyasi, ekonomik ve sendikal mücadelede de çok iyi bir rakipti.

Nihat Ağabeyi, 21 Ocak 2017 tarihinde kaybettik. Defnedileceği gün, İzmit’te olağanüstü denilebilecek mahşeri bir kalabalık vardı. Meğer sandığımızdan daha fazla sevenleri varmış. Memleketimizin hemen hemen her vilayetinden dostları, Nihat Gürer’e son vazifelerini yapmak için gelmişlerdi.

Kocaeli, 1970’li yılların başından itibaren hızlı sanayileşme sürecinde, iç göç olayını da beraberinde getirmişti. Bu yüzden nüfus itibarıyla gittikçe kozmopolitik bir yapıya bürünüyordu. Sovyetler Birliğinin dünyayı kasıp kavuran komünizm terörünün Türkiye’ye de dalga dalga yayıldığı vilayetler arasında Kocaeli vilayeti de vardı ve kimsenin kimseyi tanımadığı, kimseye güven duymadığı böyle bir ortamda tanıdım Nihat Gürer’i.

Daha henüz kendisini tanımadan çevremde ve çalıştığım işyerinde ismi sıkça geçen birisiydi ve hakkında konuşulanları dinledikçe merakımı uyandırıyor, kendisiyle bir an evvel tanışmak istiyordum. İşte böyle bir ortamda 1975 yılının Ağustos ayında tanıştık Nihat Ağabeyle.

Kimseyi tanımadığı, yeni bir şehre gelmiş ve yeni bir işyerinde çalışmaya başlamış benim gibi birisi için; insana güven veren, konuşurken gözlerinin içi gülen birisiyle tanışmak büyük bir olaydı.

MHP Kocaeli İl Başkanıydı, onun sayesinde birçok dost ve arkadaş edindim. Hele işyerinden birlikte çıkıp İzmit demiryolundan(bu günkü yürüyüş yolu) partiye giderken mutlaka birileri önümüzü keser hal hatır sorar ve fikir danışırlardı. Anlayacağınız daha genç yaşında Kocaeli’nin ombudsmanı ve geleceğin lider adayıydı o.

İyi bir siyasetçiydi:

Yurt içinde gittikçe dozunu artıran Komünist terör olayları, özellikle İstanbul’da her gün 3-5 kişinin kanlı teröre kurban gittiği günlerde olaylar Kocaeli ‘ye de sirayet etmiş, İstanbul’da vur kaç eylemi gerçekleştiren Komünistler, kaçıp saklanacak yer olarak en yakın vilayet Kocaeli ‘yi seçerlerdi. Yurt çapında Milliyetçi Hareket Partililerin ve ülkücülerin hayatları büyük ölçüde tehlikedeydi ve gün geçmiyordu ki, gazete ve radyolardan bir ülkücü veya MHP’li saldırıya uğramamış olsun. İşte böylesine kaotik bir ortamda Kocaeli de MHP il başkanı olarak görev yapmak o kadarda kolay olmasa gerekti.

Nihat başkan, böylesi fırtınalı günlerde sağduyulu hareketleriyle partililerini ve Kocaeli Ülkü Ocaklarını terörden uzak tutmasını bilmiş, birkaç münferit olay ve üç ülkücü şehidin(Ruhları şadolsun) haricinde 12 Eylül 1980 darbesine kadar başkanlığını sürdürmüştür.

İyi bir sendikacıydı:

Birlikte çalıştığımız Petkim Petrokimya Yarımca tesisinde zaman zaman fırtınalı sendikal mücadeleler olmuştu. Herkes onun yanına gelir neler yapılması gerektiğini sorar, rakipleri hakkında çeşitli iftiralarla onları karalamaya çalışırken o: “Hayır biz dürüst sendikacılık yapacağız, kimsenin şeref ve haysiyetiyle oynamayacağız” diyerek gelenleri dürüst siyaset konusunda ikna etmeğe çalışırdı. Zaten rakip sendikacılar da onun bu dürüstlüğünü bildikleri için kendisine saygılı davranırlardı. Sendikal mücadeleler esnasında o kadar hareketli anlar yaşanmıştır ki, valilik, emniyet ve hâkimler Petkim’e gelmek zorunda kalmışlardır. Böyle durumlarda muhatap olarak Nihat Gürer onların karşısına çıkar güven verici ikna kabiliyetini kullanarak olayların yatışmasına büyük ölçüde katkı sağlardı. Hatta bir dönem sendika baştemsilcisi iken, toplu sözleşme döneminde kendi çalıştığı kauçuk fabrikaları için iş güçlüğü zammını Petkim genelinden daha fazla alınmasında katkı sağlamıştır.

İyi bir dost, vefalı bir arkadaştı.

Yazımın başında da değindiğim gibi güven verici, daima güler yüzlü naif ve candan bir dosttu. Sık sık dostlarını arar, bizlere de dostlarımızı aramamızı telkin ederdi. Böylece aradaki iletişim bağı kuvvetlenir, fitneye fesada meydan verilmezdi.

Bir tartışma anında istişarede bulunur, herkesin görüşünü aldıktan sonra son sözü o söyler ve görüşleri herkes tarafından kabul görürdü.

İyi bir aile babasıydı.

“Siyasetçinin parası bol, karısı dul olur” denildiği günlerde Nihat Ağabey, ailesini asla ihmal etmez onların üzerine titrerdi. Fırsat buldukça dostlarıyla aileler arası geliş-gidişler yapar ve ailesine yeteri kadar zaman ayırırdı. Zaten Allah bahtlarını açık etsin yetiştirdiği pırıl pırıl üç kız evladını tanıdıktan sonra nasıl bir aile babası olduğu kendiliğinden ortaya çıkacaktır.

İşte İYİ Parti cesurlar hareketinin lideri Sayın Meral Akşener, böyle bir ağabeyin yanında büyümüş, kendisini yetiştirmiştir. Keşke bu günleri o da görebilseydi.

Yukarıda sıraladıklarım Nihat Gürer’in sadece çok az bilinen özelliklerinden birkaçı. Yaşadığı döneme Kocaeli tarihinde kendisi gibi çok iyi intibalar bırakarak giden kaç kişi bulunur bilinmez ama kanaatimce fazla olmasa gerek.

Kendisine Allah’tan rahmet diliyorum, ruhu şadolsun.

İnsanın sosyal hayatı ve yapılan tetkik, tahkik ve incelemelerin sonuçları kesin olarak gösteriyor ki, muhabbete ve sevgiye en lâyık şey muhabbet ve sevgidir.

Aynı zamanda husumete / düşmanlığa en lâyık sıfat husumet ve düşmanlıktır.

Yani insanın sosyal hayatını sağlayan, saadet ve mutluluğa sevk eden muhabbet ve sevmek sıfatı, en çok sevilmeye ve muhabbete lâyık bir sıfattır.

Beşerin / insanın sosyal hayatını yerle bir eden düşmanlık sıfatı; her şeyden ziyade nefret edilmeye, düşmanlığa ve ondan çekinilmesi gereken, üstelik o nispette çirkin ve zararlı bir sıfattır.

Husumet ve düşmanlığın zamanı geçti.

1. ve 2. Dünya Savaşları; düşmanlığın ne kadar fena ve tahrip edici olduğunu gösterdi.

Dehşetli zulümlere sebebiyet verdiğini gözler önüne serdi. Dünyayı perişan eden bu iki genel savaşta hiçbir fayda olmadığı anlaşıldı.

Öyle ise, düşmanlarımızın seyyiatı / kötülükleri -tecavüz / saldırı olmamak şartıyla- düşmanlığımızı celbetmesin / çekmesin.

Zira Cehennem ve İlâhî azâb onlara kâfidir. Yeter de artar bile. Kısaca yurtta ve cihanda sulh ve barış esas olmalı.

Bazen insanın gururu ve nefisperestliği, şuursuz olarak müminlere ve inananlara haksız olarak düşmanlık eder. Kendini haklı zanneder.

Hâlbuki bu husumet ve düşmanlıkla; Müslümanlara karşı muhabbet ve sevgiye vesile olan iman ve inanç, İslâmiyet ve cinsiyet gibi kuvvetli sebepleri hafife almış olur. Kıymetlerini düşürmüş, aşağı çekmiş olur.

Düşmanlığın önemsiz sebep ve nedenlerini, muhabbet ve sevginin dağ gibi sebeplerine tercih etmek; onlarla değiştirmek gibi bir divanelik, bir deliliktir.

Madem muhabbet ve sevgi düşmanlığa zıttır. Ziya – zulmet / ışık – karanlık gibi, hakikî bir şekilde bir araya gelemezler.

Çünkü karanlığın olduğu yerde aydınlık; aydınlığın olduğu yerde karanlık barınamaz. Hangisinin sebepleri galip ve üstün ise, o hakikatiyle kalpte bulunur. Onun zıddı hakikatiyle kalpte bulunmaz.

Meselâ: Muhabbet hakikatiyle / gerçekten bulunsa; o zaman düşmanlık şefkate, acımaya inkılap eder / dönüşür. Müslümanlara karşı durum budur.

Ya da düşmanlık hakikatiyle / gerçekten kalpte bulunursa; o zaman muhabbet / sevgi; hoş geçinmeye, karışmamak şekline ve zahiren / görünüşte / sözde dost olmak suretine döner.

Bu ise, tecavüz etmeyen / saldırmayan dalâlet ehline karşı olabilir. Evet, muhabbetin sebepleri, “iman, İslâmiyet, cinsiyet ve insaniyet” gibi nuranî, kuvvetli zincirler ve manevî kalelerdir.

Müminlere / inananlara karşı düşmanlığın sebepleri ise; küçük taşlar gibi bir kısım hususî sebeplerdir.

Öyle ise, bir Müslümana hakikî düşmanlık etmek; o dağ gibi muhabbet sebeplerini hafife almak hükmünde büyük bir hatadır.

Özetlersek: Muhabbet / sevgi, uhuvvet / kardeşlik, sevmek; İslamiyet’in mizacı, huyu ve tabiatıdır. İslamiyet’in rabıta ve bağıdır.

Düşmanlık yapanlar; mizacı / huyu ve karakteri bozulmuş bir çocuğa benzer. Ağlamak ister, bir şey arar ki, onunla ağlasın. Nitekim sinek kanadı kadar önemsiz bir şey; ağlamasına bahane olur.

Hem düşmanlık edenler; insafsız, bedbin / kötümser bir adama benzer ki, sû-i zan / kötüye yormak, kötü niyet beslemek mümkün oldukça; hüsn-ü zan etmez / iyiye yormaz, iyi ve güzel düşünmez.

Hem düşmanlıkta bulunanlar; bir seyyie / bir kötülük ile, on haseneyi / on iyiliği / on sevaplı işleri örtmüş olurlar.

Oysa bizler muhabbet ve sevgi fedaileri olup, husumet ve düşmanlığa vakit bulamamalıyız.

Bu ise, İslâm seciye / huy ve karakterinin ta kendisidir. Kaldı ki, insaf ve hüsn-ü zan / zannın güzeli / güzel zan ve sanıda bulunmak gibi hasletler bunu reddeder. Bunu kabul etmez.

“Belki küçük yüreklerimiz. Belki aklımız ermiyor, belki de anlamıyoruz bu dünya düzenini. Ama dedim ya küçük bizim yüreğimiz. Büyüklerin oynadığı zalimce oyunlardan zararlı çıkan, hayatı tanıyamadan ölüme giden yani hep ebe olan küçük bedenleriz biz. Sadece huzur isteyen, sevgi isteyen verdiğiniz aşa ekmeğe razı olan Suriyeli çocuklarız biz. Biz güneşin doğmadığı karanlık, simsiyah ülke Suriye’den geldik. İğne ucu kadar gördüğümüz ışığı takip edip güneşin sıcaklığını hisseden Suriyeli savaş çocuklarıyız.

Dünya üzerinde tüm çocukların hakları varmış. Yaşama, eğitim, sağlık, yeni öğrendim. Çocukluğumu yaşamak, sokakta arkadaşlarımla korkmadan oynamak, kavga etmek sonra barışmak, hasta olup nazlanıp nazlanıp ilaç içmek, evde odamı dağıtıp annemden laf işitmek, bunlar benim özlediğim haklarım. Her şeyin en iyisini vermek istersiniz çocuğunuza değil mi? Bu çocuğunuzun hakkı. Ben bütün haklarımdan vazgeçiyorum. Parktaki oyuncaklarım kırılmış olsun önemli değil. Bırakın, çekin ellerinizi ülkemden. Bomba seslerinin olduğu sokağıma çıkayım. Nefes alayım, bırakın… Sadece parmağım kapıya sıkıştığında, düştüğümde canım yansın istiyorum. Sadece o zaman ağlamak istiyorum. Gözyaşlarımı silip oyunuma devam etmek istiyorum. Yeter artık duyun sesimizi. Müslüman çocuklara yapılan bu zulme “Dur” deyin.

Yukarıda okuduğunuz satırlar, Kilis ilimizin Elbeyli Mülteci Kampında yaşayan Suriyeli küçük bir mülteci çocuk tarafından kaleme alınmıştır.

O küçücük yüreğinde kopan insanca yaşamak düşünceleriyle; başta iç savaşı körükleyen kendi yöneticileri olmak üzere, yedi yıldan beri ülkesini bombalayan, Suriye’de kullanılan tüm silahları üreten sözde barışçı emperyalist güçlere insanlık dersi veriyor…

O hayatı hiç tanıyamadan, büyüklerin savaş oyunuyla ebelenen hep biz çocuklarız derken ne kadar haklı.

O doğduğu ülke Suriye’de bir lokma ekmeye muhtaç bir yaşama mahkûm edilmiş, güneşi iğne ucu kadar delikten görebilen, savaşın kapkara ettiği ülkesinde savaşın çocuklarıyız biz derken, yaşadıkları ayıpları ne kadar da gerçekçi anlatmış.

2011 yılından bugüne Suriye’de yaşanan savaşta en çok etkilenen çocuklar. Onlar suçsuz, onlar günahsız. Ama en çok da ölenler, öldürülenler onlar. Tek suçları Suriye’de doğmaları, savaş denen cehennemi hayatı yaşamak zorunda kalmaları. Ya bu dünyanın çocukları olarak onların insanca yaşam hakları?

Hatırlayın! Daha birkaç hafta önce Esed denen o canavarın kendi insanları üzerinde kullandığı kimyasal silah nedeniyle televizyonlara yansıyan çocuk görüntülerini. Ağızlarında emzik taşıma yaşında olanların dahi nefes almakta zorlandıkları bir tablo, her birisinin ağzında bir maske…

21’nci yüzyılın en büyük insanlık trajedisi Doğu Guta ‘da yaşanıyor. Esed rejiminin kara ve hava saldırılarının yanı sıra, “aç bırakma silahı” ile de vurduğu Doğu Guta ‘da en büyük mağduriyeti bebekler ve çocuklar yaşıyor. Basına yansıyan birçok vakada çocukların “açlıktan kemiklerinin sayılır duruma geldiği” ancak çocukların sessizce ölümü beklemekten başka çareleri olmadığı görülüyor.

Suriye savaşında yaşanan çocuk dramlarını izledikçe, onların çaresizliği anlatan feryatlarını duydukça her gün yürek yakan görüntüleri televizyon ekranlarına yansıdığında insan olanların gözler yaşlanıyor, vicdanlar isyan ediyor artık. Ama acımasızca o toprakları bombalayan, hatta kimyasal silah dahi kullanarak kendi insanlarını katletmekten çekinmeyen kendi yöneticilerinin kılı bile kıpırdamıyor.

Amerika ve diğer ortakları; İngiltere, Fransa; yine dediklerini yaptılar. Her zaman olduğu gibi yine İslam Âleminin kutsal bir gününde Miraç kandiline rastlayan gece, Suriye’deki kimyasal silahları üreten tesisleri, askeri hedefleri binlerce kilometre öteden füzelerle vurdular.

Ne değişti? Bu füze saldırısı sonrasında Esed rejimi gitti mi? Bölgedeki askeri operasyonlar sona mı erdi? Rusya tamam, Esed’i desteklemekten vazgeçtim mi dedi? Değişen nedir? Kocaman bir hiç! ABD Başkanı Trump sadece kendi iç meselelerinden az da olsa sıyrıldı, Amerikan halkının dikkatini Suriye’deki operasyona çekti. Hepsi bu kadar…

Ya orada yaşanan insanlık dramı? Ya orada savaşın orta yerinde kalıp da bir lokma ekmeğe, bir yudum temiz suya muhtaç kalan on binlerce çocuk? Bu savaştan en çok etkilen ülkelerin başında Türkiye geliyor. Çünkü bu insanlara kucak açan sadece Türk Milleti; ne Avrupa ülkeleri, ne de Arap dünyası… Suriye’deki savaştan kaçarak, ülkemize sığınan milyonlarca mültecinin yüz binlercesi çocuk. Ülkemizin pek çok yerleşim yerine dağılmış, çoğu okul çağında ama okula gidemiyor. Aileleri parçalanmış, çoğu anne babasız kalmış. Çaresizce yaşama tutunmaya çalışıyorlar. Onlar savaşın ne olduğunu bilemeyecek kadar küçükler, onlar çocuk.

Aslında o küçük Suriyeli mülteci çocuğun aşağıdaki cümleleri, onların içinde bulunduğu durumu ne kadar da güzel anlatmış:

”Parktaki oyuncaklarım kırılmış olsun önemli değil. Bırakın, çekin ellerinizi ülkemden. Bomba seslerinin olduğu sokağıma çıkayım. Nefes alayım, bırakın… Sadece parmağım kapıya sıkıştığında, düştüğümde canım yansın istiyorum. Sadece o zaman ağlamak istiyorum. Gözyaşlarımı silip oyunuma devam etmek istiyorum. Yeter artık duyun sesimizi. Müslüman çocuklara yapılan bu zulme “Dur” deyin.”

Dünyanın üçte birinde savaşlar yaşanıyor. 66 ülkede savaş var!  Unutulmasın ki bu savaşların tamamına yakını Müslüman ülkelerde yaşanıyor. En can yakıcısı da Suriye’de…

Yaşanan savaş görüntülerine bir bakın; dikkatle bakın! O cehennemi ortamlardan gelen feryatların tamamı çocuk sesleri. İnsanlık âlemi cinnet geçiriyor adeta. 21’nci yüzyıldan gelecek nesillere kalacak ise; insanlık ayıplarıyla, çocukların yaşadıkları zulümdür sadece…

Ekonomide sıkıntılar bir türlü örtülemiyor.

İstatistik hesap yöntemlerini değiştirip, bir yere kadar rakamlarla oynayabilirsiniz. Ama döviz kurlarının anormal artışı, iki günde bir benzin ve mazota gelen yüklü zamlar birer şamar gibi vatandaşın suratına çarpınca gerçeği örtemezsiniz.

Tarım ve sanayi ürünlerinde sattığınız ile aldığınız arasında verdiğiniz açık büyüyorsa. Borçlar ve faizlerini ödemek daha da güç hale gelmişse.. İşsizlik azaltılamamışsa. İşlenmeyen tarım arazileri artıyorsa. Köyden kente göç durdurulamıyorsa.

Yandaş medyanın propagandası acı gerçeği örtmeye yetmez olur.

Bakın, “Türkiye’nin büyüme rekoru kırdığı” bir sırada millet size inanmıyor.

• 23 firmaya 135 milyar liralık teşvik paketi açıklıyorsunuz, bir hafif esinti bile yaratmıyor.
• Küçük esnaf ve Kobiler kan ağlıyor.
• Ülkemizin en büyük üç holdingi ödeme güçlüğüne düştüğünü açıklayarak borçlarının yapılandırmasını istedi.

Türk Telekom, Ülker ve Doğuş Holding‘in ülkemizdeki kredi borçları toplamı 18 milyar dolara yakın. Bu rakam, Türkiye’nin 7 milyar dolar civarında olan cari açığının 2,5 katı kadar.

• Parası olan herkes TL yerine döviz hesabında kalıyor.

Hani bir ara dolar bozdurma kampanyası yapıyordunuz.

Ak Parti yöneticileri ve yakınları bile bu kampanyaya destek vermemişti.

Ama yandaş TV’ler haberlerde “100 dolar bozduranı bedava tıraş eden” berberlerimizi gösteriyordu.

Şimdi size inanıp döviz bozduranlara bir daha böyle bir teklif yapmaya cesaretiniz var mı?

***

Ekonominin bu durumunda elinizde tek çare kalmıştı: “Bütün bu olanlar dış güçlerin oyunu” demek.

İşte Reis ilk sinyali verdi: “Bizi döviz kuru üzerinden terbiye edemezler” dedi.

Yandaşlar devam etti: “Küresel güçler Türkiye’yi çökertmek için petrol fiyatlarını yükselttiler. Yılmayacağız, direneceğiz, bu oyunu bozacağız.”

2003 yılından bu yana AKP hükümetleri bu dış güçlerden 650 milyar dolar borç aldı.

Borç para vererek Türkiye’yi kalkındırırken pek sevdiğiniz bu dış güçler acaba niye şimdi ülkemizi çökertmek istiyor?

Toplam dış borcumuz 440 milyar dolara dayandı. (GSYH’nın yüzde 51,9’u kadar.) 2018’de ödemek zorunda olduğumuz dış borç ödemelerinin toplamı 103 milyar dolar.

Bu borçları ödeyebilmek için aynı dış güçlerden yine borç almak zorundayız.

Eğer bu dış güçlerin niyeti bizi bitirmekse fazla bir şey yapmalarına lüzum yok. İhtiyacımız olan borç parayı bize vermemeleri yeter.

***********************************

Akılsız Dostun Böylesi

AKP İstanbul Milletvekili Metin Külünk’ün “Peygamberlerin de diploması yoktu” yorumuna şaşırdık mı?

Bu ekibin içinde öyleleri var ki, artık beni böyle zırvalar hiç şaşırtmıyor.

Metin Külünk’ün sosyal medya hesabından yaptığı paylaşımında “Recep Tayyip Erdoğan’ın üniversite diploması yok” iddialarına cevap niteliğindeki cümleleri inanılır gibi değil.

“Siyaset diploma ile yapılmaz. Diploma yoksa temsil makamında olamazsın diyen varsa, Peygamberler tarihi okusun. Büyük mücadeleleri hiç adı duyulmayan diploması yok ama yüreği samimiyeti olan diplomasız yiğitler taşır.”

Peygamberlerle mevcut bir siyasetçiyi mukayese etmenin saygısızlığını bir yana bırakalım. Peygamberlerin döneminde olmayan üniversitelerin diploma vermesini beklemesindeki mantıksızlığa da hadi sesimizi çıkarmayalım.

Ama Külünk bu cümlelerle Erdoğan’ın üniversite diplomasının olmadığının itirafını yapmış olmuyor mu?

Bu iddia iktidar kanadından biri tarafından ilk defa kabul ediliyor.

Bugüne kadar sessiz kalınarak geçiştirilen “diploması yok” iddiasının kabul edilmesini acaba Cumhurbaşkanı Erdoğan nasıl karşılar?

Külünk’ün akıbeti ne olur bilemiyorum.

Erdoğan’ın fazla düşmana ihtiyacı yok.

Ne diyelim, Allah kimseye böyle akılsız “dost” vermesin…

***********************************

NİHAT GÜRER’İ Anma Gecesi

Kocaeli Aydınlar Ocağı olarak, derneğimizin kurucularından ve eski başkanlarından Nihat Gürer için anma programı düzenledik. Programda, Türkiye kamuoyunun yakından tanıdığı dostları duygu ve hatıralarını paylaşacak.

Kentimizin değerlerinden Nihat Gürer‘i geçen sene (21 Ocak 2017’de) kaybettik. Nihat Gürer 1980 öncesi MHP Kocaeli İl Başkanlığı, Petkim’de sendikacılık, İzmit Ticaret Odası Başkanlığı yapmış saygın bir kanaat önderi idi.

Rahmetli Nihat Gürer İYİ Parti Genel Başkanı Meral Akşener’in ağabeyi idi.

Anma Gecesine Sayın Meral Akşener de katılacak, ağabeyini anlatacak.

Programı 18 Nisan 2018 Çarşamba günü saat 19’dan itibaren İzmit Fuar İçinde Dr. Şefik Postalcıoğlu Salonunda icra edeceğiz.

Halka açık toplantımıza Nihat Gürer’i sevenleri davet ediyoruz.

Kocaeli Aydınlar Ocağı’mız şehrimizdeki kültür faaliyetlerindeki zenginliği ile bilinir.1985 de kurulmuş olan bu sivil toplum kurumunun bir özelliği de vefa toplantılarıdır. Derneğimizin önder isimlerinden olup ayrıca 3 dönem başkanlığını yapmış olan Nihat GÜRER Bey için de böyle bir toplantı düşünülmüş fakat hastalığı sebebiyle yapılamamıştı. Ocak yönetimimiz bu etkinliği 18 Nisan 2018 de yapmak üzere karar almış ve bizlere bu bilgiyi bildirdiğinde başkan ve yönetimine takdir ile memnuniyetimizi iletmiştik. Bu çalışma ile Ocağımız vefanın bir semt adı olmadığını tekrar gösterecek ve kadir-kıymet bilmenin önemini paylaşacağı bir etkinliği yapmış olacaktır.

Nihat GÜRER beyin benim gözümdeki yerine gelince; şehrimizdeki sosyal olaylara, siyasete ilgisi olanların genellikle tanıdığı, konuştuğu, danıştığı bir Bilge Adamdır O.Kendisi ile bir tanıdığının sağlık sorununu çözmek için geldiği, çalıştığım İzmit SSK Hastanesinde(Seka Hast.),1983 de tanışmıştık. Uzun boyu, mert fakat güler yüzü ve güven veren duruşu ile çok kolay ilişki kurulabilen ve konuşulabilen birisi idi. Daha sonra sosyal olaylara bakışımız, ülke ve toplum meselelerine yaklaşımımızdaki benzerlikler tanışıklığımızı dostluğa dönüştürmüştü. Kocaeli Aydınlar Ocağı’nın çalışmaları tanışıklığımızın sürdürülmesinde önemli bir yer tutar. Ocak milli ve manevi duyguları korumak, geliştirmek, milli birlik ve beraberliğimizin sürdürülmesi hususundaki toplumun beklentilerini  karşılamak amaçlı 1985’de kurulmuştu. Konulara günlük siyasetin  dışında  yaklaşarak bilinçlenme-bilgilendirme ana hedefi idi. Bu amaçla yüzlerce toplantı yapılmış, İstanbul’dan, Ankara’dan bilim adamları, kıdemli siyasetçiler getirilip konuşturulmuştur. Prof. Nevzat Yalçıntaş, Prof. Turan Yazgan, Ahmet Kabaklı, Muzaffer Özdağ, Mahir Kaynak gibi Türk ilim ve fikir hayatından önemli isimler bunlardan bazılarıdır. Ayrıca Ahmet Özhan, Yıldırım Gürses  gibi sanatçılarla konserler; hat, ebru  sergileri ile şehrimizin kültür faaliyetlerine katkı verilmesinde Nihat beyin payı büyüktür. Bu toplantıların bir kısmı İstanbul’da yapılmıştır. Eşli yapılan bu toplantıların bizi çeşitli konularda bilgilendirmesi yanında daha fazla faydalı olmaya da yönlendiriyordu. O yıllarda muhafazakâr kesimin eşleri ile birlikte etkinlikler yapması yadırganmış iken Aydınlar Ocağımız bu konuda da örnek olmuştur. O,1993 de Ocak başkanlığını şahsıma devretmekle beraber bütün çalışmalarımızda en iyi destekçilerimizden biri olmayı sürdüren, demokrat ve centilmen biriydi. Ocağımız, yönetimi devretmekle beraber çalışmalara katkı vermeyi sürdüren üye özelliği ile diğer ocak ve derneklere de örnek olmuştur. Bu sebeple derneğimiz Nevzat Yalçıntaş hocamızdan BİR İNCİ’dir iltifatını almıştır. Bu konuda da Nihat Abi’mizin demokrat tavrının payı büyüktür.

Ocağımızın tertiplediği, Batı Trakya’yı görmek, tanımak amaçlı 1997 deki gezide birlikte idik. Gürer ailesi, 1924deki mübadele göçü ile Selanik’ten İzmit’e gelmiş olduğundan, bu gezi O’nun için çok daha manidar idi. Dedesi İskeçe’nin kuzeyindeki Hüseyinli köyünün önder ve zengin birisi iken mübadelenin sebep olduğu yokluk ile sıkıntıları bizzat yaşamış birisidir. Bu göç ailede devlet- vatan kavramının önemini güçlendiren çok önemli bir olaydır. Devletin kötü yönetiminin insanlara, vatandaşa getirdiği felaketin, acıların yaşanmışlığı onlarda çok kuvvetli bir vatanperverlik duygusu oluşturmuş ve bu duygu onun sosyal sorumluluk bilincini etkilemiş,  hayatının her alanda etkili olmuştur.

O, günlük siyasi olaylara daha geniş açıdan bakmasını bilir ve yorumlardı. İyi ve güzel işlerden mutlu olup  huzur bulurken, yanlış bulduklarına üzülür, gerekçeleri ile izah ederdi. Ak Parti  iktidarının ilk dönemindeki yapılan iyi hizmetlerden mutluluk duyarken daha sonraki çalışmaların bir kısmına endişe ile bakardı. Özellikle 2010’dan sonra artan toplumsal kutuplaşmaya, devlet garantili dış borçlanmalarla yapılan büyük yatırımlara (takdir etmekle beraber) endişe ile bakardı. Güneydoğudaki terör olaylarının bir kürt sorunu şeklindeki tariflenmesini yanlış bulur, konunun uluslar arası alanda da etnik bir sorun olarak algılanmasına zemin hazırlayacağı ve o bölgedeki devletine bağlı  Kürt vatandaşlarımız için sıkıntı doğuracak bir zemine taşınacağı endişesini  paylaşırdı. Atatürk’ün Diyanet İşleri Teşkilatı ile bizlerin İmamı Maturidi’nin aklı önemseyen, Hoca Ahmet Yesevi’nin kendi dilimiz Türkçe öğretisi ile sağladığı daha doğru Müslümanlık anlayışını yeniden kazanmamızı hedeflediğini, ama bazı din adamlarımız ve dindar kesimin çoğunun bunun önemini anlayamadığı tespitini de yeri geldikçe paylaşırdı. Ekonomi, din, millet ve milliyetçilik, sosyal adalet ve toplumumuzun sorunları Nihat ağabeyimiz için her zaman kendi işi kadar önemli olmuş, bu ve benzeri konulardaki halkımızın çektiği sıkıntıları kendisine dert edinirdi. Onda neme kazıcılık diye bir şey yoktu. O gerçek bir ÜLKÜ adamı idi.

Nihat Beyimiz, kapısı çalınan, sohbeti dinlenen, darda-zorda kalındığında akıl alınan bir beyefendiydi. İyi bir eş, şefkatli  bir baba, sorumluluk duygusu yüksek bir Türk vatandaşı-aydını; Kardeşi Dr. Meral Akşener ve bizler için eksikliğini daima hissedeceğimiz, yokluğunu arayacağımız bir ağabeyimiz idi. Samimiyeti ile, sohbetlerindeki zengin fikir alışverişleri ile, konulara yaklaşımındaki bütünleştirici-birleştirici-tutarlı analizleri ile aradığımız, özleyeceğimiz biri olarak daima hatırlanacaktır. Daraldığımızda, sıkıldığımızda her an kapısını çalabildiğimiz, kendisinden moral aldığımız, yol-yordam bulmada bize yardımcı olan bu dostumuzun yokluğunu her zaman hissedeceğiz.

Varlığını hep arayacağımız Nihat Ağabeyimize bu vefa anması vesilesi ile tekrar rahmet diliyorum. Saygıdeğer eşine, çok iyi yetiştirmiş olduğu kızlarına, siyasi çalışmalarındaki güzel hizmetleri ile her zaman gurur duyduğu kardeşi Meral Akşener hanımefendiye sağlık, başarı ve sabırlar diliyorum. Biliyor ve inanıyorum ki bizlerin ülke ve halkımızın önündeki kötü ve çirkinlikleri kaldırmaya yönelik her gayretimiz ve de onların iyilik ve güzelliği için yapılan her işimiz onun huzuruna vesile olacak, ruhunu şad edecektir.

Ahirette mekânın cennet olsun Nihat ağabeyimiz…

Büyük İslâm İnkılâbı / Değişimi -asırlarca önce- sıdk / doğruluk ile kizbin / yalancılığın arasını; iman / inanç ile küfür / inançsızlık arası kadar birbirinden uzak kılmıştı.

Fakat, zaman geçtikçe gele gele birbirine yaklaştı! Öyle ki, siyaset propagandası; yalana ziyadesiyle revaç verdi. Bazen yalanı çok rağbetlendirdi. Yalana ziyadesiyle başvurulur oldu.

Fenalık, kötülük ve yalancılık aldı yürüdü! İslâm âlemi olarak, hemen kendimize gelip, kendimize çeki düzen vermeliyiz. Kesin olarak bilmeliyiz ki:

Necat ve kurtuluş; yalnız ve yalnız ve sadece sıdkla, doğrulukla olur.

“Urvetü’l-vüska” yani en muhkem, en sağlam tutulacak kulp; sıdk ve doğruluktur. Dosdoğru olmaktır.

Kısaca, en sağlam ve onunla bağlanacak zincir doğruluktur. Yani “Olduğun gibi görünmek, göründüğün gibi olmaktır.”

Ama, bir maslahat / bir fayda ve bir maksat ve hatta bir zaruret için kizb / yalancılık ise; zaman onu neshetmiş / kaldırmış ve hükümsüz bırakmıştır.

Maslahat ve zaruret için bazı âlimler “muvakkat” fetvası yani geçici olmak kaydıyla, olur fetvası vermişler. Fakat bu zamanda O FETVA VERİLMEZ.

Çünkü, o kadar su-i istimal edilmiş / kötüye kullanılmış ki, yüz zararı içinde, ancak bir menfaati / bir yarar ve faydası olabilir.

Onun için hüküm maslahata / faydaya dayandırılamaz. Yalana -geçici de olsa- fayda var diye izin verilemez.

Evet, maslahat ve yarar dahi olsa, yalan söylemeye illet ve esas sebep olamaz. Çünkü, muayyen / belli bir haddi / sınırı yok. Su-i istimale / kötüye kullanmaya müsait / uygun bir bataklıktır. Bundan dolayı, fetvanın hükmü ona dayandırılamaz.

Öyle ise, “Ya doğru söylemeli, ya da susmalı.” yani yol ikidir, üç değil. Ya doğru, ya yalan, ya sükût / susmak değildir. Ya nedir? Ya doğru söylemek, ya da susmaktır.

Zamanımızda ise insanın, devlet ve hükümetlerin dehşetli yalanları ortadadır. Vaktiyle Irak için söylenen yalanları; yapanlar itiraf etmek zorunda kalmışlardır.

Şimdi ise mâlûm devletler başka devletler için, yeni yalanlar peşinde koşmaktan utanç duymuyorlar. Bundan asla geri kalmıyorlar. Yeni yeni tezvirat ve iftiralar uydurarak; haksız ve korkunç, üstelik halklara yönelik saldırılarına güya sebep ve bahane bulmaya çalışıyorlar. Umumun emniyet ve barışını sabote ediyorlar. Yeryüzündeki asayişi yerle bir ediyorlar.

Evet, bütün bunları o -sözde- büyük büyük devletler; kizb ve yalan anahtarlarıyla saldırı, tecavüz ve zulüm kapılarını açıyorlar, açtırıyorlar.

Bütün bunları maslahatın su-i istimali ile yapıyorlar. Oysa “Kem âletle kemalât olmaz.” / “Bozuk âletle düzgün bir şey yapılamaz.” Maalesef sahte kanıtlarla, milletlerin başına musallat ettikleri belâ ve musibetleri güya haklı göstermeye çalışıyorlar!

Ama unutulmasın ki, “Yalancının mumu yatsıya kadar yanar.” İşte bu sebeplerden ötürüdür ki, yalana, hele bu zamanda geçici de olsa, cevaz vermek, caiz görmek, uygun bulmak asla ve kat’a doğru ve yerinde bir anlayış değildir.

Nitekim zamanımızda gördüklerimiz ve daha önce yaşanılanlar; 1. ve 2. Dünya Savaşları ve fecî sonuçları, dehşetli inkılâp ve değişimlerin; insan ve insanlıktan neleri alıp götürdükleri ve bütün bunları ne gibi yalanlara dayanarak yaptıklarını yakın tarih; tüm gerçekleri ile gözler önüne sermektedir.

X

Öyleyse, her söylediğimiz doğru olmalı. Fakat her doğruyu söylemek doğru değil. Bazan zarar verse sükut etmek / susmak. Yoksa, yalana hiç fetva yok.

X

Öyleyse, her söylediğimiz hak olmalı. Fakat her hakkı söylemeye hakkımız yok. Çünkü hâlis olmazsa, sû-i tesir / kötü etki eder. Hak haksızlıkta sarf edilmiş olur.