Bir muhalefet partisinin görevi, iktidar yanlış yaptığında onu eleştirmek ve kamuoyu önünde doğruları önüne koymaktır. Bunun başka şekli, muhalif parti için düşünülemez. Eksikleri yanlışları milletin gözünün önüne serecek ki, iktidar alternatifi olabilsin.

Ama gelin görün ki, elli yıla yakın siyasi hayatımda ilk defa bir muhalefet partisi (MHP ve onun genel başkanı); adı yolsuzluklara ve her türlü şaibeye bulaşmış bir iktidarın kanatları altına girmiş, diğer muhalefet partilerine saldırıyor.

Hem de ne suçlamalarla. İlk zamanlarda sadece CHP’sini suçlardı şaşardık bu nasıl iş diye. Ama gelin görün ki İYİ Parti kurulduktan sonra saldırının cephesi genişledi, eleştirinin dozu kaçtı kin ve nefrete dönüştü.

Saldırdığı kişiler, bir zamanlar kendi partisinde Millet Vekilliği, Meclis Başkan Vekilliği yapmış insanlar. Peki, bunlar bu kadar ağır suçlamalara ve hakaretlere layık insanlarsa, sormazlar mı yıllardır neden bunları kendi partinin içinde barındırdın, yoksa büyük ortağının dediği gibi senide mi kandırdılar?

Eleştirilerin dozu bunlarla sınırlı kalmıyor. Bu defa Sayın Meral Akşener için toplanan imza sahipleri FETÖ suçlamalarıyla karşı karşıya bırakılmaya çalışılıyor. Akıl ve mantık alacak gibi değil, bu suçlamaları yapan kişi hiç bilmez mi ki, suçluluk şahsilik esasına dayanır, benim kardeşimin FETÖ ile ilişkisi varsa onun suçuna ben neden ortak olayım?

Kaldı ki koltuğunun altına girdiğin büyük ortak, yıllarca FETÖ terör örgütüyle kol kola girmiş, birlikte Türk Ordusuna Ergenekon, Balyoz adı altında kumpas kurmuşlar, devlet dairelerini, yargıyı, ellerine geçirilebilmek için fırsat verilmiş. Sen bunların hiç birini görmezden gelecek, demokrasi için imza veren vatandaşını FETÖ ile suçlayacaksın. Bu nasıl akıl tutulması, bu ne gaflettir?

Peki, hem milli hem de yerlisiniz ya, bir de Türkiye’nin (BEKA)! Sorunu var ya; Yunanistan 2004 yılından bu yana Ege’de 18 Türk adasını işgal etti bu güne kadar söylenmiş tek bir sözünüz oldu mu?

Milli eğitimde yıllarca kıyım yapıldı, MHP’li veya CHP’li ne öğretmen ne de müdür kaldı, eğitimin seviyesi yerlerde sürünüyor. Bu konuda olsun söylenmiş bir sözünüz, meclise verilmiş bir önergeniz var mı?

Ya ekonomi; duvara tosladı… ekonomiden sorumlu devlet bakanı, Maliye bakanı imdat çığlıkları atıyorlar, yoksa sizi bu konular hiç ilgilendirmiyor mu?

20 Yıl önce tarım ülkesiydik, şimdi samanı Bulgaristan’dan, danayı Romanya’dan eti Sırbistan’dan alıyoruz. Allah aşkına yok mu edecek bir kelamınız?

Eğer yukarıda saydıklarımın hiç biri sizi ilgilendirmiyorsa, sahi siz siyasi bir parti mi, yok değilse büyük ortağın muhalefet terbiyecisi misiniz?

Elli bin Türk evladının kanına girmiş, PKK’nın meclisteki uzantılarının kimisinin elini sıktın, kimisini mahpus damından kurtardın da; onlara gösterdiğin hoş görünün onda birini verdikleri oylarla seni yıllarca sırtında taşımış insanlara göstermeyip üstelik birde: “Size mi soracaktım ne yapacağımı” deyip onları azarladın. Üstelik şimdi kalkmış FETÖ’cülükle yaftalıyorsun öyle mi?

Bütün bunlardan sonra ne söylenir bilmem ki: “Bu da geçer Ya Hu“!

Kalın sağlıcakla…

Ak Parti + MHP + BBP‘nin (Cumhur ittifakının) adayı Recep Tayyip Erdoğan’dı. CHP de uzun süren değerlendirmelerden sonra Cumhurbaşkanı adayı olarak kendi içinden birini, Muharrem İnce‘yi gösterdi.

İYİ Parti’nin adayı Meral Akşener Meclis grubunun kararı ile değil, 100 bin imza ile aday olacağını söylemişti. İlk 4 saatte 100 bin imzayı geçti, adaylığını kesinleştirdi. Hatta üçüncü günde de 200 bin imzayı geçerek gücünü göstermeye devam ediyor. Saadet Parti Genel Başkanı Temel Karamollaoğlu da üçüncü günde 100 bin imzayı geçerek aday oldu.

Diğer iki aday adayının 100 bin imzayı bulamayacağı, Vatan Partisi Genel Başkanı Doğu Perinçek‘in bir şekilde 100 bin imzayı geçip aday olabilse bile seçimde varlık gösteremeyeceği belli oldu.

CHP + İYİ Parti + SP + DP‘nin (Millet İttifakının) sadece milletvekili seçimlerinde ittifak yapacak. Cumhurbaşkanlığı seçiminin ikinci turunda kim Erdoğan’ın rakibi olursa O’nu desteklemek şeklinde “doğal ittifak” oluşacak.

Şimdi soğukkanlı bir şekilde, kimin Cumhurbaşkanı olabileceğine dair tahmin ve değerlendirmeleri yapmanın zamanıdır.

AKP’nin bütün yandaş TV kanallarına yerleştirdiği sözde yorumcular 01 Kasım seçimlerini ve Tayyip Erdoğan’ın seçildiği Cumhurbaşkanlığı seçimlerindeki oy oranlarını baz alarak propaganda yapıyor. Mutlaka Erdoğan’ın kazanacağına dair algı oluşturmaya çalışıyor.

Oysaki son bir senede, 16 senedir geçerli siyasi dengeler değişti.

Bundan önce yüzde 40-50 bandında AKP, yüzde 25 civarında bir CHP ile yüzde 10-13 arası HDP ve MHP’den oluşan denge ile her seçimden AKP zaferle çıkabiliyordu.

Ama iki büyük değişim oldu.

Birincisi artık sahnede Meral Akşener ve İYİ Parti var. Akşener ve İYİ Parti her partiden ciddi oy alabiliyor.

İkincisi Cumhurbaşkanlığı seçiminde yüzde 50 + 1 oya ihtiyaç var. İlk turda yüzde 50 + 1 oyu alabilen olmazsa ikinci tura sadece ilk iki sıradaki adaylar katılabilecek. Bu yüzden ikinci turda tabii ittifaklar oluşacak.

**********************************

MUHARREM İNCE İYİ BİR SEÇİM Mİ?

CHP kendi içinde uzun değerlendirmeler yaptı. SP‘nin çatı aday olarak teklif ettiği Abdullah Gül ismine CHP örgütü haklı olarak ciddi tepki gösterdi. Çatı aday fikrine Meral Akşener de kesinlikle yanaşmayınca “ilk turda her parti kendi adayını göstersin” fikri kabul edildi.

Ekmeleddin İhsanoğlu tecrübesi CHP’de o kadar kötü bir iz bırakmıştı ki, dışarıdan (mesela Abdüllatif Şener gibi) adaylara da tepki gösterilmesine sebep oldu. Hatta uzun süredir CHP milletvekili olan (merkez sağ kökenli) İlhan Kesici de sanki CHP’li değilmiş gibi değerlendirildi. Oysaki İlhan Kesici eğer CHP adayı ikinci tura kalsa kazanma ihtimali en yüksek aday olarak gösteriliyordu.

CHP’nin aday gösterdiği Muharrem İnce isminin tercihine yanlış diyebilir miyiz?

Muharrem İnce CHP gençlik kollarından gelen gerçek bir CHP’li. Partisinin temel değerleri ile uyumlu, iyi bir hatip, düzgün bir adam ve mücadeleci bir politikacı. Ama CHP Genel Başkanı Kılıçdaroğlu’nun “ekonomiden anlayan ve arkasında bir başarı öyküsü olan” bir Cumhurbaşkanı adayı tanımına uymuyor.

Bu tanıma uymasa da İnce Erdoğan’a iyi bir alternatif olabilirdi. Fakat Muharrem İnce’nin Cumhurbaşkanlığı seçiminde CHP haricindeki oyları da alabilecek bir aday olduğunu söyleyemeyiz. Hatta CHP oylarının tamamını almasının da mümkün olmadığı kanaatindeyim.

CHP seçmeni kültürlü, stratejik düşünebilen ve gerektiğinde partisinden başka partilere destek verebilen bir kitledir.

İkinci tura Muharrem İnce kalır ve rakibi Erdoğan olursa, Erdoğan’ın seçileceği kesin gibidir.

Fakat ikinci turda Erdoğan’ın rakibi Meral Akşener olursa, Akşener’in kazanma ihtimali Erdoğan’dan fazladır. Çünkü Akşener kendi partisinden ve diğer partilerin hepsinden oy alabilecek tek adaydır.

Muharrem İnce (Kemal Kılıçdaroğlu hariç) en yüksek oyu alabilecek CHP’li adaydır. Ancak alacağı oyun ikinci tura kalmasına yetmeyeceği kanaatindeyim. Anketler Muharrem İnce’nin birinci turda alabileceği oyu yüzde 19 gösteriyor. Çok iyi bir rüzgâr oluşturursa yüzde 22 mertebesine çıkabileceği anlaşılıyor.

Esasen Cumhurbaşkanı Erdoğan’ı yenmek istiyorsanız tek çare,  ikinci turda Erdoğan’ın rakibinin Meral Akşener olmasını sağlamaktır.

Muharrem İnce ile Erdoğan arasında seçim yapmak zorunda kalınırsa; AKP karşıtı olduğu halde, CHP fobisi devam eden muhafazakâr kitlelerin oylarının önemli bir kısmı Erdoğan’a kayabilecektir. Özellikle İç Anadolu, Karadeniz ve Doğu Anadolu bölgelerinde..

Bu sebeple bir kısım CHP’li seçmenin milletvekili seçimlerinde kendi partisine oy verse bile, ilk turda da Meral Akşener’e oy vereceğini ve ikinci tura Akşener’in kalacağını değerlendiriyorum.

Ben de ikinci turda belirleyici olacak seçmen kitlesinin HDP’ye oy veren seçmenler olacağını öngörenlerdenim.

Recep Tayyip Erdoğan’ın, ikinci turda, HDP oylarını kazanmak için her türlü tavizi verebileceğini biliyoruz. Fakat bu kitleyi ikna için vereceği her taviz, kendisine oy veren milliyetçi oylardan kayıp demektir.

Bu denklemi çözmek kolay değil.

Kolay olsaydı Erdoğan ve ekibi bu kadar asabi olmazdı.

Kemancı yengeçler var. Bir kıskaçları diğerine göre aşırı büyük. Gövdelerinin önünde, yere paralel bir şekilde tuttukları için keman taşıyormuş gibi görünüyorlar. Adları oradan geliyor. Bir savunma aracı olarak kullandıkları bu kıskaçlar, aynı zamanda türüne ait ideal genlere ne kadar sahip olduklarının da bir göstergesi. Tahmin ettiğiniz gibi! En büyük kıskaçlara sahip olan, genlerini bir sonraki nesle aktarmada, yani dişileri etkileyip, çiftleşebilmede o derece şanslı. Pek çok canlıda gördüğümüz alan savunması, bu türde de var. Rakip erkek yengeçler, belirlenen alanın dışında tutulmaya çalışılıyor, hatta bunun için savaşabiliyorlar. Çünkü kazanan, neslinin devamı ile ödüllendirilecek.

Peki, orta boy kıskaçlara sahip yengeçler ne yapıyor? Eldeki imkân ve zaruretler, onları başka davranışlar geliştirmeye itiyor. Büyük kıskaçlıların tersine, yuvalarının yakınlarına, özellikle kendisinden daha küçük kıskaçlara sahip yengeçlerin yerleşmesine izin veriyor. Hatta daha da ileri gidip, onları koruyup, kolluyorlar. Yeter ki yanından uzaklaşmasınlar. Sebep, bir illüzyon sahnelemek! Bu illüzyonla dişileri büyüleyip, kandırmak. Etrafında hep küçük kıskaçlı yengeçler olduğu için kendi kıskaçları dev gibi görünecektir. Basit bir hile. Ama çok işe yarıyor. Bu, yengeçler için hayati bir konudur. Ayıplayamazsınız. Yanlış diyemezsiniz. Hatta zengin gen havuzu açısından bir gereklilik olduğunu bile söyleyebiliriz.

Aklıma gelenler, sizin de aklınıza gelmeye başladı mı? Gözünüzde bazı sahneler canlandı mı? Mesela, kocaman bir çocuk. Yarı yaşındaki, yarı kilosundaki diğer çocukları toplamış etrafına hem oynuyor hem oynatıyor! Akranlarının yanında göremiyorsunuz onu. Çünkü küçükler liginde başroldeyken, akranlar liginde gayet sıradan belki de yedek oyuncu statüsünde. Sadece çocuklar dünyasında değil tabii ki bu manzaralar. Akrabalar arasında, komşuluklar arasında, iş dünyasında ve belki de en çok siyaset dünyasında görebilmekteyiz bu illüzyonu.

Bu illüzyonun sürdürülebilirliği pek yoktur. Yengeç, çiftleşmeyi başardığı anda bu illüzyonu sürdürmeye ihtiyacı yoktur. Gen havuzu zenginleştiği için yengeç toplumu da zararda değildir. Ancak insan toplumunda işler böyle yürümemektedir. Orta çaplı veya çapsız diye nitelendirebileceğimiz muhteris tipler, kendilerinden daha çapsız kişileri etrafına toplamayı bu illüzyon sayesinde başarabilir. Onların yanında kendini daha büyükmüş gibi gösterebilir. Hatta küçük hatalar yapmalarını dört gözle bekleyebilirler. Bu hataları karşısında da naralar atıp, bağırarak, onları azarlayarak, tehdit ederek gücünü daha da abartılı bir şekilde on kaplan gücünde gibi gösterme, liderliklerini perçinleme fırsatı bulabilirler. Ama illüzyon bu neticede! Sabun köpüğü gibidir. Eninde sonunda patlayacak, şapka düşüp, kel görünecektir. Bu tip insanların, yengeç dünyasında olduğu gibi toplumlarına da faydaları yoktur üstelik. Aksine zararları vardır. Gerilim ve korku üretirler. Her türlü gelişimi engellemeye çalışırlar. Bunları yapmazlarsa, çapsızlıkları çabuk ortaya çıkar çünkü. Hâlbuki, kendi çaplarında işlerle uğraşsalar! Saatin en küçük çaplı çarkına değersiz diyebilir misiniz? Toplumun her çarka ihtiyacı vardır.

İnsan dünyasında geçerli olan ise şudur: Büyük (bilge) insan olacaksın! Diğer büyük insanları yanına toplayacak ve her biri yıkılmaz olan bu sütunlarla nerdeyse yıkılmaz binalar inşa edeceksin. Tarihe yön veren liderler hep bu türdendir. Bence en sonuncu örnek: Gazi Mustafa Kemal Atatürk’tür! O, büyük bir liderdi. Yanındakiler de o büyüklüğü taşıyabilecek dev sütunlardı. Öyle kuvvetli sütunlardı ki, maddi dünyadan ayrıldılar ama, fikren hâlâ kuvvetleri devam ediyor!

Gözlem yapmayı severim. İnsan davranışları, hayvanlar alemi, tabiat, kısaca tüm kâinatı. Gözlemlerimde sanki bir sırrı ortaya çıkarmanın, daha başka sırların şifrelerini bulmanın heyecanını, hazzını yaşarım. Kur’an-ı Kerim’in “Oku” emriyle başlamasındaki bir manasının da bu olduğunu düşünürüm: Kâinat kitabını okumak!

Malum, okuyabilmek için sesleri sembolize eden harfleri, harfleri bir araya getirip sözcükleri, sözcükleri bir araya getirip cümleleri kurabilmeyi bilmek gereklidir. Kâinattaki her olay, her şey hangi harfi, sözcüğü veya cümleyi veriyor bilmek lazım. Okumak, anlamak değildir yalnız. İlk basamaktır. İlim öğrenmek, öğrendiklerini düşünüp, değerlendirip, tatbik ederek, sürekli üzerine koyup, geliştirerek, birleştirerek, farklı biçimlerde kullanmaya çalışarak sonsuz döngü içinde kullanabilme yeteneğidir anlamak. O yüzden “oku” emriyle beraber, ilmi arayıp bulma ve onlarca defa emredildiği gibi düşünme emirlerini bir bütün görürüm. Bir mühendislik, tıp veya yabancı dil kitabını okuyabiliriz. Anlayabilir miyiz? Alanla ilgili bilgimiz arttıkça, anlayışımız da artacaktır. Düşünüp, değerlendirdikçe, hayatımızda uygulamaya başladıkça daha da artacaktır. Sonra? Bir konudan çıkardığımız mana zenginliği, derinliği, işlerliği, hayatımıza katmayı başardığımız değerleri de o derece artacaktır. Sonra? Susadığımız anlayışlı insanlara sahip olacağız. Bilge insan!

Allah’ın (CC) hiçbir şeyi nedensiz yaratmadığına inanırım. Kurduğu muazzam denge içinde, her yaratılmışın bir makine parçası gibi bir vazifesi var bence. Bu vazifenin yanı sıra, biz insanoğluna birer de mesaj iletme vazifeleri olduğunu düşünüyorum. Hâl dilleriyle, yaşadığımız dünyayı ve kendimizi tanıyıp, anlamamızın, en doğru şekilde bir hayat sürmemizin şifrelerini veriyorlar. Şifreleri fark edip, doğru okuyup, anlayıp, uygulayınca ne mi olacak? Kâmil insan!

Okumak, ilim öğrenmek, düşünmek mühim bir iştir. Sanattır. Usulü vardır. Duru bir zihin gerektirir. Alıcıların (duyular) açık ve mesajlara yönelmiş olması gereklidir. Ön yargı, peşin hüküm, sabırsızlık, yüzeysellik, tek açıdan yaklaşma, tecrübe etmeme gibi zihni ve duyuları bulanıklaştıran, körelten etkilerden uzak durulması icap eder. Aksi takdirde, kirli tabak ve kaşık – çatalla yenilen yemeğin bizi hasta etmesi gibi kişiyi ve toplumsal hayatı hasta eder.

Belki de görünenin perde arkasını görmeye çalışmayı da eklemeliyiz okuma usulüne. “Fikrimin İnce Gülü” başlıklı yazımda örnek verdiğim bir kuş vardı. Yumurtasını başka kuşların yuvalarına bırakıyor, yavru yumurtadan çıkınca, öz olan diğer yavruları yuvadan atıyor ve sadece kendisinin bakılmasını sağlıyordu. Yumurtadan yeni çıkmış bir yavru, biz insanlara göre böyle bir zalimliği nasıl yapabiliyor? Hayatımıza direkt olarak bu örneği mi alalım yani? Rahman ve Rahim olan Allah (CC) bize ne okumamızı söylüyor? İnsan, Ahsen-i takvim yani en güzel kıvamda yaratılmıştır. Lâkin, esfel-i sâfilîn ile alâ-yi illiyyîn yani aşağıların en aşağısı ile yücelerin en yücesi arasında da değişik makamlara sahip olabilmektedir. Bu kuşların tabiat içindeki vazifeleri hakkında bilgi sahibi değilim. Ama esfel-i sâfilîn mertebesindeki insanlara karşı, yazımda bahsettiğim şekilde bana uyarı niteliğinde bir mesaj verdiklerini görüyorum. Kuşlara karşı merhametini esirgemeyen Allah (CC), bana da “Oku” emrine uyduğum için merhametiyle, bu türdeki insanların zararlı davranışlarından korunmamı, tedbirler geliştirmemi sağlayacak bir bilgiyi lütfetmiş oluyor.

Buraya kadar yazılanlar, daha sonra yazmayı düşündüğüm konular için bir girizgâh olmuş olsun.

Türkiye doludizgin milletvekili seçimine giderken, ülkemizin gündemi bu önemli seçime kilitlenmişken; dış politikamıza yarım asırdan beri damgasını vuran Kıbrıs konusunda adada gündem bir hayli sıcak…

Çünkü KKTC Cumhurbaşkanı Sn. Mustafa Akıncı’dan hiç beklenmedik bir hamle geldi!

Nedir bu hamle?

BM Genel Sekreteri Guterres’in 28 Eylül 2017 de Güvenlik Konseyine sunduğu raporun 24’ncü paragrafındaki;

”Mevcut garantiler sisteminin tek taraflı müdahaleye imkân vermesinin benimsenemeyeceğini ileri sürmüş” olduğu bu raporun kabul edilebileceğini yönünde bir beyanı ile Rum tarafına çağrıda bulunmasıdır!

Böylesi bir açıklama; Rum tarafının ”sıfır garanti, sıfır asker” görüşüne de uygun olup, garantiler konusunda Rumların beklediği tavizi vermeye hazırız demenin dolaylı yoldan kabulüdür!

Bu noktada Sn. Akıncıya sorulması gereken soru şudur:

Durup dururken böyle bir açıklamaya neden gerek duymuştur?

Göreve geldiği günden bugüne katıldığı müzakere sürecine bakıldığında: Daha önce de adada herhangi bir anlaşma olmadan, Türk tarafının verebileceği toprak tavizini içeren bir haritayı BM Genel Sekreterine sunarak, kasasında kilit altına aldıran o hamlesini de düşündüğümüzde;

Sn. Akıncı, böylesi kritik hamleleri yaparken; adadaki hükümet yetkilileriyle ama daha da önemlisi adanın garantörü, Kıbrıs Türk Halkının hamisi Türkiye ile görüş alışverişi yaparak, onların onayını alarak mı bu hamleleri yapmaktadır?

Yoksa Türkiye’de olduğu gibi;  ‘ben yaptım oldu’, mantığı ile mi hareket etmektedir?

Cumhurbaşkanı Sn. Akıncı, 6 Mayıs Pazar günü KKTC’de katıldığı bir panayırda; bu açıklamasının saptırıldığını ifade etmiştir.

Ancak, KKTC’de iş başında olan Hükümetin Başbakanının, Dış İşleri Bakanının konuyla ilgili beyanları; Sn. Akıncının yapmış olduğu bu açıklamasının kendilerine bilgi verilmeden yapıldığı yönündedir. Onların bu tespiti saptırma değil, gerçeğin ta kendisidir.

Sn. Akıncı, Kıbrıs müzakerelerinin yeniden başlaması için böyle bir hamle yapmış ise; konuya yanlış yerden yaklaşmıştır!

Diğer taraftan, Türkiye Dışişleri Bakanı Sn. Çavuşoğlu; Rumların ‘sıfır garanti, sıfır asker’ ısrarı karşısında müzakerelerin sürdürülemeyeceğini ifade etmiştir.

Mevcut duruma bakıldığında Sn. Akıncı; her şeye rağmen Kıbrıs konusunu çözeceğim diyorsa!

Şunu da unutmaması gerekir:

Adada çözüme onay verecek taraflardan birisi de Türkiye’dir. Türkiye’nin onaylamayacağı hiçbir çözüm modeli uluslararası zeminde kabul görmeyecektir.

Varsayalım ki! Türkiye’deki yönetim Sn. Akıncının bu hamlesini bu yılın sonbaharında müzakerelerin yeniden başlaması yönünde yapmış olduğunu kabul edip, bu hamlesine sessiz kalarak destek vermiştir!

Pekiyi, Sn. Akıncının bu hamlesiyle müzakere süreci yeniden başladığında; toprak tavizini almış, Türkiye’nin garantörlük hakkını kaldırmış, Türk askerinin adayı terk etmesini sağlamış Rum tarafının çözüm paketinin içinde talep edeceği ne kalmış olacaktır?

Böylesine bir çözüm paketinin yıllar sonra ulaşacağı son; ”Enosis” olmaz mı?

Şu anda adada geçen her gün Kıbrıs Türk Halkının aleyhinedir. İç/dış politik gelişmeler, AB Fonlarının KKTC’deki kullanımının giderek artması, Kıbrıs konusundaki çözümsüzlüğün Türk tarafına izolasyonlarla yansımaya devam etmesi,  ada çevresinde mevcut enerji kaynaklarının batılı ülkelerin markajında bulunması, halkın giderek Rum tarafıyla iç içe yaşanabileceğine alıştırılması, Hıristiyan dünyasının Rum tarafına verdiği destek de düşünülürse…

Bu tabloda yapılması gereken hamle:

Rum tarafının ‘sıfır garanti, sıfır asker’ talebine göz kırpmak değil;  Kıbrıs Türk Halkının adadaki kazanılmış haklarını savunmak, güçlendirmek, Türkiye’nin Kıbrıs’taki milli menfaatini korumak olmalıdır.

Ancak adadaki gelişmelere, özellikle de KKTC’deki siyasi gelişmeler değerlendirildiğinde; Girit adasının da elimizden böyle bir süreç sonunda kayıp gittiğini hatırlatmaktadır!

Bu gelişmelere bakıldığında, akla gelen soru şudur!

Kıbrıs’ın sonu Girit gibi olur mu?

Ama böylesi bir sona ne Türk Milleti, ne de Kıbrıs Türk Halkı evet demeyecektir…

Ne’dir cari açık?

Dış ticaret cari işlemler açığı demek,  denklem basit “toplam ihracat – toplam ithalat = dış ticaret cari işlemler bilançosu (açık ya da fazla)”.

Bilmeyenler olabilir, ihracat ülke içinde yerli ve yabancı yerleşik firmaların ürettiği ürünlerin dış ülkelere satımı demektir, bu durumda ülkeye “döviz girişi” sağlanır.

İthalat ise; ülke dışındaki yabancı firmalar tarafından üretilen ürünlerin satın alımı demektir, bu da tersine ülkeden “döviz çıkışına” yol açar.

Türkiye’nin dış ticareti sürekli döviz açığı verir, bunu yine dış dünyadan döviz birimi cinsinden borçlanarak karşılıyoruz.

“Cari işlemler bilançosu” fazla verirse; zaten son derece doğru işler yapıyoruz, sürekli fazla verip “milli sermaye” biriktiriyoruz anlamına gelir, oysaki durum tam tersi.

Bizim ihracat ile ithalat farkı “negatif” süreklilik arz ediyor, yani “cari işlemler açığı” kronik bir durum.

Açık, son derece yerli ve milli(!) yapısal sorunlardan kaynaklanıyor!

Hani şu meşhur yan yattı çamura battı, her başımız sıkıştığında bahane edilen, kem dış güçlerin pek bir işine gelen durumu aslında kendi kendimize yaratıyoruz.

Özetle; mevcut iktidarın ekonomi politikalarının kolay yolu tercihinden dolayı, kartopu gibi borçlanmayı da katlayan, kronik yani süreklilik arz eden cari işlemler açığı veriyoruz.

Bu durumun değişmesi için, ülkenin ekonomik yapısında “radikal” değişimler gerekiyor.

Dış sermaye güçlerinin dilediği topu çevirdiği, serbest piyasa hokkabazlarına kapıların ardına kadar açık olduğu, ithalat ürünlerinin açık ara egemenliğine dayalı bu sistemi tamamen tersine doğru değiştirmemiz gerekiyor.

Türkiye 10 birim ihracat yapmak için, ürünün niteliğine göre değişen ortalama – en az – 4 birim ara mal ve hammadde ithalatı yapmak zorunda!

Kabaca; ihracat ürünü üretebilmek için de ithalat yapmak zorundayız.

Tüketiciler tarafından çok tercih edilen son teknolojiye dayalı ürün yelpazesini, dünya ile rekabet edemediğimiz için direkt ithal edince, haliyle dış ticaret ithalat lehine doğru hızla gelişiyor.

Katmedeğeri yüksek ürün, yani ithal ettiğimiz ürünlerden çok daha fazla kâr edebilecek teknolojik buluşa dayalı mal ve hizmet üretemiyoruz.

En önemlisi uluslararası markalaşamıyoruz, ancak yabancı patentli markalara taşeronluk yapıyoruz, “fason üretim” yapıyoruz.

Fason üretim ne demek bunu biraz açalım; fason üretim yapan şirket kendi markasını ürüne basmaz, ucuz üretimdir, tanınan marka olmuş şirketlerin kendi bünyesi dışında tanınmayan şirketlere ürün yaptırıp, tanınmış bilinen kendi markasını ürüne bastığı üretim biçimine “fason üretim” denir.

Genellikle; tanınan marka olmuş tekstil ve otomobil gibi sektörlerdeki şirketler, bu tarz üretime sıkça başvurur.

Uluslararası markaların yedek parçalarını üretip, montaj yaparak nereye kadar gidilebilir ki!

Yurtiçi sermaye biriktiremediğimiz için, dış dünyadan da deli gibi borçlanıyoruz.

Şimdi ki üretim biçimine göre; dışarıdan alınan borçların ikame edildiği sektörlerin toplam kazancı, ithalat harcamalarımızı karşılayamıyor.

Tarım da böyle, hayvancılık da, imalat sanayi de, hizmet sektörü de!

Böylece tasarruf olmayınca, sermaye de birikmiyor.

Dışarıdan yapılan borçlanma ile gelen sermaye ise yanlış sektörlere harcanıyor, yüksek katmadeğer üreten sektörlere yatırım yapılmıyor.

Yol, köprü, tünel, hastane, konut, AVM inşaatları bunlar hep tüketimi azdırmaya dönük harcamalardır.

Bazı yıllarda yüksek oranlarda büyüme nedenimiz düşüncesizce borçlanmaktan dolayıdır.

Daha eski borç bitmeden, yeni borç alınırsa ne olur?

Sermaye birikimi ile büyüme arasında ters orantı vardır, yüksek büyüme hızı ile tasarruf yapamazsınız.

Oysa yüksek enflasyonla beslenerek ortaya çıkan yüksek büyümeyle övünülen yanlış bir algı yaratılıyor.

Türkiye dengesiz büyüme ve küçülme grafiği çizen bir ülke.

Neyimiz dengeli ki!

2005’den 2017 sonuna kadar cari işlemler açığının toplamı astronomik rakamlara ulaşmış.

12 yılda toplam “911,1 milyar dolar” açık vermişisiz.
(Gümrük ve ticaret bakanlığı resmi sitesinden dış ticaret istatistiklerini incelediğimizde elde edilen rakamdır)

Her yıl ortalama yaklaşık “76 milyar dolar” cari işlemler açığı veriyoruz.

Pekiyi bu açığı nasıl karşılıyoruz?

Tabii ki borçlanarak.

Borcu kim veriyor?

Dış dünya…

Borç verenler, imtihan sorularını da hazırlıyor.

Borç verenler, bunu nerede kullanacağımızı da tayin ediyor.

Borç verenler, bizi çok sevdiğinden kıyak geçiyor diye anlaşılabilir, oysa durum tersi.

Ülkeyi ipotekler ve garantiler karşılığında borçlandırmak çok eski bir emperyalist taktiktir.

Meşhur Osmanlı tokatını, Osmanlı’ya borç veren emperyalistler Osmanlı’nın ta kendisine attı.

Oysa bu konuda tarihsel olarak son derece tecrübeliyiz.

Fakat akıl parayla satılmıyor, borç alarak geçiştirilen, ötelenen gayr-i milli bir ekonomik sistemimiz var.

Bir gün gelecek ülkeyi ipotek ederek aldığımız borçlar, bize gayr-i milli sermayenin eline geçmiş yol, su, elektrik, köprü, tünel, konut, AVM olarak geri dönecek.

Son söz, bu sistem değişmezse ülke kaynakları borçlana borçlana tamamen yabancıların eline geçecek!

İnsan; tam okumanın tadına varıyor, önemini anlıyor ve daha çok okumak isteğiyle yanıp tutuşuyorken; bir de bakıyor ki, ömür hitama ermek ve bitmek üzere. İşte bu istek ve algılayış onu öyle bir kendine getiriyor ki, “Hel min mezid?” / “Daha yok mu?” dercesine menfî bir cevap almanın eşiğine geldiğini görüyor ve pişmanlığın her türlüsü ile canhıraş bir feryat koparıyor. “Keşke” diyor, “Keşke” demeden önce keşke ta çocukluğumdan beri, kendimi bildiğimden itibaren; okumanın, insan için nasıl eşsiz bir kıymet ifade ettiğini bilseydim de, okudukça okuyup, fena fi’t-tedrîs olaydım. Okuduklarımda fani olarak, okuduklarımdan ders almasını bilerek, okunacak daha birçok kitabın kapısını çalaydım diye, hayıflandıkça hayıflanıyor; pişman olmak ne kelime, asıl pişman olduğuma da pişman olacak; elîm ve acıklı bir durumda olduğumu görüyor; “Aman, el aman.” diyor. Biraz daha okuyacak zaman istiyor; geride amel bıraktıracak ilmin peşinde, hiç durmadan koşmayı arzu ediyorum. Ve Kutsal Kitab’ımın neden haklı olarak ve asıl gerçeğin ifadesiyle: “İkra!” / “Oku!” emriyle başladığını, asıl şimdi daha iyi idrak ettiğimin farkına, bilincine, kısaca var oluşumun asıl ayırdına varıyorum.

Fakat ne çare

Bitti ömür kalmadı zaman

Bitiş noktasına

Yaklaşıyorum an be an

Olmayın sizler de benim gibi

Böyle pişman mı pişman

Ömür hiç de değilmiş öyle

Her vakit medet umulan

Efendiler siz siz olun bilin

Sayılı ömrün kıymetini

Anlayın okumakla kuracağımızı

Mânâ Cenneti’ni

Almıyor kitabın yerini

Ne Radyo ne Televizyon

Edinmek isteniyorsa

Her şeye açılan bir vizyon

Oku büyük Kâinat Kitabı’nı

Ve küçük kitap kendini

Böyle diyor insan olan insana

O mukaddes İslâm dini

Dünyaya getiriliş hikmeti

Bundan başka değil

Kutsal kitabın Kur’an karşısında

Hürmetle eğil

Tren yolunun yanında duran, fakat görünüşte üstüne doğru gelen korkunç trenden en ufak korku duymayan bu çocuğun yerine, İran’ın eski tarihinde geçen Rüstem veya Yunanlı Herkül’ü koyalım. Yani bir an için, tarihlere geçmiş olan acîp ve şaşırtıcı kahramanlıklarıyla beraber onlara tayyı zaman yaptırarak / zaman atlatarak; o çocuğun yerinde bulunduralım.

Onların zamanında tren olmadığı için, elbette trenin bir intizam ve düzen ile hareket ettiğine dair bir itikat ve inançları olmayacak. O iki kahraman bir anda kendilerini; başında ateş, nefesi gök gürültüsü gibi, gözlerinde elektrik şimşekleri olduğu hâlde karşılarına çıkan tren karşısında apışıp kalacaklar. Dehşetli tehditkâr hücumuyla karşılaştıkları için, Rüstem ve Herkül denen o kahramanlar ne kadar çok korkacak; arkalarına bakmadan nasıl da kaçacaklar. Görmedikleri, bilmedikleri, işleyişlerini anlamadıkları bu tren tehdidi karşısında; ne hürriyetleri kalacak ne de cesaretleri. Kaçmaktan başka çare bulamayacaklar. Çünkü onlar, onun kumandanı olduğuna ve bir intizamı bulunduğuna itikat etmedikleri; yani onun işleyiş tarzını bilmedikleri için, kendi başına hareket ettiğini sanacaklar. Başıboş olduğuna hükmedecekler. Treni gayet müthiş, dehşetli, parçalayıcı, vagon cesametinde yirmi arslanı arkasına takmış bir çeşit arslan sanacaklar!

İşte altı yaşındaki çocuğa, o iki kahramandan ziyade cesaret ve hürriyet veren şey; çok mertebe onların üstünde bir emniyet ve kokmamak hâletini veren şey; o masumun kalbinde hakikatin bir çekirdeği olan yani trenin intizamına ve dizgini bir komutanın elinde bulunduğuna olan inancı ve onun bunu bilmesidir. Trenin geçişi bir düzen içinde olduğunu görmesidir. O çocuk biliyor ve inanıyor ki, birisi onu kendi hesabına gezdiriyor. İşte bu husus; onun itikadı ve inancıdır. Bu inanç; onu korkmaktan ve endişe duymaktan alıkoyuyor.

Evet, o iki kahramanı son derece korkutan ve vicdanlarını vehme esir eden; onların -onun komutanını bilmemek ve intizamına inanmamak olan- cahilane itikatsızlıkları yani bilgisizlikleridir.

Bu örnekte, o mâsum çocuğun imanından gelen kahramanlığı nasıl gördükse; Türk ve Türkleşmiş milletlerin -kalblerinde yerleşen iman ve itikatları olduğu için- yeryüzünde sayısız devletlere, milletlere karşı aynı kahramanlığı; imanlarından gelen bir kahramanlıkla, İslâmiyet ve manevî mükemmelliğin bayrağını; bin sene boyunca Asya, Afrika ve yarı Avrupa’da gezdirmişlerdir. İşte bu parlak sonucu; “Ölsem şehidim, öldürsem gaziyim.” diyerek; ölümü gülerek karşılamalarına borçludurlar.

Bilelim ki, dünyadaki düşmanca zincirleme olayların da, ancak bu şekilde üstesinden geliyor ve gelecekler. Hattâ mikroptan tâ kuyruklu yıldıza kadar, insanın tüm istidatlarına karşı düşmanlık vaziyeti alan; o dehşetli tren hükmündeki tehditlere karşı, ancak iman kahramanlığıyla mukabele edip korkmamış; İlahî kadere karşı sahip olduğu iman sayesinde ve bu inanca teslimiyetle korkmamış. Dehşet almak yerine, hikmet, ibret ve bir çeşit dünya saadetini elde etmişlerdir. Nitekim tarih boyunca kazanan başta Türk ve Arap milletleri ve bütün Müslümanların -o masum çocuk gibi- fevkalâde manevî bir yiğitlik ortaya koydukları malûmdur. Bu da gösteriyor ki:

İstikbal ve geleceğin mutlak hâkimi, âhirette olduğu gibi, dünyada da İslâmiyet milliyetidir. Nitekim, temsildeki o iki acîp kahramanın pek şaşılası korku, telaş ve elemlerinin sebebi: Onların itikatsızlıkları, bilgisizlikleri ve dalâletleri yüzündendir. Çünkü, küfür ve dalâlet; bütün kâinatı, dalâlet ehline; binler müthiş düşman tâifeleri ve silsileleri olarak gösteriyor.

Kör kuvvet, serseri tesadüf, sağır tabiat elleriyle; Güneş Sistemi’nden tut, tâ kalbdeki verem mikroplarına kadar binlerce düşmanı; biçare insana hücum ettiriyor. İnsanın çok yönlü mahiyeti, küllî istidatları, hadsiz ihtiyaçları ve nihayetsiz arzularına karşı; mütemadiyen korku, elem, dehşet ve telaş verdiriyor.

Nitekim, küfür ve dalâletin bir cehennem zakkumu olduğunu ve bu dünyada da, sahibini bir cehennem içine koyduğunu; din ve imandan hariç binlerce medeniyet, fen ve teknikteki yükselişlerin; o Rüstem ve Herkül’ün kahramanlıkları gibi, beş para fayda vermediğini gördük ve görüyoruz. Belki yalnız his iptali gibi, geçici olarak, o acıklı korkuları hissetmemek için, insana sefahet ve sarhoşlukları şırınga ediyor o kadar.